חכמה - שורש אמונה שהוא למעלה מהשגה. פתי יאמין לכל דבר - לגבי ה' כלנו פתיים. רוב יהודים ימסרו נפשם לה' חוץ אם יש לו קשר לגוי.
קאטאלאג: ספר התניא ב' י”ח נומ׳ 6 פאקעט גייד ז׳ 46 אידיש 41 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט פון תניא פרק י"ח אז די אמונה פון יעדן איד קומט פון חכמה וואס איז העכער פון שכל, און דערפאר וועלן רוב אידן זיך מוסר נפש זיין פאר'ן רבונו של עולם, חוץ ווען, ווי דער צמח צדק מערקט אן, א שייכות מיט'ן גוי האט אים אפגעריסן.
דער משגיח לערנט תניא פרק י"ח: חכמה איז דער שורש פונעם שכל, א מדריגה וואס מ'קען נישט משיג זיין, און אין איר איז מלובש דער אור אין סוף. וויבאלד אפילו די נידריגסטע אידישע נשמה האט אין זיך חכמה, גלייבט יעדער איד, אפילו נשים און עמי הארץ, אין השם יתברך, ווייל אמונה הייבט זיך אן דארט וואו דער שכל ענדיגט זיך. ער טייטשט "פתי יאמין לכל דבר" און זאגט אז לגבי דעם רבונו של עולם זענען אלע פתאים, אזוי ווי דוד המלך האט זיך אנגערופן א בהמה פאר השם, און דערפאר איז ער תמיד מיט אים. דער טבעי'דיגער קשר, ווי א בעל חי צו זיינע קינדער, איז דער טעם פארוואס אפילו פושעי ישראל זענען מוסר נפש על קידוש השם, ווי מ'זעט פון דער מעשה אין תולדות און פון דער היסטאריע פון אידן. פארוואס נאר "על פי רוב"? דער צמח צדק נעמט אויס דעם וואס עסט חמץ בפסח אדער טרינקט חלב עכו"ם, ווייל דאס פארבינדט א איד מיט'ן גוי. דער משגיח ווענדט עס אן אויף דער היינטיגער קולטור, צייטונגען און אינטערנעט, און ענדיגט מיט דער תורה און די ספרים וואס האלטן א איד צוגעבונדן צום רבונו של עולם.
ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · מסירת נפש · אידן און די אומות העולם
סדר השיעור
-
0:00 חכמה העכער פון שכל איז דער שורש פון אמונה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט תניא פרק י"ח און ערקלערט אז חכמה איז דער שורש פונעם שכל וואס מ'קען נישט משיג זיין, און אין איר איז מלובש דער אור אין סוף. וויבאלד יעדע אידישע נשמה האט אין זיך חכמה, און אמונה מיינט גלייבן וואס מ'פארשטייט נישט, גלייבן אפילו נשים און עמי הארץ אין השם.
-
3:59 פתי יאמין לכל דבר: לגבי השם זענען אלע פתאים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח טייטשט דעם פסוק אין משלי אז א פתי גלייבט יעדע זאך און א ערום פארשטייט, און ער גלייכט די איינגעבאקענע אמונה פון א איד צו א הון וואס היט אירע אייער אן שום שכל, פון א נאטורליכע אהבה. ער ענדיגט אז לגבי דעם רבונו של עולם זענען אלע פתאים, אזוי ווי דוד המלך האט געזאגט אז ער איז ווי א בהמה פאר השם און דערפאר שטענדיג מיט אים.
-
9:01 אפילו פושעי ישראל זענען מוסר נפש: די מעשה אין תולדות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט אז אפילו קל שבקלים און פושעי ישראל זענען על פי רוב מוסר נפש על קידוש השם, ווייל א איד איז פארבונדן מיט'ן רבונו של עולם ווי א קינד מיט די עלטערן. ער דערציילט די מעשה וואס ווערט געברענגט אין תולדות, וואס חסידים זאגן איז געווען אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער, וועגן א גנב וואס האט זיך געלאזט פארברענען און זיך נישט געשמדט.
-
14:36 מסירות נפש אין דער היסטאריע פון אידן, און פארוואס נאר על פי רוב שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט ביישפילן פון דער היסטאריע פון אידן: די קרייצצוגן, גזירות ת"ח ות"ט און דער גירוש שפאניע, וואו גאנצע קהילות האבן זיך געלאזט הרגענען אדער אלעס איבערגעלאזט כדי זיך נישט צו שמד'ן. דערנאך פרעגט ער פארוואס דער תניא זאגט נאר על פי רוב, און פארוואס טייל אין שפאניע האבן זיך יא געשמדט.
-
18:20 דער צמח צדק: חמץ בפסח און חלב עכו"ם שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם צמח צדק'ס הגה אז דער וואס עסט חמץ בפסח אדער טרינקט חלב עכו"ם איז נישט צווישן די וואס זענען מוסר נפש. ער ערקלערט אז חמץ איז פארבונדן מיט עבודה זרה און אז חלב עכו"ם מיינט נישט האבן קיין שייכות מיט'ן גוי, וואס פארקויפט א איד צו דער קליפה וואס הייסט גוי; און גוי זיין מיינט אויך די קליידער, די קולטור און דאס טראכטן פונעם גוי.
-
22:48 דעם גוי'ס שנאה איז געווען א שמירה; דער בעל התניא און נאפאלעאן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פון תהלים אז השם האט איבערגעדרייט דאס הארץ פון די מצריים צו פיינט האבן די אידן, און אז דורכאויס דעם גלות האט די שנאה פון די גוים און די געטאס געהיטן אידן פון זיך מישן מיט זיי. ער דערציילט אז דער בעל התניא האט געהאלטן אז בעסער צו זיין אונטער די רוסן ווי אונטער נאפאלעאן, וואס וואלט געגעבן אידן פרייהייט, ווייל דאס וואלט געווען גוט אין גשמיות אבער שלעכט אין רוחניות.
-
27:12 אנגעשטעקט מיט גוי אין אמעריקע היינט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח באשרייבט ווי אידן אין אמעריקע היינט נעמען איבער די קולטור פונעם גוי דורך ראדיא, טעלעוויזיע, אפיסעס, עסן, ליטעראטור און נייעס, אנטקעגן אידישע מאכלים וואס האבן אין זיך קדושה. ער ברענגט די פסוקים וועגן זיך מישן מיט די גוים און ווערן אפגעזונדערט פון זיי, און דעם סימן אין שולחן ערוך, און קומט צוריק צו חלב עכו"ם אלס דער טעם פארוואס א מיעוט וועט זיך נישט מוסר נפש זיין.
-
31:44 תוספות וועגן וויין וואס א גוי האט אנגערירט צו שאטן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט א תוספות אין עבודה זרה אז וויין וואס א גוי האט אנגערירט נאר כדי צו שאטן דעם איד איז נישט יין נסך, מיט דער ראיה פון א חסיד וואס האט געטרונקען אזא וויין און שפעטער זיך מוסר נפש געווען על קידוש השם. ער ערקלערט אז לויט דעם כלל פונעם תניא איז זיין מסירות נפש א סימן אז דער וויין איז נישט געווען יין נסך און דער פסק איז אמת.
-
35:18 דער גוי אין שטוב היינט, און די רפואה פון תורה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז אמאל האבן פרייע אידן נישט געהאט קיין שייכות מיט'ן גוי, אבער היינט איז דער גוי אריינגעקומען אומעטום, דורך ביכער, צייטונגען, ראדיא און אינטערנעט, און עס פארמירט דעם מח אזוי ווי תורה וואלט עס געטון. ער ברענגט דעם בני יששכר וועגן צינדן חנוכה ליכט אינעווייניג, ווייל די רשות הרבים איז אריינגעקומען אין שטוב, און ענדיגט אז תורה, ספרים און מעשיות פון צדיקים האלטן א איד פארבונדן מיט דער חכמה פון אין סוף און מיט אמונה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
חכמה העכער פון שכל איז דער שורש פון אמונה
דער משגיח לערנט תניא פרק י"ח: חכמה איז א כח העכער פון השגה, דער שורש פון וואו דער שכל הייבט זיך אן. בינה איז צו פארשטיין, אבער די חכמה אליין פארשטייט מען נישט, און דערפאר איז אין איר מלובש דער אור אין סוף. וויבאלד אפילו די נידריגסטע אידישע נשמה האט אין זיך חכמה, און אמונה מיינט גלייבן וואס מ'פארשטייט נישט, גלייבן אלע אידן, אפילו נשים וואס לערנען נישט און עמי הארץ, אין השם. א
לגבי השם זענען אלע פתאים
דער משגיח ברענגט דעם פסוק אין משלי אז א פתי גלייבט יעדע זאך און א ערום פארשטייט. אמונה איז איינגעבאקן, ווי א הון וואס היט אירע אייער וואכן לאנג און קעמפט פאר זיי אן שום שכל, ווייל די אהבה פון אב צום בן איז נאטורליך. אזוי איז דער קשר פון א איד מיט'ן רבונו של עולם, אפילו ביים גרעסטן תלמיד חכם, נישט מצד השכל נאר מצד החכמה. ב
אפילו פושעי ישראל זענען מוסר נפש
דער תניא זאגט ווייטער אז אפילו קל שבקלים און פושעי ישראל זענען על פי רוב מוסר נפש על קידוש השם. אזוי ווי א בעל חי איז מוסר נפש פאר זיינע קינדער, ערקלערט דער משגיח, איז א איד פארבונדן מיט'ן רבונו של עולם, זיין מקור. ד
ער דערציילט וואס דער תולדות ברענגט, און חסידים זאגן אז די אשה חכמה דארט איז געווען אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער. א גנב וואס מ'האט געכאפט גנב'ענען אין א טשורטש האט מען געזאגט אז מ'וועט אים פארברענען סיידן ער שמד'ט זיך, און ער האט זיך געלאזט פארברענען. ער האט נישט געהאט קיין יראת שמים, אבער פון שורש נשמתו האט ער זיך נישט געקענט אפרייסן פונעם רבונו של עולם. ה
מסירות נפש אין דער היסטאריע פון אידן
די היסטאריע פון אידן ווייזט דאס, זאגט דער משגיח. ביי די קרייצצוגן האבן גאנצע קהילות זיך געלאזט הרגענען און זיך נישט געשמדט, אזוי אויך ביי גזירות ת"ח ות"ט; פון שפאניע זענען הונדערטע טויזנטער ארויס מיט גארנישט, און די באהאלטענע אידן וואס זענען געבליבן האט מען אסאך מאל געכאפט און פארברענט. דערנאך פרעגט ער פארוואס דער תניא זאגט נאר על פי רוב, און פארוואס טייל אין שפאניע האבן זיך יא געשמדט. ד
דער צמח צדק: חמץ בפסח און חלב עכו"ם
ער ענטפערט מיט דעם צמח צדק'ס הגה: דער וואס עסט חמץ בפסח אדער טרינקט חלב עכו"ם איז אן אויסנאם. חמץ איז ווי עבודה זרה, ווי תוספות איז מסביר, און די תורה שטעלט "את חג המצות תשמור" לעבן דעם איסור פון אלהי מסכה. חלב עכו"ם מיינט נישט האבן קיין שייכות מיט'ן גוי; דער וואס טרינקט עס איז פארקויפט צו דער קליפה וואס הייסט גוי, און דאס נעמט אריין די קליידער, די קולטור און דאס טראכטן פונעם גוי. ו,ז
דעם גוי'ס שנאה איז געווען א שמירה
דער משגיח ערקלערט פון תהלים אז השם האט איבערגעדרייט דאס הארץ פון די מצריים צו פיינט האבן די אידן, און די שנאה איז געווען א שמירה, ווייל א איד האט זיך נישט געקענט מישן מיט'ן גוי. דורכאויס דעם גלות האבן די געטאס געטון דאס זעלבע. דער בעל התניא איז געווען קעגן נאפאלעאן, וואס וואלט געגעבן אידן פרייהייט, ווייל דאס וואלט געהאלפן אין גשמיות און געשאט אין רוחניות. י
אנגעשטעקט מיט גוי אין אמעריקע
היינט אין אמעריקע, זאגט דער משגיח, זענען אידן אנגעשטעקט מיט גוי דורך ראדיא, טעלעוויזיע, אפיסעס און קולטור. א אידיש מאכל האט אין זיך קדושה, און פונדעסטוועגן גייט א חסיד מיט א שטריימל אין א כינעזישן רעסטאראנט, און די נייעס זענען אויסגעמישט מיט רעקלאמעס וואס זענען סם המות פאר דער אידישער נשמה. ער ברענגט די פסוקים וועגן זיך מישן מיט די גוים און ווערן אפגעזונדערט פון זיי, און דעם סימן אין שולחן ערוך, און ענדיגט אז דער וואס טרינקט חלב עכו"ם וואלט זיך נישט מוסר נפש געווען. כ,ל,מ
תוספות און דעם חסיד'ס וויין
דער משגיח ברענגט א תוספות אין עבודה זרה אז וויין וואס א גוי האט אנגערירט נאר כדי צו שאטן איז נישט יין נסך, מיט דער ראיה פון א חסיד וואס האט געטרונקען אזא וויין און שפעטער זיך מוסר נפש געווען און זיך נישט געשמדט. לויט דעם תניא, ערקלערט ער, וואלט איינער וואס האט געטרונקען יין נסך זיך נישט מוסר נפש געווען, ממילא איז זיין מסירות נפש א סימן אז דער פסק איז אמת. נ,ד
דער גוי אין שטוב, און די רפואה פון תורה
אמאל, זאגט דער משגיח, האבן פרייע אידן נישט געהאט קיין שייכות מיט'ן גוי, אבער היינט איז דער גוי אומעטום. ער ווארנט וועגן ביכער, אינטערנעט, טעלעוויזיע, ראדיא און געווענליכע צייטונגען: אזוי ווי אסאך תורה פארמירט דעם מח פון א תלמיד חכם, פארמירט גוי'יש מאטעריאל דעם מח ווי א גוי.
ער ברענגט דעם בני יששכר פארוואס מ'צינדט חנוכה ליכט אינעווייניג, כאטש די גמרא זאגט מבחוץ: די רשות הרבים איז אריינגעקומען אין שטוב, און היינט ברענגט דער אינטערנעט יעדן גוי אריין אין שטוב. א איד איז מוסר נפש בתנאי אז ער איז נישט אנגעשטעקט מיט גוי; תורה און ספרים האלטן אים פארבונדן מיט דער חכמה פון אין סוף און מיט אמונה. ס,ע
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
ראשונים
אחרונים און חסידות
- א Tanya ch. 18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:33
- ד Tanya ch. 18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:01, 15:26, 31:44
- ה Toldos Yaakov Yosef (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 10:40
- מ Shulchan Aruch Yoreh De'ah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:14
- ס Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 37:25
עיקרי הדברים
- 0:33 חכמה איז א מדריגה העכער פון שכל, אין איר איז מלובש דער אור אין סוף, און יעדע אידישע נשמה, אפילו די נידריגסטע, האט עס אין זיך.
- 2:56 אמונה מיינט גלייבן אין א זאך וואס מ'פארשטייט נישט, ממילא קומט זי פון חכמה, און דערפאר גלייבן אפילו נשים וואס לערנען נישט און עמי הארץ אין השם.
- 7:37 לגבי דעם רבונו של עולם איז יעדער מענטש א פתי, אזוי ווי דוד המלך האט געזאגט אז ער איז ווי א בהמה פאר השם, און דורך דעם איז ער שטענדיג מיט אים.
- 9:12 אפילו קל שבקלים און פושעי ישראל זענען על פי רוב מוסר נפש על קידוש השם, ווייל א איד איז פארבונדן מיט זיין מקור און קען זיך נישט אפרייסן.
- 18:24 דער צמח צדק מערקט אן אז דער וואס עסט חמץ בפסח אדער טרינקט חלב עכו"ם איז אן אויסנאם, ווייל די זאכן האבן א שייכות מיט'ן גוי.
- 35:51 דער משגיח זאגט אז היינט איז דער גוי אריינגעקומען אין אידישע שטובער דורך צייטונגען, ראדיא און אינטערנעט, און דאס רייסט א איד אוועק פון קדושת ישראל.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 2:36 פארוואס גלייבן אלע אידן, אפילו נשים וואס לערנען נישט און עמי הארץ, אין השם?
תירוץ: 3:19 ווייל יעדע אידישע נשמה האט אין זיך חכמה, וואס איז העכער פון שכל, און די אמונה קומט פון דארט.
-
קשיא: 6:18 פארוואס קעמפט א הון, וואס האט נישט קיין שכל, צו היטן אירע אייער און אפרוחים?
תירוץ: 6:46 ווייל די אהבה פון אב צום בן איז א נאטורליכע זאך און נישט פון שכל, און אזוי איז אויך דער קשר פון א איד מיט'ן רבונו של עולם, וואס קומט פון חכמה.
-
קשיא: 13:01 ווי אזוי האט א גנב וואס האט עובר געווען אסאך און נישט מורא געהאט פאר השם זיך געקענט מוסר נפש זיין און זיך נישט שמד'ן?
תירוץ: 14:02 ווייל זיין נשמה איז פון איר שורש געווען פארבונדן מיט'ן רבונו של עולם, און א איד קען זיך נישט אפרייסן פון אים, אפילו ער ווייסט נישט פארוואס.
-
קשיא: 17:24 פארוואס זאגט דער תניא נאר על פי רוב, און פארוואס האבן זיך טייל אין שפאניע יא געשמדט?
תירוץ: 18:33 דער צמח צדק מערקט אן אז דער וואס עסט חמץ בפסח אדער טרינקט חלב עכו"ם וועט זיך נישט מוסר נפש זיין, ווייל ער איז פארקויפט געווארן צו דער קליפה וואס הייסט גוי.
-
קשיא: 34:23 פארוואס איז דעם חסיד'ס מסירות נפש א ראיה אז דער וויין איז נישט געווען יין נסך?
תירוץ: 34:46 ווייל, לויט דעם תניא, דער וואס האט געטרונקען יין נסך וואלט זיך נישט מוסר נפש געווען; וויבאלד ער איז יא מוסר נפש געווען, איז דער וויין געווען מותר און דער פסק איז אמת.
מעשיות
-
10:45 דער גנב וואס האט זיך נישט געשמדט
דער תולדות ברענגט אז א אשה חכמה האט געזאגט אז אידן האבן נישט פארלוירן מיט'ן רבונו של עולם, און דער רבונו של עולם האט נישט פארלוירן מיט אידן, ווי מ'האט געזען ביי פייבל, א פושע ישראל וואס איז געשטארבן על קידוש השם. חסידים זאגן אז די אשה איז געווען אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער, וואס זיי האבן גערופן א שטיק פייער. דער מאן איז געווען א גנב וואס האט גע'גנב'עט אין א טשורטש און מ'האט אים געכאפט; מ'האט אים געזאגט אז מ'וועט אים פארברענען סיידן ער שמד'ט זיך, און ער האט זיך געלאזט פארברענען. דער משגיח ערקלערט אז כאטש ער האט עובר געווען אסאך און נישט מורא געהאט פאר השם, איז דער קשר מיט'ן רבונו של עולם פון שורש נשמתו געווען דא.
אין דער מעשה: אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער, Feivel
-
25:13 דער בעל התניא קעגן נאפאלעאן
דער משגיח דערציילט אז נאפאלעאן האט געהאלטן פון פרייהייט און אז אלע זענען גלייך, און וואו ער האט מנצח געווען האט ער געגעבן די אידן פרייהייט, בשעת די רוסן האבן געמאכט גזירות אויף אידן. דער בעל התניא האט געהאלטן אז בעסער צו זיין אונטער די רוסן, ווייל אויב נאפאלעאן וועט מנצח זיין וועט עס זיין גוט פאר אידן אין גשמיות אבער נישט אין רוחניות, און ער האט געארבעט קעגן נאפאלעאן'ס כח כאטש אנדערע צדיקים האבן נישט מסכים געווען. נאפאלעאן איז געפאלן, רוסלאנד האט ווייטער געמאכט גזירות, אבער אידן האבן זיך נישט געמישט מיט'ן גוי.
אין דער מעשה: the Ba'al HaTanya, נאפאלעאן
-
33:37 דער חסיד וואס האט געטרונקען דעם וויין
תוספות ברענגט אז א גוי וואס האט געוואלט שאטן א חסיד האט אריינגעשטעקט זיין פינגער אין זיין וויין. דער חסיד האט געטרונקען דעם וויין צו ווייזן אז ער איז נישט אסור. שפעטער האט מען דעם זעלבן איד געצוואונגען זיך צו שמד'ן, ער האט זיך נישט געשמדט און איז מוסר נפש געווען על קידוש השם, און תוספות ברענגט דאס אלס א ראיה אויפן פסק.
געדאנקען
- 2:59 וויבאלד אמונה מיינט גלייבן וואס מ'פארשטייט נישט, הענגט זי נישט אין שכל; זי קומט פון חכמה וואס איז למעלה מן השכל, און דערפאר איז אפילו די אמונה פונעם גרעסטן תלמיד חכם נישט מצד השכל, פונקט ווי ביים פשוט'ן איד.
- 8:23 דער משגיח לערנט דוד המלך'ס "בהמות הייתי עמך" צוזאמען מיט "ואני תמיד עמך": ווייל ער האט געוואוסט אז לגבי השם האט ער נישט קיין שכל, דערפאר איז ער שטענדיג געווען צוגעבונדן צו אים מיט אמונה.
- 6:02 א איד'ס גרייטקייט זיך מוסר נפש צו זיין פאר השם איז ווי א הון וואס קעמפט פאר אירע אייער: נישט מצד שכל נאר מצד טבע, ווייל דער רבונו של עולם איז דער מקור פון א איד אזוי ווי די עלטערן זענען דער מקור פונעם קינד.
- 19:05 חמץ בפסח און חלב עכו"ם זענען אויסגעטיילט ווייל זיי בינדן א איד צום גוי; דער משגיח פארבינדט דאס מיט פסח אליין, וואס זיינע מצוות הייבן זיך אן מיט זיך אפטיילן פון עבודה זרה, און מיט דעם פסוק וואס שטעלט "אלהי מסכה" לעבן "את חג המצות תשמור".
- 23:31 די שנאה פון די גוים דורכאויס דעם גלות, אנגעהויבן פון דעם וואס השם האט איבערגעדרייט דאס הארץ פון די מצריים, איז אליין געווען א שמירה, ווייל עס האט געהיטן אידן פון זיך מישן מיט זיי.
- 34:28 דער משגיח לערנט די מעשה אין תוספות לויט דעם תניא: וויבאלד איינער וואס האט געטרונקען יין נסך וואלט זיך נישט מוסר נפש געווען, איז דעם חסיד'ס מסירות נפש א ראיה אז דער וויין איז געווען מותר.
- 38:15 דורך דעם בני יששכר'ס הסבר פארוואס מ'צינדט חנוכה ליכט אינעווייניג, זאגט דער משגיח אז די רשות הרבים איז אריינגעקומען אין דער אידישער שטוב, און היינט ברענגט דער אינטערנעט יעדן גוי פון דער וועלט אריין אין שטוב.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 36:03 דער משגיח זאגט אז מ'דארף נישט האבן קיין שייכות מיט גארנישט וואס איז גוי'יש: לייען-מאטעריאל, ביכער, אינטערנעט, טעלעוויזיע און אפילו ראדיא.
- 36:25 דער משגיח זאגט אז ווער ס'וויל וויסן די נייעס זאל נוצן כשר'ע צייטונגען, ווייל די געווענליכע צייטונגען לערנען כסדר זאכן וואס זענען קעגן דעת תורה.
- 40:10 דער משגיח זאגט אז לערנען תורה, מוסר ספרים און חסידישע ספרים, און מעשיות פון חסידישע און ליטווישע צדיקים, ברענגט קדושה אריין אין א מענטש און האלט אים פארבונדן מיט'ן רבונו של עולם.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער, דוד המלך, דער בני יששכר, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער צמח צדק, נאפאלעאן, קעניג פערדינאנד, רבי יעקב יוסף פון פולנאה
ערכים אין סוף, אמונה, בינה, חכמה, חלב עכו"ם, יין נסך, מסירות נפש, פושעי ישראל, קידוש השם, קל שבקלים, רבונו של עולם, רשות הרבים