צד א: נצחיות של זיווגי ישראל' וחילוק בין הר המוריה וחברון.

קאטאלאג: פרשת השבוע חיי שרה נומ׳ ⁨3⁩ פאקעט גייד ז׳ 5 תשל"ו (1975–76) אידיש 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 45 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח שטעלט אוועק הר המוריה, דער ארט פון גילוי שכינה וואס האט געקענט חרוב ווערן, קעגן מערת המכפלה אין חברון, דער באהאלטענער ארט פון די אבות מיט זייערע זיווגים וואס קיין חורבן רירט נישט אן, און ער ציט עס צו צו דעם נצחיות פון א אידישן זיווג און צו א נייעם בית המדרש.

דער משגיח עפנט מיט שלמה המלך'ס חנוכת הבית פונעם בית המקדש: שלמה האט פארויסגעזען א צייט פון הסתר פנים אן א בית המקדש, אבער די שכינה וועט בלייבן ביי אידן אין א מקדש מעט. דערנאך פרעגט ער אויף פרשת חיי שרה, פארוואס די תורה זאל רופן דעם הייליגן חברון, קרית ארבע, נאך די ענקים, ווי רש"י'ס ערשטער פשט. ער ערקלערט אז דער מקדש אויף הר המוריה איז גילוי, דער ארט פון תפילה, און מערת המכפלה איז זיין באהאלטענע המשך, וואו די אבות ליגן פארבארגן און זענען פאראן אין יעדן איד. א חורבן האט געקענט קומען נאר אויפן ארט פון גילוי; די מערה, א הסתר בתוך הסתר, קען נישט חרוב ווערן. מוריה איז אש, אפגעקויפט פון ארונה; די מערה איז עפר, אפגעקויפט פון עפרון, וואס ווערט קיינמאל נישט בטל. איר נאמען, זוגות, ווייזט אז דער קשר פון אן אמת'ן זיווג, פון גוף און נשמה, בלייבט אויך נאך מיתה. צום סוף פארבינדט ער דאס מיט דעם בית המדרש פון דער נייער חברה, מיט די תפילות פון דוד און שלמה, און מיט א מעשה פון ירושלים.

ענינים: די מקומות הקדושים · דער בית המקדש און דער חורבן · הסתר פנים און יסורים

סדר השיעור

  1. 0:00 שלמה'ס פארויסזען און דער נאמען קרית ארבע

    דער משגיח דערציילט ווי שלמה המלך האט ביי דער חנוכת הבית פונעם מקדש פארויסגעזען א צייט פון הסתר פנים, ווען די שכינה וועט בלייבן אין א מקדש מעט. דערנאך ברענגט ער רש"י'ס צוויי פשטים אויף דעם נאמען קרית ארבע, און פרעגט פארוואס די תורה זאל רופן דעם הייליגן חברון נאך די ענקים.

  2. 3:58 רחל, לאה און דער כח פון דער מערה

    דער משגיח ערקלערט אז רחל איז עלמא דאתגליא און לאה עלמא דאתכסיא, דערפאר ליגט לאה אין דער מערה און רחל אויפן וועג. ער ברענגט רש"י אויף "מעמק חברון" ביי יוסף'ס שליחות, און די גמרא ווי אליהו האט אויפגעוועקט די אבות איינס נאכן אנדערן, צו ווייזן אז די הצלחה פון אידן קומט פון מערת המכפלה.

  3. 8:36 מוריה איז גילוי, די מערה איז באהאלטן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי די תפילות קענען ארויפגיין סיי דורך ירושלים און סיי דורך דער מערה, און ענטפערט אז די מערה איז א המשך פונעם מקדש מיט אן אנדער כאראקטער. מוריה, דער בארג וואס אברהם האט אויסגעוועלט פאר תפילה, איז גילוי; די מערה, א מערה אונטער א מערה, איז דער באהאלטענער חלק פון די אבות אין יעדן איד, דערפאר ווענדט מען זיך נישט צו איר ביים דאווענען.

  4. 15:52 חורבן רירט נישט אן די מערה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז חורבן, וואס מיינט אפגעשניטן ווערן פון גילוי, האט געקענט קומען נאר צום מקדש און קיינמאל נישט צו דער מערה, און דערפאר האבן זיי געמוזט זיין צוויי ערטער; חברון איז לשון חיבור. ער ברענגט דעם בעל שם טוב אויף הסתר בתוך הסתר, און ער גלייכט ירושלים צום יסוד האש וואס קען אויסגיין, און די מערה צום יסוד העפר וואס ווערט קיינמאל נישט בטל.

  5. 22:26 ארונה און עפרון; די מרגלים און די ענקים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אן אז סיי דער מקדש און סיי די מערה זענען אפגעקויפט געווארן בכסף מלא: דוד האט געקויפט פון ארונה, וועמענס צווייטער נאמען ארנן איז בגימטריא אש, און אברהם פון עפרון, וועמענס נאמען איז לשון עפר. די מרגלים האבן געזען נאר די ענקים אויבן אין חברון, און כלב איז אראפ צו די אבות; דערפאר דארף מען ביידע פשטים פון רש"י כדי צו פארשטיין די מערה.

  6. 26:08 דער אייביגער זיווג פון דער מערה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מאכט א חילוק צווישן א זיווג פונעם גוף און דעם אייביגן זיווג פון דער נשמה וואס איז אויסגערופן געווארן פאר די געבורט, און ערקלערט אז די מערה הייסט נאך אירע זוגות צו ווייזן אז דער קשר בלייבט אפילו אין קבר, נישט ווי ביים מקדש וואו דער חיבור איז נפסק געווארן. ער פארבינדט דאס מיט אברהם'ס השתדלות צו קויפן די מערה פאר שרה, מיט אדם וחוה, און מיט קידושין וואס מען לערנט פון שדה עפרון.

  7. 31:26 פארוואס רחל ליגט נישט אין דער מערה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז רחל, וואס איז גילוי, וואלט אריינגעבראכט ליכט אין דעם ארט פון הסתר און עס וואלט נישט געקענט זיין קיין גלות, דערפאר האט יעקב געזען אז זי קען דארט נישט ליגן. יוסף איז געגאנגען אין גלות פון חברון, דער ארט פון באהאלטענער נאענטקייט, און די גזירה פון גלות איז דארט געזאגט געווארן. ער שטעלט אוועק דעם סוף פון וירא, גילוי ביי דער עקידה, קעגן חיי שרה, און ברענגט די אבני קודש וואס זענען צעשפרייט אין יעדן בית המדרש.

  8. 35:58 די נייע חברה און די תפילות פון דוד און שלמה

    דער משגיח קערט זיך צו דער נייער חברה און פארבינדט זי מיט דוד המלך, וואס האט צוגעגרייט פארן בית המקדש, און מיט שלמה וואס האט אים געבויט. ער גייט דורך דוד'ס תפילה אז דער חשק צו דינען דעם אייבערשטן זאל בלייבן פריש אויף אייביג, און שלמה'ס תפילה ביי דער חנוכת הבית, און זאגט אז דער בית המדרש איז געמאכט כדי מען זאל קענען צוקומען צו דער נקודה שבלב וואו די אבות זענען באהאלטן.

  9. 41:23 א בקשה אין ירושלים, און ברכות

    דער משגיח דערציילט פון א צייט פון מחלוקת אין ירושלים, ווען איינער וואס איז אנגעקומען האט געבעטן די חסידים אז זייער ארט זאל זיין נאר פאר לערנען, דאווענען און אהבת חברים, און די ווערטער האבן אנגעצונדן א פייער. ער וואונטשט דאס זעלבע פאר דער נייער חברה, א מקום פון התקשרות ווי די זוגות פון דער מערה, און ענדיגט מיט ברכות אויף קיבוץ גליות קיין ירושלים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

שלמה'ס פארויסזען און דער נאמען קרית ארבע

0:39

דער משגיח עפנט מיט דער חנוכת הבית פונעם מקדש, ווען כבוד השם האט אנגעפילט דאס הויז. שלמה המלך האט דעמאלט געזען אז עס וועט קומען א צייט אן א בית המקדש, א שווערער וואלקן פון הסתר פנים, און דאך וועט די שכינה בלייבן ביי אידן אין א מקדש מעט. א,ב,ג

1:51

דערנאך ברענגט ער אויף חיי שרה רש"י'ס צוויי פשטים אויף קרית ארבע: נאכן ענק, אדער נאך די פיר זוגות וואס ליגן דארט. ער פרעגט פארוואס די תורה זאל רופן אזא הייליגן ארט נאך די ענקים וואס זענען געווען רשעים. ד

רחל, לאה און דער כח פון דער מערה

4:47

דער משגיח ערקלערט אז רחל איז עלמא דאתגליא און לאה עלמא דאתכסיא. רחל ליגט אויפן וועג, וואו יעדער וואס פארט פארביי זעט איר קבר, און לאה האט געמוזט זיין באהאלטן אין דער מערה. ה

5:48

יוסף איז געשיקט געווארן "מעמק חברון", זאגט רש"י, כדי צו מקיים זיין וואס מ'האט געזאגט צו אברהם ביי ברית בין הבתרים, און אזוי האט זיך אנגעהויבן דער גלות. די מערה איז דער מקור פון די הצלחה פון אידן, ווי די גמרא דערציילט: אליהו האט זיך פארשפעטיגט צו רבי'ן ווייל ער האט געמוזט אויפוועקן די אבות און לאזן יעדן באזונדער דאווענען, ווארום ווען אלע דריי וואלטן צוזאמען מתפלל געווען וואלט משיח געקומען. ו,ז,ח

מוריה איז גילוי, די מערה איז באהאלטן

8:36

דער משגיח פרעגט ווי אזוי די תפילות גייען ארויף דורך דער מערה, ווען זיי גייען דאך ארויף דורך ירושלים, שער השמים. ער ענטפערט אז די מערה איז א המשך פון ירושלים, נאר זיי האבן אן אנדער כאראקטער, און דערפאר מוזן זיי זיין אין צוויי ערטער. ט

11:12

מוריה איז דער ארט וואו מ'זעט דעם אייבערשטן: אברהם האט אים אנגערופן "ה' יראה", און דער תרגום זאגט אז ער האט מתפלל געווען אז דאס זאל זיין א מקום תפילה, ווי דער רמב"ם ברענגט ביים מקום המזבח. ס'איז א הויכער בארג, און די מערה איז א טיפע מערה אונטער נאך א מערה. י,כ,ל

13:13

יעדער איד האט אין זיך א שטיקל פון די אבות, וואס האבן מתקן געווען די תפילות. ביידע ערטער זענען דער מקדש: מוריה איז גילוי, די מערה איז הסתר. דערפאר ווענדט מען זיך נישט צו דער מערה ביים דאווענען, ווייל די אבות דארט זענען באהאלטן און למעלה מן המקום.

חורבן רירט נישט אן די מערה

16:07

דער מקדש איז גילוי אלקות אויף דער וועלט, דערפאר ווענדט מען זיך צו אים. דער חורבן האט געקענט קומען נאר דארט, און אידן זענען אפגעשניטן געווארן פון גילוי; די מערה איז קיינמאל נישט חרוב געווארן. ווען די אבות וואלטן געלעגן אין ירושלים, וואלט דער חורבן אנגערירט זייער ארט, און דאס קען נישט זיין. חורבן מיינט אפגעשניטן, חברון מיינט חיבור: אפילו ווען ירושלים ליגט חרוב, בלייבט מען פארבונדן מיט די אבות.

19:42

דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב אויף "ואנכי הסתר אסתיר פני": ערגער ווי א טאטע וואס באהאלט זיך פון זיין קינד איז ווען דאס קינד ווייסט אפילו נישט אז ער באהאלט זיך, און דערפון האט דער בעל שם טוב מורא געהאט. די מערה איז אט דער הסתר בתוך הסתר, און דאך לעבן דארט די אבות און זענען מתפלל פאר אידן. ירושלים איז אש, וואס לעשט זיך שנעל אויס; די מערה איז עפר, וואס ווערט קיינמאל נישט בטל. מ

ארונה און עפרון; די מרגלים און די ענקים

22:26

ביידע ערטער זענען אפגעקויפט געווארן בכסף מלא: אברהם האט געקויפט די מערה פון עפרון, און דוד האט געקויפט דעם מקום המקדש פון ארונה, וועמענס צווייטער נאמען ארנן איז בגימטריא אש. עפרון איז לשון עפר, א ארט וואס ווערט קיינמאל נישט בטל. נ,ס

24:13

די מרגלים האבן אין חברון געטראפן די ענקים און געזען נאר וואס איז אויבן, און כלב איז אראפ צום ארט פון די אבות. דערפאר דארף מען ביידע פשטים פון רש"י: זאגט דער משגיח, אפילו ווען מען זעט ענקים פון אויבן, דארף מען וויסן אז אונטן ליגן צדיקים. ד,ע,פ

דער אייביגער זיווג פון דער מערה

26:39

דער משגיח מאכט א חילוק צווישן א זיווג פונעם גוף און אן אייביגן זיווג פון דער נשמה, וואס ווערט אויסגערופן פארן כסא הכבוד, ווען די צוויי נשמות זענען שוין פארבונדן פאר זיי קומען אויף דער וועלט. א שידוך זעט מען; דער קשר פון די נשמות איז באהאלטן. ק

27:55

רש"י זאגט אז די מערה הייסט מכפלה נאך אירע זוגות. אפילו אין קבר בלייבן זיי פארבונדן, נישט ווי ביים מקדש, וואו דער חיבור וואס די כרובים האבן געוויזן איז נפסק געווארן דורכן חורבן. אברהם האט זיך משתדל געווען צו קויפן די מערה פאר שרה צו ווייזן אז זיין זיווג גייט ווייטער, און יעדע אידישע קידושין לערנט מען "קיחה קיחה" פון שדה עפרון. צ,ש

פארוואס רחל ליגט נישט אין דער מערה

31:28

יעקב האט געזען אז רחל וועט נישט אריינגיין אין דער מערה. רחל איז גילוי; דארט וואלט זי מגלה געווען אז די שכינה איז אלעמאל צווישן אידן, און עס וואלט נישט געקענט זיין קיין גלות. דערפאר איז יוסף געגאנגען אין גלות פון חברון, וואו מ'האט געזאגט צו אברהם די גזירה פון גלות, ווייל אפילו אין גלות בלייבט מען דארט פארבונדן. ז

34:04

פרשת וירא ענדיגט זיך מיט "ה' יראה" ביי דער עקידה, און גלייך קומט חיי שרה מיט דער מערה, וואו מ'זעט גארנישט. שלמה האט פארויסגעזען אז די זעלבע שכינה וועט זיין באהאלטן, און א מדרש אויף "תשתפכנה אבני קודש בראש כל חוצות" זאגט אז וואו מ'דינט דעם אייבערשטן, דארט איז א שטיין פונעם בית המקדש. י,ת

די נייע חברה און די תפילות פון דוד און שלמה

36:02

דער משגיח קערט זיך צו דער נייער חברה און פארבינדט זי מיט דוד המלך, וואס האט צוגעגרייט דעם מקדש, און מיט שלמה, וואס האט אים געבויט. ער ערקלערט דוד'ס תפילה אז דער חשק פון אידן צו דינען דעם אייבערשטן זאל בלייבן פריש אויף אייביג. אב

38:47

ער גייט דורך שלמה'ס תפילה ביי דער חנוכת הבית, אז דער מקדש זאל זיין א ארט וואו אידישע תפילות ווערן אנגענומען. דער בית המדרש איז געמאכט כדי מען זאל קענען צוקומען צו דער נקודה שבלב, וואו די אבות זענען באהאלטן אין יעדן איד. אג

א בקשה אין ירושלים, און ברכות

41:39

דער משגיח דערציילט פון א צייט פון מחלוקת אין ירושלים, ווען ר' יוסף חיים זאננענפעלד איז געווען דער רב. איינער וואס איז אנגעקומען האט געבעטן די חסידים אז זייער ארט זאל זיין נאר פאר לערנען, דאווענען און אהבת חברים, און די זקנים דערציילן אז זיינע ווערטער האבן אנגעצונדן א פייער פון פלאקערדיג דאווענען.

43:14

ער וואונטשט אז די נייע חברה זאל זיין אזא ארט, פארבונדן מיט די אבות און צדיקים ווי די זוגות פון דער מערה, און ענדיגט מיט ברכות אויף דער גאולה קיין ירושלים.

מראי מקומות

תורה

  1. ז Bereishis 15:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:48, 31:28
  2. ט Bereishis 28:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:36
  3. י Bereishis 22:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:12, 34:04
  4. מ Devarim 31:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:42
  5. נ Bereishis 23:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:26
  6. ע Bamidbar 13:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:13
  7. פ Bamidbar 13:33 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:13

נביאים

  1. א I Kings 8:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:39
  2. ב I Kings 8:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:39
  3. ג Yechezkel 11:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:39
  4. אג I Kings 8:54-61 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:47

כתובים

  1. ס I Divrei HaYamim 21:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:26
  2. ת Eichah 4:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:04
  3. אא Tehillim 90:17 36:14 טעקסט מפתח
  4. אב I Divrei HaYamim 29:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:02

תרגום

  1. כ לכאורה Targum Onkelos, Bereishis 22:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:12

משנה

  1. ר לכאורה Mishnah Kiddushin 1:1 28:27 מפתח

תלמוד בבלי

  1. ח Bava Metzia 85b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:48
  2. ש Kiddushin 2a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:55

מדרש

  1. ק Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 26:39

זוהר און קבלה

  1. ה Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:47

ראשונים

  1. ד Rashi, Bereishis 23:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:51, 24:13
  2. ו Rashi, Bereishis 37:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:48
  3. ל לכאורה Rambam, Hilchos Beis HaBechirah ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:12
  4. צ Rashi, Bereishis 23:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:55

עיקרי הדברים

  1. 1:09 שלמה המלך האט געזען אז עס וועט קומען א צייט פון הסתר פנים אן א בית המקדש, אבער די שכינה וועט בלייבן צווישן אידן אין א מקדש מעט.
  2. 14:54 הר המוריה און מערת המכפלה זענען צוויי בחינות פון איין מקדש: מוריה איז גילוי, און די מערה איז הסתר.
  3. 17:06 א חורבן האט געקענט שולט זיין נאר אויפן מקדש אין ירושלים; דער באהאלטענער כח פון די אבות אין דער מערה, וואס איז פאראן אין יעדן איד, קען קיינמאל נישט חרוב ווערן.
  4. 28:02 די מערה הייסט מכפלה נאך די זוגות וואס ליגן דארט, צו ווייזן אז אן אמת'ער זיווג, פון גוף און פון נשמה, ווערט נישט אפגעשניטן אפילו דורך מיתה.
  5. 25:05 מען דארף ביידע פשטים פון רש"י אויף דעם נאמען קרית ארבע: די ענקים פון אויבן און די אבות באהאלטן אונטן ווייזן וואס די מערת המכפלה איז.
  6. 35:28 א בית המדרש איז א מקדש מעט וואס האט א שטיין פונעם בית המקדש, און דער משגיח וואונטשט אז די נייע חברה זאל זיין א מקום פון לערנען, דאווענען און אהבת חברים, פארבונדן מיט די אבות און די צדיקים.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:30 פארוואס זאל די תורה רופן דעם הייליגן חברון, וואו די אבות ליגן, נאך די ענקים, ווי רש"י'ס ערשטער פשט אויף קרית ארבע?

    תירוץ: 25:05 מען דארף ביידע פשטים: די ענקים פון אויבן און די אבות באהאלטן אונטן ווייזן צוזאמען דעם כאראקטער פון דער מערה, אז אפילו ווען מען זעט נאר ענקים, ליגן אונטן צדיקים.

  2. קשיא: 8:36 ווי אזוי קענען די תפילות ארויפגיין דורך דער מערה, ווען זיי גייען ארויף דורך ירושלים, שער השמים?

    תירוץ: 8:59 די מערה איז א המשך פון ירושלים; ביידע זענען דער מקדש, נאר מוריה איז גילוי און די מערה איז הסתר.

  3. קשיא: 15:21 אויב די מערה איז אויך דער מקדש, פארוואס ווענדט מען זיך נישט צו איר ביים דאווענען?

    תירוץ: 15:27 די מערה איז דער באהאלטענער כח פון די אבות, למעלה מן המקום, און מען ווענדט זיך צו א ארט וואו אלקות איז נתגלה אויף דער וועלט, דאס איז ירושלים.

  4. קשיא: 18:06 אויב די מערה איז א המשך פון ירושלים, פארוואס מוזן זיי זיין צוויי באזונדערע ערטער?

    תירוץ: 18:24 ווען די אבות וואלטן געלעגן אין ירושלים, וואלט דער חורבן אנגערירט דעם ארט פון זייער באהאלטענעם כח, און דאס קען נישט זיין; דערפאר מוז עס זיין אויף אן אנדער ארט וואו חורבן האט נישט קיין שייכות.

  5. קשיא: 27:55 פארוואס הייסט די מערה מכפלה, נאך די זוגות וואס ליגן דארט?

    תירוץ: 28:43 צו ווייזן אז אפילו נאך מיתה בלייבט דער זיווג און ווערט נישט נפסק, נישט ווי ביים מקדש וואו דער חיבור וואס די כרובים האבן געוויזן איז נפסק געווארן דורכן חורבן.

  6. קשיא: 31:26 פארוואס האט רחל נישט געקענט ליגן אין דער מערה?

    תירוץ: 31:38 רחל איז גילוי; אין דער מערה וואלט זי מגלה געווען דעם סוד אז די שכינה איז אלעמאל צווישן אידן, און עס וואלט נישט געקענט זיין קיין גלות.

מעשיות

  1. 7:40 אליהו פארשפעטיגט צו רבי'ן

    אליהו פלעגט קומען צו רבי'ן, און איינמאל ראש חודש האט ער זיך פארשפעטיגט. ער האט געזאגט אז ער האט געדארפט אויפוועקן די אבות אין מערת המכפלה, זיי וואשן די הענט און לאזן יעדן איינעם דאווענען באזונדער, איינס נאכן אנדערן. ווען אלע דריי וואלטן צוזאמען מתפלל געווען, וואלט משיח געקומען, אבער די צייט איז נאך נישט געווען.

    אין דער מעשה: אליהו הנביא, רבי יהודה הנשיא

  2. 41:39 א בקשה צו די חסידים אין ירושלים

    אין א צייט פון מחלוקת אין ירושלים איבער רבנות, ווען ר' יוסף חיים זאננענפעלד איז געווען דער רב דארט, איז איינער אנגעקומען קיין ירושלים און געזאגט עטליכע ווערטער צו די חסידים. ער האט געבעטן אז זייער ארט זאל זיין נאר פאר עבודת השם: נאר לערנען, דאווענען און אהבת חברים, און מען זאל נישט רעדן פון קיין אנדער זאך. די זקנים פון ירושלים דערציילן אז די ווערטער האבן אנגעצונדן א פייער: עס האט זיך אנגעהויבן א פלאקערדיג דאווענען, און עס זענען געווארן חבורות פון לערנען און פון אהבת חברים.

    אין דער מעשה: Rav Yosef Chaim Sonnenfeld

געדאנקען

  1. 1:09 דער משגיח טייטשט שלמה'ס ווערטער "ה' אמר לשכון בערפל" אז שלמה האט פארויסגעזען דעם גלות: די זעלבע שכינה וואס האט אנגעפילט דעם מקדש וועט בלייבן ביי אידן באהאלטן.
  2. 18:06 די מערה איז א המשך פונעם מקדש; זיי האבן געמוזט זיין אין צוויי ערטער, ווייל ווען די אבות וואלטן געלעגן אין ירושלים, וואלט דער חורבן אנגערירט דעם ארט פון זייער באהאלטענעם כח.
  3. 19:11 חברון איז דער היפך פון חורבן: חורבן מיינט אפגעשניטן, חברון מיינט חיבור, און אפילו ווען ירושלים ליגט חרוב בלייבט מען פארבונדן מיט די אבות דורך דער מערה.
  4. 20:18 די מערה איז דער הסתר בתוך הסתר וואס דער בעל שם טוב האט מורא געהאט דערפון, און דאך זענען דארט די אבות לעבעדיג און זענען מתפלל פאר אידן.
  5. 23:00 ארנן, דער צווייטער נאמען פון ארונה, איז בגימטריא אש, און עפרון איז לשון עפר: דער מקדש איז אש וואס קען אויסגעלאשן ווערן, די מערה איז עפר וואס ווערט קיינמאל נישט בטל.
  6. 31:38 ווען רחל, וואס איז די בחינה פון גילוי, וואלט געלעגן אין דער מערה, וואלט זי אריינגעבראכט ליכט אין דעם ארט פון הסתר, און גלות וואלט נישט געקענט זיין.
  7. 33:59 פרשת וירא ענדיגט זיך מיט גילוי ביי דער עקידה, און גלייך דערנאך קומט חיי שרה מיט דער מערה, וואו מען זעט נישט דעם אייבערשטן און נישט די אבות.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 25:25 דער משגיח זאגט אז אפילו ווען מען זעט נאר ענקים פון אויבן, דארף מען וויסן אז אונטן ליגן צדיקים.
  2. 43:04 דער משגיח בעט אז די נייע חברה זאל זיין א מקום צו דינען דעם אייבערשטן מיט לערנען, דאווענען און אהבת חברים, און זיך מקשר זיין מיט די אבות און מיט אלע צדיקים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אליהו הנביא, ארונה, דוד המלך, דער הייליגער בעל שם טוב, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, כלב בן יפנה, לאה אמנו, עפרון, רבי יהודה הנשיא, רבי יוסף חיים זאנענפעלד, רחל אמנו, רש"י, שלמה המלך, שרה אמנו

ערכים אבות הקדושים, ארבע יסודות, הסתר, הסתר פנים, מערת המכפלה, מקדש מעט, עלמא דאתגליא, עלמא דאתכסיא, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט