The Avodah of the Day - Connect Yourself to the Essence of Your נשמה

קאטאלאג: ZMANIM (English) יו”כ נומ׳ ⁨4⁩ פאקעט גייד ז׳ 63 תשס"ב (2001–02) ענגליש 36 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 36 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יום כיפור איז די פערציגסטע און אינעווייניגסטע מדריגה פון דער אידישער נשמה, די יחידה, וואו יעדער איד וויל באמת דינען דעם אייבערשטן און אלע אידן זענען איינס, און דערמיט איז ער מסביר פארוואס פיוס, מלקות און טבילה ערב יום כיפור שטייען אין איין סימן אין שולחן ערוך.

דער משגיח פרעגט פארוואס דער שולחן ערוך שטעלט צוזאמען אין איין סימן דריי זאכן פון ערב יום כיפור: מפייס זיין יעדן וואס מ'האט אים וויי געטון, מלקות, און טבילה אין מקוה. ער ברענגט דעם נועם אלימלך אז ס'איז דא אן עולם פון כלל ישראל, די מדריגה פון יחידה, וואו אלע נשמות זענען צוזאמענגעשמאלצן און קיין פגם רירט נישט אן. דערנאך ברענגט ער דעם רמב"ן אז די פערציג מלקות זענען קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, און פרעגט פארוואס מ'גיט נאר ניין און דרייסיג; ער ענטפערט מיט דעם רמב"ם ביי כופין אותו עד שיאמר רוצה אני: די אינעווייניגסטע פערציגסטע מדריגה האט קיינמאל נישט געזינדיגט. די פערציג טעג פון ראש חודש אלול פורעמען דאס יאר, און יום כיפור, דער פערציגסטער טאג, ברענגט ארויף די יחידה. יום כיפור איז אויך די מקוה פון כלל ישראל. צום סוף ברענגט ער דעם מדרש פון דעם שניידער וואס האט באצאלט צוועלף דינרים פאר א פיש, א ווייזונג פון אהבת השם וואס ברענגט מחילה.

ענינים: יום כיפור · אהבת ישראל און אחדות · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 דריי ענינים פון ערב יום כיפור אין איין סימן

    דער משגיח ווייזט אן אז סימן תר"ו אין שולחן ערוך שטעלט צוזאמען פיוס, מלקות און טבילה, און פרעגט וואס פארבינדט זיי. ער ברענגט דעם נועם אלימלך וועגן אן עולם פון כלל ישראל וואו אלע נשמות זענען איינס און קיין פגם רירט נישט אן.

  2. 4:43 פערציג מלקות און די פערציגסטע מדריגה וואס בלייבט ריין

    דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן אז די פערציג מלקות זענען קעגן די פערציג מדריגות פון יצירת הולד, און פרעגט פארוואס מ'גיט נאר ניין און דרייסיג. ער ענטפערט מיט דעם רמב"ם ביי כופין אותו עד שיאמר רוצה אני: אין טיפסטן הארץ וויל יעדער איד דינען דעם אייבערשטן, ממילא איז די פערציגסטע מדריגה קיינמאל נישט נפגם געווארן.

  3. 12:01 יום כיפור, דער פערציגסטער טאג, און די יחידה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די פערציג טעג פון ראש חודש אלול פורעמען דאס יאר אזוי ווי די פערציג טעג פון יצירת הולד, און יום כיפור איז דער פערציגסטער, ווען דאס געשריי פון דער נשמה, רוצה אני, קומט ארויף. ער דערציילט ווי א רבי האט געלערנט די פינף חלקים פון דער נשמה, און זאגט אז דער תכלית פון יום כיפור איז צו טרעפן די יחידה, און דערפאר איז עס א טאג פון אחדות און פון פיוס.

  4. 18:32 יום כיפור ווי די מקוה פון כלל ישראל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם סוף משנה פון יומא, מקוה ישראל ה', און ערקלערט אז יעדער טאג פון די פערציג לייגט צו א סאה ביז יום כיפור ענדיגט די מקוה. דערמיט פארשטייט מען די טבילות פונעם כהן גדול און אונזער טבילה ערב יום כיפור, און אלע דריי ענינים פונעם סימן זענען אחדות, ווייל א מחלוקת איז א חציצה.

  5. 24:46 דער מדרש פון דעם שניידער און דעם פיש מעשה

    דער משגיח דערציילט דעם מדרש וואס דער טור ברענגט: א אידישער שניידער האט איבערגעבאטן דעם גוביירנארס קנעכט און באצאלט צוועלף דינרים פאר דעם איינציגן פיש ערב יום כיפור. ווען דער גוביירנאר האט אים גערופן, האט ער ערקלערט אז אידן פרייען זיך מיט גוטע מאכלים ערב יום כיפור, און דער גוביירנאר האט אים געלאזט גיין.

  6. 27:56 אהבת השם ווי די ראיה אויף מחילה

    דער משגיח פרעגט פארוואס דער מדרש לייגט צו דעם פרייז און רופט די ווערטער פונעם שניידער א ראיה. ער גלייכט עס צו א טייערן אתרוג, און ערקלערט אז געלט אויסגעבן מער ווי די זאך איז ווערט ווייזט ארויס אהבת השם, און ווייל דער אייבערשטער ליבט צוריק, איז עס א ראיה אז ער וועט מוחל זיין. ער שליסט מיט די דריי אהבות פונעם בעל שם טוב, און רופט צו אהבת התורה און אהבת ישראל אין א יאר וואס ער האלט וועט זיין אן אויסערגעווענליך יאר.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דריי ענינים פון ערב יום כיפור אין איין סימן

1:03

דער משגיח ווייזט אן אז אין סימן תר"ו פון שולחן ערוך שטייען צוזאמען דריי ענינים פון ערב יום כיפור: מפייס זיין יעדן וואס מ'האט אים וויי געטון, מלקות, און טבילה אין מקוה. ווייל זיי זענען אין איין סימן, זאגט ער, מוז זיין א שייכות צווישן זיי. א

2:45

ער ברענגט דעם נועם אלימלך אין פרשת דברים, אז ס'איז דא אן עולם העליון וואס הייסט כלל ישראל, וואו קיין פגם רירט נישט אן. העכער פון נפש, רוח, נשמה און חיה איז די מדריגה פון אחדות, וואו אלע אידישע נשמות פארלירן זייער באזונדערקייט און ווערן איינס. ב

פערציג מלקות און די פערציגסטע מדריגה

4:43

דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן אז א בעל עבירה באקומט פערציג מלקות ווייל א מענטש ווערט געפורעמט אין פערציג מדריגות, די פערציג טעג פון יצירת הולד, און דער חטא האט פוגם געווען אין אלע פערציג. ער פרעגט: יעדער אינגל ווייסט דאך אז מ'גיט נאר ניין און דרייסיג מלקות? ד

7:50

צו פארענטפערן ברענגט ער דעם רמב"ם: ווען מ'צווינגט א מאן צו געבן א גט ביז ער זאגט רוצה אני, הייסט עס לרצונו, ווייל אין טיפסטן הארץ וויל יעדער איד טון דעם רצון פונעם אייבערשטן, נאר דער גוף שטעלט זיך קעגן. די כפיה דריקט אראפ דעם גוף, און דער אמת'ער רצון קומט ארויף. ו

10:52

אזוי אויך ווייסן די רבנן, וואס זעען אריין אין דער טיפקייט פון דער אידישער נשמה, אז די אינעווייניגסטע פערציגסטע מדריגה, וואו ער איז פארבונדן מיטן אייבערשטן, איז קיינמאל נישט נפגם געווארן. דערפאר באקומט ער נאר ניין און דרייסיג.

יום כיפור, דער פערציגסטער טאג, און די יחידה

12:04

די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור, זאגט דער משגיח, זענען קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, און ער ברענגט די גמרא אז מ'קען מתפלל זיין אויף א זכר נאר אין די ערשטע פערציג טעג. אין די טעג ווערט דאס יאר געפורעמט, און יום כיפור איז דער פערציגסטער, ווען יעדער איד האט חרטה און דאס שטילע געשריי פון דער נשמה, רוצה אני, קומט ארויף. ח

15:01

ער דערמאנט זיך ווי א רבי איז אריינגעקומען אין בית המדרש ווען ער איז געווען א בחור, און האט געלערנט די פינף חלקים פון דער נשמה, ביז די יחידה. דער תכלית פון יום כיפור איז צו טרעפן בהכרה די יחידה; דורכן פאסטן ווערט דער גוף אראפגעדריקט און זי קומט ארויס. דערפאר איז עס א טאג פון אחדות, און מ'דארף זיך מפייס זיין.

יום כיפור ווי די מקוה פון כלל ישראל

19:20

דער משגיח ברענגט דעם סוף משנה פון יומא, וואו מקוה ישראל ה' ווערט געזאגט אויף יום כיפור. א מקוה דארף האבן פערציג סאה; יעדער פון די פערציג טעג לייגט צו א סאה, און יום כיפור פליסט אריין די פערציגסטע, און די מקוה פון כלל ישראל איז פולשטענדיג. ט,י

20:43

דערמיט פארשטייט מען די טבילות פונעם כהן גדול יום כיפור און אונזער טבילה ערב יום כיפור. אלע דריי ענינים פונעם סימן זענען אחדות: פיוס נעמט אוועק מחלוקת, מלקות דערגרייכט די יחידה, און די מקוה פארבינדט אידן צוזאמען. א מחלוקת וואס איז נישט אויסגעגליכן, זאגט ער, איז א חציצה צווישן איין איד און דעם אנדערן. א

דער מדרש פון דעם שניידער און דעם פיש

24:46

דער משגיח דערציילט א מדרש וואס דער טור ברענגט אין הלכות יום כיפור. ערב יום כיפור האבן א אידישער שניידער און דעם גוביירנארס קנעכט זיך איבערגעבאטן אויף דעם איינציגן פיש, ביז דער שניידער האט באצאלט צוועלף דינרים. ווען מ'האט אים גערופן, האט ער ערקלערט אז אידן פרייען זיך ערב יום כיפור מיט גוטע מאכלים, און דער גוביירנאר האט אים געלאזט גיין, ווייל ער האט געברענגט א ראיה. כ

אהבת השם ווי די ראיה אויף מחילה

28:19

דער משגיח פרעגט: וואס פאר א ראיה האט דער שניידער געברענגט, און פארוואס איז דער פרייז נוגע? אפילו א גביר צאלט נישט צוועלף דינרים פאר א פיש וואס איז ווערט א האלבן דינר. אזוי אויך צאלט קיינער נישט קיין דאלארן פאר אזא פרוכט, און פונדעסטוועגן זוכן אידן צווישן ראש השנה און יום כיפור און צאלן גרויסע סכומים פאר אן אתרוג.

30:59

דער טעם איז אהבה: מיט דעם געלט קויפט מען א נחת רוח פארן אייבערשטן און מ'איז מקיים די מצוה פון ואהבת (דברים ו, ה). כמים הפנים לפנים ליבט דער אייבערשטער דעם וואס ליבט אים, און אהבה דעקט צו אלע פשעים; ממילא איז דאס איבערצאלן א ראיה אז מ'וועט אים מוחל זיין. ל,מ

33:56

ער ברענגט די דריי אהבות פונעם בעל שם טוב, אהבת השם, אהבת התורה און אהבת ישראל, און רופט זיי איצט ארויסצווייזן, ווייל ער האלט אז דאס קומענדיגע יאר וועט זיין אן אויסערגעווענליך יאר, און אזוי צו פורעמען א גוט יאר.

מראי מקומות

תורה

  1. ז Devarim 25:3 10:06 טעקסט מפתח
  2. ל Devarim 6:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:59

נביאים

  1. ג Yeshayahu 60:21 4:31 טעקסט מפתח
  2. י Yirmiyahu 17:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:20

כתובים

  1. מ לכאורה Mishlei 27:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:59

משנה

  1. ט לכאורה Mishnah Yoma 8:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 19:20

תלמוד בבלי

  1. ח לכאורה Berachos 60a מפתח אינעם אויסשרייב: 12:04

ראשונים

  1. ד לכאורה Ramban on Devarim 25:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:43
  2. ה לכאורה Rashi on Devarim 25:3 5:54 מפתח
  3. ו לכאורה Rambam, Hilchos Gerushin 2:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:50
  4. כ לכאורה Tur, Orach Chayim 604 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:46

אחרונים און חסידות

  1. א Shulchan Aruch, Orach Chayim 606 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03, 20:43
  2. ב לכאורה Noam Elimelech, Parshas Devarim מפתח אינעם אויסשרייב: 2:45

עיקרי הדברים

  1. 1:03 פיוס, מלקות און טבילה ערב יום כיפור שטייען צוזאמען אין איין סימן אין שולחן ערוך, ממילא מוז זיין א שייכות צווישן זיי.
  2. 2:57 לויט דעם משגיח איז די אינעווייניגסטע מדריגה פון דער נשמה, די יחידה, דער ארט וואו אלע אידן זענען צוזאמענגעשמאלצן אין איין נשמה און וואו קיין חטא דערגרייכט נישט.
  3. 6:21 מ'גיט נאר ניין און דרייסיג מלקות ווייל די פערציגסטע, אינעווייניגסטע מדריגה פון א מענטש איז קיינמאל נישט נפגם געווארן דורך דעם חטא.
  4. 13:11 די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור פורעמען דאס קומענדיגע יאר, און יום כיפור איז דער פערציגסטער טאג, ווען די יחידה קומט ארויף.
  5. 20:02 יום כיפור איז די מקוה פון כלל ישראל, די פערציגסטע סאה, ממילא איז א מחלוקת וואס איז נישט אויסגעגליכן געווארן א חציצה צווישן איין איד און דעם אנדערן.
  6. 30:59 דער שניידער וואס האט באצאלט צוועלף דינרים פאר א פיש האט ארויסגעוויזן זיין אהבה צום אייבערשטן, און די אהבה אליין איז די ראיה אז מ'וועט אים מוחל זיין.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:30 פארוואס שטעלט איין סימן אין שולחן ערוך צוזאמען פיוס, מלקות און טבילה ערב יום כיפור?

    תירוץ: 21:49 אלע דריי זענען אחדות פון יום כיפור, דער טאג פון דער יחידה: פיוס נעמט אוועק פירוד, מלקות דערגרייכט די ריינע פערציגסטע מדריגה, און די מקוה פארבינדט כלל ישראל צוזאמען.

  2. קשיא: 5:54 אויב די פערציג מלקות זענען קעגן די פערציג מדריגות פון יצירת הולד, פארוואס גיט מען נאר ניין און דרייסיג?

    תירוץ: 11:08 די אינעווייניגסטע פערציגסטע מדריגה, וואו א איד איז פארבונדן מיטן אייבערשטן און וויל אים באמת דינען, איז קיינמאל נישט נפגם געווארן דורך דעם חטא.

  3. קשיא: 7:50 ווי אזוי קען א גט אדער א קרבן וואס מ'האט געצוואונגען הייסן לרצונו?

    תירוץ: 8:29 אין טיפסטן הארץ וויל יעדער איד טון דעם רצון פונעם אייבערשטן; דער כפיה דריקט נאר אראפ דעם גוף, און ממילא קומט זיין רוצה אני פון זיין אמת'ן זעלבסט.

  4. קשיא: 28:10 וואס פאר א ראיה האט דער שניידער געברענגט, און פארוואס לייגט דער מדרש צו דעם פרייז?

    תירוץ: 30:59 צאלן אזויפיל מער ווי ס'איז ווערט האט ארויסגעוויזן זיין אהבה צום אייבערשטן, און ווייל דער אייבערשטער ליבט די וואס ליבן אים, איז דאס א ראיה אז מ'וועט אים מוחל זיין.

מעשיות

  1. 15:01 א רבי לערנט די פינף חלקים פון דער נשמה

    דער משגיח דערמאנט זיך אז ווען ער איז געווען א בחור, איז א רבי, וואס האט געווענליך גערעדט נאר אין זיין צימער פאר ווער ס'איז געקומען צו אים, אמאל אריינגעקומען אין בית המדרש. ער האט איבערגעריסן דאס לערנען און גערעדט וועגן די פינף חלקים פון דער אידישער נשמה: נפש, רוח, נשמה, חיה און יחידה, און די יחידה איז וואו א איד איז פארבונדן מיטן אייבערשטן.

  2. 25:01 דער שניידער וואס האט געקויפט דעם פיש

    ערב יום כיפור איז א אידישער שניידער געגאנגען קויפן פיש, און דעם גוביירנארס קנעכט איז אויך געקומען קויפן פיש, אבער ס'איז געווען נאר איין גרויסער פיש. זיי האבן זיך איבערגעבאטן ביז דער שניידער האט אים געקויפט פאר צוועלף דינרים. דער קנעכט האט דערציילט דעם גוביירנאר אז דער פיש איז אוועק פאר צוועלף דינרים, און דער גוביירנאר האט גערופן דעם איד. דער איד האט ערקלערט אז ווייל אידן קענען נישט עסן יום כיפור, פרייען זיי זיך ערב יום כיפור מיט גוטע מאכלים, און דער גוביירנאר האט געזאגט אז ער פארדינט א שטראף, אבער ער האט אים געלאזט גיין ווייל ער האט געברענגט א ראיה אויף זיינע ווערטער.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 9:27 דער משגיח לערנט די ניין און דרייסיג מלקות לויט דעם רמב"ם ביי כופין אותו: די מלקות דריקן נאר אראפ דעם גוף, און די רבנן, וואס זעען אריין אין דער טיפקייט פון א איד, ווייסן אז זיין אינעווייניגסטע פערציגסטע מדריגה האט קיינמאל נישט מסכים געווען צום חטא.
  2. 12:04 ער שטעלט די פערציג טעג פון ראש חודש אלול קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, אזוי אז דאס יאר ווערט געפורעמט אין די טעג, און יום כיפור איז די פערציגסטע מדריגה.
  3. 17:29 די ניין און דרייסיג מלקות ערב יום כיפור זענען קעגן די ניין און דרייסיג טעג פאר דעם; דער פערציגסטער טאג, יום כיפור אליין, דארף נישט קיין מלקות ווייל דעמאלט קומט ארויס דער אמת'ער רצון.
  4. 20:02 יעדער פון די פערציג טעג לייגט צו א סאה, ממילא ענדיגט יום כיפור די מקוה פון כלל ישראל; א מחלוקת וואס איז נישט אויסגעגליכן איז דעמאלט א חציצה וואס לאזט נישט די מקוה ווירקן.
  5. 28:19 די ראיה וואס דער שניידער האט געברענגט איז געווען דער פרייז אליין: קיינער צאלט נישט אזויפיל מער ווי די זאך איז ווערט סיידן פון אהבה, און ווייל דער אייבערשטער ליבט צוריק דעם וואס ליבט אים, באווייזט דאס איבערצאלן אז ער וועט מוחל זיין.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 15:41 דער משגיח זאגט אז דער תכלית פון יעדן איד יום כיפור איז צו טרעפן בהכרה זיין יחידה, די מדריגה וואו ער איז איינס מיטן אייבערשטן און מיט אלע אידן.
  2. 18:09 ער זאגט אז מ'דארף זיך מפייס זיין מיט יעדן מיט וועמען מ'האט א מחלוקת פאר יום כיפור, ווייל א מחלוקת איז א חציצה אין דער מקוה פון כלל ישראל.
  3. 33:37 ער רופט צו ארויסווייזן אהבת השם, אהבת התורה און אהבת ישראל, אויך דורך געבן געלט, כדי צו פורעמען דאס קומענדיגע יאר א גוט יאר.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער הייליגער בעל שם טוב, דער רבי ר' מלך, דער רמב"ם, דער רמב"ן, רש"י

ערכים אחדות, חציצה, טבילה, יחידה, יצירת הולד, מלקות, מקוה, נפש רוח נשמה, רבונו של עולם, רוצה אני

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט