The Current פרשיות Allude to the גמר החתימה (Explanation of the Concept of פקידה)
קאטאלאג: ZMANIM (English) אלול נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 62 תשנ"ט (1998–99) ענגליש 1 שעה 9 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ווייזט ווי די סדרות וואס מ'לייענט אין די ימי התשובה זענען מרמז אויף די פיר תקופות פון דין, פון ראש השנה ביז זאת חנוכה, און ער רופט אויף צו מאכן א הגנה פאר כלל ישראל אין א קומענדיגן יאר פון פקידה.
דער משגיח רעכנט אויס פיר תקופות פון דין פון ראש חודש אלול: דרייסיג טעג ביז ראש השנה פאר צדיקים, פערציג ביז יום כיפור פאר בינונים, צוויי און פופציג ביז שמיני עצרת, און הונדערט צוויי און צוואנציג ביז זאת חנוכה. נצבים מיט פערציג פסוקים, וילך מיט דרייסיג און האזינו מיט צוויי און פופציג זענען מרמז אויף זיי, און צוזאמען זענען זיי הונדערט צוויי און צוואנציג, אזוי ווי כי תבוא. ער ערקלערט אז כי תבוא איז א תוכחה אויף די פארלוירענע טעג פון פאריגן יאר, און די קומענדיגע טעג ווערן נאר מרמז געווען מפני כבודן של ישראל. אלס א ביישפיל ווייזט ער ביידע סדרים פון די אושפיזין אין פסוק מ"ח און פסוק נ' פון האזינו. דערנאך שטעלט ער אוועק סוכה, וואס האט די קדושה פון בית המקדש העכער צען טפחים, קעגן חנוכה למטה מעשרה אין רשות הרבים. צום סוף רעדט ער וועגן יאר תש"ס, א יאר פון פקידה, פארוואס אזעלכע יארן זענען אפט געווען שווער, און ער רופט אויף צו תשובה און תורה אלס די אמת'ע הגנה פון כלל ישראל.
ענינים: תשובה · חודש אלול · די צייט פון דער גאולה און דער קץ · ספר דברים · סוכות
סדר השיעור
-
0:00 פיר תקופות פון דין
דער משגיח שטעלט אוועק פיר תקופות פאר תשובה פון ראש חודש אלול: ראש השנה פאר צדיקים, יום כיפור פאר בינונים, שמיני עצרת לויטן זוהר, און זאת חנוכה לויטן בת עין. ער רעכנט הונדערט צוויי און צוואנציג טעג ביז זאת חנוכה, מיט חשון פאר דרייסיג טעג.
-
5:20 נצבים, וילך און האזינו ציילן די טעג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט אז וילך מיט דרייסיג פסוקים, נצבים מיט פערציג און האזינו מיט צוויי און פופציג שטימען מיט די תקופות, ער ערקלערט פארוואס נצבים קומט פריער, און ער נעמט ארויס וזאת הברכה. צוזאמען זענען זיי הונדערט צוויי און צוואנציג, און זיין איידעם האט צוגעלייגט אז כי תבוא האט אויך הונדערט צוויי און צוואנציג פסוקים.
-
10:36 כי תבוא: די טעג פון פאריגן יאר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס די הונדערט צוויי און צוואנציג איז מרמז צוויי מאל, און פארוואס עס שטייט נישט אין איין סדרה. ער ענטפערט אז כי תבוא, די סדרה פון די קללות וואס ענדיגט דאס אלטע יאר, איז א תוכחה אויף די טעג פון פאריגן יאר וואס מ'האט נישט אויסגענוצט, און ער רופט אויף צו נוצן די קומענדיגע טעג פאר תשובה, תפילה און צדקה.
-
16:55 פארוואס די קומענדיגע טעג זענען נאר מרמז שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די דריי סדרות זאגן קלאר דרייסיג, פערציג און צוויי און פופציג, אבער די הונדערט צוויי און צוואנציג קומענדיגע טעג זענען נאר מרמז, ווייל ס'איז א בזיון צו דארפן אזוי לאנג, אזוי ווי רש"י זאגט אז משה רבינו האט געזאגט די תוכחה ברמז מפני כבודן של ישראל. ער לייגט צו אז ער האט געטראפן רמזים פאר אסאך טעג אין באזונדערע פסוקים.
-
21:09 די אושפיזין אין די פסוקים פון האזינו שטייט אינעם קאטאלאג
אלס א ביישפיל ברענגט דער משגיח די צוויי סדרים פון די אושפיזין אינעם זוהר, לויט די מדות און לויט דער צייט, וואס חסידים און אשכנזים האלטן זיך דערצו. ער ווייזט אז פסוק מ"ח פון האזינו דערמאנט משה און איז מרמז אויף יוסף אלס "עצם", און פסוק נ' דערמאנט אהרן און איז מרמז אויף יוסף, אזוי אז ביידע סדרים האבן זייער רמז.
-
29:05 סוכה העכער צען, חנוכה אונטער צען
דער משגיח שטעלט אוועק סוכות קעגן חנוכה: א סוכה מוז זיין צען טפחים הויך, וואס די גמרא לערנט ארויס פון די כפורת און פון דעם וואס די שכינה איז קיינמאל נישט אראפ למטה מעשרה, און דאס ליכט פון חנוכה געהערט למטה מעשרה. כאטש די מסקנא איז הלכה למשה מסיני, ערקלערט ער אז אפילו די הוה אמינא פון דער גמרא איז תורה, און זי ווייזט א קשר צווישן סוכה און קודש הקדשים.
-
33:22 די סוכה אלס בית המקדש
דער משגיח רופט סוכות דער שפיץ פון תשרי, און שמיני עצרת דער העכסטער פון אלעם, מיטן חתם סופר. די ספרים זאגן אז די סוכה האט די קדושה פון בית המקדש, דערפאר דארף מען זי היטן אין קדושה, אבער אלס "אימא עילאה" נעמט זי אריין א מענטש אין וועלכן מצב ער זאל נאר זיין; שמיני עצרת קומט די סוכה מיט אין שטוב אריין.
-
38:33 חנוכה אין דעם געביט פון חושך
דער משגיח ערקלערט אז חנוכה איז דער היפך פון סוכה: די מצוה איז אין רשות הרבים, למטה מעשרה, אויף דער לינקער זייט טיר, אין די לאנגע נעכט פון טבת, דאס געביט פון דער סטרא אחרא. ער טייטשט "האזינו השמים" אויף די הייליגע טעג ביז סוכות, און "ותשמע הארץ" אויף חנוכה, ווען די שכינה קומט אראפ אויף דער ערד.
-
43:38 סוכות גיט הגנה; דאס יאר תש"ס
דער משגיח ערקלערט אז יעדער יום טוב איז א קוואל אויפן גאנצן יאר: פסח גיט גאולה, שבועות תורה, און סוכות הגנה, אזוי ווי "ופרוס עלינו סוכת שלומך". דערנאך גייט ער איבער צום קומענדיגן יאר תש"ס, וואס מ'רעדט אסאך דערפון, און ער באטאנט אז קיינער ווייסט נישט ווען משיח וועט קומען.
-
46:57 פקידה, און קיינער ווייסט נישט דעם קץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט וואס איז פקידה: יארן ווען דער אויבערשטער באטראכט צו ברענגען משיח, וואס מ'קען זיי געפינען אין פסוקים און אין גמרא, אבער ס'איז נישט זיכער דאס יאר. ער ברענגט אז יעקב אבינו האט נישט געקענט מגלה זיין דעם קץ, א יאר אין דער גמרא וואס איז פארביי, די סימנים פון משיח אינעם רמב"ם, און די מעשה פון בר כוזיבא וואס רבי עקיבא האט געהאלטן אז ער איז משיח.
-
51:28 פארוואס יארן פון פקידה זענען געווען טראגיש, און סימנים פון האפענונג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יארן פון פקידה זענען אפט געווען טראגיש ווייל דער שטן, וואס האט מורא פון משיח, איז מקטרג אויף כלל ישראל, און ער ברענגט ביישפילן: ת"ח מיט די גזירות פון כמעלניצקי, דאס יאר פונעם מלבי"ם 1914, און ת"ש. פון די ווערטער פון מנוח'ס ווייב טענה'ט ער אז די גרויסע זאכן וואס טוען זיך היינט, אידן אין ארץ ישראל און לערנען תורה, ווייזן אז דער אויבערשטער האט א רצון, און עס איז אן אנהייב פון קיבוץ גלויות.
-
57:54 די אמת'ע שומרים פון כלל ישראל
דער משגיח זאגט אז דאס קומענדיגע יאר דארף הגנה, און דער אויבערשטער ערווארט עס פון די וואס לערנען תורה און טוען מצוות: תשובה בויט די סוכה, זיי זענען די אמת'ע הגנה פאר ישראל, און די ארבע מינים, די אותיות פון שם הוי"ה, זענען זייערע כלי זיין. ער רופט אויף צו פרובירן נאכאמאל אויף ראש השנה, יום כיפור און סוכות, און שליסט מיט א ברכה פאר א יאר פון תשובה, שמחה און גאולה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פיר תקופות פון דין
נצבים, וילך און האזינו ציילן די טעג
דער משגיח ווייזט אז די סדרות וואס מ'לייענט אין די טעג זענען מרמז אויף די תקופות. וילך, די קירצסטע סדרה, האט דרייסיג פסוקים, אנטקעגן די טעג ביז ראש השנה; נצבים האט פערציג, אנטקעגן יום כיפור; און האזינו צוויי און פופציג, אנטקעגן שמיני עצרת. נצבים קומט פריער ווייל דער רוב עולם זענען נישט קיין צדיקים גמורים און דארפן פערציג טעג, אזוי ווי מ'זאגט אין ונתנה תוקף, ראש השנה ווערט מען געשריבן און יום כיפור נחתם. ה
וזאת הברכה רעכנט ער נישט, ווייל מ'לייענט עס שמחת תורה און נישט אום שבת. צוזאמען מאכן די דריי סדרות הונדערט צוויי און צוואנציג, און זיין איידעם האט צוגעלייגט אז כי תבוא האט אויך הונדערט צוויי און צוואנציג פסוקים.
כי תבוא: די טעג פון פאריגן יאר
דער משגיח פרעגט פארוואס די הונדערט צוויי און צוואנציג דארף מרמז ווערן צוויי מאל, און פארוואס עס קומט נאר ארויס דורך צוזאמענשטעלן דריי סדרות. ער דערמאנט די גמרא אז מ'לייענט כי תבוא מיט די קללות פאר ראש השנה, כדי עס זאל זיך ענדיגן דאס יאר מיט אירע קללות. ממילא קוקן אירע הונדערט צוויי און צוואנציג פסוקים צוריק אויף די טעג פון פאריגן יאר. ו
פארוואס די קומענדיגע טעג זענען נאר מרמז
די דריי סדרות, ערקלערט דער משגיח, זאגן קלאר דרייסיג, פערציג און צוויי און פופציג טעג, אבער די תורה וויל נישט ארויסזאגן אז א איד דארף הונדערט צוויי און צוואנציג טעג, ווייל ס'איז א בזיון צו דארפן ביז חנוכה. דאס איז אזוי ווי רש"י אין אנהייב דברים, אז משה רבינו האט געזאגט די תוכחה ברמז מפני כבודן של ישראל. ח
ער לייגט צו אז ער האט געטראפן רמזים פאר אסאך באזונדערע טעג אין די פסוקים פון די סדרות וואס שטימען מיט זיי.
די אושפיזין אין האזינו
אלס א ביישפיל נעמט דער משגיח די אושפיזין פון סוכות. אין איין ארט שטעלט זיי דער זוהר לויט זייערע מדות, משה און אהרן פאר יוסף, און אזוי פירן זיך חסידים; אין אן אנדער ארט ברענגט דער זוהר דעם סדר לויט ווען זיי האבן געלעבט, מיט יוסף אלס פערטער, און אזוי פירן זיך אשכנזים. ביידע האבן א מקור, ביידע זענען גערעכט, און א רמז אין דער תורה מוז אריינכאפן ביידע. ט,י
סוכה העכער צען, חנוכה אונטער צען
סוכות און חנוכה, מערקט אן דער משגיח, זענען א היפך. א סוכה מוז זיין צען טפחים הויך, און די גמרא לערנט עס צוערשט ארויס פון די כפורת און פון דעם וואס די שכינה איז קיינמאל נישט אראפ למטה מעשרה, און דאס ליכט פון חנוכה שטעלט די גמרא למטה מעשרה. ס,ע
די מסקנא פון דער גמרא איז אז די הייך איז א הלכה למשה מסיני, אבער דער משגיח ערקלערט אז אפילו א הוה אמינא פון דער גמרא איז תורה. זי ווייזט א ממש'דיגן קשר צווישן סוכה און קודש הקדשים.
די סוכה אלס בית המקדש
דער משגיח רופט סוכות דער שפיץ פון תשרי, און שמיני עצרת דער העכסטער פון אלעם, מיטן חתם סופר אז אלע ימים טובים זענען א הכנה דערצו. די ספרים זאגן אז די קדושה פון סוכה איז די קדושה פון בית המקדש; זיי מאנען אז מ'זאל נישט אריינלאזן קיין גוי, נישט רעדן דארט, און האבן הייליגע מחשבות.
פונדעסטוועגן, נישט אזוי ווי אין בית המקדש, מעג מען אריינגיין אין סוכה אין יעדן מצב, ווייל סוכות ווייזט דער אויבערשטער זיין אהבה. די ספרים רופן זי אימא עילאה, א מאמע וואס שטופט נישט אוועק אפילו א שמוציג קינד. שמיני עצרת גייט די סוכה מיט מיטן מענטש אין שטוב אריין.
חנוכה אין דעם געביט פון חושך
סוכות גיט הגנה
פקידה, און קיינער ווייסט נישט דעם קץ
פארוואס יארן פון פקידה זענען געווען טראגיש
אסאך יארן פון פקידה זענען געווען טראגיש, זאגט דער משגיח, ווייל ווען דער אויבערשטער מאכט אויס אז א יאר פאסט פאר משיח, איז דער שטן, וואס ווייסט אז משיח איז זיין סוף, מקטרג אויף כלל ישראל און ברענגט ארויף זייערע עבירות. דער זוהר האט געזאגט ת"ח, די יארן פון די גזירות פון כמעלניצקי; דער מלבי"ם האט אויסגערעכנט תרע"ד, 1914, ווען די ערשטע וועלט מלחמה האט זיך אנגעהויבן. אא
דער משגיח דערמאנט זיך ווי ער האט אלס יונג אינגל געווארט אויף ת"ש, ווען די לאגערן האבן זיך אנגעהויבן. תש"ס איז אויך א יאר פון פקידה; ער וויל קיינעם נישט שרעקן, און ער האפט אז עס וועט זיין א גוט יאר פאר אידן.
פון מנוח'ס ווייב, וואס האט געטענה'ט אז אויב דער אויבערשטער וואלט זיי געוואלט טויטן וואלט ער זיי נישט באוויזן קיין חסד, נעמט ער האפענונג: היינט איז שוין כמעט א דריטל פון כלל ישראל אין ארץ ישראל, און מער אידן לערנען תורה ווי אלעמאל. פאר משיח וועט א טייל זיך שוין צוזאמקלייבן, און דערנאך, "עוד אקבץ עליו", וועט דער אויבערשטער צולייגן צו זיי. אב,אג
די אמת'ע שומרים פון כלל ישראל
דאס קומענדיגע יאר דארף הגנה, זאגט דער משגיח, און דער אויבערשטער ערווארט עס נישט פון די וואס ווייסן גארנישט, נאר פון די וואס לערנען תורה, טוען מצוות און זאגן קריאת שמע. די תשובה פון ראש השנה און יום כיפור בויט די סוכה, וואו מ'שפירט ווי די שכינה שוועבט איבערן קאפ.
די וואס לערנען תורה אין די בתי מדרשים זענען די אמת'ע הגנה פאר ישראל, און דער סכך, כאטש ס'איז נאר שטרוי, איז א הגנה. דער משגיח רופט אויף צו גיין אין סוכה מיט שמחה און אהבה, לערנען די הלכות, זיך גרייטן מיט א גוטן אלול, און אויסגעבן א ביסל מער פאר א שענערן אתרוג.
די גמרא רופט די ארבע מינים כלי זיין, און זיי זענען די פיר אותיות פון שם הוי"ה, אזוי ווי מ'זאגט אין דעם יהי רצון פארן נעמען דעם לולב; מיט זיי שלאגט מען די שעדליכע כוחות. אד,אה
צום שלוס רופט ער אויף נישט צו זיין פארזוימט: צו פרובירן אויף ראש השנה, נאכאמאל אויף יום כיפור און אויף סוכות, און דערנאך זיך גרייטן צו חנוכה. ער בענטשט אז עס זאל זיין א יאר פון תשובה, שמחה און גאולה, און מ'זאל זען ווי דער אויבערשטער שפרייט אויס די סוכת שלום אויף כלל ישראל און ירושלים.
מראי מקומות
תורה
נביאים
תלמוד בבלי
- א לכאורה Rosh Hashanah 16b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:21
- ד Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:59
- ו Megillah 31b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:46
- ז לכאורה Chagigah 4a מפתח אינעם אויסשרייב: 14:45
- ס לכאורה Sukkah 5a מפתח אינעם אויסשרייב: 29:39
- ע לכאורה Shabbos 22a מפתח אינעם אויסשרייב: 29:39, 38:55
- ר Gemara (מקום נישט באשטימט) 48:18 מפתח
- ת לכאורה Sanhedrin 98b מפתח אינעם אויסשרייב: 49:18
- אד Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01:57
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 0:42 ס'זענען דא פיר תקופות פון דין פון ראש חודש אלול: דרייסיג טעג ביז ראש השנה, פערציג ביז יום כיפור, צוויי און פופציג ביז שמיני עצרת, און הונדערט צוויי און צוואנציג ביז זאת חנוכה.
- 6:06 די צאל פסוקים פון נצבים (פערציג), וילך (דרייסיג) און האזינו (צוויי און פופציג) שטימט מיט די תקופות, און צוזאמען זענען זיי הונדערט צוויי און צוואנציג.
- 13:52 די הונדערט צוויי און צוואנציג פסוקים פון כי תבוא זענען א תוכחה אויף די טעג פון פאריגן יאר וואס מ'האט נישט אויסגענוצט, און די קומענדיגע טעג ווערן נאר מרמז געווען דורך א צוזאמענשטעל פון סדרות, מפני כבודן של ישראל.
- 29:39 די סוכה האט די קדושה פון בית המקדש און זי איז העכער צען טפחים, און חנוכה איז דער היפך: למטה מעשרה, אין רשות הרבים, אין די לאנגע נעכט פון טבת.
- 46:27 דאס קומענדיגע יאר תש"ס איז א יאר פון פקידה, אבער קיינער ווייסט נישט ווען משיח וועט קומען, און אזעלכע יארן זענען אפט געווען טראגיש ווייל דער שטן איז מקטרג.
- 43:38 יעדער יום טוב גיט א מתנה אויפן גאנצן יאר, און סוכות גיט הגנה; די וואס לערנען תורה און טוען תשובה דארפן צושטעלן די הגנה פאר כלל ישראל.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 6:38 פארוואס קומט נצבים (פערציג פסוקים) פאר וילך (דרייסיג), אז ראש השנה קומט פאר יום כיפור?
תירוץ: 7:00 די תורה גייט נאכן רוב, וואס זענען נישט קיין צדיקים גמורים און דארפן די פערציג טעג ביז יום כיפור.
-
קשיא: 10:46 פארוואס איז די צאל הונדערט צוויי און צוואנציג מרמז צוויי מאל, אין כי תבוא און אין די דריי סדרות צוזאמען?
תירוץ: 13:52 כי תבוא, די סדרה פון קללות, איז א תוכחה אויף די טעג פון פאריגן יאר וואס מ'האט נישט אויסגענוצט, און די דריי סדרות רעדן פון די טעג פונעם קומענדיגן יאר.
-
קשיא: 11:15 פארוואס שטייען די דרייסיג, פערציג און צוויי און פופציג טעג יעדעס אין איין סדרה, און די הונדערט צוויי און צוואנציג נאר דורך א צוזאמענשטעל?
תירוץ: 17:38 צו דארפן הונדערט צוויי און צוואנציג טעג איז א בזיון, דערפאר איז די תורה עס נאר מרמז און זאגט עס נישט ארויס, מפני כבודן של ישראל.
-
קשיא: 23:05 וועלכער סדר פון די אושפיזין איז ריכטיג, דער לויט די מדות אדער דער לויט דער צייט?
תירוץ: 23:10 ביידע האבן א מקור אינעם זוהר און ביידע זענען גערעכט, און די תורה איז מרמז אויף ביידע אין פסוק מ"ח און פסוק נ' פון האזינו.
-
קשיא: 50:42 פארוואס ברענגט דער רמב"ם, וואס ברענגט נישט קיין מעשיות, די מעשה פון בר כוזיבא?
תירוץ: 50:47 כדי צו ווייזן אז אפילו רבי עקיבא, דער גרעסטער תנא, האט נישט געוואוסט ווער משיח איז.
-
קשיא: 51:33 פארוואס זענען אסאך יארן פון פקידה געווען טראגישע יארן?
תירוץ: 51:46 ווייל אין אזא יאר איז דער שטן, וואס ווייסט אז משיח איז זיין סוף, מקטרג אויף כלל ישראל און ברענגט ארויף זייערע עבירות.
מעשיות
-
50:02 רבי עקיבא און בר כוזיבא
דער משגיח דערציילט אז רבי עקיבא האט געהאלטן אז בר כוזיבא איז משיח און ער האט אים געשטיצט. ווען בר כוזיבא איז געהרגעט געווארן, האט רבי עקיבא געוואוסט אז ער איז נישט משיח. דער משגיח מערקט אן אז דער רמב"ם, וואס ברענגט געווענליך נישט קיין מעשיות, ברענגט די מעשה כדי צו ווייזן אז אפילו רבי עקיבא האט נישט געוואוסט ווער משיח איז.
אין דער מעשה: רבי עקיבא, בר כוכבא, דער רמב"ם
געדאנקען
- 6:38 נצבים מיט פערציג פסוקים קומט פאר וילך מיט דרייסיג, כאטש ראש השנה קומט פאר יום כיפור, ווייל די תורה גייט נאכן רוב, וואס זענען נישט קיין צדיקים גמורים און דארפן די גאנצע פערציג טעג.
- 13:52 די הונדערט צוויי און צוואנציג פסוקים פון כי תבוא קוקן צוריק: זיי זענען א תוכחה אויף די טעג פון תשובה וואס מ'האט באקומען פאריגס יאר און נישט אויסגענוצט, און דערפאר האט זיך דאס יאר געענדיגט מיט קללות.
- 17:34 די תורה זאגט ארויס קלאר דרייסיג, פערציג און צוויי און פופציג טעג, אבער די גאנצע הונדערט צוויי און צוואנציג נאר דורך א צוזאמענשטעל פון דריי סדרות, ווייל ס'איז א בזיון צו דארפן ביז חנוכה, אזוי ווי משה רבינו'ס תוכחה איז געווען ברמז מפני כבודן של ישראל.
- 24:29 פסוק מ"ח און פסוק נ' פון האזינו, וואס שטימען מיטן פערטן און זעקסטן טאג סוכות, דערמאנען קלאר משה און אהרן, און ביידע זענען מרמז אויף יוסף, אזוי אז דער סדר פון חסידים און דער סדר פון אשכנזים פאר די אושפיזין האבן יעדער א מקור און קיינער ווערט נישט באליידיגט.
- 31:48 אפילו א הוה אמינא פון דער גמרא וואס זי גייט דערנאך אוועק דערפון איז תורה: דאס ארויסלערנען די הייך פון סוכה פון די כפורת ווייזט א ממש'דיגן קשר צווישן סוכה און קודש הקדשים.
- 29:39 סוכה און חנוכה זענען א היפך: די סוכה בלייבט העכער צען טפחים אזוי ווי די שכינה, און דאס ליכט פון חנוכה שטעלט מען למטה מעשרה, אויף דער לינקער זייט, אין רשות הרבים און אין די לאנגע נעכט פון טבת, און מ'ברענגט קדושה אריין אין דעם געביט פון חושך.
- 51:36 יארן פון פקידה זענען אפט געווען טראגיש פונקט ווייל זיי זענען פאסיג פאר משיח: דער שטן, וואס ווייסט אז משיח איז זיין סוף, ברענגט ארויף די עבירות פון כלל ישראל כדי מקטרג צו זיין.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 15:38 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך לערנען פון די פארלוירענע טעג פון פאריגן יאר, און נוצן די קומענדיגע טעג פאר תשובה, תפילה און צדקה.
- 35:35 דער משגיח מאנט אז מ'זאל זיך פירן אין דער סוכה מיט דער קדושה פון בית המקדש: נישט רעדן דארט, האבן הייליגע מחשבות, און היטן זיך אין קדושה.
- 58:31 דער משגיח זאגט אז די וואס לערנען תורה און טוען מצוות מוזן צושטעלן הגנה פאר כלל ישראל דורך תשובה אויף ראש השנה און יום כיפור.
- 1:00:50 דער משגיח זאגט אז מ'זאל גוט לערנען די הלכות סוכה, זיך גרייטן צו סוכות מיט א גוטן אלול, ראש השנה און יום כיפור, און אויסגעבן א ביסל מער פאר א שענערן אתרוג.
- 1:03:34 דער משגיח רופט אויף צו פרובירן אויף ראש השנה, נאכאמאל אויף יום כיפור און אויף סוכות, און דערנאך זיך גרייטן צו חנוכה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אהרן הכהן, בר כוכבא, דער בת עין, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער ווילנער גאון, דער חתם סופר, דער מלבי"ם, דער רמב"ם, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, כמעלניצקי ימ"ש, מנוח, משה רבינו, רבי עקיבא, רחל אמנו, רש"י
ערכים אושפיזין, אימא עילאה, ארבעה מינים, בינוני, הוה אמינא, הושענא רבה, הלכה למשה מסיני, זאת חנוכה, יום הדין, למטה מעשרה, סטרא אחרא, פקידה, קיבוץ גליות, קללות, רשות הרבים, שם הוי"ה, שמיני עצרת, תוכחה