רשב"י ממתיק דין הקשה של הוד

קאטאלאג: זמנים סעודת ל"ג בעומר נומ׳ ⁨5⁩ פאקעט גייד ז׳ 30 תשס"ז (2006–07) אידיש 1 שעה 14 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 14 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז רבי שמעון בן יוחאי איז ממתיק אויף ל"ג בעומר דעם שווערן דין פון הוד, און ער מאכט פון דעם "דם" פון דין דעם "חלב" פון חסד וואס ווערט פארענדיגט שבועות.

דער משגיח עפנט מיט די גרויסע עולמ'ס אידן וואס ציען זיך צו רבי שמעון בן יוחאי, און מיט די נסים און די שמירה וואס מ'זעט אין זיין זכות. דערנאך ערקלערט ער אז די עבודה פון די ימי הספירה איז צו ממתיק זיין די גבורות, די מידת הדין, דורך תשובה וואס הייבט זיך אויף צו בינה. די שווערסטע איז הוד, די פינפטע מידה, וואס איז די ווייטסטע פון בינה: דער בית המקדש, וואס ווערט אנגערופן הוד, איז חרוב געווארן אין אלף החמישי, און הוד איבערגעדרייט ווערט "דוה", די טומאה פון דם. ל"ג בעומר, הוד שבהוד, הייבט אן דעם דריטן חלק פון דער ספירה, ראש אשמורת הבוקר, ווען דער דם פון דין הייבט אן ווערן חלב פון חסד, וואס ווערט פארענדיגט שבועות; דערפאר עסט מען מילכיגס שבועות. ער ווייזט די זעלבע זאך אין חודש אב, דער פינפטער חודש, מיט דער פטירה פון אהרן און פונעם אר"י הקדוש, און ער פארבינדט רבי שמעון מיטן פסוק "אל תשכחי כל גמוליו". צום סוף רעדט ער פון דער גרויסקייט פונעם טאג און דערציילט א מעשה וואו נגלה און נסתר גייען צוזאמען.

ענינים: ל"ג בעומר און רבי שמעון בר יוחאי · די ספירות · ספירת העומר

סדר השיעור

  1. 0:00 די עולמ'ס און די נסים פון רבי שמעון

    די אויפנאמע הייבט זיך אן אינמיטן: דער משגיח פארגלייכט די הונדערטער טויזנטער אידן וואס ציען זיך צו רבי שמעון בן יוחאי צו יציאת מצרים, און רעדט פון די נסים און די שמירה אין זיין זכות, און אז דער טאג איז א יום פון קבלת תפילות. דער סוף פונעם חלק איז נישט טראנסקריבירט.

  2. 20:34 הוד, די שווערסטע פון די גבורות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די ספירה איז כדי צו ממתיק זיין די גבורות דורך תשובה וואס דערגרייכט בינה, און אז הוד, די ווייטסטע פון בינה, איז דער שווערסטער דין. ער פארבינדט הוד מיטן בית המקדש און זיין חורבן, ווייזט אז הוד איבערגעדרייט איז "דוה", די טומאה פון דם, און ערקלערט מיטן שם משמואל אז ל"ג בעומר, הוד שבהוד, הייבט אן ראש אשמורת הבוקר פון דער ספירה.

  3. 25:19 דם נעכר ונעשה חלב: פון ל"ג בעומר ביז שבועות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז "דם נעכר ונעשה חלב", און ערקלערט אז דאס רויטע פון דין ווערט דאס ווייסע פון חסד, אנגעהויבן פון ל"ג בעומר ביז שבועות, דער יום החמישים פון בינה. ער ברענגט דעם רמז פון די פוסקים צו עסן מילכיגס שבועות פונעם פסוק פון מנחה חדשה, און ערקלערט אז דאס ציילן פונעם עומר איז צו ממתיק זיין די דינים.

  4. 29:14 חודש אב, דער אר"י הקדוש און רבי שמעון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אז חודש אב, דער פינפטער חודש, איז אויך הוד: דעמאלט איז חרוב געווארן דער בית המקדש, אהרן איז נפטר געווארן ראש חודש אב, און דער אר"י הקדוש, א גלגול פון רבי שמעון, איז נסתלק געווארן חמשה באב. ער שטעלט אוועק דעם אר"י'ס תורה, וואס איז געבליבן אין פנימיות, קעגן רבי שמעון'ס, וואס איז אראפגעקומען אויך אין משנה און ברייתות.

  5. 32:58 די נשמה פון "אל תשכחי" און די גרויסקייט פונעם טאג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארבינדט דעם מזל פון אב מיטן איבערגעקערטן הוד, און רבי שמעון מיט "אל תשכחי כל גמוליו", דורך דער גמרא אז די דדים זענען במקום בינה. דערנאך זאגט ער אז דער טאג איז א מורא'דיגער גרויסער טאג וואס מ'קען נישט אוועקלאזן, א טאג פון חלב און לובן, און ענדיגט אז רבי שמעון איז איין נשמה וואס פארשפרייט זיך איבער אלע אידן.

  6. 37:59 א חלק וואס איז נישט טראנסקריבירט (נישט קלאר אויפגענומען)

  7. 51:59 א רב פון נגלה און דער פארבאטענער פולווער מעשה

    דער משגיח דערציילט מעשיות פון א איד וואס זיין שורש הנשמה איז געווען אין נגלה, און פון א רב וואס האט געווארנט די שטאט אויסצוראמען דעם פארבאטענעם פולווער איידער די אינספעקטארן זענען געקומען, און האט געזאגט אז ס'איז נישט רוח הקודש נאר א מחשבה וואס איז אים אריינגעפאלן ביים לערנען. ער ענדיגט אז היינט איז אויך דעם רמ"א'ס יארצייט, נגלה מיט נסתר.

  8. 56:33 ניגונים און נישט-טראנסקריבירטע אויפנאמע (נישט קלאר אויפגענומען)

דער שיעור, אויסגעשריבן

די עולמ'ס און די נסים פון רבי שמעון

15:01

די אויפנאמע הייבט זיך אן אינמיטן. דער משגיח פארגלייכט די מאסן אידן וואס פארן צו רבי שמעון בן יוחאי, הונדערטער טויזנטער, אפשר א האלבע מיליאן, צו יציאת מצרים, און זאגט אז מ'זעט דארט די נסים פון רבי שמעון און זיין שמירה. ער לייגט צו אז דער טאג איז א יום פון קבלת תפילות.

הוד, די שווערסטע פון די גבורות

20:50

דער משגיח ערקלערט אז די עבודה פון ספירה איז ממשיך צו זיין חסדים און ממתיק צו זיין די גבורות, און די המתקה איז תשובה, וואס דערגרייכט בינה, העכער פון די זיבן מידות. די שווערסטע גבורה איז הוד, די פינפטע: גבורה איז נאך נאנט צו בינה, אבער הוד איז די נידעריגסטע און די ווייטסטע.

23:17

דער בית המקדש הייסט הוד, ווי די גמרא אין ברכות (נח.) זאגט, און ער איז חרוב געווארן אין אלף החמישי, דער אלף פון הוד; דאס איז "והודי נהפך עלי למשחית" (דניאל י, ח). הוד איבערגעדרייט ווערט "דוה", די טומאה וואס איכה (א, ח) זאגט אויף ירושלים, דאס רויטע פון דין. ווען אידן ציילן ספירה און טוען תשובה ל"ג בעומר, הוד שבהוד, ווערט דער דין ממותק. ער ברענגט דעם שם משמואל אז פון ל"ג בעומר הייבט זיך אן ראש אשמורת הבוקר פון דער ספירה. ב,א,ג,ה

דם נעכר ונעשה חלב

25:25

דער לעצטער דריטל פון דער ספירה האט שוין א שייכות מיטן יום החמישים, בינה. דער משגיח ברענגט די גמרא (נדה ט.) "דם נעכר ונעשה חלב": דאס רויטע פון דין ווערט ווייס, מידת החסד. דאס הייבט זיך אן ל"ג בעומר און ענדיגט זיך שבועות, און דערפאר עסט מען שבועות מילכיגס. ד

26:46

ער ברענגט דעם רמז פונעם מגן אברהם פונעם פסוק "בהקריבכם מנחה חדשה" (במדבר כח, כו), וואס די אותיות שרייבן "חלב". פון ל"ג בעומר הייבט אן רינען די מילך און דאס עמער ווערט פול ביז שבועות; דער תכלית פונעם ציילן איז ממתיק צו זיין די דינים. ז,ו

חודש אב, דער אר"י הקדוש און רבי שמעון

29:21

די זעלבע זאך געפינט מען אין חודש אב, דער פינפטער חודש, דער חודש פון הוד, ווען דער בית המקדש איז חרוב געווארן. אינעווייניג ליגט דארט די המתקה פון רבי שמעון, וואס האט מגלה געווען סודות התורה און אין טאג פון זיין פטירה געזאגט דעם זוהר פאר רבי אבא. אהרן איז נפטר געווארן ראש חודש אב, און חמשה באב, הוד שבהוד פון אב, איז די הסתלקות פונעם אר"י הקדוש, א גלגול פון רבי שמעון. ח

31:44

דער משגיח שטעלט זיי אוועק איינער קעגן צווייטן: פונעם אר"י הקדוש האט מען סודות התורה אבער נישט קיין הלכות, בשעת רבי שמעון'ס תורה איז אראפגעקומען אויך אין משנה און ברייתות.

די נשמה פון "אל תשכחי" און די גרויסקייט פונעם טאג

34:05

דער משגיח פארבינדט רבי שמעון מיט חלב. די גמרא (ברכות י.) זאגט אז דער אויבערשטער האט אוועקגעשטעלט די דדים במקום בינה, און מ'לערנט עס ארויס פון "ואל תשכחי כל גמוליו" (תהלים קג, ב). רבי שמעון, וואס זיין נאמען איז בגימטריא די ווערטער, איז זייער נשמה און דער ממתיק. ט,י

34:47

ער זאגט אז דער טאג איז א מורא'דיגער גרויסער טאג וואס ציט זיך ביזן בענטשן. ער ברענגט א ל"ג בעומר ווארט אז מ'וואלט געוואלט פארקייטלען אזא טאג, אזוי טייער איז יעדער מאמענט: א טאג פון דער מילך וואס מ'וועט טרינקען שבועות. ער ענדיגט אז רבי שמעון איז איין נשמה וואס פארשפרייט זיך איבער אלע אידן.

א רב פון נגלה און דער פארבאטענער פולווער

53:47

דער משגיח דערציילט פון א מקום וואו מ'האט אידן נישט געלאזט האנדלען, האבן זיי זיך פרנסה געמאכט פון אריינברענגען סחורה אן מכס, אויך פולווער, הגם דאס געזעץ האט עס פארבאטן. איינמאל אינדערפרי האט דער רב פון שטאט געהייסן אלעמען אויסראמען דעם פולווער פון שטוב; דערנאך זענען געקומען אינספעקטארן און גארנישט געפונען.

54:57

ווען מ'האט געמיינט אז ס'איז רוח הקודש, האט ער געזאגט אז אין קאפ דרייט זיך ביי אים אלעמאל א רמב"ם, א לחם משנה, און ווען פולווער איז אים אריינגעפאלן האט ער פארשטאנען. דער משגיח מערקט אן אז היינט איז דעם רמ"א'ס יארצייט: נגלה מיט נסתר.

מראי מקומות

תורה

  1. ו Bamidbar 28:26 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:46

כתובים

  1. א Daniel 10:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:17
  2. ג Eichah 1:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:17
  3. י Tehillim 103:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:05

תלמוד בבלי

  1. ב Berachos 58a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:17
  2. ד לכאורה Niddah 9a מפתח אינעם אויסשרייב: 25:25
  3. ט Berachos 10a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:05

זוהר און קבלה

  1. ח Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 29:21

אחרונים און חסידות

  1. ה Shem MiShmuel (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:17
  2. ז לכאורה Magen Avraham, Orach Chaim 494 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:46

עיקרי הדברים

  1. 20:50 דער תכלית פון ציילן ספירה איז צו ממתיק זיין די גבורות, די מידת הדין, און תשובה טוט דאס ווייל זי דערגרייכט בינה, העכער פון די זיבן מידות.
  2. 22:02 הוד, די פינפטע מידה, איז די שווערסטע מידת הדין ווייל זי איז די ווייטסטע פון בינה.
  3. 23:11 דער בית המקדש ווערט אנגערופן הוד, און ער איז חרוב געווארן אין אלף החמישי, די צייט פון הוד, ווען דער הוד איז איבערגעדרייט געווארן.
  4. 25:50 פון ל"ג בעומר הייבט אן דער דם פון דין ווערן חלב פון חסד, און שבועות ווערט עס פארענדיגט; דערפאר עסט מען מילכיגס שבועות.
  5. 29:48 רבי שמעון בן יוחאי, וואס האט מגלה געווען די פנימיות התורה אינעם טאג פון זיין פטירה, טראגט די המתקה וואס ליגט באהאלטן אינעם הוד.

מעשיות

  1. 53:47 דער פולווער וואס איז אריינגעפאלן אין קאפ

    אין א מקום וואו מ'האט אידן נישט געלאזט טון קיין געווענליכע ביזנעס, האבן טייל געמאכט א פרנסה פון אריינברענגען סחורה אן צאלן מכס, צווישן זיי פולווער, וואס לויטן געזעץ האט מען נישט געטארט האנדלען דערמיט. איינמאל אינדערפרי האט דער רב פון שטאט געשיקט זאגן אז יעדער וואס האט פולווער אין שטוב זאל עס אויסראמען. דערנאך זענען געקומען אינספעקטארן, געזוכט אין די הייזער, און גארנישט געפונען. ווען מ'האט געמיינט אז ס'איז רוח הקודש, האט ער געזאגט נישט: אין קאפ דרייט זיך ביי אים אלעמאל א רמב"ם, א לחם משנה; ווען ס'איז אים יענעם אינדערפרי אריינגעפאלן פולווער, האט ער פארשטאנען אז מ'טאר עס נישט האבן.

געדאנקען

  1. 22:29 גבורה, הגם זי איז אויך מידת הדין, איז נאנט צו בינה, נאר חסד איז צווישן זיי; הוד איז ווייט אוועק, די נידעריגסטע פון די מידות הדין, און דערפאר די שווערסטע צו ממתיק זיין.
  2. 23:52 די אותיות פון הוד איבערגעדרייט ווערן "דוה", די טומאה פון דם וואס איכה זאגט אויף ירושלים: דער איבערגעקערטער הוד איז דאס רויטע פון דין.
  3. 24:46 ל"ג בעומר איז דער אנהייב פונעם לעצטן דריטל פון דער ספירה, אזוי ווי ראש אשמורת הבוקר פון דער נאכט, און דערפון האט די ספירה שוין א שייכות מיטן יום החמישים.
  4. 26:16 דער מנהג פון מילכיגס שבועות דריקט אויס די פארענדיגונג פון דער עבודה פון ספירה: דער דם פון דין איז פארווייסט געווארן אין חלב, דער חסד וואס האט אנגעהויבן רינען ל"ג בעומר.
  5. 29:18 חודש אב, דער פינפטער חודש, איז קעגן דער פינפטער מידה: דעמאלט איז דער בית המקדש חרוב געווארן, און חמשה באב, הוד שבהוד פון אב, איז די הסתלקות פונעם אר"י הקדוש, א גלגול פון רבי שמעון, אזוי ווי ל"ג בעומר איז הוד שבהוד פון דער ספירה.
  6. 31:44 דעם אר"י הקדוש'ס תורה איז געבליבן אין פנימיות, מ'האט פון אים נישט קיין הלכות, בשעת רבי שמעון'ס תורה איז אראפגעקומען אויך אין משנה און ברייתות, אין עולם הפשט.
  7. 34:12 רבי שמעון איז די נשמה פון "אל תשכחי כל גמוליו", דער פסוק וואס די גמרא לערנט דערפון אז דער חלב איז אוועקגעשטעלט במקום בינה, און דערפאר איז ער דער ממתיק.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 35:03 דער משגיח זאגט אז מ'קען נישט אוועקלאזן אזא טאג: יעדער מאמענט פון ל"ג בעומר איז טייער, און ער ציט זיך ביזן בענטשן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אהרן הכהן, דוד המלך, דער הייליגער אר"י, דער רמ"א, רבי אבא, רבי עקיבא, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים בינה, הוד שבהוד, המתקת הדינים, ל"ג בעומר

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט