חלק הנגלה של הרשב"י הוא הרמ"א (ל"ג בעומר יא"צ של רמ"א)

קאטאלאג: זמנים סעודת ל"ג בעומר נומ׳ ⁨6⁩ פאקעט גייד ז׳ 30 תשס"ו (2005–06) אידיש 1 שעה 2 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 2 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ל"ג בעומר, דעם רמ"א'ס יארצייט, זאגט דער משגיח אז דער רמ"א איז דער חלק הנגלה פון רבי שמעון בר יוחאי: רשב"י האט זיך באנוצט מיט דער יונה און אנטפלעקט דאס פארבארגענע גוטס אין יעדן איד און אפילו אין דער תוכחה, און דער רמ"א האט זיך באנוצט מיטן עורב כדי ארויסצוברענגען וואס איז נישט אין ארדענונג.

דער משגיח עפנט מיט א הרגשה אז דער רמ"א, וועמענס יארצייט איז ל"ג בעומר און וואס איז דער רבי פון די אשכנז'ישע אידן, איז דער חלק הנגלה פון רבי שמעון בר יוחאי. ער דערציילט ווי דער מגיד האט געשמעקט חמץ ביים סדר, ווייל דער בעל התניא האט גע'כשר'ט א גלעזערנעם כוס קעגן דעם רמ"א'ס שיטה, און דער רמ"א איז געקומען טענה'ן. נאכן זינגען דערציילט ער ווי דער רמ"א, אלס נייער רב, האט אנטדעקט א הענדלער מיט טריפה שמאלץ דורכדעם וואס ער האט געזען עורבים איבער זיין וואגן. רשב"י, לאידך גיסא, האט געענטפערט זיינע תלמידים דורך א יונה אז אלעס אין דער תוכחה איז ברכות. דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד איז אן אות אין דער תורה מיט א סוד, אז אין דער תוכחה ליגט דער סוד פון דער גאולה, און אז ל"ג בעומר קען יעדער איד זיך געפינען ביי רשב"י. ער שליסט מיט רשב"י'ס הבטחה אז די תורה וועט נישט פארגעסן ווערן.

ענינים: ל"ג בעומר און רבי שמעון בר יוחאי · חז"ל און גדולי ישראל · די מעלה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 דעם רמ"א'ס יארצייט און דעם מגיד'ס סדר מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז דער רמ"א, דער רבי פון די אשכנז'ישע אידן וואס האט היינט יארצייט, איז דער חלק הנגלה פון רשב"י. דערנאך דערציילט ער ווי דער מגיד האט געשמעקט חמץ ביים סדר, ווייל דער בעל התניא האט גע'כשר'ט א גלעזערנעם כוס קעגן דעם רמ"א'ס שיטה, און דער רמ"א איז געקומען טענה'ן.

  2. 11:17 זינגען בר יוחאי (ניגון)

  3. 26:19 דער עורב און די יונה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט ווי דער רמ"א, אלס נייער רב, האט אנטדעקט א הענדלער מיט טריפה שמאלץ ווייל ער האט געזען עורבים איבער זיין וואגן. אקעגן דעם ברענגט ער ווי רשב"י אין דער מערה האט באקומען פון די תלמידים א יונה מיט א קשיא אויף דער תוכחה און געענטפערט אז אלעס איז ברכות: רשב"י האט זיך באנוצט מיט דער יונה, און דער רמ"א, זיין חלק הנגלה, מיטן עורב.

  4. 30:16 יעדער איד איז אן אות אין דער תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז רשב"י האט מגלה געווען די סודות התורה, און ווייל יעדער אות איז כנגד א איד, האט יעדער איד א סוד. ער ברענגט רבי עקיבא'ס ווערטער צו די נייע תלמידים און אז אן אות וואס פעלט מאכט פסול א ספר תורה, און ווייזט פונעם זוהר חדש און פון א פסוק אין דער תוכחה אז אין דער תוכחה ליגט דער סוד פון דער גאולה.

  5. 33:43 שבת, די מועדים און ל"ג בעומר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די אותיות פון דער תוכחה זענען אויך אידישע נשמות. ער פרעגט פארוואס די פרשה פון די מועדים הייבט זיך אן מיט שבת, ענטפערט אז דער שבת פאר א יום טוב האלט דעם גאנצן כח פונעם יום טוב, פארבינדט שבת מיט דער נשמה וואס איז כולל אלע נשמות, און שליסט אז ל"ג בעומר קען יעדער איד זיך געפינען ביי רשב"י.

  6. 36:51 זינגען (ניגון)

  7. 40:05 אן אומאויפגעשריבענער שטח (נישט קלאר אויפגענומען)

  8. 51:52 די תורה וועט נישט פארגעסן ווערן

    דער משגיח דערמאנט א איד פון ירושלים, אן עובד השם וואס שרייבט אויף ליקוטי מוהר"ן, א ספר וואס איז פארבונדן מיט רשב"י. ער ברענגט די גמרא וואו רשב"י זאגט אז די תורה וועט נישט פארגעסן ווערן, און ער לערנט אז "מפי זרעו" איז א רמז אויף בר יוחאי, וואס דורך זיין לימוד וועלן אידן ארויסגיין פון גלות. דער סוף איז שמועס ביים טיש.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דעם רמ"א'ס יארצייט און דעם מגיד'ס סדר

6:22

דער משגיח זאגט אז ער האט א הרגשה, הגם ס'איז נישט מוכרח, אז דער חלק הנגלה פון רבי שמעון בר יוחאי איז דער רמ"א, וואס האט היינט יארצייט. דער רמ"א איז דער רבי פון גאנץ כלל ישראל, בפרט פונעם אשכנז'ישן חלק, ווייל דער עיקר מסורה פון דער תורה איז ביי חכמי אשכנז.

7:07

דערנאך דערציילט ער פונעם מגיד'ס סדר, וואו יעדער תלמיד האט געברענגט זיין אייגענעם כוס. דער בעל התניא איז געווען אן עני און האט נישט געהאט קיין כוס, און אנשטאט בעטן צדקה האט ער זיך סומך געווען אויפן מחבר, אז א גלעזערנער כוס וואס מ'פילט דריי טעג נאכאנאנד מיט וואסער איז גע'כשר'ט, ווייל ס'איז געווען א שעת הדחק. דער מגיד איז אריינגעקומען און געזאגט אז ס'שמעקט חמץ, און רבי מענדל פון וויטעבסק איז ארומגעגאנגען צווישן די תלמידים און גארנישט געפונען. א

8:57

דער בעל התניא האט פארשטאנען אז ס'גייט אויף אים, און דער מגיד האט געהייסן ארויסווארפן דעם כוס און אים געגעבן זיין אייגענעם. שפעטער האט דער מגיד געזאגט אז דער רמ"א איז געקומען טענה'ן אז מ'פירט זיך נישט לויט זיין פסק אז גלאז קען מען נישט כשר'ן. דערנאך זאגט דער משגיח אז מ'זאל עסן עפעס לכבוד דער הילולא. ב

דער עורב און די יונה

26:19

דער משגיח דערציילט ווי דער רמ"א, אלס נייער רב, האט געהייסן רופן א שמאלץ־הענדלער, אויף אים א געשריי געטון, און יענער האט מודה געווען אז זיין שמאלץ איז נישט כשר. די שטאט האט גע'האלטן אז ס'איז רוח הקודש, אבער דער רמ"א האט געזאגט אז ער האט פשוט געזען עורבים פליען נאר איבער יענעמ'ס וואגן, און אן עורב ברענגט שלעכטע בשורות.

28:56

רשב"י, לאידך גיסא, האט געענטפערט די תלמידים'ס קשיא אויף דער תוכחה דורך א יונה, אז אלעס איז ברכות. די יונה ברענגט בשורות טובות און דער עורב פארקערט: רשב"י האט זיך באנוצט מיט דער יונה, און דער רמ"א, זיין חלק הנגלה, מיטן עורב. ג

יעדער איד איז אן אות אין דער תורה

30:19

דער משגיח ערקלערט אז רשב"י האט מגלה געווען די סודות התורה, און ווייל יעדער אות איז כנגד א איד, האט יעדער איד א סוד; ווען משיח וועט קומען וועט נתגלה ווערן אז אלע זענען צדיקים. ער ברענגט דעם מדרש אז רבי עקיבא האט געזאגט די פינף נייע תלמידים פארוואס די אנדערע זענען נפטר געווארן, און אז א ספר תורה וואס פעלט איין אות איז פסול, ווייל יעדער אות, ווי יעדער איד, גיט צו וואס קיין אנדערער קען נישט. ד

32:38

אפילו די נשמות אין דער תוכחה האבן א סוד. ווי דער זוהר חדש אויף כי תבוא זאגט, ליגט אין דער תוכחה דער סוד פון דער גאולה, און דער פסוק דארט, ויקרא כ"ו מ"ה, איז דאס פופציגסטע מאל יציאת מצרים. ה,ו

שבת, די מועדים און ל"ג בעומר

33:58

די אותיות פון דער תוכחה זענען אידישע נשמות, און יעדע גיט צו איר אייגענעם חן צו דער תורה. דער משגיח פרעגט פארוואס די פרשה פון די מועדים, ויקרא כ"ג ב'-ג', הייבט זיך אן מיט שבת, און ענטפערט פון ספרים אז דער שבת פאר א יום טוב האלט דעם גאנצן כח פונעם יום טוב. ז

35:32

שבת, ווי די נשמה פון אדם הראשון, איז כולל אלע נשמות, און יעדער איד וועט נתגלה ווערן אלס א מועד. ל"ג בעומר, אפילו אויף דער נידעריגסטער מדריגה, קען יעדער איד זיך געפינען ביי רשב"י.

די תורה וועט נישט פארגעסן ווערן

51:59

דער משגיח דערמאנט א איד פון ירושלים, אן אמת'ער עובד השם, וואס שרייבט אויף ליקוטי מוהר"ן; ברעסלעווער חסידים זאגן אז אלע תורות דארט זענען פארבונדן מיט רבי שמעון בר יוחאי. י

52:37

ער ברענגט די גמרא אין שבת קל"ח ע"ב: ווען די חכמים האבן געזאגט אז די תורה וועט פארגעסן ווערן פון ישראל, האט רשב"י געענטפערט אז ניין, פונעם פסוק אין דברים ל"א כ"א אז זי וועט נישט פארגעסן ווערן "מפי זרעו". דער משגיח לערנט אז דאס איז א רמז אויף בר יוחאי אליין: דורך אים וועט די תורה נישט פארגעסן ווערן, און דורך זיין חיבור וועלן אידן ארויסגיין פון גלות. ח,ט

54:05

ער מערקט אויך אן אז רשב"י'ס שווער איז געווען רבי פינחס בן יאיר. דער סוף פונעם שיעור איז שמועס ביים טיש.

מראי מקומות

תורה

  1. ו לכאורה Vayikra 26:45 מפתח אינעם אויסשרייב: 32:38
  2. ז לכאורה Vayikra 23:2-3 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:58
  3. ט לכאורה Devarim 31:21 מפתח אינעם אויסשרייב: 52:37

תלמוד בבלי

  1. ח לכאורה Shabbos 138b מפתח אינעם אויסשרייב: 52:37

מדרש

  1. ד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 30:19

זוהר און קבלה

  1. ג Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:56
  2. ה לכאורה Zohar Chadash, Parshas Ki Savo מפתח אינעם אויסשרייב: 32:38

אחרונים און חסידות

  1. א Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:07
  2. ב Rema (glosses on Shulchan Aruch) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:57
  3. י Likutei Moharan (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:59

עיקרי הדברים

  1. 6:22 דער משגיח זאגט, אלס א הרגשה, אז דער רמ"א איז דער חלק הנגלה פון רבי שמעון בר יוחאי, און ביידע האבן ל"ג בעומר.
  2. 29:36 רשב"י האט זיך באנוצט מיט דער יונה וואס ברענגט גוטע בשורות, און דער רמ"א מיטן עורב וואס ווייזט אן וואס איז נישט אין ארדענונג.
  3. 30:24 יעדער איד איז כנגד אן אות אין ספר תורה און גיט צו עפעס וואס קיין אנדער איד קען נישט צוגעבן, ממילא האט אפילו דער פשוטסטער איד א פארבארגענעם סוד.
  4. 33:14 אין דער תוכחה ליגט באהאלטן דער סוד פון דער גאולה, און אירע אותיות זענען אויך אידישע נשמות.
  5. 36:32 ל"ג בעומר, אפילו אויף דער נידעריגסטער מדריגה, קען יעדער איד זיך געפינען ביי רבי שמעון בר יוחאי.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 34:36 פארוואס הייבט זיך אן די פרשה פון די מועדים מיט שבת, ווען שבת איז דאך נישט פון די מועדים?

    תירוץ: 34:52 ווי ס'שטייט אין ספרים, האלט דער שבת פאר א יום טוב דעם גאנצן כח פונעם יום טוב.

מעשיות

  1. 7:14 דעם בעל התניא'ס כוס ביים מגיד'ס סדר

    ביים מגיד'ס סדר האט יעדער תלמיד געדארפט ברענגען זיין אייגענעם כוס, און דער בעל התניא, וואס איז געווען אן עני, האט נישט געהאט קיין כוס. אנשטאט בעטן צדקה אויף א גלעזערנעם כוס האט ער זיך סומך געווען אויפן מחבר, אז א גלעזערנער כוס וואס מ'פילט מיט וואסער דריי טעג נאכאנאנד איז גע'כשר'ט, ווייל ס'איז געווען א שעת הדחק. דער מגיד איז אריינגעקומען און געזאגט אז ס'שמעקט חמץ; רבי מענדל פון וויטעבסק איז ארומגעגאנגען צווישן די תלמידים און גארנישט געשמעקט. דער בעל התניא האט פארשטאנען אז ס'גייט אויף אים, דער מגיד האט געהייסן ארויסווארפן דעם כוס און אים געגעבן זיין אייגענעם כוס, און שפעטער האט דער מגיד געזאגט אז דער רמ"א איז געקומען טענה'ן אז מ'פירט זיך נישט לויט זיין פסק אז גלאז קען מען נישט כשר'ן.

    אין דער מעשה: דער מעזריטשער מגיד, the Baal HaTanya, רבי מנחם מענדל וויטעבסקער, דער רמ"א

  2. 26:19 די עורבים איבערן שמאלץ־הענדלער'ס וואגן

    שמאלץ־הענדלער זענען דורכגעפארן די שטאט, און דער נייער רב, דער רמ"א, האט געהייסן רופן איינעם פון זיי און אים געפרעגט פון וואנעט ער האט גענומען דאס שמאלץ. ווען דער רב האט אויף אים א געשריי געטון, איז דער הענדלער צובראכן געווארן און מודה געווען אז וואס ער פארקויפט איז נישט כשר. די שטאט־לייט זענען נתפעל געווארן און גע'האלטן אז ס'איז רוח הקודש, אבער דער רב האט געזאגט אז ניין: דורכגייענדיג דעם מארק האט ער געזען עורבים פליען נאר איבער יענעמ'ס וואגן, און ווייל אן עורב ברענגט שלעכטע בשורות האט ער פארשטאנען אז דאס שמאלץ איז טריפה.

    אין דער מעשה: דער רמ"א

  3. 28:30 רשב"י'ס יונה פון דער מערה

    ווען רבי שמעון בר יוחאי איז געווען אין דער מערה, זענען די תלמידים געווען פארביטערט פון די שווערע זאכן אין דער תוכחה. זיי האבן אים געשיקט א יונה מיט א צעטעלע מיט זייער קשיא, און ער האט צוריקגעבונדן א צעטעלע צו דער יונה, אז אלעס וואס שטייט אין דער תוכחה איז ברכות. זיי האבן זיך שטארק דערפרייט, ווייל די יונה ברענגט גוטע בשורות.

    אין דער מעשה: רבי שמעון בר יוחאי

געדאנקען

  1. 6:25 דער רמ"א איז דער חלק הנגלה פון רבי שמעון בר יוחאי, און דערפאר פאלט דעם רמ"א'ס יארצייט אויף רשב"י'ס טאג.
  2. 29:10 רשב"י'ס וועג איז געווען די יונה, וואס געפינט דאס פארבארגענע גוטס אפילו אין דער תוכחה; דעם רמ"א'ס וועג, אלס תורת הנגלה, איז געווען דער עורב, וואס ווייזט אן וואס איז נישט אין ארדענונג.
  3. 30:24 ווייל רשב"י האט געדרשנט דעם סוד פון יעדן אות, און יעדער אות איז א איד, האט ער געדרשנט דעם פארבארגענעם צדיק אין יעדן איד, אפילו אין דעם פשוטסטן.
  4. 32:34 די קלים שבקלים, די נשמות וואס געפינען זיך אין דער תוכחה, האבן אויך א פארבארגענעם סוד; דער פסוק דארט וואס איז דאס פופציגסטע מאל יציאת מצרים האלט דעם שער החמישים און דעם סוד פון דער גאולה.
  5. 52:53 דער משגיח לערנט אז "מפי זרעו" אין רשב"י'ס ראיה איז א רמז אויף זיין אייגענעם נאמען, בר יוחאי, וואס דורך אים וועט די תורה נישט פארגעסן ווערן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 36:32 דער משגיח זאגט אז ל"ג בעומר, בפרט צום סוף פון ל"ג בעומר, קען יעדער איד זיך געפינען א חלק ביי רבי שמעון בר יוחאי.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, דער בעל התניא, דער מעזריטשער מגיד, דער רמ"א, רבי יוסף קארו, רבי מנחם מענדל וויטעבסקער, רבי נחמן בראסלאווער, רבי עקיבא, רבי פינחס בן יאיר, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים בשורה טובה, הילולא, מועד, קל שבקלים, שער החמישים, תוכחה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט