וטוב לב משתה תמיד - להודות לה' ולהתקרב אליו

קאטאלאג: זמנים סעודת פורים קטן נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 22 אידיש 1 שעה 32 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 32 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט די הלכה פון דער סעודה פון פורים קטן לויט דעם רמ"א און די אחרונים, און ווייזט אז "וטוב לב משתה תמיד" מיינט דאנקען דעם אייבערשטן און זיך דערנענטערן צו אים אפילו אין א צייט פון הסתר פנים.

דער משגיח הייבט אן מיט דעם פסק פונעם רמ"א ביי פורים קטן: יש אומרים אז מ'איז מחויב אין משתה ושמחה אין אדר ראשון, דער מנהג איז נישט אזוי, פונדעסטוועגן זאל מען מערן א ביסל אין דער סעודה, און "וטוב לב משתה תמיד". ער שטעלט אוועק די מחלוקת אויף וואס דאס שטייט, אז לויט תוספות געהערט משתה ושמחה נאר צו אדר שני, און ער ברענגט דעם מגן אברהם און דעם חתם סופר אז א קהילה אדער א משפחה וואס האט געהאט א נס מעג מאכן א טאג פון הודאה. דערפון לערנט ער ארויס אז די סעודה פון פורים קטן איז א מצוה און נישט קיין חיוב, מ'מעג זי מאכן ביינאכט, און זי האט נישט די הלכות פון סעודת פורים. אינעם צווייטן חלק ערקלערט ער דעם עיבור חודש אלס די לבנה, כנסת ישראל, וואס כאפט זיך צוריק צו דער חמה, און ער לערנט אז ווען אידן דאנקען דעם אייבערשטן אין א פינצטערע צייט פון הסתר פנים איז דאס א גרויסער נחת רוח, און אז אדר איז א צייט אויסצוגיסן דאס הארץ אין תפילה.

ענינים: פורים קטן און שנת העיבור · הודאה און שבח צום אייבערשטן

סדר השיעור

  1. 0:00 דער פסק פונעם רמ"א און דער מנהג

    דער משגיח עפנט מיט די ווערטער פונעם רמ"א ביי פורים קטן, אז יש אומרים אז מ'איז מחויב אין משתה ושמחה אבער דער מנהג איז נישט אזוי, און ער באטאנט אז מ'פסק'נט נישט קעגן א מנהג.

  2. 3:42 א טאג פון הודאה פאר א פריוואטן נס

    דער משגיח ברענגט דעם מגן אברהם און דעם חתם סופר אז א קהילה אדער א משפחה וואס איז ניצול געווארן דורך א נס מעג מאכן יעדעס יאר א טאג פון שמחה, ער שטעלט אוועק די מחלוקת ראשונים אויף דער משנה וועגן אדר ראשון, און פרעגט פארוואס פורים זאל זיין ערגער ווי אזא טאג, אז מיר זענען דאך די אייניקלעך פון די וואס זענען ניצול געווארן.

  3. 8:02 תוספות און דער גדר פון דער סעודה

    לויט תוספות געהערט משתה ושמחה פון דער תקנה פון מרדכי נאר צו אדר שני און דארף האבן וויין; דער משגיח ערקלערט אז א סעודה אין אדר ראשון וואלט געווען א הודאה אויפן נס, אן אלע דינים פון סעודת פורים, און ער דערמאנט ר' אברהם טשעכענאווער וואס האט געטרונקען וויין כדי מקיים צו זיין די מצוה.

  4. 11:32 פארוואס דער רמ"א שרייבט "ירבה קצת בסעודה" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח קלערט אריין אין דעם רמ"א'ס לשון, וואס טוישט פון "משתה ושמחה" אויף "ירבה קצת בסעודה", און ווייזט אז דאס גייט לויטן סברא פונעם מגן אברהם און איז נישט עוקר דעם מנהג; דערנאך טייטשט ער "וטוב לב משתה תמיד" אז מ'נעמט א גלעזל וויין און מ'זאגט לחיים.

  5. 15:46 א סעודה ביינאכט, אויפן טאג פונעם נס

    דער משגיח פרעגט צי א סעודה וואס איז א זכר לנס מעג מען מאכן ביינאכט, און ענטפערט אז יא; ער רעדט אז אזא זכר געהערט צו דעם טאג וואס דער נס איז געשען, און זאגט אז פון דעם קען קומען דער מנהג צו מאכן א קליינע סעודה ביינאכט פון פורים קטן.

  6. 20:58 דער עיבור חודש: די לבנה קערט זיך אום צו דער חמה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פון צדיקים אז אדר ראשון איז א חודש פון תשובה, און ערקלערט דעם עיבור חודש אז די שנת הלבנה גלייכט זיך אויס מיט דער שנת החמה: די חמה איז דער אייבערשטער, די לבנה איז כנסת ישראל וואס האט זיך אפגערוקט דורך די חטאים; פורים קטן איז פארבונדן מיטן "מאור הקטן", און די משתה איז די שמחה פון כנסת ישראל וואס קערט זיך אום צום אייבערשטן.

  7. 28:43 דער לעצטער חודש איז מתקן דאס יאר

    דער משגיח ערקלערט אז דער לעצטער, צוגעגעבענער חודש קען מתקן זיין וואס מ'האט פארפעלט אין די פריערדיגע חדשים, ער ברענגט דעם מדרש וואס גלייכט אסתר צו דער אילת השחר ביים סוף פון דער נאכט, און באשרייבט די התחדשות: א פרישע קבלת עול מלכות שמים, ווי א נייע בריאה.

  8. 33:16 א געשעעניש פון דער ענגלישער מאנדאט

    נאך א שטיק וואס איז נישט געכאפט געווארן, דערציילט דער משגיח א געשעעניש אין ארץ ישראל אונטער דער ענגלישער מאנדאט, וואס האט צו טון מיט א פלאן פון א פובליקן חילול שבת; רוב פרטים זענען נישט צו פארשטיין.

  9. 37:56 לחיים, און המן'ס חשבון מיט אדר

    דער משגיח רופט צו זאגן לחיים מיט ברכות אויף געזונט און אויף דער גאולה, און דערנאך רעדט ער וועגן המן, וואס איז געווען א בקי אין חשבונות און גורלות, און האט זיך געפרייט אז דער גורל איז געפאלן אויף אדר, דעם חודש וואס משה רבינו איז נפטר געווארן, און ער פארבינדט זיין טעות מיטן עיבור פונעם יאר.

  10. 42:24 א שטיק וואס איז נישט טראנסקריבירט (נישט קלאר אויפגענומען)

  11. 50:50 כאפן יעדע געלעגנהייט צו דאנקען דעם אייבערשטן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערמאנט אז געוויסע האבן געהאלטן אז מ'דארף מאכן די סעודה ביי טאג, און לערנט אז א איד דארף כאפן אפילו די קלענסטע געלעגנהייט צו דאנקען דעם אייבערשטן, וואס איז דער זעלבער ווי ביי אלע פריערדיגע דורות, און ער ברענגט דעם מדרש אז "נגילה ונשמחה בו" מיינט זיך פרייען מיטן אייבערשטן און נישט מיטן טאג.

  12. 54:18 די כח פון מנהג און פריוואטע פורים'ס

    דער משגיח באטאנט אז א מנהג באשטימט אפילו ביי גאר וויכטיגע זאכן, און דערנאך רעדט ער וועגן פריוואטע פורים'ס וואס קהילות אין אייראפע האבן באשטימט נאכדעם וואס זיי זענען ניצול געווארן פון גזירות, וואס דער חתם סופר רעדט דערוועגן, און וועגן דער מעגלעכקייט אז די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען משתה ושמחה נאר פאר אדר שני.

  13. 59:45 נישט ערגער ווי דער פורים פון אמסטערדאם

    דער משגיח פרעגט פארוואס פורים קטן זאל זיין ערגער ווי די פריוואטע פורים'ס פון קראקא אדער אמסטערדאם, און קומט ארויס אז צו מאכן משתה ושמחה איז א מצוה כאטש נישט קיין חיוב, ממילא דארף די סעודה נישט האבן די הלכות פון סעודת פורים, אזוי ווי די שמחה פון עסן פלייש בזמן הבית.

  14. 1:03:12 א צוזאמענזעצן מיט לחיים און ברכות שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק צום לשון פונעם רמ"א, באשרייבט דער משגיח דעם מנהג: אידן זעצן זיך צוזאמען, זינגען, גיסן א גלעזל וויין, זאגן לחיים און בענטשן איינער דעם אנדערן, און דאס רופט ער "וטוב לב משתה תמיד"; מ'קען דאס מאכן ביינאכט אדער ווען מ'וויל, ווייל עס איז נישט געבונדן מיט קיין הלכות.

  15. 1:07:17 זיך פרייען מיטן אייבערשטן, נישט מיטן טאג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט וואס דער מדרש קומט מחדש מיט טייטשן "נגילה ונשמחה בו" אויפן אייבערשטן, און ערקלערט אז מ'קען זיך פרייען מיטן אייבערשטן אפילו ווען דער זמן איז נישט גורם; דערנאך באשרייבט ער ווי די דורות גייען אראפ ביז דער נידריגסטער צייט, ווען כנסת ישראל, די לבנה, איז ווייט פון דער חמה אין גלות.

  16. 1:11:45 פון "שויתי" ביז "וטוב לב משתה תמיד" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אן אז די הלכות פון פורים קטן זענען די לעצטע אין שולחן ערוך אורח חיים, וואס הייבט זיך אן מיט "שויתי ה' לנגדי תמיד" און ענדיגט זיך מיט "וטוב לב משתה תמיד"; אינעם צוועלפטן חודש, אין דער פינצטערניש פון הסתר פנים ווען די ישועה קומט נישט, מאכן אידן פונדעסטוועגן א סעודה צו דאנקען דעם אייבערשטן, מיט אמונה אין די נעכט.

  17. 1:16:07 א הודאה אן א ציווי און תפילה אין אדר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אז ווען אידן אין הסתר פנים זעצן זיך אוועק דאנקען דעם אייבערשטן אן א ציווי, קען מען מיט פורים קטן אויפטון מער ווי מיט פורים גדול, און ער פארבינדט דאס מיט "יהא שמיה רבא" און מיט אסתר וואס בעט פארן מלך. ער שליסט אז אדר איז א צייט אויסצוגיסן דאס הארץ אין תפילה אויף דער גאולה פון ניסן.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער פסק פונעם רמ"א און דער מנהג

2:46

דער משגיח עפנט מיט די ווערטער פונעם רמ"א ביי פורים קטן: יש אומרים אז מ'איז מחויב אין משתה ושמחה אין אדר ראשון, אבער דער מנהג איז נישט אזוי. ער באטאנט אז מ'קען נישט פסק'נען קעגן א מנהג, אפילו ווען מ'וואלט אנדערש געדארפט מחמיר זיין, און דער רמ"א בלייבט דא מיט כוונה ביים מנהג. א

א טאג פון הודאה פאר א פריוואטן נס

4:15

דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר אין זיינע תשובות, און דעם מגן אברהם, אז ווען עס איז געשען א נס צו א קהילה אדער צו א משפחה, איז א מצוה צו מאכן יעדעס יאר א טאג פון שמחה אויף יענעם טאג. דערנאך ברענגט ער די משנה אז אין בין אדר ראשון לאדר שני אלא קריאת המגילה ומתנות לאביונים, און די מחלוקת ראשונים וואס דאס לערנט אויף משתה ושמחה, ווען לויט תוספות געהערט עס נאר צו אדר שני. ה,ד,ב,ג

7:18

פון דעם פרעגט ער: פארוואס זאל פורים זיין ערגער ווי אזא פריוואטער טאג? מיר זענען דאך די אייניקלעך פון די וואס דער נס איז געשען אין זייער זכות.

תוספות און דער גדר פון דער סעודה

8:02

לויט תוספות איז משתה ושמחה פון דער תקנה פון מרדכי נאר אין אדר שני, און עס דארף האבן וויין: ווער עס עסט א גאנצע סעודה מיט חלה, פיש און קאטשקע, אבער טרינקט נישט קיין וויין, איז נישט יוצא. פונדעסטוועגן, ערקלערט דער משגיח, פאסט א סעודה אין אדר ראשון אלס הודאה אויפן נס, אן אלע דינים פון סעודת פורים. ער דערמאנט ר' אברהם טשעכענאווער, א גרויסער בעל הלכה, וואס האט נישט געוואלט טרינקען וויין, און פונדעסטוועגן געטרונקען כדי מקיים צו זיין די מצוה. ג

פארוואס דער רמ"א שרייבט "ירבה קצת בסעודה"

11:32

דער משגיח קומט צוריק צום רמ"א, וואס פירט זיך ווי תוספות לויטן מנהג, און פרעגט פארוואס ער שרייבט "ירבה קצת בסעודה" און נישט "משתה ושמחה". ער ערקלערט אז דער לשון גייט לויט דער סברא פונעם מגן אברהם, א סעודת הודאה אויף א נס, און אזוי איז מען יוצא די מחמירים אן עוקר צו זיין דעם מנהג. א,ג,ד

15:03

דאס, זאגט ער, איז דער פשט אין "וטוב לב משתה תמיד": נישט קיין סעודה מיט אלע דינים, נאר מ'נעמט א גלעזל וויין, מ'זאגט לחיים און מ'ווינטשט איינער דעם אנדערן. ל

א סעודה ביינאכט, אויפן טאג פונעם נס

16:07

דער משגיח פרעגט צי לויט תוספות, ווען די סעודה איז נאר א זכר לנס, מעג מען זי מאכן ביינאכט, און ענטפערט אז די פוסקים פארלאנגען נישט אז זי זאל זיין דווקא ביי טאג, ממילא מעג מען זי מאכן אויך ביינאכט. אזא זכר, ערקלערט ער, געהערט צו דעם טאג וואס דער נס איז געשען, אזוי ווי דער זכר פון יציאת מצרים איז געבונדן מיט זיין צייט. ג

20:03

לויט אלע שיטות האט א זכר לנס זיין ארט, און דער משגיח זאגט אז דערפון קען קומען דער מנהג צו מאכן א קליין שטיקל סעודה ביינאכט פון פורים קטן, צו דאנקען דעם אייבערשטן פאר דעם נס פון יענע טעג.

דער עיבור חודש: די לבנה קערט זיך אום צו דער חמה

20:58

דער משגיח ברענגט אז צדיקים האבן געזאגט אז אדר ראשון איז א חודש פון תשובה, און ער ערקלערט דעם תכלית פונעם עיבור חודש: אז די ימות הלבנה זאלן זיך אויסגלייכן מיט די ימות החמה, כדי פסח זאל זיין אין חודש האביב. די חמה איז דער רבונו של עולם, ווי עס שטייט "שמש ומגן ה'", און די לבנה איז כנסת ישראל, די כלה. ז

21:58

דורך די חטאים זינט אדם הראשון, זאגט ער ווייטער, האט זיך כנסת ישראל אפגערוקט, און די לבנה קען נישט נאכיאגן די חמה. דער צוגעגעבענער חודש גלייכט אויס דעם חשבון, אז די לבנה זאל ווידער דערגרייכן די חמה: כנסת ישראל קערט זיך אום צום אייבערשטן. אין אנפאנג זענען ביידע מאורות באשאפן געווארן גלייך; דער "מאור הקטן" וואס הערשט ביינאכט איז כנסת ישראל, פינצטער און ווייט פון דער חמה. ח

24:33

פורים קטן, ערקלערט דער משגיח, געהערט צו דעם מאור הקטן, און זיין "טוב לב משתה" איז די שמחה פון כנסת ישראל וואס נעמט אויף זיך צו ווערן ווידער נאענט צום אייבערשטן, ביז די לבנה וועט צוריקקומען צו איר שלימות ביי דער גאולה שלמה.

דער לעצטער חודש איז מתקן דאס יאר

29:25

דער משגיח ערקלערט אז אינעם לעצטן חודש קען מען מתקן זיין וואס עס האט געפעלט אין אלע פריערדיגע חדשים, אפילו חדשים וואס מ'האט גארנישט אויפגעטון. ער ברענגט דעם מדרש תהלים וואס גלייכט אסתר צו דער אילת השחר, דאס ליכט ביים סוף פון דער נאכט. אין דעם לעצטן שטיק ווערט א איד מתחדש ווי א נייע בריאה, מיט א פרישע קבלת עול מלכות שמים און עול מצוות. ט

א געשעעניש פון דער ענגלישער מאנדאט

35:26

דער משגיח דערציילט א געשעעניש אין ארץ ישראל אונטער דער ענגלישער מאנדאט, ווען מ'האט געפלאנט א גרויסע אסיפה אום שבת; רוב פרטים פון דער מעשה זענען נישט צו פארשטיין.

לחיים, און המן'ס חשבון

37:56

דער משגיח רופט אויף די אנוועזנדע צו זאגן לחיים, מיט ברכות אז אידן זאלן זיך האלטן אין עול מלכות שמים און אין די מצוות, זאלן זיין געזונט און באלד דערלעבן די גאולה.

39:43

דערנאך רעדט ער וועגן המן, וואס לויט דער גמרא איז געווען א בקי אין חשבונות פון צייטן און גורלות, און האט זיך געפרייט אז זיין גורל איז געפאלן אויף אדר, דעם חודש וואס משה רבינו איז נפטר געווארן. דער משגיח פארבינדט המן'ס טעות מיטן עיבור פונעם יאר און דעם צוגעגעבענעם אדר. פ

כאפן יעדע געלעגנהייט צו דאנקען דעם אייבערשטן

50:55

דער משגיח דערמאנט אז געוויסע האבן געהאלטן אז מ'דארף מאכן די סעודה ביי טאג. אבער ער לערנט אז א איד דארף אלעמאל כאפן די קלענסטע געלעגנהייט אויסצוגיסן זיין הארץ אין הודאה צום אייבערשטן, וואס איז דער זעלבער רבונו של עולם ווי ביי משה רבינו און אברהם אבינו. אזוי ווי דער מדרש טייטשט "נגילה ונשמחה בו", פרייט מען זיך מיטן אייבערשטן, נישט מיטן טאג. כ,י

די כח פון מנהג און פריוואטע פורים'ס

55:00

דער משגיח באטאנט אז א מנהג באשטימט אפילו ביי גאר וויכטיגע זאכן, און אז די מנהיגים פון פריערדיגע דורות האבן זיך שטארק געהאלטן דערביי און נישט געלאזט טוישן א מנהג וואס איז שוין איינגעפירט.

57:00

דערנאך רעדט ער וועגן פריוואטע פורים'ס: ווען עס איז געשען א נס צו א געוויסן ארט אדער א געוויסע משפחה, קענען זיי מקבל זיין יעדעס יאר א טאג פון שמחה, אזוי ווי קהילות אין אייראפע האבן געטון נאכדעם וואס זיי זענען ניצול געווארן פון שווערע גזירות. דער חתם סופר רעדט דערוועגן און האלט אז מ'האט דעם כח קובע צו זיין אזא טאג. דער משגיח לייגט צו אז וויבאלד די משנה דערמאנט נאר מקרא מגילה און מתנות לאביונים, קען זיין אז די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען משתה ושמחה נאר פאר אדר שני. ה,ב

נישט ערגער ווי דער פורים פון אמסטערדאם

59:45

דער משגיח פרעגט פארוואס פורים קטן זאל זיין ערגער ווי די פריוואטע פורים'ס פון קראקא אדער אמסטערדאם. ער קומט ארויס אז צו מאכן משתה ושמחה איז א מצוה, כאטש נישט קיין חיוב, און דערפאר האט די סעודה נישט די הלכות פון סעודת פורים; עס איז א שמחה אזוי ווי די שמחה פון עסן פלייש בזמן שבית המקדש קיים.

א צוזאמענזעצן מיט לחיים און ברכות

1:03:23

צוריק צום רמ"א, ליינט דער משגיח זיינע ווערטער אז דער מנהג איז נישט צו מאכן משתה ושמחה, אבער מ'זאל מערן א ביסל אין דער סעודה. א סעודה זאל מען יא מאכן, ערקלערט ער, נאר נישט אלס די סעודה פון חיוב. א

1:04:40

דער מנהג איז אז אידן זעצן זיך צוזאמען, זינגען, גיסן א גלעזל וויין, זאגן לחיים און בענטשן איינער דעם אנדערן מיט ישועות און מיט גוטס פאר די קינדער; דאס איז "וטוב לב משתה תמיד". מ'קען דאס מאכן ביינאכט אדער ווען מ'וויל, ווייל עס איז נישט געבונדן מיט קיין הלכות. ל

זיך פרייען מיטן אייבערשטן, נישט מיטן טאג

1:07:36

דער משגיח פרעגט וואס דער מדרש קומט מחדש ווען ער טייטשט "זה היום עשה ה' נגילה ונשמחה בו" אז מ'פרייט זיך מיטן אייבערשטן און נישט מיטן טאג. ער ענטפערט אז מ'קען זיך פרייען מיטן אייבערשטן אפילו ווען דער טאג אליין איז נישט גורם און מ'האט נישט מתקן געווען קיין הלכות דערויף. י,כ

1:10:23

דערנאך באשרייבט ער ווי די דורות גייען אראפ נידריגער און נידריגער, ביז דער נידריגסטער צייט, ווען כנסת ישראל, די לבנה, איז ווייט אפגערוקט פון דער חמה אין דער טיפעניש פון גלות.

פון "שויתי" ביז "וטוב לב משתה תמיד"

1:11:58

דער משגיח ווייזט אן אז די הלכות פון פורים קטן זענען די לעצטע אין שולחן ערוך, און דער רמ"א ענדיגט זיי מיט "וטוב לב משתה תמיד", אזוי ווי ער הייבט אן מיט "שויתי ה' לנגדי תמיד". א,ל,מ

1:12:23

אינעם צוועלפטן חודש, אין דער פינצטערניש פון הסתר פנים, ווארטן אידן אויף א ישועה און זי קומט נישט. פונדעסטוועגן מאכן זיי א סעודה, כדי ארויסצוגיין פון די הענט פון די מעיקים און צו דאנקען דעם אייבערשטן, דער זעלבער רבונו של עולם וואס האט געגעבן די מצוה פון "החודש הזה לכם". דאס, זאגט דער משגיח, איז אמונה אין די נעכט. נ

א הודאה אן א ציווי און תפילה אין אדר

1:16:21

דער משגיח לערנט אז עס איז א גאר גרויסער נחת רוח פארן אייבערשטן ווען אידן, אין א צייט פון הסתר פנים און חושך, זעצן זיך אוועק אים צו דאנקען, און האפן אויף דער ישועה אפילו ווען זיי זעען זי נישט. מיט פורים קטן, זאגט ער, קען מען אויפטון מער ווי מיט פורים גדול, ווייל קיינער האט עס נישט באפוילן און עס איז נישט קיין חיוב.

1:18:37

ער פארבינדט דאס מיט "יהא שמיה רבא", וואס דער בית יוסף ברענגט דעם פשט אז דער שם זאל גרויס און גאנץ ווערן. אין אדר, ווען אידן דאנקען און לויבן דעם אייבערשטן אפילו אין אזעלכע טעג, קען מען טאקע פארענדיגן דעם שם. עס איז אויך די צייט פון אסתר, וואס האט גערעדט פארן מלך כדי אפצושאפן די רעה וואס מ'האט געטראכט אויף די אידן. ס,ע

1:19:43

דער משגיח שליסט אז אדר איז א צייט אויסצוגיסן דאס הארץ פארן אייבערשטן אין תפילה, ווי די צדיקים האבן געזאגט, ווייל יעדע תפילה איז א באזונדערער חסד. ער בעט אז אידן זאלן ארויס פון די הענט פון די מעיקים און פון די וואס מאכן זיי שווער, אז דער שם און דער כסא זאלן זיין שלם, און אז די גרויסע גאולה פון ניסן זאל קומען. דערמיט פאסט ער צוזאמען די גרויסע חשיבות פון "וטוב לב משתה תמיד". ל

מראי מקומות

תורה

  1. ח Bereishis 1:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:58
  2. נ Shemos 12:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:23

כתובים

  1. ז Tehillim 84:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:58
  2. י Tehillim 118:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:55, 1:07:36
  3. ל Mishlei 15:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:03, 1:04:40, 1:11:58, 1:19:43
  4. מ Tehillim 16:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:58
  5. ע לכאורה Esther 8:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:18:37

משנה

  1. ב Megillah 1:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:15, 57:00

תלמוד בבלי

  1. פ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:43

מדרש

  1. ט לכאורה Midrash Tehillim 22 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:25
  2. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 50:55, 1:07:36

ראשונים

  1. ג Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:15, 8:02, 11:32, 16:07

אחרונים און חסידות

  1. א Shulchan Aruch OC 697:1 (Rema) טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:46, 11:32, 1:03:23, 1:11:58
  2. ד Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:15, 11:32
  3. ה Responsa Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:15, 57:00
  4. ו Beis Yosef (מקום נישט באשטימט) 1:08 מפתח
  5. ס Beis Yosef (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:18:37

עיקרי הדברים

  1. 2:54 דער רמ"א פסק'נט אז כאטש דער מנהג איז נישט צו מאכן משתה ושמחה אין אדר ראשון, זאל מען פונדעסטוועגן מערן א ביסל אין דער סעודה פון פורים קטן, און ער ענדיגט מיט "וטוב לב משתה תמיד".
  2. 3:51 לויט דעם מגן אברהם און דעם חתם סופר מעג א קהילה אדער א משפחה וואס האט געהאט א נס מאכן א טאג פון שמחה, און דער משגיח טענה'ט אז פורים קטן זאל נישט זיין ערגער ווי אזא פריוואטער פורים.
  3. 16:34 דער משגיח קומט ארויס אז די סעודה פון פורים קטן איז א מצוה אבער נישט קיין חיוב, מ'מעג זי מאכן ביינאכט, און מ'דארף נישט היטן די הלכות פון סעודת פורים.
  4. 21:13 דער עיבור חודש איז כדי די שנת הלבנה זאל זיך אויסגלייכן מיט דער שנת החמה, און דער משגיח טייטשט דאס אז כנסת ישראל, די לבנה, קערט זיך אום צום אייבערשטן, דער חמה.
  5. 1:16:21 ווען אידן זעצן זיך אוועק דאנקען דעם אייבערשטן אין א צייט פון הסתר פנים, אן א ציווי, איז דאס א גרויסער נחת רוח פאר אים, און אדר איז א צייט אויסצוגיסן דאס הארץ אין תפילה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 7:18 פארוואס זאל פורים, דער טאג פון א נס פאר אונזערע עלטערן, זיין ערגער ווי א פריוואטער טאג פון הודאה וואס א משפחה האלט פאר איר נס?

    תירוץ: 7:50 עס זאל טאקע נישט זיין ערגער: מיר זענען די אייניקלעך פון די וואס זענען ניצול געווארן, ממילא פאסט א סעודת הודאה אפילו אין אדר ראשון.

  2. קשיא: 16:07 מעג מען מאכן ביינאכט א סעודה וואס איז א זכר לנס?

    תירוץ: 16:34 יא; לויט תוספות איז עס נישט די משתה ושמחה פון מרדכי נאר א זכר לנס, און דאס מעג מען מאכן אויך ביינאכט.

  3. קשיא: 13:40 פארוואס שרייבט דער רמ"א "ירבה קצת בסעודה" און נישט "משתה ושמחה"?

    תירוץ: 14:24 ווייל די סעודה גייט לויט דער סברא פונעם מגן אברהם, א הודאה אויף א נס, און נישט לויט דער שיטה אז עס איז א תקנה, ממילא איז מען נישט עוקר דעם מנהג.

  4. קשיא: 59:45 פארוואס זאל פורים קטן זיין ערגער ווי די פריוואטע פורים'ס פון קראקא אדער אמסטערדאם?

    תירוץ: 1:00:39 עס איז נישט ערגער: צו מאכן משתה ושמחה איז א מצוה, כאטש נישט קיין חיוב.

  5. קשיא: 1:07:46 וואס קומט דער מדרש מחדש מיט טייטשן "נגילה ונשמחה בו" אויפן אייבערשטן און נישט אויפן טאג?

    תירוץ: 1:09:00 אז מ'קען זיך פרייען מיטן אייבערשטן אפילו ווען דער זמן איז נישט גורם און מ'האט נישט מתקן געווען קיין הלכות דערויף.

מעשיות

  1. 10:56 ר' אברהם טשעכענאווער טרינקט וויין

    דער משגיח דערמאנט ר' אברהם טשעכענאווער, א צדיק און א גרויסער בעל הלכה. ער האט נישט געוואלט טרינקען וויין, ווייל עס וואלט געשטערט זיין עבודה, פונדעסטוועגן האט ער געטרונקען כדי מקיים צו זיין די מצוה פון "ימי משתה ושמחה".

    אין דער מעשה: רבי אברהם טשעכאנאווער

געדאנקען

  1. 13:50 דער משגיח טייטשט אז דער רמ"א טוישט מיט כוונה פון "משתה ושמחה" אויף "ירבה קצת בסעודה": די סעודה איז נישט די תקנה פון מרדכי, וואס דער מנהג נעמט נישט אן, נאר א סעודת הודאה ווי ביי א פריוואטן נס, און אזוי איז מען יוצא די מחמירים אן עוקר צו זיין דעם מנהג.
  2. 21:35 דער עיבור חודש איז די לבנה, כנסת ישראל, וואס כאפט זיך צוריק צו דער חמה, דעם אייבערשטן, און פורים קטן געהערט צום "מאור הקטן" וואס הערשט ביינאכט.
  3. 1:11:58 שולחן ערוך אורח חיים הייבט זיך אן מיט "שויתי ה' לנגדי תמיד", און די לעצטע הלכות, פון פורים קטן, ענדיגן זיך מיט "וטוב לב משתה תמיד": די צוויי "תמיד" נעמען ארום דאס גאנצע לעבן פון א איד.
  4. 1:16:21 ווייל קיינער האט עס נישט באפוילן, קען מען מיט פורים קטן אויפטון מער ווי מיט פורים גדול: א הודאה אן א ציווי אין דער פינצטערניש פון הסתר פנים איז א באזונדערער נחת רוח פארן אייבערשטן.
  5. 54:03 דער מדרש אויף "נגילה ונשמחה בו" לערנט אז זיך פרייען מיטן אייבערשטן איז נישט אפהענגיג אין א טאג וואס איז באשטימט מיט הלכות, ממילא קען מען אפילו א טאג וואס דער זמן איז נישט גורם אנפילן מיט שמחה מיטן אייבערשטן.
  6. 29:25 דער לעצטער, צוגעגעבענער חודש קען מתקן זיין וואס עס האט געפעלט אין אלע פריערדיגע חדשים, און מאכט דעם סוף פונעם יאר פאר א התחדשות ווי א נייע בריאה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 51:34 דער משגיח זאגט אז א איד דארף כאפן אפילו די קלענסטע געלעגנהייט צו דאנקען דעם אייבערשטן.
  2. 1:04:40 דער מנהג וואס דער משגיח באשרייבט אויף פורים קטן איז זיך צוזאמענזעצן, גיסן א גלעזל וויין, זאגן לחיים און בענטשן איינער דעם אנדערן.
  3. 1:19:43 דער משגיח זאגט אז אדר איז א צייט אויסצוגיסן דאס הארץ פארן אייבערשטן אין תפילה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אסתר המלכה, דער חתם סופר, דער מגן אברהם, דער רמ"א, המן, מרדכי הצדיק, משה רבינו, רבי אברהם טשעכאנאווער

ערכים אדר, הסתר פנים, זכר לנס, כנסת ישראל, מאור הקטן, משתה ושמחה, פורים קטן

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט