Doctrine של בלעם - “לא ראה עמל בישראל” - יהודי טוב בעצם

קאטאלאג: פרשת השבוע בלק נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 12 תשל"ג (1972–73) אידיש 50 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 50 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט דעם "דאקטרין" פון בלעם אין פרשת בלק: כלל ישראל ווערט נישט גערעכנט צווישן די גוים, זייער גוטס איז בעצם און זייערע עבירות נאר במקרה, און ער ווייזט עס אויף די ל"ט מלקות, אויף תורה שבעל פה און אויף דעם ענין פון שבעה עשר בתמוז.

דער משגיח עפנט דעם שבת פאר די דריי וואכן מיט דעם נביא מיכה, וואס רופט צו געדענקען די עצה פון בלק און דעם ענטפער פון בלעם. בלק און בלעם האבן געטענהט אז שבעים אומות זאלן דינען אנשטאט איין פאלק, אבער בלעם איז צוריקגעקומען מיט א דאקטרין: "הן עם לבדד ישכון", אידן ווערן נישט גערעכנט מיט די גוים, זייער גוטס איז בעצם און זייער שלעכטס במקרה. דער אייבערשטער האט עס געלאזט זאגן דורך בלעם, אזוי ווי דער יצר הרע מוז ענטפערן אמן. דורך די דריי מאל וואס בלעם האט פרובירט, מיט רש"י, ווייזט ער אז דער אייבערשטער קוקט אויפן שורש, אויף די אבות, וואו קיין איד האט נישט געזינדיגט. דאס ברענגט ער צו די ל"ט מלקות: די תורה שבעל פה, וואס פליסט פון הארץ פון די חכמים, ווייסט אז דער ערשטער טאג פון דער יצירה האט קיינמאל נישט געזינדיגט. דער משכן קען חרוב ווערן, אבער די פנימיות'דיגע נקודה בלייבט. ממילא איז שבעה עשר בתמוז, דער פערציגסטער טאג, באמת א נחמה, וואס מ'דארף זען מיט שבת'דיגע אויגן.

ענינים: דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · בלק, בלעם און פנחס

סדר השיעור

  1. 0:00 פאר די דריי וואכן: געדענק די עצה פון בלק

    דער משגיח עפנט דעם שבת פאר די דריי וואכן מיט דעם נביא מיכה, וואס הייסט געדענקען וואס בלק האט געפלאנט און וואס בלעם האט געענטפערט. ער ברענגט דעם מדרש אז זיי האבן געטענהט אז שבעים אומות זאלן דינען אנשטאט איין פאלק, און אז בלעם האט מקריב געווען מער קרבנות ווי די אבות צוזאמען.

  2. 3:14 בלעמ'ס דאקטרין: הן עם לבדד ישכון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח טייטשט "הן עם לבדד ישכון" מיט א משל פון א צענזוס וואו מ'רעכנט נישט הינט צוזאמען מיט מענטשן: אידן זענען גאר אן אנדער חשבון, זייער גוטס בעצם און זייערע עבירות במקרה. ער פרעגט פארוואס דער אייבערשטער האט דאס איבערגעגעבן דורך בלעם, און ענטפערט אז ס'איז אזוי ווי דער יצר הרע מוז ענטפערן אמן.

  3. 6:56 קיין קללה נישט, ווייל ער קוקט אויפן שורש שטייט אינעם קאטאלאג

    דורך בלעמ'ס ערשטע צוויי נבואות מיט רש"י ווייזט דער משגיח אז דער אייבערשטער שעלט נישט אידן אפילו ווען עס זעט אויס אז זיי קומט עס, ווייל ער קוקט אויף זייער שורש ביי די אבות, אזוי ווי א בוים וואס דער שורש זאגט עדות אויף די פירות. "לא הביט און ביעקב" מיינט אז דער אייבערשטער קוקט נישט אויף זייערע עבירות.

  4. 12:06 פארוואס נאר ל"ט מלקות? שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס דער אייבערשטער קוקט נישט אויף אידישע עבירות, און ברענגט די גמרא אז די וואס שטייען אויף פאר א ספר תורה און נישט פאר א תלמיד חכם זענען טיפשים, ווייל די חכמים האבן פארמינערט די פערציג מלקות פון דער תורה אויף ל"ט. דערנאך דערציילט ער א קשיא וואס איז אויפגעקומען ווען ער האט געלערנט מיט קליינע קינדער די ארורים פון פרשת כי תבוא.

  5. 15:58 די ברכה געהערט צו תורה שבעל פה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם תירוץ פון א קינד: דער אייבערשטער האט איבערגעלאזט די ברכות פאר תורה שבעל פה, וואס הייסט כלה, דער מקור הברכה, און איז העכער פון תורה שבכתב, ווייל אויף איר איז געשלאסן געווארן דער ברית. דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אז די פערציג מלקות זענען כנגד די פערציג טעג פון מתן תורה אדער פון יצירת הולד.

  6. 19:56 דער ערשטער טאג פון דער יצירה האט נישט געזינדיגט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די ל"ט פון די חכמים קומט פון בלעמ'ס דאקטרין: א אידישע עבירה איז נאר במקרה און דערגרייכט קיינמאל נישט דעם שורש פון די אבות. די תורה שבעל פה אין זייער הארץ ווייסט אז דער ערשטער טאג פון א אידנס יצירה, וואו עס ליגט די אהבה מסותרת צום אייבערשטן, האט קיינמאל נישט געזינדיגט, ממילא קומט אים דארט נישט קיין מלקות.

  7. 24:28 די נקודה וואס קען נישט חרוב ווערן; קרח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אוועק די פערציג וואס שטייט אין חומש קעגן די ל"ט פון תורה שבעל פה אין הארץ פון תלמיד חכם, און לערנט אז א פנימיות'דיגע נקודה, אין דער נשמה און אין מקום המקדש, קען קיינמאל נישט חרוב ווערן. ער ברענגט רש"י פארוואס יעקב ווערט נישט דערמאנט אין קרח'ס ייחוס: אפילו א פגם וואס דערגרייכט ביז לוי קען נישט אנרירן די נקודה פון די אבות.

  8. 30:54 בלעמ'ס דריטער פרואוו: דער חטא העגל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז בלעמ'ס דריטער פרואוו האט זיך געווענדט צום חטא העגל, דער וואפן וואס די מקטרגים נוצן נאך היינט, אזוי ווי מ'האט אים דערציילט אז די אראבער ביים כותל דערמאנען עס. דער אייבערשטער האט געענטפערט "משכנותיך": דער משכן וועט חרוב ווערן אנשטאט דעם פאלק, און אין קודש הקדשים, פול מיט גאלד, איז נישטא קיין זכר פון חטא.

  9. 36:57 משיח, און פרה אדומה אלס א חוק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז דער תירוץ אויפן חורבן איז משיח, וואס דערפון רעדט בלעמ'ס דריטע נבואה, וואס ענדיגט זיך מיט ברכה. ער ברענגט דעם קדושת לוי: די גוים פרעגן דעם טעם פון פרה אדומה כדי צו דערמאנען דעם עגל, דערפאר ענטפערט דער אייבערשטער אז ס'איז א חוק.

  10. 40:14 דער פערציגסטער טאג: שבעה עשר בתמוז שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו'ס פערציג טעג האבן זיך אנגעהויבן ז' סיון און געענדיגט שבעה עשר בתמוז, דער טאג וואס די תורה שבעל פה איז אראפגעקומען. כאטש די לוחות זענען דעמאלט צובראכן געווארן, איז עס מיט די אויגן פון די חכמים דער פערציגסטער טאג אויף וועלכן ס'קומט נישט קיין מלקות, א נחמה, און ער פארבינדט דאס מיטן מגן אברהם וועגן יום טוב שני.

  11. 45:45 זען די וואך מיט שבת'דיגע אויגן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענדיגט אז שבעה עשר בתמוז אליין טרויערט מען און מ'פאסט, אבער שבת פרשת בלק קוקט מען מיט שבת'דיגע אויגן און מ'זעט די נחמה. ער רופט צו אריינעמען בלעמ'ס דאקטרין פאר די דריי וואכן, און זיך צוגרייטן צו שבת מיט שמחה כדי צו שעפן איר ברכה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

פאר די דריי וואכן: געדענק די עצה פון בלק

0:11

דער משגיח עפנט דעם שבת פאר די דריי וואכן, ווען ס'ווערט שווער אויפן הארצן, מיטן נביא מיכה, וואס רופט צו געדענקען וואס בלק האט געפלאנט און וואס בלעם האט געענטפערט. לויט'ן מדרש האבן זיי געטענהט אז בעסער זאלן שבעים אומות דינען דעם אייבערשטן ווי איין פאלק, און בלעם האט זיך באריימט אז ער האט מקריב געווען מער קרבנות ווי אלע אבות צוזאמען. א,ב

בלעמ'ס דאקטרין: הן עם לבדד ישכון

3:26

אנשטאט דעם איז בלעם צוריקגעקומען מיט א דאקטרין: "הן עם לבדד ישכון". ביי א צענזוס רעכנט מען נישט הינט צוזאמען מיט מענטשן; אזוי אויך איז כלל ישראל גאר אן אנדער חשבון ווי די אומות. ווי דער מהר"ל רעדט אסאך, איז זייער גוטס בעצם און זייערע עבירות נאר במקרה. ג

5:51

פארוואס דווקא דורך בלעם? ווייל אזוי ווי די גמרא זאגט אז דער יצר הרע מוז ענטפערן אמן ביים שבת טיש, איז א מודה זיין פונעם קעגנער דער גרעסטער שבח. ד

קיין קללה נישט, ווייל ער קוקט אויפן שורש

7:09

בלק האט געדארפט געפינען א פגם וואו א קללה זאל קענען חל זיין, אבער בלעם האט געענטפערט "מה אקב לא קבה קל". רש"י טייטשט אז אפילו ווען עס האט אויסגעזען אז זיי קומט א קללה, זענען זיי נישט געשאלטן געווארן, אזוי ווי יעקב האט נאר געשאלטן דעם כעס פון שמעון און לוי. דער טעם איז "כי מראש צרים": דער אייבערשטער קוקט אויף זייער שורש, די אבות. דער שורש פון א בוים זאגט עדות אויף די פירות; א דארן וואס מ'זעט דערויף געהערט נישט צום בוים. ה,ו,ז,ח

10:37

דאס צווייטע מאל האט בלעם געהערט "לא הביט און ביעקב", וואס רש"י טייטשט אז דער אייבערשטער קוקט נישט אויף זייערע עבירות. ט,י

פארוואס נאר ל"ט מלקות?

12:17

פארוואס קוקט דער אייבערשטער נישט אויף אידישע עבירות? דער משגיח ברענגט די גמרא אז די וואס שטייען אויף פאר א ספר תורה און נישט פאר א תלמיד חכם זענען טיפשים, ווייל די תורה שרייבט פערציג מלקות און די חכמים האבן געמאכט ל"ט. ער דערמאנט ווי ער האט געלערנט מיט קליינע קינדער די ארורים פון כי תבוא, וואו רש"י ברענגט פון דער גמרא אז מ'האט פריער געזאגט די ברכות, און אין קלאס האט מען געפרעגט פארוואס די תורה האט נישט געשריבן די ברכות. כ,ל,מ,נ

די ברכה געהערט צו תורה שבעל פה

16:02

א קינד האט געענטפערט אז דער אייבערשטער האט געגעבן דעם כבוד פון דער ברכה צו תורה שבעל פה. זי הייסט כלה, און די כלה איז לויט'ן זוהר דער מקור הברכה; זי איז העכער פון תורה שבכתב, ווייל אויף איר איז געשלאסן געווארן דער ברית. דער מדרש זאגט אז די פערציג מלקות זענען כנגד די פערציג טעג פון יצירת האדם: דער זינדיגער איז פוגע אינעם תכלית פון זיין יצירה. ס,ע,פ

דער ערשטער טאג פון דער יצירה האט נישט געזינדיגט

20:27

די ל"ט, ערקלערט דער משגיח, מוז קומען פון בלעמ'ס דאקטרין. א אידישע עבירה איז נאר במקרה און דערגרייכט נישט דעם שורש פון די אבות, וואו קיין איד האט נישט געזינדיגט; רבי לוי יצחק פון בארדיטשוב האט אפילו מלמד זכות געווען אויף א אידישן גנב, אז ער האט געוואלט מאכן זיין קינד פאר א תלמיד חכם. די חכמים ווייסן אין זייער הארץ אז דער ערשטער טאג פון דער יצירה האט קיינמאל נישט געזינדיגט, ממילא קומט דערפאר נישט קיין מלקות. דארט ליגט די אהבה מסותרת פון יעדן איד.

די נקודה וואס קען נישט חרוב ווערן; קרח

24:36

אין חומש, שווארץ אויף ווייס, שטייט פערציג, אבער אין הארץ פון תלמיד חכם, וואו דער אייבערשטער איז נתגלה, לייענט די תורה שבעל פה ל"ט; ער איז א העכערער ספר תורה. אזוי ווי די נשמה האט א נקודה וואס גייט קיינמאל נישט אונטער, האט דער מקדש דעם כותל, וואס ווערט קיינמאל נישט חרוב.

27:21

רש"י מערקט אן אז יעקב ווערט נישט דערמאנט אין קרח'ס ייחוס. דער משגיח לייגט צו, און ער איז נישט זיכער צי ער האט עס געזען אין א ספר, אז יעדער איד האט א נקודה פון אברהם ביז יעקב וואס קען קיינמאל נישט נפגם ווערן. קרח'ס מחלוקת האט דערגרייכט ביז לוי, אבער יעקב האט געבעטן אז עס זאל אים נישט דערגרייכן. די נקודה האט בלעם געזען. צ

בלעמ'ס דריטער פרואוו: דער חטא העגל

31:30

דאס דריטע מאל, ווי רש"י ברענגט פונעם תרגום, האט זיך בלעם געווענדט צום חטא העגל. דאס איז נאך היינט דער וואפן פון די מקטרגים: מ'האט דעם משגיח דערציילט אז דער אראבער ביים כותל דערמאנט יעדעס מאל דעם עגל. דער אייבערשטער האט געענטפערט "משכנותיך": רש"י טייטשט אז דער משכן וועט חרוב ווערן אנשטאט דעם פאלק. ק,ר

33:54

צדיקים האבן מסביר געווען אז אידן האבן ביים עגל נישט באמת געזינדיגט. דער כהן גדול טראגט נישט קיין גאלד אין קודש הקדשים, און דאך איז דער ארט פול מיט גאלד, ווייל דארט זעט מען די חביבות פון ישראל, אז ס'איז קיינמאל נישט געווען קיין עבירה. היינט זעט מען נאר דעם עגל, נישט די "עבירה לשמה" וואס איז דערין. ש

משיח, און פרה אדומה אלס א חוק

37:15

דאס פאלק בלייבט, ווייל דער תירוץ איז משיח, וואס דערפון רעדט בלעמ'ס דריטע נבואה, וואס ענדיגט זיך מיט "מברכיך ברוך". דער משגיח ברענגט דעם קדושת לוי: אויב פרה אדומה איז א כפרה אויפן עגל, ווי ר' משה הדרשן זאגט אין רש"י, פארוואס הייסט זי א חוק? ווייל די אומות פרעגן איר טעם נאר כדי צו דערמאנען דעם חטא, און אזא מקטרג ענטפערט מען אז ס'איז א חוק. ת,אא,אג

דער פערציגסטער טאג: שבעה עשר בתמוז

40:31

משה רבינו'ס פערציג טעג האבן זיך אנגעהויבן ז' סיון, ממילא האבן זיי זיך געענדיגט שבעה עשר בתמוז, ווען ער איז אראפגעקומען מיט דער תורה שבעל פה. פון אויבן אן זענען דעמאלט צובראכן געווארן די לוחות און ס'האט זיך אנגעהויבן דער וועג צום חורבן. אבער מיט די אויגן פון די חכמים איז עס דער פערציגסטער טאג, וואס דערפאר קומט נישט קיין מלקות: דער מקדש קען חרוב ווערן, אבער ישראל בלייבט, און דאס איז א נחמה.

44:21

דער מגן אברהם ברענגט בשם הרמ"ע מפאנו אז דער צוגעלייגטער טאג איז א רמז אויף יום טוב שני של גלויות.

זען די וואך מיט שבת'דיגע אויגן

46:07

שבעה עשר בתמוז אליין טרויערט מען און מ'פאסט, ווי עס שטייט אין שולחן ערוך. אבער שבת איז יומא דנשמתא, און שבת פרשת בלק קוקט מען דורך שבת'דיגע ברילן און מ'זעט אז די נקודה אין יעדן איד בלייבט און די דריי וואכן זענען א נחמה. דער משגיח רופט צו אריינעמען בלעמ'ס דאקטרין און זיך צוגרייטן צו שבת מיט שמחה, כדי צו שעפן איר ברכה.

מראי מקומות

תורה

  1. ג Bamidbar 23:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:26
  2. ה Bamidbar 23:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:09
  3. ז לכאורה Bereishis 49:6-7 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:09
  4. ט Bamidbar 23:20-21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:37
  5. ל Devarim 25:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:17
  6. מ לכאורה Devarim 27:15-26 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:17
  7. ת לכאורה Bamidbar 24:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 37:15
  8. אב לכאורה Bamidbar 19:2 37:56 מפתח

נביאים

  1. א Micha 6:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:11

תלמוד בבלי

  1. ד Shabbos 119b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:51
  2. כ Makkos 22b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:17
  3. נ Gemara Sotah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 12:17
  4. ע Gittin 60b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:02
  5. ש Nazir 23b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:54

מדרש

  1. ב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 0:11
  2. פ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 16:02

זוהר און קבלה

  1. ס Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:02

ראשונים

  1. ו לכאורה Rashi on Bamidbar 23:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:09
  2. ח לכאורה Rashi on Bamidbar 23:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:09
  3. י לכאורה Rashi on Bamidbar 23:21 מפתח אינעם אויסשרייב: 10:37
  4. צ לכאורה Rashi on Bamidbar 16:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 27:21
  5. ק לכאורה Rashi on Bamidbar 24:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:30
  6. ר לכאורה Rashi on Bamidbar 24:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:30
  7. אג לכאורה Rashi on Bamidbar 19:22 מפתח אינעם אויסשרייב: 37:15

אחרונים און חסידות

  1. אא Kedushas Levi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 37:15
  2. אד לכאורה Magen Avraham, Orach Chaim 494 44:21 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 3:26 בלעמ'ס דאקטרין איז אז אידן ווערן נישט גערעכנט צווישן די אומות: זייער גוטס איז בעצם, און זייערע חסרונות זענען נאר במקרה.
  2. 7:29 אפילו ווען עס זעט אויס אז אידן קומט א קללה, שעלט זיי דער אייבערשטער נישט, ווייל ער קוקט אויף זייער שורש, די אבות הקדושים.
  3. 11:10 דער אייבערשטער קוקט נישט אויף די עבירות פון כלל ישראל, ווייל א אידישע עבירה דערגרייכט נישט ביזן שורש.
  4. 28:15 יעדער איד האט אין זיך א נקודה פון די אבות הקדושים וואס קען קיינמאל נישט נפגם ווערן, ווי טיף ער זאל נישט פאלן.
  5. 33:15 דער משכן און דער בית המקדש קענען חרוב ווערן, אבער כלל ישראל בלייבט.
  6. 44:10 שבעה עשר בתמוז, אז מ'קוקט מיט די אויגן פון די חכמים און פון שבת, איז א נחמה פאר כלל ישראל.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:48 פארוואס האט דער אייבערשטער איבערגעגעבן אזא וויכטיגע בשורה וועגן אידן דורך בלעם און נישט דורך משה רבינו?

    תירוץ: 6:01 ווייל א מודה זיין פונעם קעגנער, אזוי ווי דער יצר הרע מוז ענטפערן אמן, שטרייכט נאך מער אונטער דעם שבח פון כלל ישראל.

  2. קשיא: 13:34 פארוואס גיבן די חכמים נאר ל"ט מלקות ווען די תורה זאגט פערציג?

    תירוץ: 23:38 די תורה שבעל פה אין זייער הארץ ווייסט אז דער ערשטער טאג פון א אידנס יצירה האט קיינמאל נישט געזינדיגט, ממילא קומט פאר אים נישט קיין מלקות.

  3. קשיא: 15:28 פארוואס שרייבט די תורה די ארורים פון כי תבוא און לאזט רש"י צולייגן די ברכות?

    תירוץ: 16:11 דער אייבערשטער האט געוואלט געבן דעם כבוד פון דער ברכה צו תורה שבעל פה, וואס איז די כלה און דער מקור הברכה.

  4. קשיא: 27:54 פארוואס ווערט יעקב נישט דערמאנט אין קרח'ס ייחוס?

    תירוץ: 28:15 יעקב האט געבעטן אז אפילו א פגם וואס דערגרייכט ביז לוי זאל אים נישט דערגרייכן, די נקודה פון די אבות וואס יעדער איד האט און וואס קען קיינמאל נישט נפגם ווערן.

  5. קשיא: 38:02 אויב פרה אדומה איז א כפרה אויפן עגל, פארוואס הייסט זי א חוק?

    תירוץ: 38:52 די גוים פרעגן איר טעם כדי צו הערן דערמאנען דעם עגל; א מקטרג ווי בלעם ענטפערט דער אייבערשטער אז ס'איז א חוק, נישט צום פארשטיין.

מעשיות

  1. 14:16 א קינדס תירוץ אין דעם משגיח'ס חומש קלאס

    מיט אסאך יארן צוריק האט דער משגיח געלערנט חומש מיט קליינע קינדער, און זיי האבן געלערנט די ארורים פון כי תבוא, וואו רש"י ברענגט די גמרא אז מ'האט פריער געזאגט די ברכות. אין קלאס איז אויפגעקומען א קשיא: פארוואס שרייבט די תורה די ארורים און לאזט רש"י צולייגן די ברכות, און נישט פארקערט? א קינד האט געענטפערט א תירוץ נפלא, וואס ער אליין האט נישט פארשטאנען ווי גוט ער איז: דער אייבערשטער האט געוואלט געבן דעם כבוד פון דער ברכה צו תורה שבעל פה.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 32:05 דער רוף פונעם טורעם ביים כותל

    דער משגיח זאגט אז די וואס זענען געווען ביים כותל המערבי האבן געהערט דעם אראבער וואס גייט ארויף פינף מאל א טאג און זינגט א תפילה אויף אראביש. מ'האט אים דערציילט אז יעדעס מאל דערמאנט ער אז אידן האבן געזינדיגט און געמאכט דעם עגל, און אז מ'דארף זיי דערווייטערן פונעם ארט. דער משגיח גלייכט עס צו בלעם, וואס האט זיך געווענדט צום חטא העגל.

געדאנקען

  1. 5:51 די בשורה אז דער אידנס גוטס איז בעצם איז געגעבן געווארן דווקא דורך בלעם, ווייל א מודה זיין פונעם קעגנער, אזוי ווי דער יצר הרע מוז ענטפערן אמן ביים שבת טיש, איז דער גרעסטער שבח.
  2. 23:42 וואס די חכמים האבן פארמינערט פון פערציג מלקות אויף ל"ט דריקט אויס אז די תורה שבעל פה ווייסט אז דער ערשטער פון די פערציג טעג פון א אידנס יצירה האט קיינמאל נישט געזינדיגט.
  3. 16:11 די תורה שבכתב שרייבט די ארורים פון כי תבוא און די תורה שבעל פה די ברכות, ווייל די ברכה געהערט צו תורה שבעל פה, די כלה וואס איז דער מקור הברכה.
  4. 39:19 פרה אדומה הייסט א חוק, כאטש זי איז א כפרה אויפן עגל, כדי די מקטרגים וואס פרעגן איר טעם כדי צו דערמאנען דעם חטא זאלן באקומען אלס ענטפער אז מ'קען עס נישט פארשטיין.
  5. 34:14 אין קודש הקדשים, פול מיט גאלד, איז נישטא קיין זכר פונעם עגל, ווייל אין דעם אינערלעכסטן ארט זעט מען די חביבות פון ישראל, אז ס'איז קיינמאל נישט געווען קיין עבירה.
  6. 42:24 שבעה עשר בתמוז, דער פערציגסטער טאג ווען די תורה שבעל פה איז אראפגעקומען, איז די "פערציגסטע מלקות" וואס די תורה שבעל פה גיט נישט, און דערפאר איז עס באמת א נחמה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 46:31 דער משגיח זאגט אז שבת פאר שבעה עשר בתמוז דארף מען קוקן אויף דער קומענדיגער וואך מיט שבת'דיגע אויגן, נישט ווי עס זעט אויס אין דער וואכן.
  2. 47:04 דער משגיח רופט צו גוט אריינעמען בלעמ'ס דאקטרין איידער די דריי וואכן הייבן זיך אן, און וויסן די צדקות ה' וואס דער אייבערשטער טוט מיט כלל ישראל.
  3. 49:01 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך צוגרייטן צו שבת מיט שמחה און עונג, און שעפן פון שבת, דער מקור הברכה, די פולע מאס.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען בלעם, בלק, די אבות, דער חתם סופר, דער מגן אברהם, דער מהר"ל פון פראג, דער רמ"ע מפאנו, מיכה, משה רבינו, קרח, רבי לוי יצחק בארדיטשובער, רבי משה הדרשן, רש"י

ערכים אהבה מסותרת, בין המצרים, חוקה, חטא העגל, כותל המערבי, מלקות, מקרה, פרה אדומה, שבעה עשר בתמוז, תורה שבכתב, תורה שבעל פה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט