שלימות של מצות סוכה - "למחסה ולמסתור מזרם וממטר"' אושפיזין של יעקב
קאטאלאג: זמנים סוכות נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 17 תשמ"ו (1985–86) אידיש 59 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז א סוכה בשלימות ציט אראפ די שמירה פון די ענני כבוד אז עס זאל נישט קענען אריינרעגענען, און דערנאך שטעלט ער אוועק יעקב אבינו, דעם אושפיז פון יענער נאכט, וואס איז געווארן גרעסער אינעם טומאה'דיגן הויז פון לבן.
דער משגיח עפנט מיט דעם מדרש אז אברהם אבינו'ס הכנסת אורחים איז באצאלט געווארן מיט די ענני כבוד און מיט דער סוכה, "למחסה ולמסתור מזרם וממטר". ער פרעגט פארוואס ביי סוכה, נישט אזוי ווי ביי רוב מצוות, דארף עס זיין באקוועם, אזוי אז א מצטער איז פטור, און ער ענטפערט אז מצוות וואס זענען פארבונדן מיט גשמיות, ווי ישוב ארץ ישראל, דארפן זיין געשמאק. די צדיקים וואס האבן געגעסן אין סוכה אין רעגן זענען פשוט נישט געווען קיין מצטער, ווייל זיי האבן געשפירט די קדושה פון דער סוכה. אברהם אבינו וואס איז געזעסן אין דער היץ האט נאר געליטן פון נישט האבן קיין אורחים. דערנאך לערנט ער דעם תוספות אז א סוכה דארף קענען אריינרעגענען, און די מעשה פונעם בעל שם טוב'ס סוכה וואו עס האט נישט גערעגנט: א סוכה בשלימות האט אין זיך די ענני כבוד, ווי רבי זירא לערנט דעם פסוק. נאך א ניגון גייט ער איבער צו יעקב אבינו, דער אושפיז פון יענער נאכט: די מלאכים וואס זענען פארטריבן געווארן נאך סדום האבן געפונען זייער תיקון דורכן באגלייטן יעקב, וואס איז נישט געפאלן ביי לבן, און ער רופט אויף אריינצונעמען יעקב אינעם הארצן.
ענינים: סוכות · יעקב, לבן און די אמהות
סדר השיעור
-
0:00 סוכה: מחסה ומסתור מזרם וממטר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט דעם מדרש אז אברהם אבינו'ס הכנסת אורחים צו די מלאכים איז באצאלט געווארן מיט די ענני כבוד און מיט דער סוכה, "למחסה ולמסתור מזרם וממטר". ער ברענגט אז א מצטער איז פטור פון סוכה, און דאס וואס רבי אמי און רבי אסי זענען געגאנגען פון זון צו שאטן כדי ארץ ישראל זאל זיין געשמאק, א זאך וואס מ'געפינט נישט ביי אנדערע מצוות.
-
4:08 מצוות פון גשמיות דארפן זיין געשמאק שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז נאר מצוות וואס זענען פארבונדן מיט גשמיות, ווי עסן לתיאבון ערב פסח אדער ישוב ארץ ישראל, דארפן זיין באקוועם, און סוכה איז איינע פון זיי. די צדיקים וואס האבן געגעסן אין סוכה אין רעגן זענען נישט געווען קיין מצטער, ווייל זיי האבן געשפירט די קדושה ארום זיי; ווער עס שפירט עס נישט טאר זיי נישט נאכמאכן.
-
8:48 אברהם אבינו אין דער היץ; דעם בעל שם טוב'ס סוכה שטייט אינעם קאטאלאג
אברהם אבינו, וואס האט געהאט די מצוות פון ארץ ישראל און מילה, איז געזעסן ביים אהל כחום היום, הגם ער האט געדארפט מהדר זיין אויף באקוועמליכקייט ווי רבי אמי און רבי אסי. דער משגיח ערקלערט אז זיין באקוועמליכקייט איז געווען נאר דער רצון השם, ממילא האט ער נאר געליטן פון נישט האבן קיין אורחים, און דער אייבערשטער האט אים צוגעשיקט אורחים. דערנאך דערציילט ער פונעם בעל שם טוב'ס סוכה וואו עס האט נישט גערעגנט, און פון ר' יצחק דראביטשער וואס איז געקומען עסן דארט.
-
14:41 תוספות: א סוכה דארף קענען אריינרעגענען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם תוספות, וואס ברענגט א ראיה פון דעם וואס רעגן אין סוכות איז א סימן קללה אז א סוכה דארף קענען אריינרעגענען, און לערנט עס לויט רבי זירא וואס פארלאנגט זיצן בצל סוכה. ער רופט עס א דוחק, און מיט א משל פון א שיינעם טישטעך מיט א בויך ווייזט ער אז אונטער יעדן דוחק פון תוספות ליגט עפעס באהאלטן. ער פרעגט צי דעם בעל שם טוב'ס סוכה וואו עס האט נישט גערעגנט איז דען כשר געווען.
-
20:11 סוכה, בטחון און די ענני כבוד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם האט אזוי געמאכט די סוכה אז א איד וואס זיצט אין איר זאל זיך פארלאזן אויף אים וועגן דעם רעגן, און דאס איז דער בטחון אין דער סוכה, און ער פרעגט פארוואס דארף דער בעל שם טוב א מופת. ער ענטפערט מיט די ענני כבוד, וואס דער שולחן ערוך זאגט מ'דארף אין זינען האבן: זיי האבן באשיצט די אידן אין מדבר פונעם קלימאט, און א איד וואס זיצט אין סוכה מיט שמחה ציט אראפ א הארה דערפון לויט זיין מדריגה.
-
25:15 א סוכה בשלימות לאזט נישט אריין דעם רעגן שטייט אינעם קאטאלאג
דורך דער מחלוקת אין גמרא, וואו די חכמים לערנען "ולמחסה ולמסתור מזרם וממטר" אויף ימות המשיח און רבי זירא לערנט עס אויך אויף סוכה, ערקלערט דער משגיח אז א סוכה בשלימות באשיצט פון רעגן; מיר זענען נישט זוכה דערצו, אבער דער בעל שם טוב יא, אן א מופת. צוריק צום מדרש, ווייזט ער אז אברהם אבינו'ס דריי שכרים זענען איין זאך: אברהם אליין איז נישט געווען קיין מצטער, אבער ער האט געהאלטן אז די אורחים זענען מצטער, און האט זיי געהייסן רוען אונטערן בוים.
-
32:08 ניגון (ניגון)
-
35:23 יעקב אבינו, דער אושפיז פון היינט ביינאכט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט אוועק די אושפיזין, די זיבן געסט וואס קומען אין יעדע אידישע סוכה, און זאגט אז יעקב אבינו איז דער אושפיז פון היינט ביינאכט, וואס מ'קען נישט באשרייבן זיין גרויסקייט. ער ברענגט דעם פסוק "וישלח יעקב מלאכים" און רש"י אז די מלאכים פון ארץ ישראל האבן אים באגלייט ביזן גרעניץ און אנדערע האבן אים באגעגנט אינדרויסן.
-
40:04 די מלאכים פון סדום און זייער צוריקקומען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט פונעם מדרש, תרגום יונתן און דעת זקנים אז די מלאכים וואס זענען ארויפגעגאנגען אין יעקב'ס חלום זענען געווען די מלאכים פון סדום, וואס זענען פארטריבן געווארן ווייל זיי האבן געזאגט "כי משחיתים אנחנו", און פרעגט פארוואס מ'האט זיי יעצט צוריק אריינגעלאזט. ער ברענגט צוויי הקדמות: פון דער הגדה "אני ולא מלאך", אז א טומאה ווי אין מצרים קען שאטן אפילו א מלאך, און אזוי איז געשען אין סדום; און אז ווער עס באגלייט א צווייטן, אדער העלפט אים מקיים זיין א מצוה, האט א חלק אין דעם.
-
47:40 יעקב ביי לבן: דער תיקון פון די מלאכים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעקב איז געגאנגען צו לבן, דער אבי אבות הטומאה, און האט געדארפט שמירה; די מלאכים וואס האבן אים באגלייט זענען מקיים געווען מצות לוויה און האבן באקומען א חלק אין אים. נישט ווי די מלאכים, וואס זענען ערגער געווארן אין סדום, איז יעקב געווארן גרעסער ביי לבן, און דאס איז געווען זייער תיקון. ווען ער איז צוריקגעקומען האבן זיי אים באגעגנט פון דאנקבארקייט, און ער האט זיי געשיקט צו עשו אלס עדות אז "עם לבן גרתי" און ער האט געהיטן די מצוות.
-
53:30 יעקב אבינו אריינלאזן אינעם הארצן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז יעקב'ס כח איז געקומען פון די פערצן יאר וואס ער האט זיך מיגע געווען אין ישיבת שם ועבר אן שלאפן. ער פרעגט ווי אזוי מ'איז מכבד אזא גאסט, נישט מיט א שטיקל קעיק אדער פיש, און ענטפערט אז מ'דארף די אושפיזין אריינלאזן אינעם הארצן: זיך אפלערנען פון יעקב מיגע זיין אין תורה און מוסר נפש זיין פארן אמת, און זיך מתבונן זיין ווי יעדער אושפיז האט געדינט דעם אייבערשטן, און אזוי ארויסגיין פון סוכות מיט אן אוצר.
דער שיעור, אויסגעשריבן
סוכה: מחסה ומסתור מזרם וממטר
מצוות פון גשמיות דארפן זיין געשמאק
דער משגיח ערקלערט אז באקוועמליכקייט איז נוגע נאר ביי מצוות וואס זענען פארבונדן מיט גשמיות. פסח ביינאכט דארף מען עסן לתיאבון, ווייל אכילה מיינט א גשמיות'דיגע זאך וואס מ'טוט מיט אפעטיט. ישוב ארץ ישראל, וואס לויטן רמב"ן איז א מצות עשה, דארף אויך זיין געשמאק, און א מצטער איז נישט מקיים די מצוה.
אברהם אבינו אין דער היץ; דעם בעל שם טוב'ס סוכה
אברהם אבינו האט געהאט נאר צוויי מצוות, "לך לך" קיין ארץ ישראל און מילה, און זיי גייען צוזאמען: דער מדרש זאגט אז מ'קען נישט אריינגיין אין ארץ ישראל אן מילה, און יהושע האט מל געווען די אידן איידער זיי זענען אריבער. יעצט, דעם דריטן טאג נאך דער מילה, האט ער געשפירט ארץ ישראל מער ווי פריער, און האט געדארפט מהדר זיין אויף באקוועמליכקייט ווי רבי אמי און רבי אסי. פונדעסטוועגן איז ער געזעסן פתח האהל כחום היום. כ,מ,ל,ט,ו
דער משגיח ערקלערט אז זיין באקוועמליכקייט איז געווען נאר דורכן רצון השם, ממילא האט אים די היץ נישט געשטערט, נאר דאס וואס ער האט נישט געהאט קיין אורחים. רש"י זאגט אז דער אייבערשטער האט ארויסגענומען די זון כדי אים נישט צו מטריח זיין מיט אורחים, אבער באמת האט ער געזען אז דאס איז זיין צער, און אים צוגעשיקט אורחים. י
דערנאך דערציילט ער אז ביים בעל שם טוב האט עס אין סוכה נישט גערעגנט. ר' יצחק דראביטשער, כאטש ער האט געהאט א מחלוקת מיט אים, האט עס געהערט אין א רעגנדיגער נאכט, גענומען זיין חלה מיטן טעלער, און איז געגאנגען עסן אין בעל שם טוב'ס סוכה צוליב דער מצוה.
תוספות: א סוכה דארף קענען אריינרעגענען
תוספות ברענגט א ראיה פון דעם וואס רעגן סוכות איז א סימן קללה, אז א סוכה דארף קענען אריינרעגענען; אויב עס קען נישט אריינרעגענען, וואספארא סימן איז דאס? דער משגיח לערנט עס לויט רבי זירא, וואס פסל'ט א סוכה העכער צוואנציג אמה ווייל מ'דארף זיצן בצל סכך, נישט בצל דפנות. ס,ע,פ
ער רופט עס א דוחק, און ברענגט א משל: א שיינער טישטעך מיט א בויך איז נישט קיין טעות פונעם אומן, נאר איינער האט אונטער אים באהאלטן א צירונג, און מ'דארף אויפהייבן און זען. אונטער יעדן דוחק פון תוספות ליגט עפעס. דערנאך פרעגט ער צי דעם בעל שם טוב'ס סוכה איז דען כשר געווען, און זאגט אז אפשר איז דער מופת געווען אינעם רעגן און נישט אינעם סכך. ס
סוכה, בטחון און די ענני כבוד
דער רבונו של עולם האט אזוי געמאכט די סוכה, אז א איד וואס זיצט דארט זאל דארפן אנקומען צו אים אז עס זאל נישט רעגענען; דאס איז דער בטחון פון סוכה. א סוכה וואו מ'איז זיכער אז עס וועט נישט רעגענען, און מ'קען מאכן א מופת, זעט אויס נישט צו זיין דער כוונה, און דער משגיח פרעגט פארוואס דער בעל שם טוב האט נישט געלאזט: רעגנט, רעגנט; נישט, נישט.
א סוכה בשלימות לאזט נישט אריין דעם רעגן
וויבאלד אין די ענני כבוד האט נישט אריינגערעגנט און די זון האט נישט אריינגעשיינט, וואלט א אמת'ע סוכה אויך נישט געדארפט לאזן אריינרעגענען; נאר דאס איז געווען א נס, און מ'קען זיך נישט פארלאזן אויף ניסים. די גמרא ברענגט אז די חכמים לערנען "ולמחסה ולמסתור מזרם וממטר" אויף ימות המשיח, און רבי זירא לערנט דעם פסוק אויך אויף סוכה. ב,פ
לויט רבי זירא דארף א סוכה וואס מ'זיצט אין איר געהעריג באשיצן פון זרם און מטר; מיר זענען נישט זוכה צו ממשיך זיין אזויפיל פון די ענני כבוד. דער בעל שם טוב און ר' יצחק יא, ממילא איז זייער טרוקענע סוכה נישט געווען קיין מופת נאר מצות סוכה בשלימות.
צוריק צום מדרש, זאגט דער משגיח אז די דריי שכרים זענען איין זאך. אברהם אבינו אליין איז נישט געווען מצטער, אבער ער האט געהאלטן אז די אורחים זענען מצטער, דערפאר האט ער זיי געזאגט "והשענו תחת העץ". די פסוקים אינעם מדרש זענען מדריגות: דער ענן אין מדבר, די סוכה יעדער לויט זיין מדריגה, און די פולע שמירה לעתיד לבוא. א,ק
יעקב אבינו, דער אושפיז פון היינט ביינאכט
דער משגיח גייט איבער צו די אושפיזין, די זיבן געסט וואס קומען אין יעדע אידישע סוכה, און זאגט אז היינט ביינאכט איז דער אושפיז יעקב אבינו, וואס מ'קען נישט באשרייבן זיין גרויסקייט. ער ברענגט דעם פסוק "וישלח יעקב מלאכים", און רש"י אז די מלאכים פון ארץ ישראל האבן אים באגלייט ביזן גרעניץ און אנדערע האבן אים באגעגנט אינדרויסן. ר,ש
די מלאכים פון סדום און זייער צוריקקומען
אויף "והנה מלאכי אלקים עולים ויורדים בו" זאגן חז"ל אז דאס זענען געווען די מלאכים וואס האבן באגלייט יעקב. דער מדרש, תרגום יונתן און דעת זקנים ערקלערן אז דאס זענען די מלאכים פון סדום, גבריאל און רפאל, וואס האבן געזאגט "כי משחיתים אנחנו" ווי פון זיך אליין, און מ'האט זיי לאנגע יארן נישט אריינגעלאזט אין הימל. יעצט, באגלייטנדיג יעקב, גייען זיי ארויף. דער משגיח פרעגט: פארוואס האט מען זיי יעצט מוחל געווען? ת,אא,אב,אג,אד
די ערשטע הקדמה איז פון "אני ולא מלאך" אין דער הגדה: די קדמונים זאגן אז די טומאה אין מצרים איז געווען אזוי גרויס, אז א מלאך וואס מ'וואלט אהין געשיקט וואלט געשעדיגט געווארן. אזוי האט די טומאה פון סדום געשעדיגט אפילו די גרויסע מלאכים, און זיי האבן פארגעסן זייער שליחות. אה
נאך צוויי יסודות: די מפרשים זאגן אז דער זכות פונעם מלוה באשיצט דעם וואס מ'באגלייט. און א ספר ברענגט אז ווער עס העלפט א צווייטן מקיים זיין א מצוה וואס ער אליין קען נישט, ווי פדיון הבן, ווערט עס גערעכנט ווי ער אליין האט עס מקיים געווען.
יעקב ביי לבן: דער תיקון פון די מלאכים
יעקב איז געגאנגען צו לבן, דער אבי אבות הטומאה; דער מדרש זאגט אז עשו איז אים נישט נאכגעלאפן, ווייל ער איז געווען זיכער אז לבן וועט זיך שוין געבן אן עצה מיט אים. די מלאכים וואס האבן אים באגלייט זענען מקיים געווען מצות לוויה, האבן אים געהיטן, און באקומען א חלק אין זיינע מצוות. או
ביי יעקב איז געשען דאס פארקערטע ווי ביי די מלאכים: זיי זענען ערגער געווארן אין סדום, און ער איז געקומען אינעם טמא'סטן ארט און נאר געוואקסן. דער חלק אין אים איז געווען זייער תיקון, און מ'האט זיי צוריק אריינגעלאזט אין הימל. צוויי און צוואנציג יאר שפעטער האבן זיי אים באגעגנט פון דאנקבארקייט, און ער האט זיי געשיקט צו עשו: זיי זענען די עדות אויף "עם לבן גרתי" און תרי"ג מצוות שמרתי, ווייל זייער אייגענער תיקון איז דערפון געקומען. אז
יעקב אבינו אריינלאזן אינעם הארצן
יעקב'ס כח, זאגט דער משגיח, איז געקומען פון די פערצן יאר אין ישיבת שם ועבר, וואו ער האט זיך מיגע געווען אין תורה אן שלאפן. ווי אזוי איז מען מכבד אזא גאסט: מיט א שטיקל קעיק, פלייש אדער פיש? נאר מ'דארף די אושפיזין איינלאדן אין הארצן און אין דער נשמה אריין, און פרעגן, ווי חז"ל זאגן, מתי יגיעו מעשי למעשי אבותי. אח,אט
פון יעקב אבינו לערנט מען זיך אפ מיגע זיין אין תורה און מוסר נפש זיין פארן אמת; אזוי ווערט מען נישט נפגם אפילו אין טמא'דיגע צייטן. מ'דארף זיך מתבונן זיין ווי יעדער אושפיז האט געדינט דעם רבונו של עולם, און ארויסגיין פון סוכות מיט אן אוצר.
מראי מקומות
תורה
- ד Vayikra 23:42-43 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:47
- ט Bereishis 18:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:07
- כ Bereishis 12:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:07
- נ לכאורה Bereishis 17:8 9:54 מפתח
- ק Bereishis 18:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00, 29:29
- ר Bereishis 32:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:33
- ת Bereishis 28:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:15
- אא Bereishis 19:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:15
- אז Bereishis 32:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:55
נביאים
כתובים
תרגום
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
ראשונים
- ז לכאורה Rashi on Kesubos 112b מפתח אינעם אויסשרייב: 1:34
- י לכאורה Rashi on Bereishis 18:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:01
- ס Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:11, 17:36
- ש לכאורה Rashi on Bereishis 32:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 35:33
- אד לכאורה Da'as Zekeinim on Bereishis 28:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:15
- אח לכאורה Rashi on Bereishis 28:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 53:34
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 3:54 סוכה, אזוי ווי אנדערע מצוות וואס זענען פארבונדן מיט גשמיות, ווי ישוב ארץ ישראל אדער עסן לתיאבון, דארף זיין באקוועם, און דערפאר איז א מצטער פטור.
- 6:26 די צדיקים וואס האבן געגעסן אין סוכה אין א גיסנדיגן רעגן האבן נישט געטענה'ט אויף דער הלכה; ארומגערינגלט מיט דער קדושה פון דער סוכה האבן זיי געשפירט א געשמאק און זענען בכלל נישט געווען קיין מצטער.
- 12:01 אברהם אבינו וואס איז געזעסן אין דער היץ האט נישט געליטן פון דער היץ, ווייל זיין באקוועמליכקייט איז געקומען נאר דורכן רצון השם; ער האט געליטן פון נישט האבן קיין אורחים, האט אים דער אייבערשטער צוגעשיקט אורחים.
- 24:58 א סוכה וואס מ'איז מקיים בשלימות טראגט אין זיך א הארה פון די ענני כבוד, און דעמאלט רעגנט עס נישט אריין; אזוי איז געווען ביים בעל שם טוב'ס סוכה, נישט קיין מופת.
- 48:31 די מלאכים וואס זענען פארטריבן געווארן ווייל זיי האבן געזאגט "כי משחיתים אנחנו" ביי סדום, האט מען צוריק אריינגעלאזט אין הימל דורכן באגלייטן יעקב, וואס איז אריין אין דער טומאה פון לבן'ס ארט און איז געווארן בעסער אנשטאט ערגער.
- 55:33 אויפנעמען יעקב אבינו אלס אושפיז מיינט אים אריינלאזן אינעם הארצן און זיך אפלערנען פון אים מיגע זיין אין תורה און מוסר נפש זיין פארן אמת.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 3:32 פארוואס דארף מצות סוכה זיין באקוועם, אזוי אז א מצטער איז פטור, ווען ביי אנדערע מצוות איז באקוועמליכקייט נישט קיין תנאי?
תירוץ: 4:26 מצוות וואס זענען פארבונדן מיט גשמיות, ווי עסן לתיאבון אדער ישוב ארץ ישראל, ווערן נאר מקוים מיט א געשמאק, און וואוינען אין סוכה איז אזא מצוה.
-
קשיא: 6:26 ווי אזוי האבן צדיקים געגעסן אין סוכה אין א גיסנדיגן רעגן, ווען א מצטער איז פטור?
תירוץ: 6:54 זיי זענען נישט געווען קיין מצטער: ארומגערינגלט מיט דער קדושה פון דער סוכה האבן זיי געשפירט א געשמאק, און ארויסגיין וואלט זיי נאר מער וויי געטון.
-
קשיא: 11:08 פארוואס איז אברהם אבינו, וואס האט געהאט די מצוה פון ארץ ישראל, געזעסן אין דער היץ אנשטאט מהדר זיין אויף באקוועמליכקייט ווי רבי אמי און רבי אסי?
תירוץ: 12:01 זיין באקוועמליכקייט איז געווען נאר אין טון דעם רצון השם, ממילא האט אים די היץ נישט געשטערט; נאר דאס וואס ער האט נישט געהאט קיין אורחים, און דער אייבערשטער האט אים צוגעשיקט אורחים.
-
קשיא: 19:07 אויב, ווי תוספות זאגט, א סוכה דארף קענען אריינרעגענען, איז דען דעם בעל שם טוב'ס סוכה וואו עס האט נישט גערעגנט געווען א כשר'ע סוכה?
תירוץ: 27:56 דאס איז נישט געווען קיין מופת נאר מצות סוכה בשלימות, וואס טראגט אין זיך די שמירה פון די ענני כבוד, ווי רבי זירא לערנט "ולמחסה ולמסתור מזרם וממטר".
-
קשיא: 42:07 ווי קומט עס אז אזעלכע גרויסע מלאכים ווי גבריאל און רפאל זאלן פארגעסן זייער שליחות און זאגן "כי משחיתים אנחנו" אין סדום?
תירוץ: 45:14 די טומאה פון סדום איז געווען אזוי גרויס, אז אזוי ווי א מלאך וואלט געשעדיגט געווארן אין מצרים, זענען אפילו די גרויסע מלאכים דארט געשעדיגט געווארן.
-
קשיא: 43:20 פארוואס האט מען די מלאכים צוריק אריינגעלאזט אין הימל פונקט ווען זיי האבן באגלייט יעקב קיין חרן?
תירוץ: 48:31 דורכן באגלייטן האבן זיי באקומען א חלק אין יעקב, וואס איז אריין אין דער טומאה פון לבן'ס ארט און איז געוואקסן, דאס פארקערטע פון זייער פאל אין סדום, און דאס איז געווען זייער תיקון.
מעשיות
-
13:22 דעם בעל שם טוב'ס טרוקענע סוכה
דער משגיח דערציילט, פון פארלעסליכע ספרים פון צדיקים, אז ווען דער בעל שם טוב איז געזעסן אין סוכה און עס האט גערעגנט, האט עס ביי אים אין סוכה נישט גערעגנט. ר' יצחק דראביטשער האט געהאט א מחלוקת מיט אים; איינמאל ווען עס האט שטארק גערעגנט סוכות, האט אים א מאן געזאגט אז ביים בעל שם טוב רעגנט נישט. האט ער גענומען זיין חלה מיט זיין טעלער, איז אריבער צום בעל שם טוב'ס סוכה, געמאכט א לישב בסוכה און דארט געגעסן, כאטש זיי האבן געהאט ריידונגען, צוליב דער מצוה.
אין דער מעשה: דער הייליגער בעל שם טוב, Reb Yitzchak of Drohobitch
געדאנקען
- 4:23 באקוועמליכקייט אלס א תנאי אין א מצוה געפינט מען נאר וואו די מצוה איז אליין א גשמיות'דיגע זאך וואס ווערט געהייליגט, ווי עסן, וואוינען אין ארץ ישראל אדער וואוינען אין סוכה; דארט מיינט צער אז מ'איז בכלל נישט מקיים די מצוה.
- 6:45 די צדיקים וואס זענען געבליבן אין סוכה אין רעגן האבן נישט אוועקגעשטעלט דעם פטור פון מצטער; ארויסגיין וואלט זיי געמאכט מער מצטער, ממילא האט די הלכה אליין פון זיי פארלאנגט צו בלייבן.
- 12:27 רש"י'ס "כדי שלא להטריחו באורחים" ווערט איבערגעדרייט: דער אייבערשטער האט געזען אז די היץ האט אברהם אבינו בכלל נישט געשטערט, נאר דאס וואס ער האט נישט געהאט קיין אורחים, האט ער אים צוגעשיקט אורחים.
- 27:16 רבי זירא לערנט "ולמחסה ולמסתור מזרם וממטר" אלס די טבע פון דער סוכה אליין: א סוכה בשלימות, ווי די ענני כבוד, לאזט נישט אריין דעם רעגן, ממילא איז דעם בעל שם טוב'ס טרוקענע סוכה געווען די מצוה בשלימות, נישט קיין מופת.
- 17:54 אונטער יעדן דוחק פון תוספות ליגט עפעס באהאלטן, אזוי ווי א בויך אונטער א שיינעם טישטעך וואס באהאלט א צירונג און נישט א טעות פונעם אומן.
- 45:35 די מלאכים זענען געשעדיגט געווארן פון דער טומאה פון סדום, אזוי ווי א מלאך וואלט געשעדיגט געווארן אין מצרים; זייער תיקון האט געמוזט קומען דורך יעקב, וואס האט געטון דאס פארקערטע און איז געוואקסן אין ארט פון דער גרעסטער טומאה.
- 52:13 די מלאכים זענען געווען די פאסיגסטע שלוחים צו עשו, ווייל זיי זענען געווען די לעבעדיגע עדות אז יעקב איז נישט געשעדיגט געווארן ביי לבן, ווייל זייער אייגענער תיקון איז דערפון געקומען.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 8:24 דער משגיח זאגט אז ווער עס שפירט נישט די קדושה פון דער סוכה זאל נישט נאכמאכן די צדיקים וואס זענען געזעסן אין איר אין רעגן.
- 55:33 דער משגיח זאגט אז מ'דארף די אושפיזין איינלאדן נישט נאר אין סוכה אריין נאר אינעם הארצן און אין דער נשמה אריין.
- 56:47 פון יעקב אבינו, זאגט ער, דארף מען זיך אפלערנען מיגע זיין אין תורה און מוסר נפש זיין פארן אמת.
- 57:39 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך מתבונן זיין ווער יעדער אושפיז איז געווען און ווי אזוי, מיט וועלכער בחינה, ער האט געדינט דעם רבונו של עולם.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מלאך גבריאל, דער מלאך מיכאל, דער מלאך רפאל, דער רמב"ן, יעקב אבינו, לבן, לוט, עבר, עשו, רבי אמי, רבי אסי, רבי זירא, רבי יצחק דראהאביטשער, רש"י, שם
ערכים אושפיזין, ארץ ישראל, בטחון, הכנסת אורחים, טומאת מת, ישיבת שם ועבר, לויה, סוכה, ענני הכבוד