לדוד ה' אורי - בבטחון תלוי הכל

קאטאלאג: זמנים אלול נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 15 תש"מ (1979–80) אידיש 50 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 50 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז אלול איז אן עיר מקלט וואס מ'דארף אנווייזן און אויסנוצן, אז די הבטחה פונעם אריז"ל פאר'ן זאגן לדוד ה' אורי הענגט אין לעבן מיט איר ענין פון בטחון, און אז די פערציג טעג זענען א מקוה וואו מ'דארף פאר אלעם פאררעכטן די מידות צו יענעם.

דער משגיח עפנט מיט'ן בני יששכר: דער פסוק פונעם רוצח בשוגג, "אנה לידו ושמתי לך", איז ראשי תיבות אלול, ממילא איז אלול אן עיר מקלט פונעם יצר הרע. אזוי ווי די תורה פאדערט סימנים וואס ווייזן צום מקלט, דארף מען אנווייזן אויף אלול, ווייל זיין וועג איז א "דרך בים" וואו מ'קען גרינג פארבלאנדזשען. ער באקלאגט אז דער פחד פון אלול פון פריערדיגע דורות איז נישטא. דערנאך ברענגט ער די הבטחה פונעם אריז"ל אז ווער ס'זאגט לדוד ה' אורי פון ראש חודש אלול גייט ארויס זכאי בדין, און ערקלערט אז אזוי ווי ביי אשרי הענגט עס אין לעבן מיט'ן תוכן, דהיינו בטחון, וואס רירט אן יעדע זאך אין עבודת ה'. פון רש"י ווייזט ער אז דאס הארץ טראגט אריבער דעם רבונו של עולם'ס מעסעדזש אין אלול. די פערציג טעג זענען א מקוה פון ארבעים סאה, יעדע שעה א לוג. צום סוף שטעלט ער זיך אויף בין אדם לחבירו, מיט א מעשה פון ר' ישראל סאלאנטער, דעם דרשה פון רבי אלעזר בן עזריה און א מעשה פונעם מלבי"ם.

ענינים: חודש אלול · בטחון · בין אדם לחבירו · מידות טובות · תהלים

סדר השיעור

  1. 0:00 אלול אלס אן עיר מקלט

    דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר אז "אנה לידו ושמתי לך" איז ראשי תיבות אלול, ממילא איז אלול אן עיר מקלט פונעם יצר הרע, און ער פארבינדט עס מיט'ן ציווי "תכין לך הדרך" מיט סימנים צום מקלט. ער טייטשט דעם פסוק פונעם חודש, "הנותן בים דרך", אז ס'איז א וועג וואו מ'קען גרינג פארבלאנדזשען און די טעג לאזן אוועקגיין.

  2. 5:53 דער פארלוירענער פחד פון אלול

    דער משגיח שטעלט אנטקעגן דעם פחד וואס האט אנגענומען אידן ווען אלול איז געקומען, ווי די עלטערע ספרים שרייבן, מיט דער היינטיגער גלייכגילטיגקייט, און ער פראטעסטירט קעגן מאכן נסיעות אין די טעג פון ראש חודש אלול. ער שליסט אז מ'דארף זיך מחזק זיין און קוקן אויף די סימנים אויפ'ן וועג צום רבונו של עולם.

  3. 9:16 די הבטחה פונעם אריז"ל אויף לדוד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לייענט די קבלה פונעם אריז"ל, געברענגט אין סידור פון ר' שבתי, אז ווער ס'זאגט לדוד ה' אורי פון ראש חודש אלול ביז נאך שמחת תורה איז מובטח א גוט יאר, און פרעגט ווי אזוי בלויז זאגן קען דאס פארזיכערן. לויט אשרי און פרשת המן ענטפערט ער אז מ'דארף לעבן מיט'ן תוכן פונעם קאפיטל, דהיינו בטחון, און ער ווייזט עס פון דער גמרא וועגן איינעם וואס קומט נישט אין בית הכנסת.

  4. 14:42 בטחון אין דער טאג-טעגליכער עבודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווענדט אן בטחון אויף היטן די אויגן אויפ'ן גאס, נישט רעדן פאר'ן דאווענען, נישט רעדן אין מקוה, און נישט איבעררייסן דאס לערנען צו הערן נייעס. אין יעדן פאל, זאגט ער, איז דער תירוץ אז מ'קען עפעס פארלירן פארענטפערט מיט בטחון.

  5. 19:07 אינעווייניג אין לדוד: בטחון און דאס הארץ'ס שליחות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט דורך פסוקים פון לדוד צו ווייזן אז דער גאנצער קאפיטל איז בטחון, און ערקלערט אז דער וואס פארלאזט זיך נאר אויפ'ן רבונו של עולם ווערט געמשפט נאר פונעם רבונו של עולם אליין. מיט רש"י אויף "לך אמר לבי" ערקלערט ער אז אין אלול איז דאס הארץ דער שליח פונעם רבונו של עולם, און מיט'ן תרגום אויף "למען שוררי" אז א איד וויל א גוט יאר כדי צו זינגען צום רבונו של עולם.

  6. 26:25 די פערציג טעג אלס א מקוה

    דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר אז די פערציג טעג זענען ארבעים סאה און זייערע 960 שעה זענען 960 לוגין פון א מקוה, און דערמיט פארשטייט מען פארוואס רבי עקיבא'ס "מקוה ישראל ה'" שליסט מסכת יומא. ער לייגט צו א פשט אין א לשון פון די הושענות וועגן דריי שעה, דאס כשר'ן א מקוה דורך השקה, און די כוונה פונעם אריז"ל פון "לב טהור" ביי טבילה.

  7. 33:17 אלול און תשובה אויף מידות

    דער משגיח שטעלט זיך אויף דעם אז אחוץ לערנען און דאווענען דארף מען אין די פערציג טעג ארבעטן אויף מידות, און ברענגט דעם רמב"ם אז מ'דארף תשובה טאן אויף מידות. ער ווייזט אן אז דער פסוק פון אלול רעדט פון א רוצח, און פארשעמען א צווייטן איז א סארט שפיכת דמים, און אז די פסוקים פון אלול וואס די ספרים ברענגען זענען אלע בין אדם לחבירו.

  8. 36:26 ר' ישראל סאלאנטער און דער צעריסענער שוך מעשה

    דער משגיח דערציילט ווי איינער האט פארשעמט א געוועזענעם שוסטער ביי זיין קינדס חופה מיט'ן דערלאנגען א צעריסענעם שוך צו פרעגן וויפיל ס'קאסט צו פאררעכטן, און ווי ר' ישראל סאלאנטער האט געזאגט אז די רבנים פון ווילנא דארפן מאכן א חשבון. ער לייגט צו אז געוויסע רבנים האלטן אז דער חורבן אין אייראפע איז געקומען צוליב פארדארבענע מידות, און אז אזעלכע וועגן מוז מען אויסרייסן.

  9. 39:46 "את זו" דרש רבי אלעזר בן עזריה

    דער משגיח פרעגט פארוואס די משנה זאגט "את זו דרש רבי אלעזר בן עזריה", און ערקלערט אז זיין דור, וואס האט געזען דעם חורבן, האט מיט'ן פינגער אנגעוויזן אויף עבירות בין אדם לחבירו אלס די סיבה. ער פארבינדט עס מיט די לעצטע מינוטן פון יום כיפור, ווען ביי נעילה רעדט מען נאר פונעם עושק פון יענעם, אויך צונעמען פון יענעם וואס קומט אים.

  10. 43:47 דער מלבי"ם און דעם חתם סופר'ס ארט מעשה

    דער משגיח דערציילט די מסורה פון די תלמידים פונעם חתם סופר ווי דער יונגער מלבי"ם האט זיך געשטעלט אויף'ן חתם סופר'ס ארט און אים געמאכט עגמת נפש, און פון דעמאלט אן האבן זיך פאר אים פארמאכט די שערי תורה, אזוי אז ער האט נאר געשריבן אויף תנ"ך און יעדן שבת מנחה געבעטן מחילה. ער שליסט מיט דער גמרא אז א בן תורה דארף מאכן באליבט דעם שם שמים דורך שיינע הנהגה, און רופט צו תשובה אויף מידות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

אלול אלס אן עיר מקלט

0:01

דער משגיח עפנט מיט'ן בני יששכר, אז דער פסוק פונעם רוצח בשוגג, "אנה לידו ושמתי לך", איז ראשי תיבות אלול. ממילא איז אלול אן עיר מקלט: דער יצר הרע, דער "גואל הדם", לויפט נאך דעם מענטש כדי אים צו מאכן זינדיגן און דערנאך אים צו שטראפן, און אין אלול קען מען פון אים אנטלויפן. א,ב

1:55

די תורה זאגט "תכין לך הדרך", און רש"י ערקלערט אז ביי די פרשת דרכים זענען געשטאנען סימנים "מקלט, מקלט". אזוי דארף מען אויך אנווייזן אויף אלול. דער פסוק פונעם חודש, "הנותן בים דרך", איז א פליסיגער וועג וואו מ'פארבלאנדזשעט גרינג, און די טעג גייען אוועק ביז יום כיפור קומט אן און ס'איז גארנישט געווארן. ג,ד,ה

דער פארלוירענער פחד פון אלול

6:08

דער משגיח שטעלט אנטקעגן דעם פחד וואס האט אנגענומען אידן ווען אלול איז געקומען, ווי עלטערע ספרים שרייבן, מיט היינט, ווען אלול איז פונקט ווי תמוז אדער סיון. ער פראטעסטירט, נישט קעגן מענטשן נאר קעגן דעם ענין אליין, אז מ'שטעלט צו נסיעות אויף די טעג פון ראש חודש אלול, און שליסט אז מ'דארף זיך מחזק זיין און גיין לויט די סימנים צום רבונו של עולם.

די הבטחה פונעם אריז"ל אויף לדוד

9:16

דער משגיח לייענט די קבלה פונעם אריז"ל, געדרוקט אין סידור פון ר' שבתי, אז ווער ס'זאגט לדוד ה' אורי פון ראש חודש אלול ביז נאך שמחת תורה גייט ארויס זכאי בדין און שלעכטע גזירות ווערן בטל. ער פרעגט: ווי אזוי קען בלויז דאס זאגן עס פארזיכערן? ו,ז

12:20

ער ענטפערט פון דער גמרא'ס הבטחה פאר דעם וואס זאגט אשרי דריי מאל א טאג, און פון דער סגולה פון פרשת המן אויף פרנסה: ביידע מיינען לעבן מיט דעם וואס מ'זאגט. לדוד רעדט כמעט אינגאנצן פון בטחון. די גמרא אז דער רבונו של עולם פרעגט נאך איינעם וואס איז נישט געקומען אין בית הכנסת ווייזט עס: פארוואס האט ער נישט געהאט בטחון אז זיין ביזנעס וועט נישט ליידן? ח,ט,י

בטחון אין דער טאג-טעגליכער עבודה

15:00

דער משגיח ווייזט בטחון אין דער טעגליכער הנהגה. מ'דארף היטן די אויגן אויפ'ן גאס אן מורא האבן אז מ'וועט עפעס פארפעלן. מ'זאל נישט רעדן פאר'ן דאווענען סיידן כדי צו העלפן א צווייטן, און נישט אין מקוה, וואו, ווי ר' פינחס'ל קאריצער זאגט, ציט א געוויסע קליפה איר חיות פון אזא רעדן. אויך זאל מען נישט איבעררייסן דאס לערנען פאר נייעס; בטחון הייסט זיך פארלאזן אז מ'וועט גארנישט פארלירן.

אינעווייניג אין לדוד

19:17

דער משגיח גייט דורך לדוד און ווייזט אז ער איז פול מיט בטחון: "ה' אורי וישעי ממי אירא", "אם תחנה עלי מחנה", "אחת שאלתי". ווען מ'איז דאס קובע אין הארצן, ווערט מקוים די הבטחה פונעם אריז"ל, ווייל דער וואס פארלאזט זיך נאר אויפ'ן רבונו של עולם ווערט געמשפט נאר פונעם רבונו של עולם אליין, און נישט פון די אונטערשטע בתי דינים. ז

21:38

ער ברענגט רש"י אויף "לך אמר לבי בקשו פני": דאס הארץ איז דער שליח פונעם רבונו של עולם. אין אלול גיסט זיך תשובה אויף דער וועלט, און דאס הארץ טראגט אריבער דעם מעסעדזש אז מ'זאל זוכן דעם רבונו של עולם; דער ענטפער איז "את פניך ה' אבקש". דער חתם סופר לייגט צו אז דער וואס זוכט האט א הבטחה. כ

24:47

פון "הורני ה' דרכך" קומט דער משגיח צוריק צו די סימנים פון אלול, און מיט'ן תרגום אויף "למען שוררי", צוליב מיינע לויבן, ערקלערט ער אז א איד בעט א גוט יאר כדי ער זאל קענען זינגען און דאנקען דעם רבונו של עולם. ל

די פערציג טעג אלס א מקוה

26:25

דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר אז די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור זענען קעגן די ארבעים סאה פון א מקוה, און זייערע 960 שעה קעגן אירע 960 לוגין. דערפאר שליסט מסכת יומא מיט רבי עקיבא'ס "מקוה ישראל ה'": דעמאלט ווערט די מקוה פארטיג, און מיט טהרה קומט שמחה, ווי "תגלנה עצמות דכית". מ,נ,ע

29:25

ער זאגט א פשט פון זיך אין א מאדנעם לשון פון די הושענות וועגן דריי שעה: דריי לוגין שאובין פסל'ן א מקוה, און פארלוירענע שעות טוען דאס זעלבע. אזא מקוה כשר'ט מען דורך השקה צו א כשר'ע מקוה, דהיינו זיך מחבר זיין צום רבונו של עולם, דער צדיק של עולם.

32:09

ער ברענגט דעם אריז"ל אז ביי טבילה האט מען אין זינען "לב טהור ברא לי", וואס איז ראשי תיבות טבל, און בעט אז יעדע שעה זאל מצטרף ווערן צו דער מקוה. ס

אלול און תשובה אויף מידות

33:48

אחוץ לערנען און דאווענען, זאגט דער משגיח, פאדערן די פערציג טעג ארבעט אויף מידות, ווי דער רמב"ם שרייבט אז מ'דארף תשובה טאן אויף מידות. דער פסוק פון אלול רעדט פון א רוצח, און פארשעמען א צווייטן איז א סארט שפיכת דמים. אויך די אנדערע פסוקים פון אלול, ווי "איש לרעהו ומתנות לאביונים", זענען בין אדם לחבירו. פ,ב,צ,ק

דער צעריסענער שוך ביי דער חופה

36:26

ר' ישראל סאלאנטער האט זיך באקלאגט אויף דעם תענוג וואס מענטשן האבן פון פארשעמען יענעם. ווען א געוועזענער שוסטער האט געמאכט א רייכע חתונה, האט א קנאי אים אונטער דער חופה דערלאנגט א צעריסענעם שוך צו פרעגן וויפיל ס'קאסט צו פאררעכטן, און ר' ישראל האט געזאגט אז די רבנים פון ווילנא דארפן מאכן א חשבון. דער משגיח לייגט צו אז רבנים האלטן אז דער חורבן אין אייראפע איז געקומען נאך אזעלכע פארדארבענע מידות.

"את זו" דרש רבי אלעזר בן עזריה

40:02

דער משגיח פרעגט פארוואס די משנה זאגט "את זו" דרש רבי אלעזר בן עזריה, אז יום כיפור איז נישט מכפר בין אדם לחבירו. זיין דור האט געזען דעם חורבן און האט אנגעוויזן אויף דעם אלס די סיבה. די לעצטע משנה איז קעגן די לעצטע מינוטן פון יום כיפור, ווען ביי נעילה דערמאנט מען נאר "למען נחדל מעושק ידינו", אויך צונעמען פון יענעם וואס קומט אים. ר,ש

דער מלבי"ם און דעם חתם סופר'ס ארט

43:47

דער משגיח דערציילט א מסורה פון די תלמידים פונעם חתם סופר. דער יונגער מלבי"ם, א באקאנטער עילוי, איז געקומען קיין פרעשבורג און געזאגט א דרשה שבת מיט'ן חתם סופר'ס רשות. ביי מנחה האט ער זיך געשטעלט אויף'ן חתם סופר'ס ארט, און דער חתם סופר איז אריינגעקומען און געהאט חלישות הדעת. ביים מלבי"ם האבן זיך פארמאכט די שערי תורה; ער האט נאר געשריבן אויף תנ"ך, און יעדן שבת מנחה האט ער געבעטן מחילה.

47:05

דער משגיח שליסט מיט דער גמרא אז דער שם שמים דארף ווערן באליבט דורך דעם וואס לערנט און פירט זיך שיין מיט מענטשן, און רופט צו תשובה אויף מידות. ת

מראי מקומות

תורה

  1. ב Shemos 21:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01, 33:48
  2. ג Devarim 19:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:55
  3. ט לכאורה Shemos 16 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:20

נביאים

  1. ה Yeshayahu 43:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:55

כתובים

  1. ז Tehillim 27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:16, 19:17
  2. ס Tehillim 51:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:09
  3. ע Tehillim 51:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:25
  4. ק Esther 9:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:48

משנה

  1. נ Mishnah Yoma 8:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:25
  2. ר Mishnah Yoma 8:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:02

תלמוד בבלי

  1. ח Berachos 4b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:20
  2. י Berachos 6b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:20
  3. צ לכאורה Bava Metzia 58b מפתח אינעם אויסשרייב: 33:48
  4. ת Yoma 86a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:05

ראשונים

  1. ד לכאורה Rashi on Devarim 19:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:55
  2. כ Rashi on Tehillim 27:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:38
  3. פ לכאורה Rambam Hilchos Teshuvah 7:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:48

אחרונים און חסידות

  1. א Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01
  2. מ Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 26:25

תפילה און פיוט

  1. ו Siddur of Rabbi Shabsai (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 9:16
  2. ש Ne'ilah prayer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 40:02

אנדערע

  1. ל לכאורה Targum on Tehillim 27:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:47

עיקרי הדברים

  1. 0:25 אלול איז אן עיר מקלט, און אזוי ווי די סימנים ביי די פרשת דרכים דארף מען אויף אים אנווייזן, אז מענטשן זאלן טאקע אריינאנטלויפן.
  2. 12:13 די הבטחה פונעם אריז"ל פאר'ן זאגן לדוד ה' אורי ווערט מקוים נאר ווען מ'נעמט אריין אין הארץ איר ענין פון בטחון, אזוי ווי ביי דער גמרא'ס הבטחה פאר אשרי.
  3. 14:08 בטחון באשטימט די פראקטישע הנהגה: קומען אין בית הכנסת, היטן די אויגן, נישט רעדן פאר'ן דאווענען און אין מקוה, און נישט מפסיק זיין דאס לערנען צוליב נייעס.
  4. 26:25 די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור זענען א מקוה פון ארבעים סאה, און יעדע איינע פון זייערע 960 שעה איז א לוג.
  5. 33:52 אלול פאדערט פאר אלעם תשובה אויף מידות און בין אדם לחבירו, ווייל פארשעמען א צווייטן איז א סארט שפיכת דמים.
  6. 40:02 רבי אלעזר בן עזריה'ס דרשה אז יום כיפור איז נישט מכפר אויף עבירות בין אדם לחבירו ווייזט מיט'ן פינגער וואס מ'דארף פאררעכטן, און דערפאר שטעלט זיך נעילה אויף דעם עושק פון יענעם.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 11:48 ווי אזוי קען בלויז זאגן לדוד ה' אורי דורכאויס אלול פארזיכערן א גוטן דין?

    תירוץ: 12:30 אזוי ווי ביי דער גמרא'ס הבטחה פאר אשרי, איז די הבטחה פאר דעם וואס נעמט אריין דעם תוכן פונעם קאפיטל אין הארץ און לעבט דערמיט, און דער תוכן איז בטחון.

  2. קשיא: 28:02 פארוואס קומט רבי עקיבא'ס "מקוה ישראל ה'" ממש צום סוף פון מסכת יומא?

    תירוץ: 28:13 ווייל צום סוף פון יום כיפור ווערט פארטיג די מקוה פון די פערציג טעג, ארבעים סאה.

  3. קשיא: 40:09 פארוואס זאגט די משנה "את זו" דרש רבי אלעזר בן עזריה?

    תירוץ: 40:33 זיין דור האט מיטגעלעבט דעם חורבן, און מיט "את זו" האט ער מיט'ן פינגער אנגעוויזן אויף עבירות בין אדם לחבירו אלס דאס וואס האט עס גורם געווען.

  4. קשיא: 44:27 פארוואס האט דער מלבי"ם, א גרויסער גאון, געשריבן נאר א פירוש אויף תנ"ך און נישט אויף ש"ס, שולחן ערוך אדער רמב"ם?

    תירוץ: 45:55 ווייל נאכדעם וואס ער האט מבזה געווען דעם חתם סופר מיט'ן שטעלן זיך אויף זיין ארט, האבן זיך פאר אים פארמאכט די שערי תורה.

מעשיות

  1. 37:11 דער צעריסענער שוך ביי דער חופה

    א שוסטער איז רייך געווארן און האט געמאכט א גרויסע רייכע חתונה, און אן אנדערער האט עס פארדראסן. ווען אלע זענען געשטאנען אונטער דער חופה, איז ער צוגעלאפן, אויסגעשריגן הויך פאר אלעמען, און דערלאנגט דעם מחותן א צעריסענעם שוך, פרעגנדיג וויפיל ס'קאסט אים צו פאררעכטן. ס'איז געווארן א געלעכטער און יענער איז שטארק פארשעמט געווארן. ווען ר' ישראל סאלאנטער האט דאס געהערט, האט ער געזאגט אז די רבנים פון ווילנא דארפן מאכן א חשבון הנפש פארוואס אזא זאך קען פאסירן אין ווילנא, אז מ'האט נישט אויסגעלערנט בעסערע מידות.

    אין דער מעשה: רבי ישראל סאלאנטער

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  2. 44:57 דער מלבי"ם אויף'ן חתם סופר'ס ארט

    ווי א יונגער בחור פון ארום זיבעצן, שוין באקאנט אלס א עילוי, איז דער מלבי"ם געקומען קיין פרעשבורג, וואו דער חתם סופר האט אים אויפגענומען און אים געגעבן רשות צו זאגן א דרשה שבת פאר מנחה, כאטש דער חתם סופר אליין איז נישט געקומען. ווען דער מנין איז דערנאך אוועקגעשטאנען דאווענען, האט זיך דער מלבי"ם געשטעלט אויף'ן חתם סופר'ס ארט, און דער חתם סופר איז אריינגעקומען, דאס געזען, און געהאט חלישות הדעת. די תוצאות זענען געווען גלייך: ביים מלבי"ם האבן זיך פארמאכט די שערי תורה, און זיין גאנץ לעבן האט ער געקענט שרייבן נאר א פירוש אויף תנ"ך, כאטש ער איז געווען א כלי אויף אסאך מער. יעדן שבת מנחה צייט פלעגט ער אריינגיין אליין אין א צימער און בעטן מחילה ביים רבונו של עולם פאר'ן מבזה זיין א תלמיד חכם.

    אין דער מעשה: דער מלבי"ם, דער חתם סופר

געדאנקען

  1. 1:37 אזוי ווי די תורה איז נישט צופרידן מיט'ן בויען ערי מקלט נאר פאדערט סימנים ביי יעדן פרשת דרכים, אזוי העלפט אלול נישט פון זיך אליין: מ'דארף אויף אים אנווייזן, אנדערש גייט מען פארביי.
  2. 4:45 דער פסוק פון אלול, "הנותן בים דרך", באשרייבט א וועג וואס שטייט נישט אויף אן ארט: אן שטענדיגע סימנים טראגט מען זיך אוועק, און די פערציג טעג זענען אוועק איידער מ'כאפט זיך.
  3. 20:37 דער וואס פארלאזט זיך באמת נאר אויפ'ן רבונו של עולם ווערט געמשפט נאר פונעם רבונו של עולם אליין און נישט פון די אונטערשטע בתי דינים, און דאס ערקלערט די הבטחה פונעם אריז"ל אז דער וואס זאגט לדוד גייט ארויס זכאי.
  4. 21:57 לויט רש"י איז די אויפוועקונג פונעם הארץ אין אלול אליין דעם רבונו של עולם'ס מעסעדזש, וואס דאס הארץ טראגט אריבער אלס זיין שליח, אז א איד זאל אים זוכן.
  5. 30:07 יעדע שעה פון די פערציג טעג איז א לוג פון א מקוה; פארלוירענע שעות זענען ווי שאובין וואס מ'גיסט אריין, און די רפואה איז זיך משיק זיין צום רבונו של עולם, דער אמת'ער צדיק, אזוי ווי מ'כשר'ט א מקוה דורך השקה צו א כשר'ע מקוה.
  6. 34:33 דער פסוק פון אלול אליין רעדט פון א רוצח, א רמז אז די תשובה פון אלול איז אויף דער "שפיכת דמים" פון פארשעמען און וויי טאן א צווייטן.
  7. 40:14 דאס ווארט "את זו" אין "את זו דרש רבי אלעזר בן עזריה" איז דער פינגער פון א דור וואס האט געזען דעם חורבן, וואס ווייזט אן אויף עבירות בין אדם לחבירו אלס די סיבה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 15:31 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט רעדן אומזיסט פאר'ן דאווענען, מיט בטחון אז מ'וועט גארנישט פארלירן, סיידן ס'איז באמת נויטיג צו העלפן א צווייטן.
  2. 16:53 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט רעדן אין מקוה.
  3. 18:00 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט איבעררייסן דאס לערנען כדי צו הערן נייעס, נאר זיך פארלאזן מיט בטחון.
  4. 34:00 דער משגיח זאגט אז די פערציג טעג דארף מען אויסנוצן צו ארבעטן אויף גוטע מידות: גוט זיין צו יענעם, נישט אריינזאגן א שארף ווארט, און נישט פארשעמען אדער אונטערשטעלן א פיסל.
  5. 46:59 דער משגיח זאגט אז א בחור וואס לערנט איז מחויב צו האבן גוטע מידות און רעדן מיט מענטשן מיט שיינקייט, כדי דער שם שמים זאל ווערן באליבט דורך אים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער הייליגער אר"י, דער חתם סופר, דער מלבי"ם, רבי אלעזר בן עזריה, רבי ישראל סאלאנטער, רבי עקיבא, רבי פינחס קאריצער, רבן יוחנן בן זכאי, רש"י

ערכים בטחון, בין אדם לחבירו, נעילה, עיר מקלט, קליפה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט