תשובה - הנשמה ישוב אל שורשה - הקב"ה

קאטאלאג: זמנים יום הכיפורים נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 16 תשנ"ה (1994–95) אידיש 58 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 58 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יובל מיינט צוריקקומען צום שורש, אז תשובה יום כיפור איז די נשמה'ס צוריקקומען צום כסא הכבוד, און אז דאס יאר נאך שמיטה טראגט אין זיך די האפענונג אויפן שופר גדול פון משיח.

דער משגיח עפנט מיט די פסוקים פון שופרות פון ראש השנה: די תורה איז געגעבן געווארן מיט א שופר אינעם פופציגסטן טאג, א טאג וואס איז העכער פון די זיבן מאל זיבן פון דער טבע. דער עבד עברי וואס וויל נישט ארויסגיין אין זיבעטן יאר, גייט ארויס ביים יובל. יובל, ערקלערט ער, מיינט צוריקקומען צום שורש, א כלל וואס איז איינגעבויט אין דער בריאה; די נשמה איז אויסגעהאקט פונעם כסא הכבוד, און תשובה ברענגט זי צוריק אהין. ראש השנה איז א יום הדין, די תרועה וואס צוברעכט, און יום כיפור פון יובל איז די תקיעה פון רחמים. יובל איז נאר נוהג ווען אלע אידן זענען אין ארץ ישראל, ווייל זיין שורש איז דער ארט וואו אלע נשמות זענען איינס; דערפאר פארלאנגט יום כיפור אז אידן זאלן זיך איבערבעטן. מיט דעם מהר"ל'ס יסוד פונעם אכטן טאג וואס איז העכער פון דער טבע, ערקלערט ער יום כיפור אלס א צווייטע מתן תורה, מלוה מלכה אלס דוד המלך'ס סעודה, און משיח וואס קומט במוצאי שביעית. ער שליסט אז דער היינטיקער תשרי, נאך שמיטה, איז א באזונדערע עת רצון.

ענינים: תשובה · יום כיפור · שמיטה און יובל · שבע און אכט: טבע און למעלה פון טבע

סדר השיעור

  1. 0:00 דער שופר פון סיני און דער עבד וואס גייט פריי

    פון די פסוקים פון שופרות ערקלערט דער משגיח אז די תורה, געגעבן מיט א שופר אינעם פופציגסטן טאג, קומט פון העכער די וועלט. ער ברענגט דעם עבד עברי וואס וויל נישט ארויסגיין אין זיבעטן יאר אבער גייט ארויס ביים יובל, און ר' צדוק הכהן'ס ווערטער אז ביים שופר פון משיח וועלן אפילו די פארלוירענע קומען צולויפן.

  2. 5:52 יובל מיינט צוריקקומען צום שורש שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט וואס איז יובל, און ערקלערט פונעם מהר"ל, פון קהלת און פונעם רמב"ן אז יעדע זאך אין דער בריאה מוז צוריקקומען צו איר שורש. די אידישע נשמה קומט פונעם כסא הכבוד, און תשובה, וואס דערגרייכט ביז כסא הכבוד, ברענגט זי צוריק אהין.

  3. 11:10 דער פופציגסטער טאג, דער שופר און דער שופר גדול שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די נשמה און די תורה קומען ביידע פון העכער דעם סדר פון זיבן פון דער טבע, פונעם פופציגסטן טאג. דער שופר פון ראש השנה דערמאנט א איד פון וואנעט ער קומט, אבער ער איז א קליינער שופר; דער שופר גדול פון משיח איז דער אמת'ער יובל, און דער שופר פון יובל ווערט געבלאזן יום כיפור.

  4. 17:59 די תרועה פון דין, די תקיעה פון רחמים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אנטקעגן ראש השנה, א יום הדין וואס איר תרועה מיינט צוברעכן, מיט יום כיפור, א טאג פון רחמים. דער פסוק פון ראש השנה דערמאנט נישט קיין שופר און נישט קיין תקיעה, און מ'לערנט זיי ארויס פונעם יובל פון יום כיפור. ער ברענגט פונעם סידור פונעם בעל התניא אז די תקיעה מוצאי יום כיפור איז א העכערע, א התעוררות פונעם שופר גדול.

  5. 23:08 כל ישראל: יובל דארף אלע אידן צוזאמען שטייט אינעם קאטאלאג

    פונעם נועם אלימלך ערקלערט דער משגיח דעם שורש וואס הייסט "כל ישראל", וואו אלע נשמות גיסן זיך צוזאמען. דערפאר איז יובל נאר נוהג ווען אלע אידן זענען אין ארץ ישראל, און דערפאר פארלאנגט יום כיפור, וואס איז אליין א יובל, אז אידן זאלן זיך איבערבעטן; ער ברענגט דעם חתם סופר אז אן פיוס פונעם חבר איז נישטא קיין כפרה אפילו בין אדם למקום.

  6. 29:59 דער אכטער טאג העכער פון טבע און די לוחות שניות שטייט אינעם קאטאלאג

    יום כיפור איז כולל אלע טעג פונעם יאר, ממילא פארלאנגט ער א מצוה וואס איז כולל אלע מצוות, ואהבת לרעך כמוך. דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל אז דער אכטער איז העכער פון דער טבע, ווי ביי מילה, חנוכה און דעם יום החמישים פון שבועות, און ערקלערט יום כיפור אלס דעם טאג פון די לוחות שניות, א נייע מתן תורה נאכן חטא העגל.

  7. 37:13 דוד המלך'ס תפילה און דוד המלך'ס סעודה

    דער משגיח ברענגט אז אחוץ די דריי תפילות כנגד די אבות איז פאראן א פערטע, תיקון חצות, וואס דוד המלך האט מתקן געווען, און אזוי אויך א פערטע סעודה, מלוה מלכה. ער פרעגט פארוואס דוד המלך'ס סעודה, די גרעסטע פון אלע, קומט ערשט נאך שבת, און ברענגט דעם נועם מגדים און די גמרא אז משיח קומט במוצאי שביעית.

  8. 42:16 דער יום השמיני פון משיח און מוצאי שבת

    דער משגיח ערקלערט אז ווען משיח וועט קומען וועט אראפקומען דער יום השמיני, מיט א כינור פון אכט סטרונעס און א יום שכולו שבת. ביים סוף פון יעדן שבת און יעדע שמיטה איז דא א מעגליכקייט דערפון, דערפאר עסט מען מוצאי שבת דוד המלך'ס סעודה און מ'זינגט וועגן אליהו הנביא און משיח, און ער ברענגט דעם מדרש פון דער סעודה לעתיד לבוא וואו דוד זאגט "כוס ישועות אשא".

  9. 49:51 דער תשרי נאך שמיטה: אן עת רצון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז דער קומענדיגער יום כיפור איז א יום כיפור פון יובל, ווייל ער קומט במוצאי שביעית, די צייט פון הקהל, וואס ער רופט די שלש סעודות פון שמיטה און אן עת רצון. ער ברענגט דעם רמב"ם אז ביי הקהל הערט מען זיך צו צום מלך'ס לייענען ווי מ'וואלט מקבל געווען די תורה ביים הר סיני, און שליסט מיט א רוף צוריקצוקומען צום שורש און א ברכה אויף דער גאולה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער שופר פון סיני און דער עבד וואס גייט פריי

0:12

דער משגיח עפנט מיט די פסוקים פון שופרות פון ראש השנה, וואס רעדן פון מתן תורה: מיט א שופר האט דער רבונו של עולם געגעבן די תורה, אינעם פופציגסטן טאג. די וועלט איז באשאפן געווארן אין זיבן טעג, און זיבן מאל זיבן איז איר מאס; דער פופציגסטער טאג איז שוין העכער פון דער וועלט, און דארט האט געבלאזן דער שופר פון יובל, ווי דער פסוק "במשוך היובל" מיטן תרגום ערקלערן. א,ב,ג

2:37

די ערשטע דינים נאך מתן תורה, מערקט ער אן, הייבן זיך אן מיטן עבד עברי, וואס גייט ארויס אין זיבעטן יאר. אבער איינער וואס איז אזוי געפאלן אז ער שרייט ער וויל נישט ארויסגיין, בלייבט אן עבד ביז יובל; ווען ער הערט דעם שופר פון יובל גייט ער שוין ארויס. דער משגיח ברענגט צו ר' צדוק הכהן'ס ווערטער אז ביים שופר פון משיח וועלן אפילו די פארלוירענע קומען צולויפן זיך צו בוקן צום רבונו של עולם אין ירושלים. ד,ה,ו,ז

יובל מיינט צוריקקומען צום שורש

7:00

וואס איז יובל? דער משגיח ערקלערט אז אין דעם רבונו של עולם'ס בריאה איז דא א כלל, וואס דער מהר"ל רעדט דערפון אין אנפאנג פון נצח ישראל, אז א זאך וואס וואנדערט אוועק פון איר שורש מוז סוף כל סוף צוריקקומען, אזוי ווי די טייכן אין קהלת וואס גייען צוריק צו זייער ארט. דער געזעץ אין דער בריאה הייסט יובל; דער רמב"ן אין פרשת בהר טייטשט דאס ווארט אלס צוריקקומען צום שורש. ט,י,כ

9:31

א אידישע נשמה איז אויסגעהאקט פונעם כסא הכבוד. אויב אירע מעשים האבן זי אפגעשניטן, ברענגט זי תשובה, וואס מיינט צוריקקומען צום ארט פון וואנעט מ'איז גענומען געווארן, צוריק אהין. דערפאר זאגט די גמרא אז תשובה דערגרייכט ביז כסא הכבוד. ל

דער פופציגסטער טאג און דער שופר גדול

11:16

דער משגיח ערקלערט אז דער כסא הכבוד איז אלקות: די נשמה איז א חלק אלוק ממעל, ווי דער תניא זאגט, און די תורה איז איינס מיטן אויבערשטן און מיט אידן, ווי דער זוהר זאגט. די תורה איז געקומען פון העכער דער טבע, דערפאר איז זי געגעבן געווארן אינעם פופציגסטן טאג. די טבע גייט מיט זיבן; ווען די תורה הייסט ציילן זיבן מאל זיבן, געהערט דער פופציגסטער טאג און די אכטע וואך צום הימל. מ,נ,ס

13:23

מ'קומט צוריק מיטן שופר, מיטן יובל, וואס שרייט צום איד אז ער קומט פונעם כסא הכבוד און האט דאס פארגעסן אין עולם הזה. אבער דער שופר פון ראש השנה איז א קליינער שופר, ער מאכט נישט אז יעדער איד זאל לויפן תשובה טאן; אויפן שופר גדול פון משיח בעט מען "תקע בשופר גדול". דערפאר הייסט די תורה בלאזן דעם שופר פון יובל יום כיפור, ווען מ'הייבט זיך אויף פונעם מצב פונעם גוף צום מצב פון דער נשמה. ע,צ

די תרועה פון דין, די תקיעה פון רחמים

18:06

די ספרים הקדושים מאכן א חילוק: ראש השנה איז א יום הדין, יום כיפור איז א טאג פון רחמים; דער משגיח ברענגט דעם מנחת אלעזר אז מ'זאל נישט רופן יום כיפור א יום הדין. ראש השנה איז "יום תרועה", און תרועה מיינט צוברעכן, מידת הדין, און א פשוטע תקיעה איז מידת הרחמים. ק,ר

20:03

דער פסוק פון ראש השנה דערמאנט נישט קיין שופר און נישט קיין תקיעה; מ'לערנט עס ארויס מיט א גזירה שוה פונעם יום כיפור פון יובל, וואו א תקיעה שטייט אויף ביידע זייטן פון דער תרועה. דער משגיח ברענגט פונעם סידור פונעם בעל התניא אז די תקיעה מוצאי יום כיפור איז א העכערע, א התעוררות פונעם שופר גדול, און דערפאר בלאזט מען דעמאלט נאר א תקיעה. צ,ש,ת

כל ישראל: יובל דארף אלע אידן צוזאמען

23:08

דער משגיח ברענגט פונעם נועם אלימלך אז אחוץ יעדן איד באזונדער איז דא א מדרגה וואס הייסט "כל ישראל", דער שורש וואו אלע נשמות גיסן זיך צוזאמען אלס כנסת ישראל, אן ארט פון חסד און אחדות. דערמיט ערקלערט ער א הלכה: יובל, וואס מ'רופט אויס "לכל יושביה", איז נאר נוהג ווען אלע אידן זענען אין ארץ ישראל, נישט נאר טייל. אא,פ,אב

25:36

דאס איז נישט סתם א פרט: יובל איז דער קיבוץ פון אלע אידן ביי זייער שורש, און דאס טוט דער שופר גדול וואס איז מקבץ נדחי ישראל. יום כיפור איז אליין א יובל, ממילא מוז מען זיך פאר אים איבערבעטן. דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר'ס חידוש אז אן פיוס פונעם חבר איז נישטא קיין כפרה אפילו בין אדם למקום, און ערקלערט אז איינער מיט א פירוד איז נישט אינעם עולם פון יום כיפור. ע,אג

דער אכטער טאג און די לוחות שניות

30:27

יום כיפור איז כולל אלע טעג פונעם יאר, און די ספרים זאגן אז יעדע מינוט דערפון דארף זיין טייער. אזא טאג פארלאנגט א מצוה וואס איז כולל אלע מצוות, "ואהבת לרעך כמוך", וואס רבי עקיבא רופט א כלל גדול בתורה: נישט טראגן קיין שנאה אויף א צווייטן איד. אה,או

31:36

ספירת העומר פירט צום פופציגסטן טאג, דעם טאג פון מתן תורה. דער מהר"ל ערקלערט אין עטליכע מקומות אז די וועלט איז באשאפן אין זיבן טעג, און דער אכטער איז למעלה מן הטבע, מן המקום און מן הזמן. דערפאר איז מילה, וואס דער רמב"ם ערקלערט אז זי שוואכט אפ די תאוה, אינעם אכטן טאג; חנוכה, א נס העכער פון טבע, איז אכט טעג; און שבועות איז אינעם פופציגסטן. ס,אז,אח,אט

35:00

אויך יום כיפור איז אזא יום החמישים. די גמרא רופט אים דעם טאג וואס די לוחות שניות זענען געגעבן געווארן; ביי סיני זענען אידן געשטאנען "כאיש אחד בלב אחד", ווי רש"י זאגט. נאכן חטא העגל האט מען יום כיפור נאכאמאל מקבל געווען די תורה, און דעמאלט קומט דער הימל אראפ אויף דער וועלט ווי ביי מתן תורה. אכ,אל

דוד המלך'ס תפילה און סעודה

37:21

דער משגיח ברענגט פון א ספר פון א צדיק וואס זיין נאמען איז נישט קלאר, אז אחוץ די דריי תפילות כנגד די אבות איז דא א פערטע, פאר חסידים: תיקון חצות, וואס דוד המלך האט מתקן געווען, ער וואס האט געזאגט "שמרה נפשי כי חסיד אני" און "חצות לילה אקום להודות לך". ער לייגט צו אז אזוי האט שבת דריי סעודות כנגד די אבות און א פערטע, מלוה מלכה, וואס איז דוד המלך'ס. אמ,אנ

39:53

ער פרעגט: פארוואס עסט מען דוד המלך'ס סעודה, די גרעסטע פון אלע, ערשט ווען שבת איז שוין אויס? דער נועם מגדים שרייבט אז נאך שבת איז דער עיקר צייט צו ברענגען אידן צו תשובה, און די גמרא זאגט אז משיח קומט במוצאי שביעית. פארוואס דווקא נאכדעם און נישט אום שבת אליין? דאס, זאגט ער, איז מתורץ מיטן מהר"ל'ס הקדמה. אס,אע

דער יום השמיני פון משיח און מוצאי שבת

42:19

די וועלט גייט פון זונטאג ביז שבת און הייבט זיך ווידער אן. ווען משיח וועט קומען, וועט זיין אן אכטער טאג העכער פון דער וועלט: די גמרא אין ערכין זאגט אז דער כינור אין בית המקדש האט געהאט זיבן סטרונעס און לימות המשיח וועט ער האבן אכט, "למנצח על השמינית", א גאנץ נייער ניגון. דאס וועט זיין "יום שכולו שבת", ווען שבת ענדיגט זיך און ס'קומט נישט קיין זונטאג. אפ,אי,אצ

44:46

ביים סוף פון יעדע שמיטה, ערקלערט דער משגיח, זענען דא אין הימל צוויי מעגליכקייטן: אנהייבן א נייעם מחזור, אדער מאכן דאס אכטע יאר פאר א יובל, מיטן שופר גדול און מיטן צוריקקומען פון די פארלוירענע. אפילו ווען עס ווערט נישט בפועל, קומט אראפ א כח פון יובל. אזוי אויך יעדן מוצאי שבת: אפשר וועט קומען דער יום השמיני, דערפאר עסט מען דוד המלך'ס סעודה און מ'זינגט וועגן אליהו הנביא און משיח.

48:46

ער ברענגט די גמרא פון דער סעודה לעתיד לבוא: אברהם, יצחק און יעקב זאגן יעדער אפ צו בענטשן, און דוד זאגט "כוס ישועות אשא". מ'דערמאנט דעם פסוק ביי הבדלה, ווייל מ'איז זיך נישט מייאש פונעם שבת. אק,אר

דער תשרי נאך שמיטה

49:58

יום כיפור מיינט אהיימקומען צום שורש, "ושבתם איש אל אחוזתו ואיש אל משפחתו". דער קומענדיגער יום כיפור, זאגט דער משגיח, איז א יום כיפור פון יובל, גרעסער ווי אנדערע, ווייל ער קומט במוצאי שביעית. די תורה רופט די צייט, די צייט פון הקהל, "במועד שנת השמיטה" כאטש שמיטה איז שוין פארביי, ווייל ס'איז א תוספת אויף שמיטה, אירע שלש סעודות. פ,אש

51:24

שלש סעודות איז די העכסטע צייט פון שבת, ווי דער זוהר זאגט, און דער בני יששכר שרייבט אז דעמאלט ווערן תפילות אנגענומען, דערפאר זאגט מען "ואני תפילתי לך ה' עת רצון". ממילא איז דער תשרי א מורא'דיגע עת רצון, און די גמרא זאגט אז במוצאי שביעית קומט משיח. ביי הקהל קומען אלע אידן צוזאמען, און דער רמב"ם שרייבט אז מ'הערט זיך צו צום מלך'ס לייענען ווי מ'וואלט מקבל געווען די תורה ביים הר סיני. את,בא,בב,אע,בג

54:29

דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיך צוגרייטן און ארבעטן צוריקצוקומען צום שורש, צום רבונו של עולם, צו דער תורה פונעם פופציגסטן טאג, און אפלאזן די טומאה פון דער שפחה. ער ברענגט פונעם בעל הטורים אז מ'לייגט צו א מ"ם צו "שפחה" ווערט "משפחה". ער שליסט מיט א ברכה אויף א יאר פון תשובה, דעם שופר גדול און יום טוב אין ירושלים. בד,בה,בו

מראי מקומות

תורה

  1. ב Shemos 19:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:12
  2. ד Shemos 21:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:37
  3. ה Shemos 21:2-6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:37
  4. פ Vayikra 25:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:08, 49:58
  5. צ Vayikra 25:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:23, 20:03
  6. ר Bamidbar 29:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:06
  7. אש Devarim 31:10-12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:58

נביאים

  1. ז Yeshayahu 27:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:37
  2. בד Hoshea 14:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:29
  3. בה Hoshea 2:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:29

כתובים

  1. י Koheles 1:5-7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:00
  2. אי לכאורה Tehillim 12:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 42:19
  3. אמ Tehillim 86:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:21
  4. אנ Tehillim 119:62 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:21
  5. אר Tehillim 116:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:46
  6. בב Tehillim 69:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:24

תרגום

  1. ג לכאורה Targum Onkelos, Shemos 19:13 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:12

משנה

  1. אצ Mishnah Tamid 7:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:19

תלמוד בבלי

  1. ח לכאורה Rosh Hashanah 26a 6:04 מפתח
  2. ל Yoma 86a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:31
  3. ס לכאורה Menachos 66a מפתח אינעם אויסשרייב: 11:16, 31:36
  4. ש לכאורה Rosh Hashanah 33b-34a מפתח אינעם אויסשרייב: 20:03
  5. אב לכאורה Arachin 32b מפתח אינעם אויסשרייב: 23:08
  6. אכ Taanis 30b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:00
  7. אע Sanhedrin 97a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 39:53, 51:24
  8. אפ Arachin 13b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:19
  9. אק Pesachim 119b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:46

מדרש

  1. אה Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 30:27
  2. או לכאורה Sifra, Kedoshim 4:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:27

זוהר און קבלה

  1. מ Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:16
  2. את Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:24

ראשונים

  1. כ לכאורה Ramban, Vayikra 25:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:00
  2. אט לכאורה Moreh Nevuchim 3:49 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:36
  3. אל לכאורה Rashi, Shemos 19:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 35:00
  4. בג לכאורה Rambam, Hilchos Chagigah 3:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 51:24
  5. בו Baal HaTurim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 54:29

אחרונים און חסידות

  1. ט לכאורה Netzach Yisrael ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:00
  2. נ לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:16
  3. ק Minchas Elazar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 18:06
  4. אא לכאורה Noam Elimelech, Mishpatim מפתח אינעם אויסשרייב: 23:08
  5. אג Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 25:36
  6. אד Shulchan Aruch, Orach Chaim 606 29:59 טעקסט מפתח
  7. אח Ner Mitzvah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:36
  8. בא Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:24

תפילה און פיוט

  1. א לכאורה Musaf of Rosh Hashanah, Shofros מפתח אינעם אויסשרייב: 0:12
  2. ע לכאורה Shemoneh Esrei, blessing of the ingathering of exiles מפתח אינעם אויסשרייב: 13:23, 25:36
  3. ת לכאורה Siddur Baal HaTanya, Shaar Yom HaKippurim מפתח אינעם אויסשרייב: 20:03

אנדערע

  1. ו Machshavos Charutz (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:37
  2. אז Tiferes Yisrael (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:36
  3. אס לכאורה Noam Megadim, Mishpatim מפתח אינעם אויסשרייב: 39:53

עיקרי הדברים

  1. 0:36 די תורה איז געגעבן געווארן מיט א שופר אינעם פופציגסטן טאג, וואס איז העכער פונעם סדר פון זיבן מאל זיבן פון דער וועלט.
  2. 7:00 יובל מיינט צוריקקומען צום שורש, א כלל אין דער בריאה, און תשובה איז די נשמה'ס צוריקקומען צום כסא הכבוד פון וואנעט זי איז אויסגעהאקט געווארן.
  3. 18:06 ראש השנה איז א יום הדין וואס איר תרועה צוברעכט; די תקיעה פון רחמים קומט פונעם יובל פון יום כיפור.
  4. 25:03 יובל איז נאר נוהג ווען כל יושביה עליה, ווייל עס איז דאס צוריקקומען צום שורש וואו אלע אידישע נשמות גיסן זיך צוזאמען; דערפאר פארלאנגט יום כיפור אז אידן זאלן זיין איבערגעבעטן.
  5. 35:00 יום כיפור איז דער טאג וואס די לוחות שניות זענען געגעבן געווארן, א נייע מתן תורה אויף א יום החמישים נאכן חטא העגל.
  6. 45:03 די צייט נאך שבת און דאס יאר נאך שמיטה טראגן אין זיך די מעגליכקייט פונעם יום השמיני פון משיח, און דערפאר איז מלוה מלכה דוד המלך'ס סעודה.
  7. 51:13 דער היינטיקער תשרי נאך שמיטה איז ווי די שלש סעודות פון שמיטה, א גרויסע עת רצון ווען תפילות ווערן אנגענומען.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 20:03 פארוואס דערמאנט דער פסוק פון ראש השנה נישט קיין שופר און נישט קיין תקיעה?

    תירוץ: 20:18 ווייל ראש השנה איז א יום הדין און א יום תרועה, פון צוברעכן; דער שופר און די תקיעה פון רחמים ווערן ארויסגעלערנט פונעם יובל פון יום כיפור, דאס צוריקקומען צום שורש.

  2. קשיא: 22:50 פארוואס בלאזט מען מוצאי יום כיפור נאר א תקיעה אן א תרועה?

    תירוץ: 22:36 ווייל יענע תקיעה איז שוין א התעוררות פונעם שופר גדול פון משיח, דער שפיץ פונעם צוריקקומען.

  3. קשיא: 25:03 פארוואס דארף יובל אז כל יושביה עליה, און נישט נאר אז ס'זאלן זיין אידן אין ארץ ישראל?

    תירוץ: 25:08 ווייל יובל איז דאס צוריקקומען צום שורש פון כלל ישראל, וואו אלע אידישע נשמות גיסן זיך צוזאמען; אן אלע אידן צוזאמען איז עס נישט קיין יובל.

  4. קשיא: 28:09 פארוואס זאל דאס נישט מפייס זיין דעם חבר אפהאלטן די כפרה אפילו פון בין אדם למקום?

    תירוץ: 28:26 ווייל יום כיפור איז יובל, וואס איז נאר ווען אלע אידן זענען צוזאמען; איינער וואס האט א פירוד מיט אנדערע איז נישט אינעם עולם פון יום כיפור, און ער איז נאך אלץ אן עבד.

  5. קשיא: 39:53 פארוואס עסט מען דוד המלך'ס סעודה, די גרעסטע פון אלע, ערשט ווען שבת איז שוין אויס?

    תירוץ: 41:49 ווייל ביים סוף פונעם סדר פון זיבן טעג איז דא א מעגליכקייט אז אנשטאט א נייע וואך זאל קומען דער יום השמיני פון משיח, א יום שכולו שבת.

געדאנקען

  1. 3:36 דער משגיח לערנט דעם עבד עברי וואס גייט ארויס ביים יובל אלס א בילד פון תשובה: אפילו איינער וואס איז אזוי געפאלן אז דאס זיבעטע יאר רירט אים נישט, גייט ארויס פריי ווען ער הערט דעם שופר פון יובל, אזוי ווי ביים שופר פון משיח וועלן אפילו די פארלוירענע קומען צולויפן.
  2. 7:00 יובל איז נישט נאר א דין אין פעלדער און עבדים, נאר א כלל אין דער בריאה: יעדע זאך וואס איז אוועקגעוואנדערט פון איר שורש מוז צוריקקומען, און תשובה איז דער זעלבער כלל ביי דער נשמה וואס איז אויסגעהאקט פונעם כסא הכבוד.
  3. 25:08 דער דין אז יובל איז נאר נוהג בזמן שכל יושביה עליה איז נישט סתם א פרט: יובל איז דאס צוריקקומען צום שורש פון כל ישראל וואו אלע נשמות זענען איינס, ממילא אן אלע אידן צוזאמען איז נישטא קיין יובל, און אזוי אויך איינער וואס איז נישט מיט אידן צוזאמען איז נישט אינעם עולם פון יום כיפור.
  4. 22:36 דער משגיח ערקלערט פארוואס די תקיעה מוצאי יום כיפור האט נישט קיין תרועה: זי איז שוין א התעוררות פונעם שופר גדול פון משיח, דער שפיץ פונעם צוריקקומען.
  5. 39:53 מלוה מלכה געהערט צו דוד המלך, דער גרעסטער, דווקא ווייל זי קומט נאך שבת: ביים סוף פון יעדע זיבן איז דא א מעגליכקייט אז אנשטאט א נייע וואך זאל זיך אנהייבן דער יום השמיני פון משיח, א יום שכולו שבת.
  6. 51:17 דער משגיח רופט דעם תשרי נאך שמיטה די שלש סעודות פון שמיטה: אזוי ווי דער סוף פון שבת איז אן עת רצון, איז דער סוף פון שנת השמיטה א גרויסע עת רצון ווען תפילות ווערן אנגענומען.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 30:40 דער משגיח זאגט, לויט די ספרים, אז יעדע מינוט פון יום כיפור דארף זיין טייער, ווייל ער איז כולל דאס גאנצע יאר.
  2. 26:51 דער משגיח זאגט אז אידן מוזן זיך איבערבעטן איינער דעם אנדערן פאר יום כיפור, אז ס'זאל נישט זיין קיין פירוד צווישן זיי.
  3. 54:24 דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיך צוגרייטן און ארבעטן אויף צוריקקומען צום שורש, צום רבונו של עולם און צו דער תורה, אין דעם יאר נאך שמיטה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אליהו הנביא, דוד המלך, דער בני יששכר, דער בעל התניא, דער חתם סופר, דער מהר"ל פון פראג, דער מנחת אלעזר, דער נועם מגדים, דער רבי ר' מלך, דער רמב"ם, דער רמב"ן, יעקב אבינו, יצחק אבינו, רבי עקיבא, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רש"י

ערכים הקהל, זכרונות, יובל, יום שכולו שבת, כנסת ישראל, כסא הכבוד, מוצאי שביעית, מלוה מלכה, עת רצון, שבירת הלוחות, שופר, שלש סעודות, שער החמישים, תיקון חצות, תשובה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט