התורה היא תורת חיים - הקריאה של ראש השנה מעורר הזמן

קאטאלאג: פרשת השבוע וירא נומ׳ ⁨3⁩ פאקעט גייד ז׳ 4 תשמ"א (1980–81) אידיש 1 שעה 14 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 14 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די תורה איז א תורת חיים, אז א איד וואס לערנט פרשת וירא, די קריאה פון ראש השנה, לעבט דורך די עקדה מיט אברהם אבינו, און ער לערנט דערפון אז די צייט ביז חנוכה איז א נייער ראש השנה, וואו א דור אן געפילן דארף דינען דעם רבונו של עולם מיט א פשוטן סדר.

דער משגיח עפנט מיט דעם יסוד אז די קריאה פון יעדע וואך איז מעורר איר צייט, און ער ברענגט דערויף די עצה פונעם בעלזער רב צו האלץ־סוחרים און וואס חז"ל דערציילן פון רבי מיט נבוכדנצר. ווען מ'לערנט פרשת וירא לעבט מען דורך די עקדה מיט אברהם אבינו און מ'נעמט אויף זיך מסירות נפש. פונעם לאנגן ווארטן פון אברהם און שרה גייט ער איבער צו דער האפענונג אויף משיח: ער ברענגט פונעם אמרי נועם און פונעם רימאנאווער אז א יאר וואס שבת פאלט אויף ערב פסח איז מסוגל, מיט נאך סימנים פון דעם יאר, און די מלחמה צווישן איראן און איראק לויט א פסיקתא. דערנאך ערקלערט ער דעם מנהג פון די תלמידי הבעל שם טוב צו ווינטשן א גמר חתימה ביז חנוכה: יעדן שוואכערן דור האט מען מגלה געווען א נייע געלעגנהייט, ביז צו א פשוטן סדר היום. ער ווענדט עס צו די ערשטע צוואנציג יאר פון א בחור, און ער שליסט מיט דער עקדה פון דערווייטנס, עבודה אן געפילן אין א צייט פון הסתר פנים.

ענינים: עקידת יצחק · די עבודה פונעם לעצטן דור · דער כח און די מעלה פון תורה · זאת חנוכה

סדר השיעור

  1. 0:00 די קריאה פון דער וואך און דער פארפרוירענער טייך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עפנט אז פרשת וירא האט אין זיך די קריאה פון ראש השנה, אז די תורה איז א תורת חיים, און אז יעדער שבת איז געוועבט פון די פסוקים פון זיין פרשה. ער דערציילט ווי רבי שלום פון בעלזא האט געזאגט צו האלץ־סוחרים אז זייערע קלעצער שטעקן אין א פארפרוירענעם טייך ווייל זייערע קינדער לערנען פרשת מקץ אין ניסן, און אז ווען זיי וועלן לערנען די וואכעדיגע פרשה וועט זיך דער טייך אויפלאזן.

  2. 4:18 רבי מיט נבוכדנצר; מ'לעבט דורך די עקדה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פון חז"ל אז רבי האט נישט געשאלטן נבוכדנצר ווען ער האט געלערנט א ענין וואו נבוכדנצר האט נאך געלעבט, נאר ווען ער האט געליינט די מגילה, ווייל ווער ס'לערנט איז ממש אין יענער צייט. אזוי לעבט א איד וואס לערנט פרשת וירא דורך די עקדה מיט אברהם אבינו, וואס ער איז געווען א חלק פון אים, און ער דארף מקבל זיין מסירות נפש אויף יעדן נסיון, גרויס און קליין.

  3. 9:09 "וה' פקד את שרה": ווארטן אויף דער הבטחה

    דער משגיח זאגט אז מ'דארף שעפן פון דער פרשה די אמונה אז דער רבונו של עולם העלפט אפילו נאך א לאנגע צייט: אברהם און שרה האבן געווארט לאנגע יארן, און כלל ישראל, וואס שרה איז מרמז אויף זיי, ווארט אויף דער שבועה נאך דער עקדה. ער גלייכט צו ביאת המשיח צו א געבורט מיט חבלי לידה, און זאגט אז געוויסע צייטן זענען מער מסוגל, ווען מ'דארף שמידן דאס אייזן ווען ס'איז הייס.

  4. 14:25 א יאר וואס שבת פאלט אויף ערב פסח

    דער משגיח ברענגט דעם אמרי נועם פון זשיקוב אין פרשת פקודי, וואס ברענגט פונעם רימאנאווער, אז א יאר וואס שבת איז ערב פסח איז מסוגל אויף דער גאולה, מיט ראיות פון דעם אריינגיין קיין ארץ ישראל און פון הקמת המשכן. ווייל דאס יאר איז אזא יאר, און משיח קען קומען בעתה אדער פריער מיט א זכות, דארף יעדער איד זיך מער אנשטרענגען.

  5. 18:59 די דינער ווערנדיגע מחיצה און די סימנים פון דעם יאר

    דער משגיח זאגט אז וואס נענטער צו משיח אלץ ווייניגער פארלאנגט מען, און אלץ מער יסורים האבן זיך אנגעזאמלט. ער ברענגט דעם סאטמארער רב'ס תירוץ פארוואס דער שופר דערשרעקט דעם שטן יעדעס יאר פון ניי: די מחיצה וואס האלט אפ משיח ווערט אלץ דינער. ער רעכנט אויס די סימנים פון דעם יאר: דאס יאר נאך שמיטה, ברכת החמה אין ניסן, צוויי אדר'ס וואס זענען מרמז אויף מחיית עמלק, און א פורים המשולש אין ירושלים.

  6. 23:57 פרשת וירא: די ערשטע צמיחה פון משיח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אז פרשת וירא איז דאס ערשטע ארט וואו די תורה איז מרמז אויף משיח: די טעכטער פון לוט ווערן אנגערופן "הנמצאות", אזוי ווי ביי דוד שטייט "מצאתי", און פון מואב איז ארויסגעקומען רות און פון איר משיח, באהאלטן אין א מיאוסן אנהייב. דאס פאסט צו ראש השנה, וואס זיינע תפילות בעטן אויף מלכות שמים, און די קריאה ענדיגט זיך מיט "מעכה", וואס אין ספרים ווערט עס מרומז אויף "מלך על כל הארץ".

  7. 27:51 מלכיות מתגרות זו בזו: די מלחמה צווישן איראן און איראק

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז ווען מלכיות מתגרות זו בזו דארף מען ווארטן אויף משיח, און ער ווענדט עס צו די מלחמה צווישן איראן און איראק, וואס די פאליטיקער האבן מורא אז זי קען אנצינדן די גאנצע וועלט. ער ברענגט א פסיקתא אז דער מלך פון פרס איז זיך מתגרה מיטן מלך ערב, וואס גייט נעמען אן עצה ביים מלך אדום, און דער רבונו של עולם זאגט צו אידן זיי זאלן נישט מורא האבן. די פירער זענען נאר ליאלקעס; דער רבונו של עולם פירט די וועלט, און די געשעענישן זענען א רוף צו תשובה.

  8. 35:51 א גמר חתימה ביז חנוכה און אום הושענא רבה

    דער משגיח זאגט אז פרשת וירא איז ווי א נייער ראש השנה, און ער ברענגט דעם מנהג פון די תלמידי הבעל שם טוב צו ווינטשן א גמר חתימה ביזן לעצטן טאג חנוכה. ער פרעגט וואו שטייט דאס, און פרעגט נאך א גרעסערע קשיא אויף הושענא רבה אלס א גמר חתימה, וואס די גמרא דערמאנט נישט: אין ירושלמי איז דא א רמז, ביים רמב"ן אין פרשת שלח שטייט עס בפירוש, און דער שורש איז אינעם זוהר, וואס דער רמב"ם האט נישט געהאט.

  9. 41:34 נתגלה ווען דער דור דארף עס: הושענא רבה

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז יעדע נבואה, אויך די נבואה פון מלאכי, איז מקובל געווען פון הר סיני און נתגלה געווארן ווען דער דור האט עס געדארפט. די פריערדיגע גרויסע דורות האבן תשובה געטאן אין די עשרת ימי תשובה מיט תעניתים און סיגופים, און ווער ס'האט נישט אויסגענוצט די טעג, ווי נבל, האט מער נישט געהאט קיין רחמנות. די שפעטערדיגע שוואכע דורות אין גלות האבן דאס נישט געקענט, האט מען זיי מגלה געווען תשובה דורך דער שמחה פון סוכות, מיט הושענא רבה אלס דער לעצטער טאג.

  10. 46:18 חנוכה פארן דור פון עקבתא דמשיחא

    דער משגיח זאגט אז פון דעם בעל שם טוב'ס צייט האבן אנגעהויבן די דורות פון עקבתא דמשיחא, אזעלכע קליינע נשמות אז אפילו מיט אהבה און שמחה קען מען זיי נישט ברענגען צו תשובה. פאר זיי איז נתגלה געווארן די חתימה פון חנוכה, אזוי ווי רש"י זאגט אז די מלאכי רחמים האבן געווארט ביז אוונט פאר זיי זענען אנגעקומען קיין סדום; פון זיי פארלאנגט מען א פשוטן סדר היום, זיך פירן ווי א איד לויטן שולחן ערוך.

  11. 49:34 דריי חדשים ביז חנוכה: דער בת עין און דער מהר"ל

    דער משגיח ברענגט דעם בת עין אין פרשת וישב אז אין די דריי חדשים תשרי, חשון און כסלו ווארט כלל ישראל, וואס ווערט צוגעגליכן צו תמר, אויף דער חתימה פון חנוכה, און א רמז פונעם קדושת לוי אויף די זעקס און דרייסיג ליכט. פון פרשת וירא הייבן זיך אן פערציג טעג, ווי די פערציג טעג פונעם מבול וואס זענען געווארן פערציג טעג פון תורה, און זיי ענדיגן זיך מיט חנוכה, די דריטע חתימה נאך יום כיפור און הושענא רבה. מיטן מהר"ל'ס פארבינדונג פון כ"ה אלול צו כ"ה כסלו ערקלערט ער אז דער ערשטער פערטל פונעם יאר איז ווי א קליין קינד און ווערט נאך נישט גערעכנט.

  12. 56:43 די ערשטע צוואנציג יאר ווי די צייט ביז חנוכה

    דער משגיח ווענדט עס צום לעבן פון א מענטש: די ערשטע צוואנציג יאר זענען זיין צייט ביז חנוכה, אזוי ווי דער נודע ביהודה שרייבט אז תינוקות של בית רבן איז ביז צוואנציג יאר. מיטן לעכאוויטשער אויף "סעדו לבכם" זאגט ער אז א בחור אין ישיבה דארף מיטנעמען צידה אויפן מדבר פונעם לעבן, אויסארבעטן דעם מוח, די חמה, מיט גמרא און תוספות, און דאס הארץ, די לבנה, מיט אגדה, השקפה און עבודת התפילה. אויך ספר בראשית איז די תקופה פון חינוך.

  13. 1:02:29 ספר הישר און די עקדה פון דערווייטנס שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז מ'לעבט מיט מיט אברהם אבינו דורך דער פרשה, ווייל די תורה איז א תורת חיים. ספר בראשית הייסט ספר הישר נאך די אבות וואס זענען געווען ישרים, און דאס וואס פעלט היינט איז די יושר. דער נסיון פון דער עקדה איז געווען "וירא את המקום מרחוק": אברהם אבינו האט נישט געשפירט און האט געמוזט גיין אן געפילן, וואס דאס איז קעגן דעם לעצטן דור פאר משיח, אן געפיל ווי די פיאטע; פונדעסטוועגן קוקט דער רבונו של עולם אויף אונז מיט די זעלבע אויגן ווי אויף די אבות.

  14. 1:08:29 "ה' יראה": דינען אין דער פינצטער

    דער משגיח ערקלערט "ה' יראה": נאך דעם נסיון האט אברהם אבינו אויסגעפועלט אז אידן זאלן קומען דריי מאל א יאר אויף יענעם ארט נראה צו ווערן. אין הסתר פנים דינט מען מיט א סדר, און צום סוף באווייזט זיך דער רבונו של עולם צו די וואס מוטשען זיך. ער שטעלט אקעגן די בלינדקייט פון די אנשי סדום, און פון דער היינטיגער וועלט וואס זעט די סכנה און טוט נישט קיין תשובה, מיט אברהם אבינו, וואס האט נישט געלאזט די פינצטערניש אריינדרינגען אין זיין נשמה, און ער שליסט מיט "קח נא", א לשון בקשה, און א ווונטש פאר א גמר חתימה טובה ביז חנוכה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די קריאה פון דער וואך און דער פארפרוירענער טייך

0:04

דער משגיח עפנט אז פרשת וירא האט אין זיך די קריאה פון ביידע טעג ראש השנה, און אז די קריאה פון יעדע וואך איז מעורר איר צייט: די תורה איז א תורת חיים, און יעדער שבת איז געוועבט פון זיין פרשה. ער דערציילט ווי רבי שלום פון בעלזא האט געזאגט צו האלץ־סוחרים, וואס זייערע קלעצער זענען געשטאנען אין א טייך פארפרוירן אין ניסן, אז דאס איז ווייל די קינדער לערנען מקץ; ווען זיי וועלן לערנען די וואכעדיגע פרשה וועט זיך דער טייך אויפלאזן.

רבי מיט נבוכדנצר; מ'לעבט דורך די עקדה

4:32

אלס ראיה ברענגט ער פון חז"ל אז רבי האט נישט געשאלטן נבוכדנצר ביים לערנען א ענין וואו דער מלך האט נאך געלעבט, און יא ביים ליינען די מגילה. דער תירוץ, זאגט ער, איז אז ווער ס'לערנט איז ממש אין יענער צייט, ער לערנט נישט קיין היסטאריע־בוך. א,ב

7:05

אזוי לעבט א איד וואס לערנט פרשת וירא דורך די עקדה מיט אברהם אבינו, וואס יעדער איד איז אמאל געווען א חלק פון אים. דער משגיח זאגט אז ס'איז א צייט מקבל צו זיין מסירות נפש אויף יעדן נסיון, גרויס אדער קליין.

"וה' פקד את שרה": ווארטן אויף דער הבטחה

9:16

פון דער פרשה, זאגט דער משגיח, דארף מען שעפן די אמונה אז דער רבונו של עולם העלפט אפילו נאך א לאנג ווארטן. אברהם און שרה האבן געווארט לאנגע יארן ביז "וה' פקד את שרה", און כלל ישראל, וואס שרה איז מרמז אויף זיי ווי דער רמב"ן לערנט, ווארט אויף דער שבועה נאך דער עקדה. ער גלייכט ביאת המשיח צו א געבורט, וואו די שווערסטע ווייען קומען צום סוף, ווי ביי ישעיה "ילד יולד לנו". ג,ד,ה,ו

13:16

נישט אלע צייטן זענען גלייך, לייגט ער צו; ווען א צייט איז מער מסוגל, דארף מען שמידן דאס אייזן ווען ס'איז הייס.

א יאר וואס שבת פאלט אויף ערב פסח

14:29

דער משגיח ברענגט דעם אמרי נועם פון זשיקוב אין פרשת פקודי, וואס ברענגט פונעם רימאנאווער אז א יאר וואס שבת פאלט אויף ערב פסח איז מסוגל אויף דער גאולה, מיט ראיות פון דעם אריינגיין קיין ארץ ישראל און פון הקמת המשכן אין חודש הראשון. דאס יאר איז אזא יאר. ח,ט

17:42

ווייל משיח קען קומען בעתה אדער פריער מיט א זכות, ווי די גמרא זאגט, שליסט דער משגיח אז יעדער איד דארף זיך דאס יאר מער אנשטרענגען. י

די דינער ווערנדיגע מחיצה און די סימנים פון דעם יאר

19:04

וואס נענטער צו משיח, זאגט דער משגיח, אלץ ווייניגער פארלאנגט מען, און אלץ מער יסורים האבן זיך אנגעזאמלט. ער ברענגט דעם סאטמארער רב'ס תירוץ פארוואס דער שופר דערשרעקט דעם שטן יעדעס יאר פון ניי: די מחיצה וואס האלט אפ משיח ווערט דינער מיט יעדן שופר.

21:07

ער רעכנט אויס די סימנים פון דעם יאר: ס'איז דאס יאר נאך שמיטה, וואס די גמרא זאגט אז דעמאלט קומט משיח; ברכת החמה ברענגט די וועלט צוריק צום מצב פון דער בריאה; און צוויי אדר'ס מיט א פורים המשולש אין ירושלים זענען מרמז אויף מחיית עמלק. כ

פרשת וירא: די ערשטע צמיחה פון משיח

24:25

פרשת וירא, ווייזט דער משגיח, האט דעם ערשטן רמז אויף משיח: די טעכטער פון לוט הייסן "הנמצאות", ווי "מצאתי דוד". משיח קומט פון מואב, באהאלטן וואו קיינער וועט נישט זוכן. דערפאר בעטן די תפילות פון ראש השנה אויף מלכות שמים, און די קריאה ענדיגט זיך מיט "מעכה", א רמז אויף "מלך על כל הארץ". מ,נ,ס,ע

מלכיות מתגרות זו בזו: די מלחמה צווישן איראן און איראק

27:55

דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז ווען מלכיות מתגרות זו בזו דארף מען ווארטן אויף משיח, און ער זאגט אז מ'זעט דאס היינט. די פאליטיקער האבן מורא אז די מלחמה צווישן איראן און איראק, נאנט צו ארץ ישראל און געשטיצט פון רוסלאנד און אמעריקע, קען אנצינדן די גאנצע וועלט. פ

30:51

אנשטאט צו קוקן אין צייטונגען קוקט ער אין דער תורה: א פסיקתא, וואס ער האט אמאל דערמאנט אן צו פארשטיין, זאגט אז אין משיח'ס יאר איז דער מלך פון פרס זיך מתגרה מיטן מלך ערב, וואס גייט נעמען אן עצה ביים מלך אדום, וואס דער משגיח נעמט אן אז דאס איז רוסלאנד. די פעלקער ציטערן, און דער רבונו של עולם זאגט צו אידן זיי זאלן נישט מורא האבן, ווייל די צייט פון דער גאולה איז געקומען. צ

33:51

די פירער זענען נאר ליאלקעס אויף שטריק, זאגט דער משגיח; דער רבונו של עולם פירט די וועלט, און ער ווייזט די געשעענישן כדי מ'זאל זיך כאפן צו תשובה, צו תורה און צו עבודת השם.

א גמר חתימה ביז חנוכה און אום הושענא רבה

36:04

פרשת וירא, זאגט דער משגיח, איז ווי א נייער ראש השנה, און די תלמידי הבעל שם טוב ווינטשן זיך א גמר חתימה ביזן לעצטן טאג חנוכה. ער פרעגט וואו שטייט דאס, און פרעגט א גרעסערע קשיא אויף הושענא רבה: די גמרא רעדט נאר פון כתיבה אום ראש השנה און חתימה אום יום כיפור. ק

38:39

ער ענטפערט אז אין ירושלמי איז דא א רמז פון "יום יום ידרשון", ביים רמב"ן אין פרשת שלח שטייט עס בפירוש, און דער שורש איז אינעם זוהר, וואס דער רמב"ם האט נאך נישט געהאט. ר,ש,ת,אא

נתגלה ווען דער דור דארף עס

41:34

פארוואס האבן חז"ל עס נישט מגלה געווען? דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז מלאכי האט מקבל געווען זיין נבואה ביי הר סיני און זי מגלה געווען ווען איר צייט איז געקומען; יעדער ענין אין תורה ווערט נתגלה ווען דער דור דארף עס. אב,אג

42:39

די פריערדיגע גרויסע דורות האבן תשובה געטאן אין די עשרת ימי תשובה מיט תעניתים און סיגופים, און ווער ס'האט זיי פארפאסט, ווי נבל אין דער גמרא, האט מער נישט געהאט קיין רחמנות. די שפעטערדיגע דורות, אויסגעמאטערט פון גלות, האבן דאס נישט געקענט, האט דער רבונו של עולם זיי מגלה געווען תשובה דורך דער שמחה פון סוכות, מיט הושענא רבה אלס דער לעצטער טאג. אד

חנוכה פארן דור פון עקבתא דמשיחא

46:20

פון דעם בעל שם טוב'ס צייט, זאגט דער משגיח, האבן אנגעהויבן די דורות פון עקבתא דמשיחא, אזעלכע קליינע נשמות אז אפילו אהבה און שמחה ברענגען זיי נישט צו תשובה. פאר זיי איז נתגלה געווארן די חתימה פון חנוכה, אזוי ווי רש"י זאגט אז די מלאכי רחמים האבן געווארט ביז אוונט פאר זיי זענען אנגעקומען קיין סדום. מ'פארלאנגט א פשוטן סדר: אויפשטיין, לערנען, דאווענען ווי געהעריג, ארבעטן ערליך, זיך פירן לויטן שולחן ערוך. אה

דריי חדשים ביז חנוכה

49:49

דער משגיח ברענגט דעם בת עין אין פרשת וישב: אין תשרי, חשון און כסלו ווארט כלל ישראל, וואס ווערט צוגעגליכן צו תמר, אויף דער חתימה פון חנוכה, און הגם מ'קלאגט זי אן, איז דער גזר דין נאך נישט חתום. ער לייגט צו א רמז פונעם קדושת לוי אויף די זעקס און דרייסיג ליכט פון חנוכה און מידת החסד. או,אז,אח

52:42

פון פרשת וירא, זאגט ער, הייבן זיך אן פערציג טעג, ווי די פערציג טעג פונעם מבול, וואס די גמרא אין חולין איז מרמז, וואס משה רבינו האט פארוואנדלט אין פערציג טעג פון תורה, און זיי ענדיגן זיך מיט חנוכה, די דריטע חתימה נאך יום כיפור און הושענא רבה. אט

54:37

מיטן מהר"ל'ס פארבינדונג פון כ"ה אלול, ווען די בריאה האט זיך אנגעהויבן, מיט כ"ה כסלו, ערקלערט ער אז דער ערשטער פערטל פונעם יאר איז ווי א קליין קינד וואס ווערט נאך נישט גערעכנט; ביז חנוכה קען מען נאך בעטן א גוט יאר.

די ערשטע צוואנציג יאר

56:47

אין יעדן מענטשנס לעבן, זאגט דער משגיח, איז דא אזא תקופה: די ערשטע צוואנציג יאר זענען זיין צייט ביז חנוכה, ווי דער נודע ביהודה שרייבט אז תינוקות של בית רבן איז ביז צוואנציג. מיטן לעכאוויטשער אויף "סעדו לבכם" זאגט ער אז א בחור אין ישיבה דארף מיטנעמען צידה אויפן מדבר פונעם לעבן, ווייל שפעטער וועט ער נישט געפינען. אי

1:00:02

דארט דארף ער אויסארבעטן דעם מוח, די חמה, מיט גמרא און תוספות, און דאס הארץ, די לבנה, מיט אגדה, השקפה און תפילה. אויך ספר בראשית איז א תקופה פון חינוך, וואו מ'לערנט מסירות נפש און ביטול.

ספר הישר און די עקדה פון דערווייטנס

1:03:06

דורך דער פרשה, זאגט דער משגיח, לעבט מען מיט אברהם אבינו'ס געפילן און נסיונות, ווייל די תורה איז א תורת חיים. חז"ל רופן בראשית ספר הישר נאך די אבות וואס זענען געווען ישרים, און דאס וואס פעלט היינט איז די יושר: קרומע קאנקורענץ און לוקסוס אנשטאט עבודת השם. אל

1:06:06

דער נסיון איז געווען "וירא את המקום מרחוק": אברהם האט זיך געשפירט ווייט און האט געמוזט גיין צו דער עקדה אן געפילן. דער לעצטער נסיון איז קעגן דעם לעצטן דור, אן געפיל ווי די פיאטע, זאגט דער משגיח, און פונדעסטוועגן קוקט דער רבונו של עולם אויף אונז מיט די זעלבע אויגן ווי אויף די אבות. אמ

"ה' יראה": דינען אין דער פינצטער

1:08:34

נאכן נסיון האט אברהם געזאגט "ה' יראה", און ער האט אויסגעפועלט אז אידן זאלן קומען דריי מאל א יאר אויף יענעם ארט נראה צו ווערן. אין אזא פינצטערניש, זאגט דער משגיח, דארף מען וועלן האבן געפילן אבער דינען מיט א סדר, און צום סוף באווייזט זיך דער רבונו של עולם צו די וואס מוטשען זיך. אנ

1:11:50

די אנשי סדום, וואס זענען בלינד געווארן, האבן נאך אלץ געפרואווט אויפברעכן די טיר; אזוי זעט די היינטיגע וועלט די סיגנאלן פון סכנה און טוט נישט קיין תשובה. אברהם האט נישט געלאזט די פינצטערניש אריינדרינגען אין זיין נשמה. צום שלוס טייטשט דער משגיח "קח נא" ווי א בקשה: ווייז די שפעטערדיגע דורות ווי א איד פירט זיך אין הסתר פנים, ביז מ'קומט צום ליכט פון חנוכה. אס,אע,אפ

מראי מקומות

תורה

  1. ג Bereishis 21:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:16
  2. ו Bereishis 22:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:16
  3. ז Bereishis 22:17 11:55 טעקסט מפתח
  4. ט Shemos 40:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:29
  5. מ Bereishis 19:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:25
  6. ע Bereishis 22:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:25
  7. אז Bereishis 38:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:49
  8. אי Bereishis 18:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 56:47
  9. אמ Bereishis 22:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:06:06
  10. אנ Bereishis 22:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:08:34
  11. אס לכאורה Bereishis 19:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:50
  12. אע Bereishis 22:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:50

נביאים

  1. ה Yeshayahu 9:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:16
  2. ש Yeshayahu 58:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:39
  3. אג Malachi 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:34

כתובים

  1. נ Tehillim 89:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:25

משנה

  1. אכ לכאורה Avos 6:6 1:00:15 מפתח

תלמוד בבלי

  1. י לכאורה Sanhedrin 98a מפתח אינעם אויסשרייב: 17:42
  2. כ לכאורה Megillah 17b מפתח אינעם אויסשרייב: 21:07
  3. ק לכאורה Rosh Hashanah 16b מפתח אינעם אויסשרייב: 36:04
  4. אד לכאורה Rosh Hashanah 18a מפתח אינעם אויסשרייב: 42:39
  5. אט לכאורה Chullin 139b מפתח אינעם אויסשרייב: 52:42
  6. אל לכאורה Avodah Zarah 25a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:06

תלמוד ירושלמי

  1. ב Yerushalmi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:32
  2. ר Yerushalmi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:39

מדרש

  1. א Midrash Esther (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:32
  2. ל לכאורה Bereishis Rabbah 2:4 21:40 מפתח
  3. פ לכאורה Bereishis Rabbah 42:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 27:55
  4. צ לכאורה Pesikta Rabbasi 36 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:51
  5. אב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 41:34
  6. אפ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:11:50

זוהר און קבלה

  1. אא Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:39

ראשונים

  1. ד לכאורה Ramban on Bereishis 12:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 9:16
  2. ת לכאורה Ramban on Bamidbar 14:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:39
  3. אה Rashi on Bereishis 19:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 46:20

אחרונים און חסידות

  1. ח לכאורה Imrei Noam, Pekudei מפתח אינעם אויסשרייב: 14:29
  2. או לכאורה Bas Ayin, Vayeshev מפתח אינעם אויסשרייב: 49:49
  3. אח Kedushas Levi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 49:49

תפילה און פיוט

  1. ס Rosh Hashanah prayers (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 24:25

עיקרי הדברים

  1. 1:35 די קריאה פון דער וואך האט א שייכות מיט אלעס וואס קומט פאר אין דער וואך; מ'לעבט דורך די ענינים פון דער פרשה און מ'הערט נישט סתם אלטע מעשיות.
  2. 7:05 ווייל יעדער איד איז געווען נכלל אין אברהם אבינו, לעבט ער דורך די עקדה ווען ער לערנט פרשת וירא, און ס'איז א צייט מקבל צו זיין מסירות נפש אויף יעדן נסיון.
  3. 13:16 געוויסע צייטן זענען מער מסוגל אויף דער גאולה, און דעמאלט דארף יעדער איד זיך מער אנשטרענגען אין תורה, תפילה און צדקה.
  4. 36:31 די תלמידי הבעל שם טוב ווינטשן א גמר חתימה ביז חנוכה, ווייל יעדן שפעטערן דור האט מען מגלה געווען נאך א געלעגנהייט: הושענא רבה, און דערנאך חנוכה.
  5. 56:47 די ערשטע צוואנציג יאר פון א מענטשנס לעבן זענען זיין צייט ביז חנוכה, א צייט אויסצוארבעטן דעם מוח און דאס הארץ פאר דער חתימה.
  6. 1:06:06 די עקדה איז געווען א נסיון צו דינען דעם רבונו של עולם פון דערווייטנס, אן געפילן, און דאס איז קעגן דעם לעצטן דור פאר משיח.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:01 פארוואס האט רבי נישט געשאלטן נבוכדנצר ביים לערנען, און יא ביים ליינען די מגילה, ווען נבוכדנצר איז שוין לאנג געווען טויט סיי ווי סיי?

    תירוץ: 5:41 ווען מ'לערנט תורה איז מען ממש אין יענער צייט; אין דעם פריערדיגן ענין איז נבוכדנצר נאך געווען א לעבעדיגער מלך, און אין דער מגילה איז ער שוין געווען טויט.

  2. קשיא: 19:27 אויב משיח איז נישט געקומען שוין טויזנטער יארן, פארוואס זאל דער שטן זיך יעדעס יאר פון ניי שרעקן פונעם שופר?

    תירוץ: 19:43 דער סאטמארער רב האט געענטפערט אז דער שופר פון יעדעס יאר מאכט דינער די מחיצה וואס האלט אפ משיח, און קיינער ווייסט נישט ווי דין זי איז שוין.

  3. קשיא: 37:51 וואו שטייט אז הושענא רבה איז א גמר חתימה, ווען די גמרא רעדט נאר פון כתיבה אום ראש השנה און חתימה אום יום כיפור?

    תירוץ: 38:39 אין ירושלמי איז דא א רמז, ביים רמב"ן אין פרשת שלח שטייט עס בפירוש, און דער שורש איז אינעם זוהר, וואס איז נתגלה געווארן ערשט ווען די שפעטערדיגע דורות האבן עס געדארפט.

  4. קשיא: 47:32 פארוואס האבן די מלאכים געדארפט ביז אוונט צו גיין פון חברון קיין סדום?

    תירוץ: 47:44 רש"י זאגט אז זיי זענען געווען מלאכי רחמים און האבן געווארט אפשר וועלן די אנשי סדום תשובה טאן; אזוי דארף מען היינט געבן מער צייט.

  5. קשיא: 1:04:24 פארוואס ווערט ספר בראשית אנגערופן ספר הישר?

    תירוץ: 1:04:27 ווייל ס'איז דער ספר פון די ישרים, אברהם, יצחק און יעקב.

  6. קשיא: 27:15 פארוואס דארף מען ליינען אום ראש השנה די נעמען אין סוף פרשת וירא, טבח, גחם און די אנדערע?

    תירוץ: 27:37 דארט ליגן די סודות פון משיח און דער שליסל פון דער גאולה; דאס לעצטע ווארט, מעכה, איז מרמז אויף דער ברכה "מלך על כל הארץ".

מעשיות

  1. 1:58 דער בעלזער רב און דער פארפרוירענער טייך

    אידישע האלץ־סוחרים האבן געשיקט קלעצער אויפן טייך צו א מיל, און זיי האבן געהאט קאנטראקטן זיי צוצושטעלן אין א געוויסער צייט. אין ניסן האט געמאכט א שטארקער פראסט, דער טייך איז פארפרוירן געווארן און די קלעצער האבן זיך נישט גערירט, און ווען די צייט פונעם קאנטראקט איז נאנט געקומען האבן זיי מורא געהאט אז זיי וועלן אלעס פארלירן, זענען זיי געקומען צו רבי שלום פון בעלזא. ער האט געפרעגט וואס זייערע קינדער האבן געלערנט די וואך, און געהערט אז זיי האבן געלערנט פרשת מקץ, ווייל אין יענעם ארט האט מען געלערנט כסדר און נישט די וואכעדיגע פרשה. ער האט זיי געזאגט אז דער טייך איז פארפרוירן ווייל זיי לערנען א ווינטערדיגע פרשה, און אז ווען די קינדער וועלן לערנען די פרשה פון דער וואך וועט זיך דער טייך אויפלאזן און זיי וועלן קענען צושטעלן די קלעצער.

    אין דער מעשה: דער שר שלום פון בעלזא

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 5:31 רבי האט געשאלטן נבוכדנצר נאר ביים ליינען די מגילה און נישט ביים לערנען א ענין וואו ער האט נאך געלעבט, א ראיה אז ווען מ'לערנט תורה איז מען ממש אין יענער צייט, נישט ווי מ'לערנט א היסטאריע־בוך.
  2. 19:27 דער שופר פון יעדעס יאר מאכט דינער די מחיצה וואס האלט אפ משיח, דערפאר שרעקט זיך דער שטן מער פון יאר צו יאר, אפילו נאך טויזנטער יארן (בשם דעם סאטמארער רב).
  3. 24:43 דער שורש פון משיח איז באהאלטן אינעם מיאוסטן אנהייב, מואב פון די טעכטער פון לוט, כדי די קליפות זאלן קיינמאל נישט טראכטן אים דארט צו זוכן.
  4. 42:39 די חתימות איינע נאך די אנדערע, יום כיפור, הושענא רבה און חנוכה, זענען נתגלה געווארן לויט ווי די דורות זענען שוואכער געווארן: תעניתים פאר די גרויסע, שמחה פאר די שוואכערע, און א פשוטער סדר פארן דור פון עקבתא דמשיחא.
  5. 55:37 דער ערשטער פערטל פונעם יאר, פון כ"ה אלול ביז כ"ה כסלו, איז ווי א קליין קינד וואס ווערט נאך נישט גערעכנט, און אזוי זענען די ערשטע צוואנציג יאר פון א מענטש זיין צייט פאר דער חתימה.
  6. 1:06:06 "וירא את המקום מרחוק" מיינט אז אברהם אבינו איז געגאנגען צו דער עקדה אן געפילן, און דער לעצטער נסיון פון אברהם איז קעגן דעם לעצטן דור פאר משיח, וואס דינט אן געפילן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 8:18 דער משגיח זאגט אז ביים ליינען די עקדה דארף יעדער איד מקבל זיין אויף זיך צו שטיין מיט מסירות נפש אין יעדן נסיון, גרויס און קליין.
  2. 18:38 דער משגיח זאגט אז אין א מסוגל'דיגן יאר דארף יעדער איד צולייגן אין זיין עבודה: התמדה אין תורה, יגיעה אין תפילה, און מסירות נפש פאר צדקה.
  3. 48:05 דער משגיח זאגט אז ווען מ'שפירט נישט, זאל מען האלטן א פשוטן סדר היום: אויפשטיין פרי, לערנען פארן דאווענען, דאווענען ווי געהעריג, ארבעטן ערליך, און זיך פירן לויטן שולחן ערוך.
  4. 59:33 דער משגיח זאגט אז א בחור דארף אויסנוצן זיינע יארן אין ישיבה אויסצוארבעטן דעם מוח מיט גמרא און תוספות און דאס הארץ מיט אגדה און תפילה, ווייל שפעטער איז שוין צו שפעט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער אמרי נועם פון דזשיקאוו, דער בת עין, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מהר"ל פון פראג, דער נודע ביהודה, דער סאטמארער רב, דער רמב"ם, דער רמב"ן, דער שר שלום פון בעלזא, יעקב אבינו, יצחק אבינו, לוט, מלאכי, משה רבינו, נבוכדנצר, נבל הכרמלי, ר' מענדעלע רימאנאווער, רבי יהודה הנשיא, רבי לוי יצחק בארדיטשובער, רבי מרדכי לעכאוויטשער, רבי שמעון בר יוחאי, רות, רש"י, שרה אמנו, תמר

ערכים בעתה אחישנה, ברכת החמה, גמר חתימה, הושענא רבה, הסתר פנים, מחיית עמלק, מסירות נפש, עקבתא דמשיחא, עקידה, פורים המשולש, רבונו של עולם, שמיני עצרת

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט