היום נתגלה נקודה פנימיות של כל ישראל שנקרא קודש קדשים

קאטאלאג: זמנים סעודת ל"ג בעומר נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 30 תשס"ב (2001–02) אידיש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 51 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז רבי שמעון בן יוחאי שטייט העכער פונעם חורבן אזוי ווי דער באהאלטענער קודש הקדשים, און אז ל"ג בעומר ווערט נתגלה די באהאלטענע נקודה פון אהבה אין יעדן איד, אפילו אין די נדחים.

דער משגיח עפנט מיט דעם סאטמאר רב, וואס האט מסביר געווען דאס זינגען אין מירון אין די ניין טעג מיט "עוז וחדוה במקומו", און מיט דעם לקוטי תורה אז דער חורבן האט נישט געהאט קיין שליטה אויף רבי שמעון בן יוחאי. ער דערציילט פון א תלמיד פונעם אריז"ל וואס איז נענש געווארן ווייל ער האט געזאגט נחם אויף רשב"י'ס טאג. אין קודש הקדשים איז נישט געווען קיין חורבן: שלמה המלך האט באהאלטן דעם ארון אין מחילות דערונטער, און אזוי איז פאראן אין יעדן אידנס הארץ א באהאלטענע נקודה, די אהבה מסותרת, וואו דער חורבן דערגרייכט נישט. משה רבינו האט פארגעסן די ווים וואס זענען געמאכט געווארן פון די מחצית השקל פון די אידן מחוץ למחנה, און די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט; רשב"י, דער המשך פון רבי עקיבא, זאגט אז די תורה און די פארגעסענע אידן ווערן קיינמאל נישט פארגעסן. נאכן זינגען ערקלערט ער אז ל"ג בעומר, ביים ענדיגן הוד שבהוד, כאפט כלל ישראל צו דעם קשת פון ישמעאל, און ער פארבינדט די ע' תיקונים פון רשב"י מיט "ויהי רובה קשת". ער ענדיגט מיט א תפילה אויף קידוש השם.

ענינים: ל"ג בעומר און רבי שמעון בר יוחאי · אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · דער בית המקדש און דער חורבן · די מעלה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 רשב"י איז העכער פונעם חורבן

    דער משגיח דערציילט ווי דער סאטמאר רב האט מסביר געווען דאס זינגען אין מירון אין די ניין טעג מיט "עוז וחדוה במקומו", ברענגט דעם לקוטי תורה אז דער חורבן האט נישט אנגערירט רשב"י, און דערציילט פון דעם אריז"ל'ס תלמיד וואס איז נענש געווארן ווייל ער האט געזאגט נחם אויף רשב"י'ס טאג.

  2. 3:09 דער באהאלטענער ארון און די באהאלטענע אהבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אין קודש הקדשים איז נישט געווען קיין חורבן, ווייל שלמה המלך האט באהאלטן דעם ארון אין מחילות דערונטער. ער פארבינדט שלמה מיט שיר השירים, דער קודש קדשים, און זאגט אז אין יעדן אידנס הארץ איז פאראן א באהאלטענע נקודה, די אהבה מסותרת, וואס דאס איז דער באהאלטענער ארון.

  3. 6:54 די פארגעסענע ווים און די פארגעסענע נשמות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו האט פארגעסן די ווים, דער איינציגער חלק פונעם משכן וואס איז געווען מחוץ למחנה, געמאכט פון די איבעריגע מחצית השקל פון די אידן וואס זענען ארויסגעפאלן פון מחנה, און אז די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט. ער פארבינדט זיי מיט די לעצטע אכט פסוקים פון דער תורה און מיט די פארגעסענע הלכות, און ברענגט רבי צדוק הכהן פארוואס די הילולא איז פון רשב"י און נישט פון רבי עקיבא.

  4. 11:20 ל"ג בעומר, א סוד וואס יעדער איד שפירט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פונעם סידור פונעם בעל התניא אז ביי תיקון חצות קלאגט מען אויף ירושלים, דאס הייסט יראת שמים, און זאגט אז ס'איז פאראן א באהאלטענע נקודה אין ירושלים און אין דער אידישער הארץ וואס דער חורבן רירט נישט אן. רשב"י'ס טאג גיט א חיזוק פאר די נדחים: זייער באהאלטענע אהבה איז אומבארירט, און אידן שפירן די שמחה פון ל"ג בעומר אן עס צו פארשטיין. דער שמועס ענדיגט זיך מיט דעם וואס דער עולם הייבט אן זינגען.

  5. 22:46 די תורה און די אידן אין גלות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא פון כרם ביבנה, וואו רשב"י זאגט חס ושלום אז די תורה זאל פארגעסן ווערן, און ערקלערט אז די תורה איז אזוי ווי די אידן צעשפרייט אין גלות, די הלכות זענען נישט אויף זייער ארט. ער פארבינדט ל"ג בעומר, פורים און די נדחים מחוץ למחנה, וואו די שכחה האט געהערשט.

  6. 25:59 ל"ג בעומר איז נישטא קיין שכחה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי משה רבינו, וואס האט באקומען די תורה ווי א כלה און האט קיינמאל נישט פארגעסן, האט געקענט פארגעסן די ווים, און ענטפערט אז אידן זענען די כלה פונעם רבונו של עולם, און א כלה פארגעסט מען נישט. רשב"י, דער המשך פון רבי עקיבא, אנטפלעקט ל"ג בעומר אז ס'איז נישטא קיין שכחה, און ער ענדיגט מיט דעם ווי אלע אידן ציען זיך קיין מירון.

  7. 29:46 א חלק אן רייד (נישט קלאר אויפגענומען)

  8. 34:13 צוכאפן דעם קשת פון ישמעאל

    דער משגיח ערקלערט אז דער גרעסטער נצחון איז צוכאפן דעם שונא'ס וואפן, אזוי ווי דוד האט גענומען גולית'ס שווערד. דער כח פון ישמעאל איז דער קשת, די מידה פון יסוד דורך מילה; ספירת העומר איז מתקן יסוד, און ל"ג בעומר, נאך הוד שבהוד, כאפט כלל ישראל צו דעם קשת. ער פארבינדט "ויהי רובה קשת" מיט די ע' תיקונים פון רשב"י, וואס איז מתקן אלע שבעים פנים פון כלל ישראל.

  9. 40:21 תפילה אז דער קשת זאל צעבראכן ווערן (ברכה)

דער שיעור, אויסגעשריבן

רשב"י איז העכער פונעם חורבן

0:00

דער משגיח עפנט מיטן סאטמאר רב, א שטרענגער בעל הלכה וואס האט נישט אנגענומען קיין נייע זאכן, וואס האט מסביר געווען דאס זינגען אין מירון אין די ניין טעג מיט די ווערטער "עוז וחדוה במקומו". א

1:15

אין לקוטי תורה שטייט אז דער חורבן האט נישט געהאט קיין נגיעה אין רבי שמעון בן יוחאי. דער באר היטב דערציילט פונעם אריז"ל'ס תלמיד רבי אברהם, וואס האט יעדן טאג געזאגט נחם, אויך אין מירון; רשב"י איז מקפיד געווען וואס ער זאגט עס אויף זיין טאג פון שמחה, און ער איז נענש געווארן. ב,ג

דער באהאלטענער ארון און די באהאלטענע אהבה

3:09

רשב"י איז העכער פונעם חורבן, ערקלערט דער משגיח, אזוי ווי דער קודש הקדשים, וואו לויטן מהר"ל איז נישט געווען קיין חורבן. די גמרא זאגט אז שלמה המלך האט געמאכט באהאלטענע מחילות אונטערן בית המקדש, וואו מ'האט באהאלטן דעם ארון מיט די לוחות, און דארט האט דער חורבן נישט דערגרייכט. ד

5:03

שלמה, וואס האט געשריבן שיר השירים, וואס רש"י רופט עס קודש קדשים, איז אליין געווען א נפש פון קודש הקדשים. אזוי איז פאראן אין יעדן אידנס הארץ א באהאלטענע נקודה, די אהבה מסותרת וואס דער תניא רעדט דערפון, און דאס איז דער ארון וואס ליגט באהאלטן אין שלמה'ס היכל. ה,ו

די פארגעסענע ווים און די פארגעסענע נשמות

7:05

משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געמאכט פון די איבעריגע שקלים, ביז די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט אז דאס זענען די ווים, דער איינציגער חלק פונעם משכן מחוץ למחנה. דער משגיח ערקלערט אז יענע מחצית השקל זענען געקומען פון אידן וואס זענען ארויסגעפאלן מחוץ למחנה, וואו עמלק האט געהאט א שליטה, ממילא זענען זיי אויך געבליבן אינדרויסן און פארגעסן. ז

8:49

יעדער איד איז אן אות אין דער תורה, און די נשמות זענען די לעצטע אכט פסוקים, וואס לויט איין מאן דאמר האט משה זיי נישט געשריבן, און די הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן נאך זיין פטירה. רבי עקיבא, וואס זיין נאמען האט אין זיך עקב, גייט אראפ צו זיי. רבי צדוק הכהן זאגט אז די הילולא איז פון רשב"י ווייל די רוימער האבן רבי עקיבא געהרגעט. ט,י

ל"ג בעומר, א סוד וואס יעדער איד שפירט

11:20

אין סידור פונעם בעל התניא שטייט אז ביי תיקון חצות קלאגט מען אויף ירושלים, און דער משגיח זאגט אז דאס מיינט יראת שמים: מ'קלאגט וואס עס פעלט אין דער הארץ. אבער אין ירושלים איז פאראן אן ארט וואו דער חורבן רירט נישט אן, וואס שלמה האט באהאלטן, און אזוי האט די אידישע הארץ א באהאלטענע אהבה. ל

12:53

דערפאר איז רשב"י'ס טאג א גרויסע שמחה פאר די נדחים, וואס קוקן אויף זיך און קלאגן אויף זייער ירושלים. זייער באהאלטענער קודש הקדשים, וואו נישט בבל, נישט רוים און נישט דער יצר קען צוקומען, איז נישט פארטריבן געווארן; ער בלייבט וואו שלמה האט אים אוועקגעלייגט, און דאס איז א חיזוק פאר יעדן איד.

14:30

רשב"י האט מגלה געווען די סודות התורה, און דערמיט די באהאלטענע אהבה. ל"ג בעומר פארשטייט קיינער נישט, מ'מוטשעט זיך מיט די טעמים, אבער יעדער איד שפירט די שמחה, אזוי ווי די אהבה וואס מים רבים קענען נישט אויסלעשן פארשטייט קיינער נישט, און יעדער איד שפירט זי. מ

די תורה און די אידן אין גלות

22:46

דער משגיח ברענגט די גמרא פון כרם ביבנה: די חכמים האבן מורא געהאט אז די תורה וועט פארגעסן ווערן, און רשב"י האט געזאגט חס ושלום; דער פסוק אין עמוס מיינט נאר אז מ'וועט נישט געפינען קיין הלכה ברורה אין איין ארט. נ,ס

23:40

ווייל יעדער איד איז א חלק פון דער תורה, איז די תורה מיט זיי אין גלות, די הלכות צעשפרייט פון איין מסכתא אין דער אנדערער. דער אויבערשטער קלייבט צוזאם די נדחים, און ל"ג בעומר, וואס פאלט אויף דעם זעלבן טאג ווי פורים, געהערט צו די נדחים מחוץ למחנה, וואו די שכחה האט געהערשט. ע

ל"ג בעומר איז נישטא קיין שכחה

25:59

רשב"י שטעלט זיך אן פאר די פושעים: אידן ווערן נישט פארגעסן. דער משגיח פרעגט ווי אזוי האט משה, וואס לויט רש"י האט באקומען די תורה ווי א כלה, געקענט פארגעסן, און ענטפערט פון "כי לא תשכח" אז אידן זענען די כלה פונעם רבונו של עולם, און א כלה פארגעסט מען נישט. די נשמה פון רבי עקיבא האט משה דערמאנט, און רשב"י איז זיין המשך. פ,צ

28:02

ציון האט געשריגן אז דער אויבערשטער האט זי פארגעסן, און ער האט געענטפערט אז ער וועט נישט פארגעסן. ל"ג בעומר ווערט נתברר אז ס'איז נישטא קיין שכחה, און אלע אידן ציען זיך קיין מירון, וואו ס'איז נישטא קיין גלות. ר

צוכאפן דעם קשת פון ישמעאל

34:14

דער גרעסטער נצחון, ערקלערט דער משגיח, איז צוכאפן דעם שונא'ס וואפן, אזוי ווי דוד המלך האט אפגעהאקט גולית'ס קאפ מיט גולית'ס אייגענער שווערד. דאס וואפן פון ישמעאל איז זיין מילה, וואס לויטן זוהר גיט אים א שליטה אין ארץ ישראל ביז משיח קומט; דאס איז די מידה פון יסוד, וואס הייסט קשת, ווי דער פסוק רופט אים א רובה קשת. ש,ת,אא

36:18

דער בני יששכר ברענגט אז ספירת העומר איז מתקן די מידה פון יסוד. ווי דער מאור ושמש ברענגט, ווערט מען ל"ג בעומר, מיט הוד שבהוד, פארטיג מיטן תיקון, און דעמאלט כאפט כלל ישראל צו דעם קשת פון ישמעאל. אב,אג

38:17

רשב"י האט פארבונדן דעם סוף מיטן ראשית אין די שבעים תיקונים פונעם תיקוני זוהר, יעדער איינער אויפן ווארט בראשית, און דערמיט מתקן געווען די שבעים פנים פון כלל ישראל. "ויהי רובה קשת" איז בגימטריא שבעים תיקונים. אא,או

תפילה אז דער קשת זאל צעבראכן ווערן

46:44

דער משגיח ענדיגט מיט א תפילה אז די קליפה פון ישמעאל זאל צעבראכן ווערן, אז די מלכות שמים זאל נתגלה ווערן אויף דער וועלט, און אז ס'זאל זיין א גרויסער קידוש השם.

מראי מקומות

תורה

  1. ז Shemos 38:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:05
  2. צ Devarim 31:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:59
  3. אא Bereishis 21:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:14, 38:17
  4. אד Devarim 30:4 38:01 טעקסט מפתח

נביאים

  1. ס Amos 8:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:46
  2. ר Yeshayahu 49:14-15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:02
  3. ש Shmuel I 17:51 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:14
  4. אז Shmuel II 1:18 39:32 טעקסט מפתח

כתובים

  1. א Divrei HaYamim I 16:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. מ Shir HaShirim 8:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:30
  3. ע Tehillim 147:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:40
  4. אח Tehillim 83:7 46:56 טעקסט מפתח

תלמוד בבלי

  1. ד לכאורה Yoma 52b מפתח אינעם אויסשרייב: 3:09
  2. ט לכאורה Bava Basra 15a מפתח אינעם אויסשרייב: 8:49
  3. י לכאורה Temurah 16a מפתח אינעם אויסשרייב: 8:49
  4. נ Shabbos 138b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:46
  5. ק לכאורה Gittin 67a 27:37 מפתח

זוהר און קבלה

  1. ת Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 34:14
  2. או Tikkunei Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:17

ראשונים

  1. ה לכאורה Rashi, introduction to Shir HaShirim מפתח אינעם אויסשרייב: 5:03
  2. כ Rashi on Devarim 34:12 9:13 טעקסט מפתח
  3. פ לכאורה Rashi on Shemos 31:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:59

אחרונים און חסידות

  1. ב Likutei Torah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:15
  2. ג Ba'er Heitev (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:15
  3. ו Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 5:03
  4. ח לכאורה Alshich on Shemos 38:28 10:02 מפתח
  5. אב Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:18
  6. אג Me'or VaShemesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:18

תפילה און פיוט

  1. ל Siddur of the Ba'al HaTanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:20
  2. אה Bar Yochai (piyut) (מקום נישט באשטימט) 38:32 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 1:18 דער חורבן האט נישט געהאט קיין נגיעה אין רבי שמעון בן יוחאי, אזוי ווי אין קודש הקדשים איז נישט געווען קיין חורבן.
  2. 3:41 שלמה המלך האט באהאלטן דעם ארון אין מחילות אונטערן בית המקדש, און אזוי האט יעדער איד אין הארץ א באהאלטענע נקודה, די פארבארגענע אהבה צום רבונו של עולם, וואו דער חורבן דערגרייכט נישט.
  3. 7:26 די אידן וואס זענען ארויסגעפאלן מחוץ למחנה זענען די פארגעסענע נשמות; די נשמה פון רבי עקיבא האט משה רבינו דערמאנט אויף זיי, און רשב"י פירט אן דעם תפקיד.
  4. 13:42 ל"ג בעומר איז א סוד וואס אידן שפירן אן פארשטיין: דאס אנטפלעקן די באהאלטענע אהבה, וואס גיט א חיזוק פאר יעדן איד, אפילו פאר די פושעים.
  5. 23:15 רשב"י זאגט אז די תורה וועט קיינמאל נישט פארגעסן ווערן; די תורה איז צעשפרייט אזוי ווי אידן אין גלות, אבער נישט די תורה און נישט קיין איד ווערט פארגעסן.
  6. 34:14 ל"ג בעומר כאפט כלל ישראל צו דאס וואפן פון ישמעאל, דעם קשת, אזוי ווי דוד המלך האט גולית געהרגעט מיט זיין אייגענער שווערד.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 10:28 פארוואס מאכט מען די גרויסע הילולא ביי רבי שמעון בן יוחאי און נישט ביי זיין רבי, רבי עקיבא?

    תירוץ: 10:36 רבי צדוק הכהן ענטפערט אז מ'האט עס נישט געקענט מאכן ביי רבי עקיבא ווייל די רוימער האבן אים געהרגעט, דערפאר מאכט מען עס ביי זיין תלמיד.

  2. קשיא: 9:36 פארוואס האט משה רבינו פארגעסן וואס ער האט געטון מיט די איבעריגע מחצית השקל פאר די ווים?

    תירוץ: 8:31 ווייל יענע מחצית השקל זענען געקומען פון די אידן מחוץ למחנה, און זיי זענען אויך געווארן א חלק וואס איז מחוץ למחנה.

  3. קשיא: 22:46 וועט די תורה פארגעסן ווערן פון אידן, אזוי ווי די חכמים אין יבנה האבן מורא געהאט?

    תירוץ: 23:15 רשב"י זאגט חס ושלום; דער פסוק מיינט נאר אז מ'וועט נישט געפינען קיין הלכה ברורה אין איין ארט, ווייל די תורה איז, אזוי ווי די אידן, צעשפרייט אין גלות.

  4. קשיא: 26:30 ווי אזוי האט משה רבינו געקענט פארגעסן, ווען די תורה איז אים געגעבן געווארן ווי א כלה און ער האט קיינמאל נישט פארגעסן?

    תירוץ: 26:15 אידן זענען די כלה פונעם רבונו של עולם און א כלה פארגעסט מען נישט; עס האט נאר אויסגעזען פארגעסן, און די נשמה פון רבי עקיבא איז געקומען דערמאנען משה רבינו, וואס דאס איז די בחינה פון ל"ג בעומר.

מעשיות

  1. 0:00 דער סאטמאר רב און דאס זינגען אין מירון

    דער משגיח דערציילט אז דער סאטמאר רב איז אמאל געקומען קיין מירון און האט דארט געזונגען, און ווען מ'האט אים געפרעגט האט ער געזאגט אז ביי רבי שמעון בן יוחאי איז "עוז וחדוה במקומו". דער משגיח מערקט אן אז דער סאטמאר רב איז געווען א שטרענגער בעל הלכה וואס האט נישט אנגענומען קיין נייע זאכן, און דאס איז געווען וועגן זינגען ביי רשב"י אין די ניין טעג.

    אין דער מעשה: the Satmar Rav, רבי שמעון בר יוחאי

    דערציילט אין נאך 4 שיעורים ←

  2. 2:01 דעם אריז"ל'ס תלמיד וואס האט געזאגט נחם אין מירון

    א תלמיד פונעם אריז"ל, רבי אברהם, האט כסדר מקונן געווען אויפן חורבן און האט יעדן טאג ביים בענטשן געזאגט דעם נוסח פון נחם וואס מ'זאגט תשעה באב. ווען ער איז געקומען קיין מירון מיטן אריז"ל האט ער עס דארט אויך געזאגט. דער אריז"ל האט אים געשיקט מודיע זיין אין נאמען פון רבי שמעון בן יוחאי אז רשב"י איז מקפיד געווען וואס ער האט עס געזאגט אויף זיין טאג פון שמחה, און ער איז נענש געווארן.

    אין דער מעשה: דער הייליגער אר"י, Rabbi Avraham, רבי שמעון בר יוחאי

    דערציילט אין נאך 4 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 6:19 דער ארון וואס שלמה המלך האט באהאלטן אונטערן קודש הקדשים איז קעגן די אהבה מסותרת, די פארבארגענע ליבשאפט צום רבונו של עולם וואס ליגט באהאלטן אין יעדן אידנס הארץ, וואו קיין חורבן דערגרייכט נישט.
  2. 7:56 די ווים, דער איינציגער חלק פונעם משכן וואס איז געווען מחוץ למחנה, זענען געמאכט געווארן פון די איבעריגע מחצית השקל, וואס מסתמא זענען זיי געקומען פון די אידן וואס זענען ארויסגעפאלן מחוץ למחנה; דערפאר האט משה רבינו זיי פארגעסן.
  3. 9:46 דער נאמען עקיבא האט אין זיך דאס ווארט עקב: זיין נשמה גייט אראפ ביז די נידריגסטע אידן, און דערפאר איז ער דער וואס האט משה רבינו דערמאנט אויף די פארגעסענע.
  4. 23:38 די תורה גייט מיט די אידן: אזוי ווי זיי זענען צעשפרייט אין גלות, אזוי זענען די הלכות צעשפרייט, הלכות שבת געפינט מען אין מנחות און פארקערט.
  5. 35:11 דער כח פון ישמעאל איז דער קשת, די מידה פון יסוד וואס ער האט דורך מילה; ל"ג בעומר, ווען מ'ענדיגט הוד שבהוד, כאפט כלל ישראל אים צו דעם קשת.
  6. 38:17 די ע' תיקונים פונעם תיקוני זוהר, יעדער איינער א פירוש אויפן ווארט בראשית, זענען מתקן די שבעים פנים פון כלל ישראל און פארבינדן דעם סוף מיטן ראשית; "ויהי רובה קשת" איז בגימטריא "שבעים תיקונים".

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 11:33 לויטן בעל התניא זאגט דער משגיח אז ביי תיקון חצות דארף מען קלאגן אויף דעם וואס מ'האט נישט קיין יראת שמים, דער אינערלעכער ירושלים.
  2. 13:42 דער משגיח זאגט אז רשב"י'ס טאג איז א חיזוק פאר יעדן איד, אז ער זאל וויסן אז זיין קודש הקדשים איז אומבארירט און איז קיינמאל נישט פארטריבן געווארן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען גלית, דוד המלך, דער אלשיך הקדוש, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער מהר"ל פון פראג, דער סאטמארער רב, יאשיהו המלך, ישמעאל, משה רבינו, רבי אברהם הלוי ברוכים, רבי עקיבא, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רבי שמעון בר יוחאי, רש"י, שלמה המלך

ערכים אהבה מסותרת, הוד שבהוד, ווי העמודים, יסוד, יראת שמים, ל"ג בעומר, לבלתי ידח ממנו נדח, מחוץ למחנה, מחצית השקל, עוז וחדוה במקומו, קודש הקדשים, שכחה, תיקון חצות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט