יום שכל יהודי נכנס בפנמיותו - ה'סוד' שיש בו (שייכות לפרשת אמור)

קאטאלאג: זמנים ל"ג בעומר נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 29 תשל"ז (1976–77) אידיש 1 שעה 20 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 20 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד טראגט אין זיך א נקודה פנימית, א קודש הקדשים אין הארצן וואו אלע אידן זענען גלייך, און אז ל"ג בעומר, דער טאג פון רבי שמעון בן יוחאי, איז דער טאג וואס די באהאלטענע נקודה ווערט נתגלה, אזוי אז אפילו דער פשוטסטער איד קען דערפון שעפן חיזוק.

דער משגיח עפנט מיטן מדרש אויף פרשת אמור, "אמרות ה' אמרות טהורות": אפילו לערנען וועגן טומאה ברענגט טהרה, און די ימי הספירה זענען טעג פון טהרה. דערנאך פרעגט ער פארוואס די הסתלקות פון רבי שמעון בן יוחאי איז א טאג פון שמחה, און פארוואס דער בית אהרן זאגט אז רשב"י איז "לכל, אפילו לפחותים", ווען זיין תורה איז דאך סודות התורה. דורך דער מדה פון הוד, וואס די גמרא זאגט איז דער בית המקדש, ווייזט ער אז אהרן הכהן איז דער לעבעדיגער בית המקדש, דער קודש הקדשים פון כלל ישראל. יעדער איד האט אזא נקודה פנימית וואו ער קען נישט זיין קיין רשע און וואו אלע זענען גלייך; דערמיט ערקלערט ער דעם מנין, די מומים פון כהנים, דעם חטא פון די תלמידים פון רבי עקיבא, און פארוואס דער כהן גדול האלט נישט קיין אבלות. רשב"י, דער קודש הקדשים נאכן חורבן, האט מגלה געווען די פנימיות התורה, דערפאר איז ביי זיין טאג נישטא קיין אבלות, און יעדער איד קען דערפון שעפן חיזוק.

ענינים: ל"ג בעומר און רבי שמעון בר יוחאי · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 אמרות טהורות אין די פרשיות פון טומאה

    דער משגיח עפנט מיטן מדרש אויף אמור, "אמרות ה' אמרות טהורות". כאטש רעדן פון שלעכטע זאכן קען ממשיך זיין רע, ברענגט לערנען די פרשיות פון טומאה אין די וואכן פון ספירה טהרה, "מזוקק שבעתים", זיבן מאל זיבן.

  2. 4:44 פארוואס די הסתלקות פון רשב"י איז א שמחה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס די הילולא פון רבי שמעון בן יוחאי איז א שמחה ווען ביי אנדערע צדיקים מאכט מען נישט קיין שמחה, און א פריערדיגער תירוץ שטעלט אים נישט צופרידן. ער ברענגט דעם בית אהרן אז ווער עס גלייבט אין רשב"י קען שעפן חיזוק פון אים, "לכל, אפילו לפחותים", און פרעגט פארוואס, ווען רשב"י'ס ענין איז דאך סודות התורה פאר יחידי סגולה.

  3. 10:39 די זיבן מדות און די וואך פון הוד

    דער משגיח ערקלערט אז יעדע וואך פון ספירה איז מתקן איין מדה צום רבונו של עולם: אהבה, יראה און תפארת נאר פאר אים. נצח און הוד זענען די צוויי פיס פון א מענטש: נצח שטעלט זיך קעגן, און הוד בויגט זיך אזוי ווי גראז אין ווינט; די שיינקייט פון א איד איז אז ער קען זיך מכניע זיין.

  4. 18:22 אהרן הכהן, דער לעבעדיגער בית המקדש

    פון דער גמרא אין ברכות אז הוד איז דער בית המקדש ערקלערט דער משגיח פארוואס אהרן הכהן איז די מדה פון הוד. מיט עולם שנה נפש ווייזט ער אז דער כהן גדול איז דער קודש הקדשים אין נפש, און אז אהרן איז נפטר געווארן אין אב, דער חודש פון הוד, א סימן אויפן חורבן.

  5. 25:33 די נקודה פנימית אין יעדן איד שטייט אינעם קאטאלאג

    די וועלט איז א הסתר איבער דעם רבונו של עולם, און איר פנימיות איז אלקות ממש. אזוי האט יעדער איד א נקודה פנימית וואס איז אלקות, וואס ווערט קיינמאל נישט אויסגעלאשן און איז גלייך ביי אלע אידן, ווי דער מחול פון צדיקים און ווי דער חתם סופר טייטשט "כבני כושיים". דאס איז א קודש הקדשים אין הארצן וואו דער מענטש אליין קען נישט אריינגיין.

  6. 31:20 דער מנין און דער כהן אן א מום שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי מ'קען לערנען א דבר שבקדושה פון די מרגלים, וואס זענען רשעים, און ענטפערט אז צען אידן ווייזן ארויס די נקודה פנימית וואו קיינער איז נישט קיין רשע; דערפאר מאכן צען רשעים א מנין און ניין צדיקים נישט. ער לייגט צו דעם רמב"ן פארוואס די פרשה פון מומים רעדט פון בני אהרן און נישט פון אהרן: אין יענער נקודה איז נישטא קיין מום.

  7. 37:16 יעדן אידנס תכלית און די תלמידים פון רבי עקיבא

    אויפן פסוק "ועמך כולם צדיקים" ערקלערט דער משגיח אז יעדער איד האט זיין אייגענעם תכלית, אזוי ווי יעדער האט אן אנדער פנים, וואו אפילו דער ערגסטער איד איז גרעסער ווי דער גרעסטער צדיק; ממילא דארף מען האבן כבוד פאר יעדן איד. די תלמידים פון רבי עקיבא זענען געשטארבן ווייל זיי האבן דאס נישט געהאלטן, און דערנאך האט רבי עקיבא געלערנט "ואהבת לרעך כמוך" אלס כלל גדול, ווייל ער אליין איז געווען די נשמה הכוללת פון כלל ישראל.

  8. 43:25 דער בית המקדש, דער ארט פון השתחוויה און גלייכקייט

    דער משגיח ערקלערט אז דער בית המקדש, דער ארט פון הוד, איז אלעמאל פארבונדן מיט השתחוויה, און אז דארט באקומט אפילו א מלך נישט קיין באזונדערן כבוד, ווייל אלע זענען גלייך פארן רבונו של עולם. וויבאלד ער איז דער ארט פון דער נשמה הכוללת פון כלל ישראל, האט שנאת חנם געטראפן זיין עיקר מהות.

  9. 47:27 אבלות געהערט צום חיצוניות, נישט צום פנימיות

    דער משגיח ברענגט דעם משל פונעם רמב"ן פון די קינדער פונעם מלך אויף "בנים אתם... לא תתגודדו": א איד וואס גייט אוועק פון דער וועלט גייט צוריק צום טאטן, דערפאר טאר מען נישט מאכן צופיל אבלות. אבלות קומט פונעם גוף, נישט פון פנימיות הנפש; חז"ל לערנען עס ארויס פון "והפכתי חגיכם לאבל", און תשעה באב פאלט אויפן זעלבן טאג ווי פסח. ממילא האלט דער כהן גדול, די נקודה פנימית, כמעט נישט קיין אבלות.

  10. 55:19 רשב"י, דער קודש הקדשים נאכן חורבן שטייט אינעם קאטאלאג

    פון "לא תתגודדו" ווייזט דער משגיח אז אלע אידישע נשמות זענען איין נשמה, און אז די תורה האט אויך א פנימיות'דיגן חלק, סוד, וואס רעדט פון אלקות ממש. נאכן חורבן האט דער אייבערשטער אראפגעשיקט די נשמה פון רשב"י אויפן ארט פונעם בית המקדש; באהאלטן אין דער מערה האט ער מגלה געווען די סודות התורה, און אלס דער כהן גדול פון דער וועלט איז ביי זיין הסתלקות נישטא קיין אבלות, נאר שמחה.

  11. 1:01:45 די וואך פון הוד און די המונים אין מירון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארבינדט דאס מיטן מנהג פון די תלמידי הבעל שם טוב צו מאכן א שמחה ביים יארצייט פון בעלי פנימיות. די וואך פון הוד הייבט זיך אן מיט פסח שני, ווען אפילו די טמאים האבן באקומען א חלק, און קומט צום שפיץ אויף ל"ג בעומר. דערפאר קומען אלע סארט אידן קיין מירון, אפילו די וואס זענען ווייט פון אידישקייט: זייער נקודה פנימית, וואו עס איז נישטא קיין מום, ציט זיי צו רשב"י.

  12. 1:05:45 אמונה אין דער באהאלטענער נקודה, דער פשט אינעם בית אהרן שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק צום בית אהרן ערקלערט דער משגיח אז "אמונה ברשב"י" מיינט נישט אריינגיין מיטן שכל אין פרדס, וואס איז נישט פאר יעדן, נאר א גלויבן און אן אינסטינקט אז אין הארצן ליגט א באהאלטענע, לייכטיגע נקודה. "אור" איז בגימטריא "רז": דער סוד איז באהאלטן און לייכט פונדעסטוועגן, און דערפאר טאנצן פשוטע אידן מיט שמחה מיט די סודות התורה.

  13. 1:11:02 חיזוק פארן צובראכענעם איד פון עקבתא דמשיחא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח רעדט צום איד וואס דער יצר הרע האט אים צובראכן אין עקבתא דמשיחא, וואס שפירט אז ער איז נישט ווערט צו לייגן תפילין אדער זאגן א קאפיטל תהלים: אויף ל"ג בעומר דארף ער שעפן חיזוק און עס מיטנעמען דאס גאנצע יאר. דער טאג איז א תיקון פאר דעם חטא פון די תלמידים פון רבי עקיבא, ווייל אפילו דער פשוטסטער האט א נקודה וואס פארדינט כבוד; ער איז הוד שבהוד, און פאלט אלעמאל אויפן זעלבן טאג פון וואך ווי פורים.

  14. 1:16:23 צדקה פון צייט און א שלוס ברכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט דעם איינפיר אין בית המדרש צו געבן "צדקה פון צייט", ביינאכט לערנען מיט שוואכערע בחורים, און מוטיגט זיך צו פארבינדן דערמיט, ווייל ווער עס גיט אוועק פון זיין צייט פאר א צווייטן פארלירט נישט. ער שליסט מיטן וואונטש אז יעדער זאל שפירן דעם סוד פונעם טאג: אז יעדער איד טראגט אין זיך די פנימיות פון אלקות פון די סודות התורה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

אמרות טהורות אין די פרשיות פון טומאה

0:48

דער משגיח עפנט מיטן מדרש וואס הייבט אן פרשת אמור מיטן פסוק "אמרות ה' אמרות טהורות". געווענליך, זאגט ער, אז מ'רעדט פון שלעכטע זאכן איז מען ממשיך רע אויף זיך, און די פרשיות פון די וואכן רעדן פון בהמות טמאות, שרצים און נגעים. אבער דער שורש פון יעדע זאך איז אין דער תורה, און אז מ'לערנט עס אין דער תורה ציט עס טהרה אויף א מענטש. דערפאר ליינט מען זיי דווקא אין די ימי הספירה, טעג פון טהרה, און "מזוקק שבעתים" איז א רמז אויף די זיבן מאל זיבן פון ספירה. ב,א

פארוואס די הסתלקות פון רשב"י איז א שמחה

5:08

די עיקר טהרה פון ספירה, זאגט דער משגיח, הייבט זיך אן פון ל"ג בעומר, א טאג פון גרויס שמחה, די הילולא פון רבי שמעון בן יוחאי. אבער פארוואס פרייט מען זיך דעם טאג וואס א צדיק איז נפטר געווארן? ער ברענגט א תירוץ וואס מאכט א חילוק צווישן צדיקים וואס זייער שורש איז אין תורה שבכתב און די וואס זייער שורש איז אין תורה שבעל פה, וואס זייער תורה בלייבט מיט אונז, און ער זאגט אז ער פארשטייט עס נישט אזוי, ווייל ביי אסאך תנאים און אמוראים מאכט מען נישט קיין שמחה ביים יארצייט. ג

8:03

דערנאך ברענגט ער דעם בית אהרן: ווער עס האט אמונה אין רשב"י קען שעפן חיזוק פון אים; אזוי ווי דער אייבערשטער איז טוב לכל, איז רשב"י "לכל, אפילו לפחותים". דאס איז אויך א פליאה, ווייל רשב"י'ס ענין איז דאך סודות התורה, פאר יחידי סגולה. ד

די זיבן מדות און די וואך פון הוד

10:52

אין די זיבן וואכן איז מען מתקן די זיבן מדות כדי זיך צוצוגרייטן צו קבלת התורה, די מדות פונעם פסוק "לך ה' הגדולה והגבורה". די ערשטע וואך מיינט ליב האבן נאר וואס מ'דארף ליב האבן, דעם רבונו של עולם, תורה און יעדן איד; די צווייטע מיינט מורא האבן נאר פארן אייבערשטן, און נישט פון פרנסה אויף דרייסיג יאר ארום; תפארת מיינט שיין מאכן די תפילין, די ציצית און דעם ספר תורה, נישט די קליידער און די הייזער. ה

14:31

די וואך איז הוד. נצח און הוד, ערקלערט דער משגיח, זענען די צוויי פיס פון א מענטש. נצח האלט אים אויף דורך זיך קעגנשטעלן קעגן די אלע וואס ווילן אים שאדן; הוד בלייבט לעבן אזוי ווי דאס גראז וואס בויגט זיך פארן ווינט, ווען די פעסטע ארזים צעברעכן זיך. הוד איז זיך בויגן, ווי ביי מודים, פארן רבונו של עולם, פאר צדיקים און פאר דעת תורה, נישט פאר מנהיגים פון שקר. ביי אנדערע הייסט נאכגעבן א שוואכקייט, אבער ביי אידן איז זיך קענען מכניע זיין די אמת'ע שיינקייט.

אהרן הכהן, דער לעבעדיגער בית המקדש

18:33

די גמרא אין ברכות דרש'נט דעם פסוק און זאגט אז "הוד" איז דער בית המקדש. די זיבן מדות זענען כנגד זיבן צדיקים, און ביי די הקפות איז אהרן הכהן כנגד הוד. דער משגיח ערקלערט פארוואס: אהרן איז דער בית המקדש אין נשמה, דער לעבעדיגער בית המקדש. ו

21:19

אין ספר יצירה שטייט אז די וועלט איז באשאפן אין דריי בחינות, עולם שנה נפש: מקום, זמן און נשמה. די פנימיות פון זמן איז יום כיפור, פון מקום דער קודש הקדשים, און פון נשמות דער כהן גדול; דערפאר גייט ער יום כיפור אריין אין קודש הקדשים. ז

23:40

מיטן רמב"ן אז מעשה אבות סימן לבנים ערקלערט ער אז אהרן איז נפטר געווארן ראש חודש אב, ווייל ווי דער אריז"ל לערנט איז אב, דער פינפטער חודש, כנגד הוד. זיין פטירה איז געווען א סימן אויפן חורבן בית המקדש אין יענעם חודש, און דברי הימים רופט אים "קודש קדשים". ח,ט,י

די נקודה פנימית אין יעדן איד

25:54

מלא כל הארץ כבודו, זאגט דער משגיח, אבער די וועלט איז א הסתר; איר פנימיות איז אלקות ממש. אזוי אויך האט יעדער איד א נשמה וואס איז א חלק אלוק ממעל, און אין איר א נקודה וואס איז אלקות ממש, א קודש הקדשים וואס קען קיינמאל נישט אויסגעלאשן ווערן, אפילו ביי אידן וואס דרייען זיך ארום און ווייסן נישט דערפון. אין חיצוניות זענען דא מדריגות צווישן אידן, אבער אין דער נקודה איז דער ערגסטער גלייך מיטן גרעסטן; דאס איז דער מחול פון צדיקים לעתיד לבוא, וואו יעדער איז גלייך ווייט פונעם מיטלפונקט. כ,ל,מ

28:49

ער לייגט צו דעם חתם סופר אויף דער הפטרה "כבני כושיים": דער חילוק איז נאר אין דער הויט, און אונטער אפילו א פארשווארצטן איד זעט דער רבונו של עולם זיין קדושה. אזוי ווי דער קודש הקדשים, איז די קאמער אין הארצן פארמאכט אפילו פארן מענטש אליין, ביז ער דערגרייכט הויכע מדריגות. נ,ס

דער מנין און דער כהן אן א מום

31:36

די גמרא לערנט ארויס אז א דבר שבקדושה דארף צען פון "תוך" און "עדה", די עדה פון די מרגלים. רבינו בחיי ברענגט א ראשון וואס זאגט אז דאס איז א טעות הדפוס: ווי קען מען עס לערנען פון רשעים? דער משגיח זאגט אז מ'דארף נישט משנה זיין. ביי צען אידן רוט די שכינה, ווייל צען ווייזט ארויס די נקודה פון אחדות. דערפאר קענען ניין צדיקים נישט מאכן קיין מנין, און צען רשעים יא, און מ'לערנט עס דווקא פון רשעים. ע,פ,צ

34:05

דער רמב"ן מערקט אן אז די פרשה פון מומים רעדט פון בני אהרן, נישט פון אהרן אליין. אהרן איז דער קודש הקדשים פון יעדן איד, דער ארט וואו "ואין רשע" און וואו ס'איז נישטא קיין מום. א מום, לייגט ער צו, איז א חיצוניות'דיגע זאך, אזוי ווי א קינד וואס ווערט געבוירן מיט א מום און קען פונדעסטוועגן האבן געזונטע קינדער. ק,ר

יעדן אידנס תכלית און די תלמידים פון רבי עקיבא

37:33

"ועמך כולם צדיקים" לייקנט נישט אז ס'זענען דא רשעים; עס מיינט אז אין זיין נקודה פנימית איז יעדער איד א צדיק, און דער אייבערשטער בארימט זיך מיט יעדן איד. יעדער איד איז באשאפן געווארן צו א תכלית, אזוי ווי יעדער האט אן אנדער פנים, און דער אייבערשטער מאכט נישט קיין צוויי גלייכע. אין דעם תכלית איז אפילו דער ערגסטער איד גרעסער ווי דער גרעסטער צדיק, און ממילא דארף מען האבן כבוד פאר יעדן איד. ש

40:24

רבי עקיבא'ס פיר און צוואנציג טויזנט תלמידים זענען געשטארבן אין ספירה ווייל זיי האבן נישט נוהג געווען כבוד זה בזה. זיי זענען טאקע געווען גרעסער, אבער זיי האבן נישט געזען אז יעדער האט א נקודה וואס פארדינט כבוד. דערנאך האט רבי עקיבא געלערנט "ואהבת לרעך כמוך" אלס כלל גדול, ווייל "אני ה'" איז ביים צווייטן גלייך. ווי דער אריז"ל לערנט, איז ער געווען דער שורש פון תורה שבעל פה און די נשמה הכוללת פון כלל ישראל. ת,אא

דער בית המקדש, דער ארט פון השתחוויה

43:44

דער בית המקדש, דער ארט פון הוד, איז אלעמאל פארבונדן מיט השתחוויה, "השתחוו להר קדשו". א מלך דארף מען מכבד זיין מן התורה, אבער נישט אינעם בית המקדש; דארט זענען אלע גלייך פארן רבונו של עולם, און וואס גרעסער מען איז אלץ מער דארף מען זיך בויגן. וויבאלד דאס איז דער ארט פון דער איינער גרויסער נשמה פון כלל ישראל, האט שנאת חנם געטראפן זיין מהות. אב

אבלות געהערט צום חיצוניות

47:39

די פרשה פון די דינים פון כהנים פארבינדט זיך מיט "בנים אתם לה' אלקיכם לא תתגודדו". דער רמב"ן ברענגט א משל: די קינדער פון א מלך וואוינען ווייט אוועק, און ער זאגט צו אז ער וועט יעדן צוריקרופן צו זיין פאלאץ. א גוי רייסט זיך דאס פלייש ביי א פארלוסט, אבער א איד וואס גייט אוועק פון דער וועלט גייט צוריק צום טאטן, און די ברידער וואס בלייבן ווייסן אז מ'וועט זיך ווידער צוזאמזעצן. ממילא איז אביסל אבלות מענטשליך און א חיוב, אבער צופיל אבלות איז א כפירה אין נצחיות הנפש. אג,אד

50:37

אבלות קומט פונעם גוף, נישט פון פנימיות הנפש. חז"ל לערנען ארויס די זיבן טעג אבלות פון "והפכתי חגיכם לאבל", א סימן אז איר שורש איז א חג. תשעה באב פאלט אלעמאל אויפן זעלבן טאג ווי דער ערשטער טאג פסח; היי יאר איז פסח געווען זונטאג, און תשעה באב וועט זיין זונטאג. יעדע אידישע אבלות איז משורש אין שמחה און גאולה. אה

54:24

דערפאר האלט דער כהן גדול, וואס "מן המקדש לא יצא", כמעט נישט קיין אבלות: ער איז די פנימיות פון כלל ישראל, די בחינה פון פסח און נישט פון תשעה באב, ער איז דער מקדש אליין. או

רשב"י, דער קודש הקדשים נאכן חורבן

55:23

"לא תתגודדו" מיינט אויך נישט מאכן באזונדערע אגודות, ווייל אלע אידישע נשמות קומען זיך צוזאמען אין איין נשמה הכוללת, וואו אלע זענען גלייך און וואו ס'איז נישטא קיין אבלות. די תורה האט אויך פיר חלקים, און דער סוד רעדט פון אלקות ממש, א געביט וואו נאר יחידים מעגן אריינגיין, ווי דער כהן גדול. אג,אז

58:11

א דור נאכן חורבן האט דער אייבערשטער אראפגעשיקט א נשמה וואס זאל פארנעמען דעם ארט פונעם בית המקדש: רבי שמעון בן יוחאי, וואס האט געשריבן דעם זוהר, די פנימיות התורה. ער איז די נשמה פון הוד, און דאס ליד "בר יוחאי" רופט אים קודש הקדשים. אזוי ווי דער קודש הקדשים איז באהאלטן, זענען אים די סודות נתגלה געווארן ווען ער איז געווען באהאלטן אין דער מערה דרייצן יאר. אח,אט,אי

1:00:29

דערפאר, אלס דער כהן גדול פון דער וועלט, פאסט נישט קיין אבלות ביי רשב"י'ס הסתלקות: דארט איז אלעמאל פסח, א חג פון זיבן טעג און נישט זיבן טעג אבלות. דאס איז דער תירוץ אויף דער קשיא פונעם אנהייב.

די וואך פון הוד און די המונים אין מירון

1:01:48

דאס קען זיין דער טעם פונעם מנהג פון די תלמידי הבעל שם טוב צו מאכן א סעודה ביים יארצייט פון בעלי הפנימיות. די וואך פון הוד הייבט זיך אן מיט פסח שני, חסד שבהוד, ווען אפילו די טמאים וואס האבן געשריגן "למה נגרע" זענען נענה געווארן, און זי קומט צום שפיץ אויף ל"ג בעומר, הוד שבהוד. אכ

1:04:36

ווער עס איז געווען אין מירון ווייסט אז אלע סארט אידן קומען אהין, אפילו אזעלכע וואס זעען אויס אינגאנצן ווייט פון אידישקייט. אפילו דער ערגסטער איד האט אין הארצן א ארט פון "ומום אין בך", און דאס ציט אים צו רשב"י. אל

אמונה אין דער באהאלטענער נקודה

1:05:48

צוריק צום בית אהרן, לייגט דער משגיח דעם טראפ אויף "אמונה". אריינגיין מיטן שכל אין רשב"י'ס תורה, ווי א כהן גדול אין קודש הקדשים, איז נישט פאר יעדן; אפילו אין פרדס זענען געווען וואס זענען נפגע געווארן. אמונה איז דער אינסטינקט פון יעדן איד אז אין זיין הארץ איז דא אן ארט פון אלקות, וואו ס'איז נישטא קיין מום, וואס דער חורבן האט נישט חרוב געמאכט. ד,אמ

1:07:31

"אור" איז בגימטריא "רז": א סוד איז באהאלטן, אפילו פון זיך אליין, און פונדעסטוועגן לייכט ער, און דערפאר צינדט מען אן ל"ג בעומר אזויפיל ליכט. אפילו דער פשוטסטער וואס האט נאך אביסל ליכט קען אנצינדן דעם גאנצן גוף, און פשוטע אידן וואס קענען נישט קיין חומש טאנצן ביי רשב"י, און פרייען זיך מיטן סוד וואס ליגט אין זיי. אנ

חיזוק פארן צובראכענעם איד

1:11:05

דער משגיח רעדט צום איד וואס איז צובראכן אין עקבתא דמשיחא, ווען דער יצר הרע רייסט א שטיקל פון יעדן איד, און ער פרעגט זיך: בין איך ווערט צו לייגן תפילין אדער זאגן א קאפיטל תהלים? ניין, זאגט ער; ער דארף שעפן חיזוק פון רשב"י אויף ל"ג בעומר, זיך אנהאלטן אין דעם טאג און אים מיטנעמען דאס גאנצע יאר.

1:13:12

דער טאג איז א תיקון פאר דעם חטא פון די תלמידים פון רבי עקיבא, וואס האבן זיך געהאלטן גרעסער: אפילו דער פשוטסטער האט א נקודה וואס פארדינט כבוד. דאס איז דער פינפטער קול, "קול ה' חוצב להבות אש", א קליין פלאמל וואס פארשפרייט זיך. ל"ג בעומר פאלט אלעמאל אויפן טאג פון פורים, א טאג וואס אלע שעפן חיזוק. אס

צדקה פון צייט און א שלוס ברכה

1:16:43

אין דעם גייסט האט מען שוין לאנג איינגעפירט אין בית המדרש "צדקה פון צייט": יעדער האט פיר און צוואנציג שעה, און יעדער קען אוועקגעבן א האלבע שעה צו לערנען מיט א שוואכערן בחור, יעצט אויך ביינאכט, און דער משגיח מוטיגט זיך אנצושליסן. ווער עס גיט אוועק צייט פאר א צווייטן פארלירט נישט; דער אייבערשטער בענטשט די איבריגע צייט. ער שליסט מיטן וואונטש אז אלע זאלן שפירן דעם סוד וואס יעדער איד טראגט אין הארצן.

מראי מקומות

תורה

  1. ט Bamidbar 33:38 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:40
  2. אא Vayikra 19:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:24
  3. אג Devarim 14:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:39, 55:23
  4. או Vayikra 21:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:24
  5. אכ לכאורה Bamidbar 9:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01:48

נביאים

  1. כ Yeshayahu 6:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:54
  2. ס Amos 9:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:49
  3. ש Yeshayahu 60:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:33
  4. אה Amos 8:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:37

כתובים

  1. א Tehillim 12:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:48
  2. ה Divrei Hayamim I 29:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:52
  3. י Divrei Hayamim I 23:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:40
  4. ר Tehillim 37:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:05
  5. אב לכאורה Tehillim 99:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 43:44
  6. אל Shir HaShirim 4:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:36
  7. אנ לכאורה Esther 8:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:07:31
  8. אס Tehillim 29:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:13:12

תלמוד בבלי

  1. ו Berachos 58a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:33
  2. מ Taanis 31a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:54
  3. ע Megillah 23b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:36
  4. צ Sanhedrin 39a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:36
  5. ת Yevamos 62b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:24
  6. אז לכאורה Yevamos 13b מפתח אינעם אויסשרייב: 55:23
  7. אי Shabbos 33b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 58:11
  8. אמ Chagigah 14b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:05:48

מדרש

  1. ב Vayikra Rabbah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:48

זוהר און קבלה

  1. ז Sefer Yetzirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 21:19
  2. אח Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 58:11

ראשונים

  1. ח לכאורה Ramban, Bereishis 12:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 23:40
  2. פ Rabbeinu Bachya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:36
  3. ק Ramban on Vayikra (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 34:05
  4. אד לכאורה Ramban, Devarim 14:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:39
  5. אע Chovos HaLevavos (מקום נישט באשטימט) 1:18:09 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. ג Pri Tzaddik (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 5:08
  2. ד Beis Aharon (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:03, 1:05:48
  3. ל לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:54
  4. נ Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:49

תפילה און פיוט

  1. אט Bar Yochai (piyut) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 58:11

עיקרי הדברים

  1. 2:43 לערנען די פרשיות פון טומאה אין דער תורה ציט נישט קיין טומאה אויף א מענטש; די אמרות ה' זענען טהורות און ברענגען טהרה, בפרט אין די ימי הספירה.
  2. 16:21 הוד איז דער כח זיך צו בויגן און מכניע זיין פארן רבונו של עולם, פאר צדיקים און פאר דעת תורה, און די גמרא רופט דעם בית המקדש "הוד".
  3. 21:36 יעדע זאך אין דער בריאה איז פאראן אין מקום, אין זמן און אין נפש; דער קודש הקדשים, יום כיפור און דער כהן גדול זענען די פנימיות פון יעדן, און ממילא איז אהרן הכהן דער לעבעדיגער בית המקדש.
  4. 27:12 יעדער איד האט א נקודה פנימית וואס איז אלקות ממש, וואס קען קיינמאל נישט אויסגעלאשן ווערן, און וואו דער ערגסטער איד איז גלייך מיטן גרעסטן.
  5. 39:29 ווייל יעדער איד האט זיין אייגענעם תכלית, קומט יעדן איד כבוד; די תלמידים פון רבי עקיבא האבן דערין נכשל געווארן, און ל"ג בעומר איז דער תיקון פון זייער חטא.
  6. 58:15 רשב"י איז דער קודש הקדשים און דער כהן גדול פון דער וועלט, וואס האט נאכן חורבן מגלה געווען די סודות התורה, דערפאר איז זיין טאג א שמחה אן אבלות.
  7. 1:06:30 די אמונה אז מען טראגט די באהאלטענע נקודה אין הארצן לאזט אפילו דעם פשוטסטן איד שעפן חיזוק פון רשב"י אויף ל"ג בעומר, און זיך נישט מייאש זיין.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 6:17 פארוואס איז דער טאג פון רבי שמעון בן יוחאי'ס הסתלקות א טאג פון שמחה, ווען ביי די יארצייטן פון אנדערע צדיקים מאכט מען נישט קיין שמחה?

    תירוץ: 1:00:29 רשב"י איז די נקודה פנימית, דער כהן גדול און דער קודש הקדשים פון דער וועלט, און ביי פנימיות איז נישטא קיין אבלות, נאר חג און שמחה.

  2. קשיא: 9:45 ווי אזוי קען רשב"י זיין "לכל, אפילו לפחותים", ווען זיין באזונדערער ענין איז די סודות התורה פאר יחידי סגולה?

    תירוץ: 1:06:28 יעדער איד, אפילו דער פשוטסטער, טראגט אין זיך די נקודה פנימית וואס איז די בחינה פון רשב"י; דורך אמונה דערין, נישט דורך השגה, קען ער שעפן חיזוק.

  3. קשיא: 32:03 ווי אזוי קען מען ארויסלערנען דעם מנין פאר א דבר שבקדושה פון די מרגלים, וואס זענען געווען רשעים?

    תירוץ: 32:34 צען אידן ווייזן ארויס די נקודה פנימית וואו קיינער איז נישט קיין רשע; דערפאר לערנט מען עס דווקא פון רשעים, און צען רשעים מאכן א מנין און ניין צדיקים נישט.

  4. קשיא: 20:05 פארוואס איז אהרן הכהן די מדה פון הוד?

    תירוץ: 20:56 די גמרא רופט דעם בית המקדש "הוד", און אהרן, דער כהן גדול, איז דער בית המקדש אין נפש.

  5. קשיא: 54:30 פארוואס האלט דער כהן גדול כמעט נישט קיין אבלות, און גייט נישט ארויס פונעם מקדש?

    תירוץ: 54:31 ער איז די פנימיות פון כלל ישראל, די בחינה פון חג און פון פסח, נישט פון אבל, און ביי פנימיות איז נישטא קיין אבלות.

געדאנקען

  1. 15:13 נצח און הוד זענען די צוויי פיס אויף וואס א מענטש שטייט: נצח האלט זיך דורך זיך קעגנשטעלן, און הוד האלט זיך אזוי ווי גראז וואס בויגט זיך פארן שטורעם ווען די ארזים ברעכן זיך; ביי א איד איז דאס זיך קענען מכניע זיין אליין די שיינקייט.
  2. 22:33 דער קודש הקדשים, יום כיפור און דער כהן גדול זענען איין נקודה אין מקום, זמן און נפש; ממילא איז אהרן דער נשמה'דיגער בית המקדש, און זיין פטירה אין אב, דער חודש פון הוד, איז געווען א סימן אויפן חורבן אין דעם זעלבן חודש.
  3. 32:28 מ'לערנט דעם מנין דווקא ארויס פון די מרגלים כדי צו ווייזן אז צען אידן, אפילו רשעים, ווייזן ארויס די נקודה פנימית וואו קיינער איז נישט קיין רשע, וואס ניין צדיקים קענען נישט; מ'דארף נישט משנה זיין די גירסא אין דער גמרא.
  4. 39:34 וויבאלד דער רבונו של עולם מאכט נישט קיין צוויי גלייכע, האט יעדער איד א תכלית וואס קיין אנדערער קען נישט אויפטון, און אין דעם איז דער ערגסטער איד גרעסער ווי דער גרעסטער צדיק; דאס האבן די תלמידים פון רבי עקיבא נישט געזען.
  5. 51:52 חז"ל לערנען ארויס אבלות פון א חג, ווייל איר שורש איז שמחה: אבלות געהערט נאר צום גוף, און תשעה באב פאלט אלעמאל אויפן זעלבן טאג ווי פסח, א סימן אז אידישע אבלות שטאמט פון גאולה.
  6. 58:11 נאכן חורבן האט דער אייבערשטער אראפגעשיקט די נשמה פון רשב"י אויפן ארט פונעם בית המקדש; די סודות התורה זענען אים נתגלה געווארן דווקא ווען ער איז געווען באהאלטן אין דער מערה, ווייל דער ארט פון פנימיות ווערט נישט נתגלה.
  7. 1:07:31 "אור" איז בגימטריא "רז": די נקודה פנימית איז א סוד אפילו פון זיך אליין, און פונדעסטוועגן לייכט זי, און דערפאר צינדט מען אן ל"ג בעומר אזויפיל ליכט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 40:04 דער משגיח זאגט אז מ'דארף ליב האבן און האבן דרך ארץ פאר יעדן איד, ווייל יעדער האט א נקודה פנימית און א תכלית אין וואס ער איז גרעסער פון אים.
  2. 1:09:03 דער משגיח זאגט דעם איד וואס שפירט זיך געפאלן אז ער זאל זיך נישט מייאש זיין, נאר שעפן חיזוק פון רשב"י אויף ל"ג בעומר.
  3. 1:12:38 ער מוטיגט צו נעמען דעם כח פון ל"ג בעומר אויפן גאנצן יאר און זיך אנהאלטן דערין.
  4. 1:16:43 ער רופט אלעמען צו געבן "צדקה פון צייט", ביינאכט לערנען מיט א שוואכערן בחור וואס דארף האבן הילף.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אהרן הכהן, דוד המלך, דער בית אהרן, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער רמב"ן, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, יצחק אבינו, משה רבינו, רבי עקיבא, רבי שמעון בר יוחאי, רבינו בחיי

ערכים אבילות, אלקות ממש, דבר שבקדושה, הוד, הילולא, חלק אלוק ממעל, ל"ג בעומר, נצח, סודות התורה, ספירת העומר, עולם שנה נפש, עקבתא דמשיחא, פנימיות, פסח שני, קודש הקדשים, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט