“בארות אשר חפרו” - מעיינות התפילה; “וסתמם פלישתים” - ע"י ליצנות.

קאטאלאג: פרשת השבוע תולדות נומ׳ ⁨6⁩ פאקעט גייד ז׳ 6 תשמ"ה (1984–85) אידיש 1 שעה 3 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 3 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויפן יסוד פון די בארות וואס אברהם אבינו האט אויסגעגראבן און די פלשתים האבן פארשטאפט, רופט דער משגיח זיין חברה זיך מחדש צו זיין אין עבודת התפילה: דאווענען מיט כח, צוזאמען און אין צייט, מיט בעלי תפילה וואס הויבן דעם עולם, אן מורא פאר ליצנות.

דער משגיח עפנט מיטן כל שמחה: די בארות וואס אברהם אבינו האט אויסגעגראבן זענען געווען קוואלן פון עבודת השם, די פלשתים האבן זיי פארשטאפט ביז די עבודה איז געווארן א מצות אנשים מלומדה, און יצחק האט זיי נאכאמאל אויסגעגראבן. ביי א מלוה מלכה אין חודש כסלו, דעם חודש פון התחדשות, ווענדט ער דאס צו זיין חברה וואס איז געבויט אויף תפילה. ער לייענט דעם בריוו פונעם קעניגסבערגער רב צו רבי יונתן אייבשיץ וועגן א לאנגן דאווענען ראש השנה וואס מ'האט דערפון געמאכט ליצנות, און רבי יונתנס תשובה אז שטיין פאר השם יתברך אין תפילה איז זיין חלק. ער איז מסביר ווי אזוי תפילה שטייט נעבן תורה, אז יעדער קומט צו דביקות לויט זיין מדריגה מיט יגיעה און מיט א קול רם, און פונעם חובת הלבבות ווי אזוי מ'קריכט העכער פון זיין יכולת. דערנאך מאנט ער מ'זאל דאווענען צוזאמען און אין צייט, מיט א לימוד פון בלגה'ס פארמאכטן חלון און א מעשה פונעם חידושי הרי"ם, פאדערט אז בעלי תפילה זאלן הויבן דעם עולם, און ענדיגט מיט אהבת ישראל און א ווארענונג נישט צו רעדן ביים דאווענען און ביים לערנען.

ענינים: כוונה אין דאווענען · דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת · התחדשות אין עבודת השם

סדר השיעור

  1. 0:00 נאכאמאל אויסגראבן אברהמס בארות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם כל שמחה: די בארות זענען געווען קוואלן פון עבודת השם וואס די פלשתים האבן פארשטאפט ביז ס'איז געווארן א מצות אנשים מלומדה, און יצחק האט זיי מחדש געווען. ער ווענדט דאס צו דער חברה וואס איז צוזאמענגעקומען צו א מלוה מלכה אין כסלו, לויבט די יונגעלייט וואס האלטן זיך צוזאמען, און זאגט אז מ'דארף גראבן טיפער כדי זיך מחדש צו זיין.

  2. 6:49 רבי יונתנס לאנגע תפילה און די ליצנים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לייענט א בריוו פונעם קעניגסבערגער רב, וואס פרעגט ביי רבי יונתן אייבשיץ וואס צו טון ווען מ'מאכט ליצנות פון זיין לאנגן שחרית ראש השנה, און רבי יונתנס תשובה אז שטיין פאר השם יתברך אין תפילה איז זיין חלק, אפילו מ'לאכט פון אים. ער לייגט צו א ווארט פון דער בריסקער משפחה און דוד המלכס ווערטער וועגן די וואס האבן געשפעט פון זיין תפילה.

  3. 12:34 תורה, תפילה און דביקות לויט די מדריגה שטייט אינעם קאטאלאג

    דורך דעם בעל התניא אין הלכות תלמוד תורה און די חסידים הראשונים וואס האבן פארברענגט שעות מיטן דאווענען, איז דער משגיח מסביר אז תפילה האט איר אייגן ארט נעבן תורה, ווי די מצוה פון דביקות. יעדער לויט זיין מדריגה קען זוכה זיין צו השתפכות הנפש ווען ער דאווענט מיט יגיעה און א קול רם; ער ברענגט דעם בית אהרן וועגן צדיקי אמת וואס הייבן זיך אויף אפילו מיט א שעפטשען.

  4. 20:10 ארויפקריכן העכער פון זיין יכולת שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק צו כסלו און די פארשטאפטע בארות, לייענט דער משגיח דעם איין און צוואנציגסטן חשבון פונעם חובת הלבבות: א מענטש געוואוינט זיך צו צו דער עבודה וואס ער קען, דערנאך שטרעבט ער און בעט אויף מער, און השם יתברך עפנט אים טויערן העכער פון זיין יכולת, ווי א בעל מלאכה וואס קומט צו מחדש זיין. ער לייגט צו רבי מרדכי טשערנאבילערס לימוד אז מ'דארף דאווענען מיט אלע אברים און כוחות.

  5. 27:17 דאווענען צוזאמען, אין צייט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח איז מסביר אז דאס דאווענען אין בית הכנסת ווירקט ווייל איינער שטארקט דעם אנדערן, ברענגט דעם בעל התניא און די קדושה פון די מלאכים וואס זאגן יחד, און בעט אז אלע זאלן קומען אין צייט און אנהייבן הודו צוזאמען. ער באטאנט אז שחרית איז די עיקר תפילה וואס פארבט דעם גאנצן טאג, מיט א מעשה פון א איד וואס ער האט געזען לערנען גמרא אן א קאפל אין א ביבליאטעק, און דעם בית אהרנס ווארט אז לערנען און דאווענען דארפן איינס דאס אנדערע.

  6. 32:20 בלגה'ס פארמאכטער חלון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין סוף סוכה וועגן דער משפחה פון בלגה, וואס מ'האט זיי פארמאכט זייער חלון אינעם בית המקדש; איין דעה איז אז זיי זענען געקומען שפעט, און רש"י טייטשט אז דאס איז א סימן אז די עבודה איז זיי נישט געווען טייער. ער לערנט עס ווי די פארשטאפטע בארות: יעדער האט א חלון, א צינור פון השפעה פון זיין שורש נשמה, און ווען ער ווערט פארשטאפט זאל ער שעפן חיזוק פון חברים ביז זיין אייגענער עפנט זיך נאכאמאל.

  7. 37:52 צו שפעט: דער חידושי הרי"ם און דער חורבן

    דער משגיח דערציילט א מעשה פון א פארלעסלעכן ספר: דעם לעצטן ערב שבת האט מען געהערט ווי דער חידושי הרי"ם זאגט צו א נשמה אז ער קען איר מער נישט העלפן ווייל מ'האט שוין געבענטשט ליכט. ער איז מסביר אז דער וואס קומט שפעט צו עבודת השם אויף דער וועלט קומט שפעט אויך אויבן, און אז דער בית המקדש איז חרוב געווארן אויך ווייל שלמה המלך האט זיך אויפגעכאפט שפעט אין טאג פון חנוכת הבית; ממילא טאר מען נישט חרוב מאכן דעם אייגענעם בית המקדש מיט שפעטיגן.

  8. 42:32 א בעל תפילה מוז הויבן דעם עולם

    דער משגיח רעדט צו די בעלי תפילה: דער סטאלינער רבי און דער צאנזער רב האבן יעדער אראפגענומען א פארשלאפענעם בעל תפילה אינמיטן דאווענען, ווייל א בעל תפילה מוז הויבן דעם עולם. ער שטויסט אפ אנהייבן הודו שטיל פון עניוות, ברענגט אז אין עקבתא דמשיחא דארף מען האבן חוצפה, טענה'ט קעגן די וואס ווילן נישט צוגיין, און ברענגט א מדרש וועגן א נביא וואס איז נענש געווארן ווייל ער האט נישט געוואלט נוצן זיין שיין קול: א מתנה ווערט געגעבן פאר דעם מענטשנס תיקון.

  9. 52:51 התחדשות אין כסלו און אהבת ישראל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח רופט אויף נאכאמאל אויסצוגראבן די נקודה פון אברהם אין יעדן אין כסלו, דעם חודש פון חינוך און התחדשות, און זאגט אז דער עיקר איז אהבת ישראל, ווי דער אריז"ל האט אנגעהויבן דאס דאווענען מיטן מקבל זיין די מצוה פון ואהבת לרעך כמוך; שנאה איז א קליפה וואס מ'דארף אויסרייסן, און מ'זאל קוקן אויף די אייגענע חסרונות. ער מאנט אז אלע זאלן קומען דאווענען צוזאמען, ווייל מער אידן איז מער אלקות, און רופט דעם בית המדרש דאס ארט וואס האלט צוזאמען די וואס זענען שוין נישט אין ישיבה.

  10. 57:57 נישט רעדן אין בית המדרש; סיום מיט א ברכה

    דער משגיח ווארנט נישט צו שמועסן ביים לערנען און נישט צו לערנען אדער רעדן ביים דאווענען, ברענגט רבי מרדכי טשערנאבילער, און פארגלייכט דעם וואס רעדט צו איינעם וואס עפנט א פענסטער אין א גרויסער קעלט און פארקילט אלעמען; אין בית הכנסת מוז זיין ווארעם. ער ענדיגט אז ער רעדט אויך צו זיך אליין, און בענטשט אז אין ראש חודש כסלו זאל מען זיך מחדש זיין אין לערנען און דאווענען מיט חיות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

נאכאמאל אויסגראבן אברהמס בארות

0:01

דער משגיח עפנט מיטן כל שמחה אויף די בארות פון אברהם (בראשית כו, טו; יח). די בארות זענען געווען קוואלן פון עבודת השם און יראת שמים וואס אברהם אבינו האט אנטפלעקט פאר די איינוואוינער פונעם לאנד. מיט די צייט האבן די פלשתים זיי פארשטאפט: מ'האט ווייטער געדינט, אבער אן חיות, אן פייער און אן ווארעמקייט, ביז ס'איז געווארן א מצות אנשים מלומדה (ישעיה כט, יג). דערפאר האט יצחק זיי נאכאמאל אויסגעגראבן און מחדש געווען אברהמס דרך. א,ב,ג,ד

2:48

ער ווענדט דאס צו דער חברה, וואס איז צוזאמענגעקומען צו א מלוה מלכה אין כסלו, א חודש פון התחדשות. א יונגערמאן פון דער מתיבתא האט אים געזאגט אז ער איז מקנא די יונגעלייט, וואס האלטן זיך צוזאמען און ביי זיי איז אידישקייט לעבעדיג, בשעת זיינע אייגענע מתמידים-חברים זענען פארזונקען געווארן אין פרנסה. פונדעסטוועגן, זאגט דער משגיח, דארף מען גראבן טיפער און זיך מחדש זיין.

רבי יונתנס לאנגע תפילה און די ליצנים

6:49

די חברה, זאגט דער משגיח, איז געבויט בעיקר אויף תפילה. ער לייענט א בריוו פונעם קעניגסבערגער רב, רבי ארי' לייב, צו רבי יונתן אייבשיץ: ער איז מאריך ראש השנה ביי שחרית כמעט ביז קריאת התורה צוליב די כוונות, מ'מאכט פון אים ליצנות, און ער פרעגט וואס צו טון. רבי יונתן האט געענטפערט אז ער האלט אויך נאך אינמיטן שמונה עשרה ווען דער ציבור זאגט שוין קדושה, און הגם מ'לאכט פון אים, איז דאס זיין חלק אז ער שטייט פאר השם יתברך אין תפילה (קהלת ב, י). ה

11:28

דער משגיח לייגט צו אז דעם בריסקער רבס טאטע האט געזאגט אז ער לערנט א גאנצן טאג כדי זוכה צו זיין צו א גוטע תפילה. ליצנות, ערקלערט ער, איז אלעמאל געווען דער גורל פון די וואס לייגן זיך אריין אין תפילה, ווי דוד המלך זאגט (תהלים סט, יג-יד; קט, ד), ווייל תפילה שטייט ברומו של עולם און מענטשן מזלזלן דערין (ברכות ו:). ו,ז,ח

תורה, תפילה און דביקות לויט די מדריגה

12:34

דער משגיח ברענגט דעם בעל התניא אין הלכות תלמוד תורה: תלמוד תורה איז די גרעסטע מצוה, יעדער איד מוז קענען די הלכות, און דערנאך איז דא די מצוה פון עסק התורה. פונדעסטוועגן, ווען מ'האט שוין די ידיעה, מעג מען אפגעבן צייט פאר תפילה, ווי די חסידים הראשונים האבן געווארט א שעה פאר און נאכן דאווענען, און זייער תורה איז נתקיים געווארן. דאס איז די מצוה פון דביקות. ט,י

14:43

נישט יעדער קומט צו דער דביקות פון גרויסע צדיקים, אבער יעדער האט זיין אמת לויט זיין מדריגה, ווי דער תניא שרייבט. ווען ער דאווענט מיט יגיעה, מיט א קול רם און מיט אלע אברים, קען ער זוכה זיין צו רגעים פון השתפכות הנפש. דער בית אהרן שרייבט אז צדיקי אמת קענען זיך דערהייבן אפילו מיט א שעפטשען, און אנדערע קומען צו חיות הקודש דורך א רעש גדול; דער משגיח ווייזט אויך אן אויפן רמב"ן סוף פרשת בא. כ,ל,מ

ארויפקריכן העכער פון זיין יכולת

20:10

דאס, זאגט דער משגיח, איז דער יסוד פון כסלו: אלעמאל גיין העכער און נישט לאזן די עבודה ווערן פארשטאפט, און אויב יא, זי נאכאמאל אויסגראבן און צולייגן. ער לייענט דעם איין און צוואנציגסטן חשבון פונעם חובת הלבבות: א מענטש געוואוינט זיך צו צו דער עבודה וואס ער קען ביז ס'ווערט א הרגל, דערנאך שטרעבט ער, מאכט פלענער און בעט מיט א גאנץ הארץ אויף מער, און השם יתברך עפנט אים טויערן העכער פון זיין יכולת. נ

22:53

דער חובת הלבבות גלייכט עס צו א בעל מלאכה אדער צו איינעם וואס לערנט הנדסה: אין אנפאנג כאפט ער נאר א טייל, אבער ווען ער פארשטייט די יסודות, גיט אים השם יתברך צו מחדש זיין זאכן וואס קיינער האט אים נישט געלערנט. אזוי אויך זענען די מצוות פון די אברים געמיינט צו דערוועקן די עבודה שבלב. דער משגיח לייגט צו רבי מרדכי טשערנאבילערס לימוד אז נאר דורך דאווענען מיט אלע אברים און כוחות קומט מען צו א געהעריגע כוונה. נ,ע

דאווענען צוזאמען, אין צייט

27:18

איינער פון די עיקרים אין תפילה, זאגט דער משגיח, איז דאווענען צוזאמען, וואו איינער שטארקט דעם אנדערן: ווער עס שטייט לעבן איינעם וואס דאווענט געהעריג, ווערט מיטגעצויגן. דער בעל התניא האט מקפיד געווען אז אלע זאלן אנהייבן צוזאמען ביי הודו, נישט איינער טרינקט קאווע און דער אנדערער קוקט אויף דער וואנט, אזוי ווי די מלאכים זאגן קדושה יחד. דערפאר בעט ער אז אלע זאלן קומען אין צייט.

30:37

שחרית פארבט דעם גאנצן טאג, און אן דעם קען מען נישט באמת לערנען. דער משגיח האט אמאל געזען אין דער ביבליאטעק אויף 42סטע גאס א איד מיט א בלויזן קאפ לערנען מסכת סנהדרין, וואס האט נישט געדאוונט; דאס איז א וויסנשאפטלעך לערנען. ווי דער בית אהרן זאגט, לייטערט דאס לערנען דעם מוח אויפן דאווענען, און דאס דאווענען לייטערט דאס הארץ אויפן לערנען. ל

בלגה'ס פארמאכטער חלון

32:21

די גמרא אין סוף סוכה דערציילט אז מ'האט פארמאכט דעם חלון פון דער משפחה פון בלגה אינעם בית המקדש, און זיי האבן געמוזט נעמען זייערע כלים דורך א פרעמדן חלון. איין דעה איז אז מרים בת בלגה האט מבזה געווען דעם מזבח; די אנדערע, אז זיי זענען געקומען שפעט, און רש"י טייטשט אז דאס ווייזט אז די עבודה איז זיי נישט געווען טייער. צו א זאך וואס איז טייער, מערקט אן דער משגיח, קומט מען אין צייט. פ,צ

35:31

ער בינדט עס צו די פארשטאפטע בארות: יעדער האט א חלון, א צינור פון השפעה פון זיין שורש נשמה, וואס קען זיך פארמאכן אויב מ'ארבעט נישט עס צו האלטן אפן. אזוי ווי א באיפאס אין רפואה, איז די חכמים'ס עצה געווען צו נעמען פון אן אנדער חלון: דער וואס שפירט אז ער איז פארשטאפט זאל שעפן חיזוק פון חברים ביז זיין אייגענער עפנט זיך נאכאמאל.

צו שפעט

38:07

דער משגיח דערציילט א מעשה פון א פארלעסלעכן ספר מיט א הסכמה פונעם גערער רבי ר' אברהם מרדכי. דער חידושי הרי"ם פלעגט ערב שבת מתקן זיין נשמות, און דעם לעצטן ערב שבת האט מען געהערט ווי ער זאגט צו א נשמה אז ער קען איר גארנישט העלפן, מ'האט שוין געבענטשט ליכט.

40:20

ס'שטייט אין ספרים אז דער וואס קומט דא שפעט צו עבודת השם, קומט אויבן אויך שפעט. אויך דער בית המקדש איז חרוב געווארן צום טייל ווייל שלמה המלך האט זיך אויפגעכאפט שפעט אינעם טאג פון חנוכת הבית און ס'האט געפעלט די זריזות; ממילא טאר מען נישט חרוב מאכן דעם אייגענעם בית המקדש מיט שפעטיגן.

א בעל תפילה מוז הויבן דעם עולם

42:44

דאס דאווענען צוזאמען, זאגט דער משגיח, הענגט שטארק אין די בעלי תפילה. דער פריערדיגער סטאלינער רבי, ר' יוחנן, האט אמאל אראפגענומען א בעל תפילה אינמיטן דאווענען, ווייל א בעל תפילה מוז הויבן דעם עולם און דער האט געדאוונט פארשלאפן; דער משגיח האט געזען די זעלבע מעשה ביים צאנזער רב. די קביעות'דיגע בעלי תפילה זענען אויסגעקליבן ווייל זיי דאווענען גוט און קענען הויבן דעם עולם, און דער וואס האט נישט קיין שטארק קול און שפארט זיך איין צוגיין פאר א יארצייט, טוט נישט קיין טובה פאר דער נשמה.

46:18

ער שטויסט אפ אנהייבן הודו שטיל פון עניוות. אין ספר עבודת הקודש ווערט דערציילט פון איינעם וואס האט אזוי געטון און געטענה'ט אז מ'דארף אנהייבן נידעריג און ארויפגיין; דאס, זאגט דער משגיח, האט דער בעל שם טוב געזאגט אויף א ניגון, אבער א שליח ציבור מוז אנהייבן מיט חוצפה. אין אמרי קודש שטייט אז אין עקבתא דמשיחא וועט מען דארפן א גרויסע חוצפה צו דאווענען הויך, און דער רמב"ן פאדערט אויך א קול רם. ק,ר,מ

49:58

אנדערע זאגן זיך אפ צוצוגיין. א מדרש דערציילט פון א נביא מיט א שיין קול וואס האט נישט געוואלט זינגען פאר די עולי רגלים אין ירושלים און איז נענש געווארן; און כבד את ה' מהונך (משלי ג, ט) ווערט געטייטשט מגרונך. יעדע מתנה, ערקלערט דער משגיח, ווערט געגעבן פארן מענטשנס תיקון, ממילא מוז דער וואס האט א קול עס נוצן. ש,ת

התחדשות אין כסלו און אהבת ישראל

52:53

כסלו, דער חודש פון חנוכה און התחדשות, איז די צייט נאכאמאל אויסצוגראבן די בארות, ווייל יעדער האט אין זיך א נקודה פון אברהם וואס קען זיין פארשטאפט. דער גרויסער כלל איז אהבת ישראל, ווי דער אריז"ל האט אנגעהויבן דאס דאווענען מיטן מקבל זיין די מצוה פון ואהבת לרעך כמוך. שנאה איז א קליפה וואס מ'דארף אויסרייסן, און ווי אין רבי אלימלכס תפילה, זאל מען קוקן אויף די אייגענע חסרונות און נישט אויף יענעמס.

54:54

ער בעט אז אלע זאלן קומען דאווענען צוזאמען, אפילו נאר זונטאג, ווייל איינער שטארקט דעם אנדערן, און ברוב עם הדרת מלך (משלי יד, כח). דער בית המדרש מוז זיין דאס ארט וואס האלט צוזאמען די וואס זענען שוין נישט אין ישיבה. אא

נישט רעדן אין בית המדרש; סיום מיט א ברכה

57:57

דער משגיח בעט אז מ'זאל נישט שמועסן ביים לערנען, און נישט לערנען אדער רעדן ביים דאווענען, ווייל דאס ווארפט א קרירות אויף דער תפילה, ווי רבי מרדכי טשערנאבילער שרייבט. אזוי ווי איינער וואס עפנט ברייט א פענסטער אין א גרויסער קעלט, פארקילט דער וואס רעדט אלעמען; אין א בית הכנסת מוז זיין ווארעם, ווי דאס פייער וואס ברענט תמיד אויפן מזבח (ויקרא ו, ו). ע,אב

1:01:31

ער ענדיגט אז ער רעדט אויך צו זיך אליין, און בענטשט אז אין ראש חודש כסלו, דעם חודש פון חנוכת המזבח, זאל מען זיך מחדש זיין אין לערנען און דאווענען מיט חיות.

מראי מקומות

תורה

  1. ב Bereishis 26:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01
  2. ג Bereishis 26:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01
  3. אב Vayikra 6:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 57:57

נביאים

  1. ד לכאורה Yeshayahu 29:13 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01
  2. ס Yeshayahu 48:17 22:44 טעקסט מפתח

כתובים

  1. ה לכאורה Koheles 2:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:49
  2. ו Tehillim 69:13-14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:28
  3. ז Tehillim 109:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:28
  4. ת Mishlei 3:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:58
  5. אא Mishlei 14:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 54:54

תלמוד בבלי

  1. ח Berachos 6b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:28
  2. י Berachos 32b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:34
  3. פ Sukkah 56b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:21

מדרש

  1. ש Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 49:58

ראשונים

  1. מ לכאורה Ramban, end of parshas Bo (Shemos 13:16) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:43, 46:18
  2. נ לכאורה Chovos HaLevavos, Shaar Cheshbon HaNefesh, 21st accounting מפתח אינעם אויסשרייב: 20:10, 22:53
  3. צ לכאורה Rashi on Sukkah 56b מפתח אינעם אויסשרייב: 32:21

אחרונים און חסידות

  1. ט לכאורה Shulchan Aruch HaRav, Hilchos Talmud Torah מפתח אינעם אויסשרייב: 12:34
  2. כ Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:43
  3. ל Beis Aharon (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:43, 30:37
  4. ע Likutei Torah (Chernobyl) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:53, 57:57

אנדערע

  1. א לכאורה Kol Simcha, Toldos מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01
  2. ק Avodas HaKodesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 46:18
  3. ר Imrei Kodesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 46:18

עיקרי הדברים

  1. 0:34 די בארות וואס אברהם אבינו האט אויסגעגראבן זענען די קוואלן פון עבודת השם; ווען די פלשתים פארשטאפן זיי, ווערט די עבודה א מצות אנשים מלומדה, און מ'דארף זיי נאכאמאל אויסגראבן ווי יצחק האט געטון.
  2. 15:25 יעדער איינער, לויט זיין מדריגה, קען זוכה זיין צו רגעים פון דביקות און השתפכות הנפש אין תפילה, ווען ער דאווענט מיט יגיעה, מיט א קול רם און מיט אלע זיינע כוחות.
  3. 27:18 דאס דאווענען צוזאמען שטארקט יעדן איינעם; דערפאר בעט דער משגיח אז אלע זאלן קומען אין צייט און אנהייבן הודו צוזאמען.
  4. 44:38 א בעל תפילה מוז הויבן דעם עולם, דאווענען הויך, שיין און מיט כח, און א פאלשע עניוות האט נישט קיין ארט ביים עמוד.
  5. 53:09 אין חודש כסלו, דעם חודש פון התחדשות, דארף יעדער נאכאמאל אויסגראבן די נקודה פון אברהם אין זיך, געבויט אויף אהבת ישראל, און היטן דאס דאווענען און דאס לערנען פון שמועסן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 12:42 אויב תלמוד תורה איז די גרעסטע מצוה, ווי אזוי האבן די חסידים הראשונים פארברענגט אזויפיל שעות מיט תפילה?

    תירוץ: 13:18 ווען מ'האט שוין די ידיעת התורה וואס מ'מוז האבן, מעג מען אפגעבן לאנגע צייט פאר תפילה, די מצוה פון דביקות; זייער תורה איז נתקיים געווארן דורך דעם.

  2. קשיא: 33:29 וואס איז געווען די עבירה פון דער משפחה פון בלגה?

    תירוץ: 33:31 איין דעה אין גמרא איז אז זיי זענען געקומען שפעט צו דער עבודה, און רש"י טייטשט אז דאס ווייזט אז די עבודה איז זיי נישט געווען טייער.

  3. קשיא: 37:09 ווען א מענטשנס צינור פון השפעה ווערט פארשטאפט, וואס קען ער טון?

    תירוץ: 37:15 ווי א באיפאס אין רפואה, זאל ער שעפן פון אן אנדערנס צינור: נעמען חיזוק פון חברים ביי וועמען דער צינור איז אפן, און ארבעטן ביז זיין אייגענער עפנט זיך נאכאמאל.

  4. קשיא: 39:58 פארוואס איז די נשמה געקומען צום חידושי הרי"ם צו שפעט?

    תירוץ: 40:20 ווי ס'שטייט אין ספרים, דער וואס איז געקומען שפעט צו עבודת השם בשעת ער איז געווען אויף דער וועלט, ווערט באשטראפט אז ער קומט אויבן שפעט צו דעם וואס ער דארף פאר זיין תיקון.

  5. קשיא: 49:58 פארוואס איז דער נביא אינעם מדרש געווען חייב מיתה בידי שמים?

    תירוץ: 50:21 ער האט געהאט א שיין קול, און ווען מ'האט אים געבעטן ביים עולה רגל זיין ער זאל זינגען פארן עולם, האט ער זיך אפגעזאגט.

מעשיות

  1. 7:59 דעם קעניגסבערגער רבס בריוו צו רבי יונתן

    דער קעניגסבערגער רב, רבי ארי' לייב, האט געשריבן צו רבי יונתן אייבשיץ אז ער איז מאריך ראש השנה ביי שחרית כמעט ביז קריאת התורה צוליב די כוונות, און מ'מאכט פון אים ליצנות; ער פרעגט וואס ער זאל טון. רבי יונתן האט געענטפערט אז ער איז אויך מאריך, ער האלט נאך אינמיטן שמונה עשרה ווען דער ציבור זאגט שוין קדושה אדער עלינו, און אפילו מ'לאכט פון אים, איז דאס זיין חלק אז ער שטייט פאר השם יתברך אין תפילה.

    אין דער מעשה: דער קעניגסבערגער רב, רבי יהונתן אייבשיץ

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  2. 11:17 א גאנצן טאג לערנען פאר א גוטע תפילה

    דער משגיח דערציילט אז אין ירושלים האט מען אים איבערגעגעבן פון ר' רפאל, דעם בריסקער רבס זון, אז דער בריסקער רב האט געזאגט אז זיין טאטע האט געזאגט די זעלבע ווערטער: ער לערנט דעם גאנצן טאג כדי דורך דעם זוכה צו זיין צו א גוטע תפילה.

    אין דער מעשה: ר' רפאל סאלאווייטשיק, the Brisker Rav

  3. 31:09 דער איד אין דער ביבליאטעק

    איינמאל, ווען דער משגיח האט געדארפט א זעלטענעם ספר, איז ער ארויפגעגאנגען אין דער ביבליאטעק אויף 42סטע גאס, וואו מ'האט א גרויסע צאל ספרים. דארט האט ער געזען א איד זיצן ביים טיש מיט א בלויזן קאפ און לערנען מסכת סנהדרין, וואס האט אוודאי נישט געדאוונט אינדערפרי; לויט דעם משגיח איז אזא לערנען א וויסנשאפטלעך לערנען, נישט לערנען ווי עס דארף צו זיין.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  4. 38:07 דעם חידושי הרי"מס לעצטער ערב שבת

    די מעשה שטייט אין א ספר פון סיפורים מיט א הסכמה פונעם גערער רבי ר' אברהם מרדכי. דער חידושי הרי"ם פלעגט זיך ערב שבת עוסק זיין מיט תיקון פון נשמות וואס זענען צו אים געקומען. דעם לעצטן ערב שבת איז ער געזעסן אליין ביים טיש, און מ'האט געהערט ווי ער זאגט, אוודאי צו א נשמה, אז ער קען פאר איר גארנישט טון, די רביצין האט שוין געבענטשט ליכט, ס'איז שוין צו שפעט.

    אין דער מעשה: דער חידושי הרי"ם, דער אמרי אמת

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  5. 43:23 דער רבי וואס האט אראפגענומען דעם בעל תפילה

    אין קארלין סטאלין דערציילט מען אז דער פריערדיגער רבי, ר' יוחנן, איז אמאל צוגעגאנגען אינמיטן דאווענען צום בעל תפילה, אים אראפגענומען פונעם עמוד און צוגעשטעלט אן אנדערן, און שפעטער געזאגט אז א בעל תפילה מוז הויבן דעם עולם, און דער האט געדאוונט פארשלאפן. דער משגיח זאגט אז ער האט געזען אין א ספר אז די זעלבע זאך איז פארגעקומען מיטן צאנזער רב.

    אין דער מעשה: רבי יוחנן סטאלינער, דער דברי חיים, דער צאנזער רב

געדאנקען

  1. 1:17 וואס די פלשתים האבן פארשטאפט די בארות איז ווען אברהמס לעבעדיגע עבודה ווערט קאלט און א געוווינהייט, א מצות אנשים מלומדה; וואס יצחק האט זיי נאכאמאל אויסגעגראבן מיינט מחדש זיין דעם זעלבן דרך מיט נייע חיות.
  2. 11:52 ליצנות פון א לאנג דאווענען איז נישט קיין סימן אז מ'טוט נישט ריכטיג: דאס איז אלעמאל געווען דער גורל פון די וואס האבן זיך אריינגעלייגט אין תפילה, ווייל תפילה שטייט ברומו של עולם און מענטשן מזלזלן דערין.
  3. 35:31 בלגה'ס פארמאכטער חלון איז יעדנס צינור פון השפעה פון זיין שורש נשמה; ווען ער ווערט פארשטאפט, איז די עצה א באיפאס: שעפן פונעם חבר'ס אפענעם צינור ביז דער אייגענער עפנט זיך נאכאמאל.
  4. 33:57 שפעטיגן ווייזט אז די עבודה איז נישט טייער, און עס גייט מיט אויף יענער וועלט: דער וואס קומט דא שפעט, קען זיין אז זיין תיקון קומט אויבן צו שפעט.
  5. 45:53 א שליח ציבור וואס הייבט אן הודו שטיל פון עניוות טוט א טעות: א ניגון מעג מען אנהייבן שטיל, אבער א בעל תפילה מוז אנהייבן מיט חוצפה כדי צו הויבן דעם עולם.
  6. 50:54 א שיין קול, ווי יעדע מתנה, ווערט געגעבן פאר דעם מענטשנס תיקון הנפש; זיך אפזאגן עס צו נוצן פארן ציבור אונטער דעם שם פון באשיידנקייט איז פארלירן וואס השם יתברך האט געגעבן דערויף.
  7. 31:54 לערנען און דאווענען דארפן איינס דאס אנדערע: דאס לערנען לייטערט דעם מוח אז מ'זאל קענען דאווענען, און דאס דאווענען לייטערט דאס הארץ אז מ'זאל קענען לערנען.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 29:25 דער משגיח בעט אז אלע זאלן קומען אין צייט, וואכנטאג און שבת, כדי אלע זאלן אנהייבן הודו צוזאמען.
  2. 44:47 דער משגיח זאגט אז א בעל תפילה מוז דאווענען הויך, מיט כח און מיט א גוט אויסגעארבעטן נוסח כדי צו הויבן דעם עולם, און דער וואס האט נישט קיין שטארק קול זאל זיך נישט איינשפארן צוגיין אפילו פאר א יארצייט.
  3. 37:31 דער משגיח זאגט אז דער וואס שפירט אז זיין צינור איז פארשטאפט זאל נעמען חיזוק פון חברים און ארבעטן ביז ער עפנט זיך.
  4. 54:11 דער משגיח בעט אז מ'זאל ליב האבן איינער דעם אנדערן און קוקן אויף די אייגענע חסרונות און נישט אויף יענעמס.
  5. 58:30 דער משגיח בעט אז קיינער זאל נישט רעדן ביים דאווענען אדער ביים לערנען, נישט לערנען מיט א חבר בשעתן דאווענען, און אז דער עולם זאל מוחה זיין ווען אנדערע טוען עס.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אחאב, בלגה, דוד המלך, דער אמרי אמת, דער בעל התניא, דער בריסקער רב, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חידושי הרי"ם, דער קעניגסבערגער רב, דער רבי ר' בונם, דער רבי ר' מלך, יצחק אבינו, מרים בת בלגה, ר' מאטעלע טשערנאבילער, ר' רפאל סאלאווייטשיק, רבי יהונתן אייבשיץ, רבי יוחנן סטאלינער, שלמה המלך

ערכים אהבת ישראל, דביקות, השתפכות הנפש, התחדשות, זריזות, חנוכת המזבח, יגיעה, ליצנות, עקבתא דמשיחא, קול רם, שורש הנשמה, שליח ציבור, תיקון הנפש

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט