Recreating the World through מלכיות זכרונות שופרות; תקיעת שופר

קאטאלאג: ZMANIM (English) ראש השנה נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 62 תשס"ו (2005–06) ענגליש 36 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 36 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעדן ראש השנה ווערט באמת איבערגעחזרט די בריאה פון אדם און פון דער וועלט, און דורך דעם שופר און די פסוקים פון מלכיות זכרונות שופרות קערט זיך יעדער איד צוריק צו זיין ריינעם שורש און ווערט א שותף אין באשאפן די וועלט פון ניי.

דער משגיח עפנט מיט דעם פסוק "ויפח באפיו נשמת חיים": בלאזן קומט פון דעם מענטשנס אינעווייניגסטע, מער ווי רעדן. ווייל "שנה" מיינט א חזרה, גלייכט ער דאס יאר צו א קארטל-ראד וואס דרייט זיך: ווען ראש השנה קומט צוריק, ווערט אדם הראשון פון ניי באשאפן, און מיט'ן שופר בלאזן מיר צוריק דעם הויך צום רבונו של עולם. אזוי ווי ביי דער ערשטער בריאה, טענה'ן מלאכים יעדעס יאר צי דער מענטש זאל ווערן באשאפן. אבער יעדער איד האט א באהאלטענע נקודה וואס וויל טון דעם רצון השם, ווי דער רמב"ם ערקלערט ביי "כופין אותו עד שיאמר רוצה אני". די נקודה איז די מדרגה פון "בראשית", דער ערשטער פון די צען מאמרות, וואס איז העכער פון דיבור; פון דארט קומט די כפרה פון יום כיפור, און דער שופר רעדט פון דארט צום אייבערשטן אן ווערטער. דער אייבערשטער מאכט יעדן איד פאר א שותף אין באשאפן זיין חלק פון דער וועלט דורך די צען פסוקים פון מלכיות זכרונות שופרות. צום סוף איז דער שופר דער קול פון צוריקקערן, אזוי ווי דער יובל.

ענינים: ראש השנה · אדם הראשון און גן עדן · מעשה בראשית און די נפלאות הבריאה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 די נשמת חיים ווערט יעדעס יאר צוריקגעבלאזן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז "ויפח" מיינט אז דער אייבערשטער האט אריינגעבלאזן די נשמה אין אדם פון זיין אינעווייניגסטן. ווייל "שנה" מיינט א חזרה, מאלט ער אפ דאס יאר ווי א ראד מיט קארטלעך פאר יעדן טאג, אז יעדן ראש השנה ווערט אדם באמת פון ניי באשאפן, און מיט'ן שופר בלאזן מיר צוריק דעם הויך צום אייבערשטן.

  2. 7:46 די מלאכים טענה'ן יעדעס יאר וועגן דעם מענטשנס בריאה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז דער אייבערשטער האט זיך געעצהט מיט די מלאכים פאר'ן באשאפן אדם, טייל דערפאר און טייל דערקעגן, און די וואס האבן געזאגט ניין זענען אראפגעווארפן געווארן אויף דער וועלט. ווייל דאס יאר חזר'ט זיך איבער, טענה'ן יעדן ראש השנה ווידער מלאכים צי יעדער מענטש איז ווערט נאך א יאר.

  3. 11:20 די באהאלטענע נקודה וואס וויל דעם רצון השם

    דער משגיח ערקלערט אז די מלאכים פארשטייען נישט וואס א אידישע נשמה איז: אין יעדן איד איז דא א באהאלטענע נקודה, העכער פון ווערטער, וואס וויל נישט טון קיין עבירה. ער ברענגט די גמרא אז ווער עס וויל נישט ברענגען א קרבן, "כופין אותו עד שיאמר רוצה אני", און דעם רמב"ם'ס ביאור אז דאס שלאגן מאכט נאר אונטערטעניג דעם גוף און דעם יצר הרע, און דער אמת'ער אינעווייניגסטער ווילן קומט ארויס.

  4. 16:46 בראשית, די צענטע מדרגה העכער פון דיבור

    דער משגיח שילדערט צען מדרגות פון קדושה ביז'ן קודש הקדשים, וואו דער כהן גדול באקומט א כפרה אויף יום כיפור. ער ברענגט די גמרא אז "בראשית" איז אויך איינער פון די צען מאמרות, און דעם מגיד פון מעזריטש'ס ביאור אז דאס איז העכער פון דיבור; דארט וויל די ריינע נשמה פון יעדן איד קיין עבירה נישט, און פון דארט קומט די כפרה פון יום כיפור.

  5. 21:19 דער שופר: רעדן אן ווערטער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער שופר רעדט צום אייבערשטן פונעם אינעווייניגסטן אטעם איידער ער ווערט געפורעמט אין ווערטער, די מדרגה וואו קיין חטא דערגרייכט נישט, און אז דער פנימיות'דיגער ווילן וואס ווערט ארויסגעזאגט ראש השנה, ווערט אנטפלעקט אויף יום כיפור. דערנאך ערקלערט ער פארוואס דער מקריא זאגט נישט אן די ערשטע תקיעה: נישט ווייל ס'איז א הפסק, נאר ווייל ווערטער זענען נאך נישט באשאפן.

  6. 25:13 באשאפן די וועלט פון ניי מיט צען פסוקים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער אייבערשטער הייסט יעדן איד באשאפן די וועלט פון ניי ראש השנה מיט תשובה און תפילה, מיט צען פסוקים פון יעדעס פון מלכיות זכרונות שופרות קעגן די צען מאמרות, און הונדערט קולות. ווי "נעשה אדם" ווייזט, איז דער מענטש א שותף, און אזוי ווי ביים דור המבול שטעלט יעדנס מעשים זיין חלק פון דער וועלט; ער מאנט מ'זאל זאגן די פסוקים מיט פולער כוונה.

  7. 31:35 שופר און יובל: צוריקקערן צום שורש שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם כלל פון צוריקקערן: אין יובל, דאס פופציגסטע יאר, גייט יעדער צוריק צו זיין נחלה, און דער פופציגסטער טאג נאך פסח איז געווען מתן תורה מיט'ן שופר. פון דעם ברענען פונעם בית המקדש אין צענטן אב ביז ראש השנה זענען פופציג טעג, ממילא איז דער שופר פון ראש השנה דער קול פון צוריקקערן צום אייבערשטן. ער ענדיגט מיט ברכות אויף א גוטן ראש השנה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די נשמת חיים ווערט צוריקגעבלאזן

0:12

דער משגיח עפנט מיט'ן פסוק "ויפח באפיו נשמת חיים" (בראשית ב, ז). "ויפח" איז מער ווי אריינאטעמען: ווען א מענטש רעדט, ארבעט נאר דער אטעם מיט די קול-שטריקלעך, אבער ווען ער בלאזט, העלפט מיט דאס הארץ און אלע מוסקלען. ווי דער זוהר זאגט, ווער עס בלאזט, בלאזט פון זיין אינעווייניגסטן; אדם האט באקומען א הויך פונעם אייבערשטנס פנימיות. א,ב

2:09

"שנה" מיינט א חזרה. דער משגיח מאלט אפ דאס יאר ווי א ראד מיט 355 קארטלעך וואס דרייט זיך; ווען א טאג קומט צוריק, געשעט ווידער וואס שטייט דארט פארשריבן. ממילא ווערט אדם ראש השנה נישט נאר געדענקט, נאר פון ניי באשאפן, און אין דעם טאג וואס יעדנס נשמה באקומט דעם אייבערשטנס הויך, בלאזן אידן אין שופר און געבן אים צוריק דעם אטעם אין זיין עבודה.

די מלאכים טענה'ן יעדעס יאר

7:51

דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז דער אייבערשטער האט זיך געעצהט מיט די מלאכים פאר'ן באשאפן אדם. טייל האבן געזאגט ער וועט טון חסד און מצוות, אנדערע אז ער וועט זינדיגן. דער אייבערשטער האט אים באשאפן, און די מלאכים וואס זענען געווען דערקעגן אראפגעווארפן אויף דער וועלט, וואו זיי האבן אליין נישט באשטאנען. ווייל דאס יאר חזר'ט זיך איבער, דארף די וועלט יעדן ראש השנה ווערן פון ניי באשאפן, און מלאכים טענה'ן ווידער צי יעדער איז ווערט נאך א יאר לעבן. ג

די באהאלטענע נקודה וואס וויל דעם רצון השם

11:20

אבער עפעס פארשטייען די מלאכים נישט: א אידישע נשמה. פון אויסן זעט א איד אויס ווי יעדער אנדערער, אבער דער אייבערשטער ווייסט אז אין אים איז דא א חלק וואס נעמט נישט אן קיין פגם, א באהאלטענע נקודה אין די טיפענישן פון הארץ וואס וויל נישט טון קיין עבירה. ס'איז צו טיף פאר ווערטער, וואס טראגן נאר וואס דער שכל פארשטייט; דארט וויל אפילו א רשע דעם רצון השם.

13:59

א ראיה ברענגט ער פון דער גמרא (ערכין כא.): ווער עס איז מחויב א קרבן און וויל נישט, "כופין אותו עד שיאמר רוצה אני". דער רמב"ם פרעגט ווי אזוי דאס הייסט מיט'ן ווילן, און ענטפערט אז יעדער איד וויל דעם רצון השם, נאר דער יצר הרע פונעם גוף פארדעקט עס. די מלקות מאכן אונטערטעניג דעם גוף, און זיין אמת'ער ווילן קומט ארויס. ד

בראשית, די צענטע מדרגה

16:46

דער משגיח שילדערט מדרגות פון קדושה, פון ארץ ישראל ארויף ביז דער צענטער, דער קודש הקדשים, וואו דער כהן גדול באקומט אויף יום כיפור א כפרה פאר כלל ישראל. דארט גייט אריין יעדנס נשמה, און קיין חטא קומט נישט אריין.

18:22

אויך די בריאה האט א צענטע מדרגה. די גמרא רעכנט צען מאמרות און געפינט נאר ניין, און ענטפערט אז "בראשית" איז אויך א מאמר. דער מגיד פון מעזריטש ערקלערט אז ס'שטייט נישט "ויאמר" ווייל ס'איז העכער פון דיבור און שכל. יום כיפור, דער צענטער טאג, קומט יעדער איד צו זיין "בראשית", וואו ער וויל קיינמאל נישט זינדיגן, און פון דארט קומט די כפרה. ה

דער שופר: רעדן אן ווערטער

21:33

דערפאר רעדן אידן ראש השנה צום אייבערשטן מיט'ן שופר, אן ווערטער. ווערטער ווערן געפורעמט ווען דער אטעם קומט אין מויל; דער שופר קומט פון אינעווייניג, פאר דיבור, וואו א חטא דערגרייכט נישט. וואס דער שופר זאגט ארויס ווערט אנטפלעקט אויף יום כיפור, און דערפאר האלטן אפילו די וואס זענען ווייט יום כיפור.

24:05

דערמיט ערקלערט ער פארוואס דער מקריא זאגט נישט אן די ערשטע תקיעה. דער געווענליכער טעם, אז ס'וואלט געווען א הפסק נאך דער ברכה, איז שוואך, ווייל וואס געהערט צו דער מצוה איז נישט קיין הפסק. דער טיפערער טעם איז אז פאר דער ערשטער תקיעה זענען ווערטער נאך נישט באשאפן.

באשאפן די וועלט מיט צען פסוקים

25:32

ראש השנה, ערקלערט דער משגיח, זאגט דער אייבערשטער יעדן איד: איך האב באשאפן די וועלט דאס ערשטע מאל, יעצט באשאף דו זי, מיט תשובה און תפילה. אזוי ווי דער אייבערשטער מיט צען מאמרות, אזוי אידן מיט צען פסוקים פון יעדעס פון מלכיות זכרונות שופרות, און הונדערט קולות, צען מאל צען. דער אייבערשטער האט געזאגט "נעשה אדם" (בראשית א, כו), און געמאכט דעם מענטש פאר א שותף אין זיין אייגענער בריאה. ו

27:55

יעדער מענטש האט זיין חלק אין דער וועלט. ביים מבול איז אפילו די ערד און די בהמות קאליע געווארן מיט'ן מענטש, און נח'ס חלק און ארץ ישראל זענען געבליבן. דערפאר מאנט דער משגיח מ'זאל זאגן די פסוקים מיט פולער כוונה, נישט איילן זיך אוועקצוזעצן.

שופר און יובל: צוריקקערן צום שורש

31:51

דער משגיח ענדיגט מיט'ן כלל פון צוריקקערן: אין יובל, דאס פופציגסטע יאר, בלאזט מען שופר און יעדער קערט זיך צוריק צו זיין נחלה (ויקרא כה, י). פופציג טעג נאך פסח איז געווען מתן תורה מיט'ן שופר, און דער תרגום טייטשט שופר "יובלא". פון צענטן אב, ווען דער בית המקדש איז פארברענט געווארן, ביז ראש השנה זענען פופציג טעג, ממילא קערן זיך אידן צוריק צום אייבערשטן מיט די פסוקים פון שופרות, ווי "קול שופר חזק מאד" (שמות יט, טז). ער ענדיגט מיט א ברכה אויף א גוטן ראש השנה. ז,ח,ט

מראי מקומות

תורה

  1. א Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:12
  2. ו Bereishis 1:26 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:32
  3. ז לכאורה Vayikra 25:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:51
  4. ט לכאורה Shemos 19:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:51

תרגום

  1. ח Targum (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:51

תלמוד בבלי

  1. ד לכאורה Arachin 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 13:59
  2. ה לכאורה Rosh Hashanah 32a מפתח אינעם אויסשרייב: 18:22

מדרש

  1. ג Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 7:51

זוהר און קבלה

  1. ב Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:12

עיקרי הדברים

  1. 0:12 דער אייבערשטער האט אריינגעבלאזן א נשמת חיים אין אדם, און בלאזן קומט פון דעם מענטשנס אינעווייניגסטן, טיפער ווי רעדן.
  2. 2:09 "שנה" מיינט א חזרה, ממילא געשעט יעדן ראש השנה באמת ווידער די בריאה פון אדם, נישט נאר א זכר.
  3. 11:20 אין די טיפענישן פון זיין הארץ וויל יעדער איד, אפילו א רשע, טון דעם רצון השם; די נקודה איז העכער פון ווערטער און העכער פון די מלאכים'ס השגה.
  4. 21:33 דער שופר רעדט צום אייבערשטן פון דער מדרגה וואס איז פאר דיבור, די מדרגה פון "בראשית", וואו קיין חטא דערגרייכט נישט.
  5. 25:43 ראש השנה גיט דער אייבערשטער יעדן איד איבער צו באשאפן די וועלט פון ניי, דורך די צען פסוקים פון יעדעס פון מלכיות זכרונות שופרות.
  6. 31:51 ראש השנה איז א צוריקקערן צום שורש, אזוי ווי דער יובל, און דער שופר איז דער קול פון דעם צוריקקערן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 14:44 ווי אזוי קען א קרבן וואס מ'האט געצוואונגען ברענגען זיך רעכענען ווי מיט'ן ווילן?

    תירוץ: 15:11 יעדער איד וויל באמת דעם רצון השם; דאס צווינגען מאכט נאר אונטערטעניג דעם גוף און דעם יצר הרע וואס פארדעקן עס, און דאן קומט ארויס זיין אמת'ער ווילן.

  2. קשיא: 18:22 די גמרא רעדט פון צען מאמרות פון דער בריאה, אבער מ'געפינט נאר ניין מאל "ויאמר"; וואו איז דער צענטער?

    תירוץ: 18:34 "בראשית" איז אויך א מאמר; ס'שטייט נישט "ויאמר" ווייל, ווי דער מגיד ערקלערט, ס'איז העכער פון דיבור.

  3. קשיא: 24:05 פארוואס זאגט דער מקריא נישט אן די ערשטע תקיעה?

    תירוץ: 24:15 דער טעם אז ס'וואלט געווען א הפסק נאך דער ברכה איז שוואך; דער טיפערער טעם איז אז ביי דער ערשטער תקיעה זענען ווערטער נאך נישט באשאפן.

געדאנקען

  1. 2:09 ווייל "שנה" מיינט א חזרה, איז דאס יאר ווי א ראד מיט קארטלעך וואס דרייט זיך: ווען ראש השנה קומט אן, געשעט באמת ווידער וואס איז דעמאלט געשען, די בריאה פון אדם מיט דער נשמת חיים.
  2. 7:03 דער שופר ענטפערט אויף דעם "ויפח": דער אייבערשטער האט אין אונז אריינגעבלאזן, און אין דעם טאג וואס דער אטעם ווערט באנייט בלאזן מיר אים צוריק צו אים אין זיין עבודה.
  3. 20:10 דאס ווארט "בראשית", דער באהאלטענער צענטער מאמר וואו ס'שטייט נישט "ויאמר", איז קעגן דער אינעווייניגסטער נקודה פון א איד, העכער פון דיבור און שכל, וואו קיין איד וויל נישט טון קיין עבירה; דאס איז דער שורש פון דער כפרה פון יום כיפור, דעם צענטן טאג.
  4. 24:05 דער מקריא זאגט נישט אן די ערשטע תקיעה ווייל אויף יענער מדרגה זענען ווערטער נאך נישט באשאפן; ערשט נאך איר הייבט זיך אן דער דיבור.
  5. 26:12 די צען פסוקים פון יעדעס פון מלכיות זכרונות שופרות זענען די צען מאמרות וואס דורך זיי באשאפט דער מענטש די וועלט פון ניי, און די הונדערט קולות זענען צען מאל צען.
  6. 34:23 פון דעם ברענען פונעם בית המקדש אין צענטן אב ביז ראש השנה זענען פופציג טעג, ממילא איז ראש השנה א פופציגסטער טאג פון צוריקקערן אזוי ווי שבועות און דער יובל, מיט א שופר.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 27:46 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זאגן די פסוקים פון מלכיות זכרונות שופרות מיט פולער כוונה און כח, נישט איבערלויפן זיי כדי זיך אוועקצוזעצן, ווייל דורך זיי באשאפט מען די וועלט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, דער מעזריטשער מגיד, דער רמב"ם, נח

ערכים ויפח באפיו נשמת חיים, זכרונות, יובל, עשרה מאמרות, פנימיות, קודש הקדשים, רבונו של עולם, רוצה אני, רצון השם, שופר

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט