The פרשה of ברכה Ushers in כסלו the Month of ברכה The Opposing Philosophies of the צדיק and the רשע (Explanation of the meaning of ויגדלו הנערים)

קאטאלאג: PARSHA (English) תולדות נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 55 תש"ס (1999–2000) ענגליש 53 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 53 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווייזט אז פרשת תולדות, די ערשטע סדרה פון כסלו, איז פול מיט ברכה, און ער טייטשט "ויגדלו הנערים" דורך די צוויי קעגנזייטיגע שיטות פונעם צדיק און פונעם רשע, און דעם כח פונעם לעצטן טאג פון א צדיק.

דער משגיח עפנט מיט חודש כסלו, דער חודש פון ברכה: די חנוכה ליכט לייגט מען צו יעדע נאכט, און יעדער אות פון דעם ווארט ברכה מיינט צולייגן, פון איינס ווערט צוויי. זעקס איז דער מספר פון ברכה, ממילא איז תולדות, די זעקסטע סדרה און דער ערשטער שבת פון כסלו, פול מיט ברכה: יעדע עליה ענדיגט זיך מיט ברכה, און דאס ווארט שטייט 32 מאל. דערנאך טייטשט ער "מכרה כיום": דער צדיק זעט היינט אלס די צייט צו טון מצוות, און דער רשע אלס די צייט צו הנאה האבן. רש"י זאגט אז ביי "ויגדלו הנערים" זענען זיי געווען דרייצן, אבער לויטן חשבון זענען זיי געווען פופצן, דעם טאג וואס אברהם אבינו איז נפטר געווארן. פון אליהו וואס האט געגעבן פי שנים צו אלישע ערקלערט ער אז אויפן לעצטן טאג קומען צונויף אלע טעג פונעם מענטש, און אז יעדער צדיק האט א מתנגד אקעגן אים. יעקב האט אריינגעזאפט די קדושה פון אברהם, און עשו די טומאה פון נמרוד. צום סוף ערקלערט ער פארוואס יצחק האט ליב געהאט מטעמים און עשו, דורך דער קדושה וואס גייט אריין אין עסן.

ענינים: יצחק, יעקב און עשו · חודש כסלו און י"ט כסלו · די הסתלקות פון א צדיק

סדר השיעור

  1. 0:00 כסלו, חנוכה און דאס ווארט ברכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עפנט מיט כסלו, א חודש וואס זיין גאנצער כח איז חנוכה, א יום טוב פון ברכה ווייל די ליכט לייגט מען צו נאכט נאך נאכט. ער ערקלערט אז יעדער אות פון דעם ווארט ברכה מיינט צולייגן: פון איינס ווערט צוויי, ביי איינסער, צענער און הונדערטער.

  2. 5:15 זעקס איז ברכה: די זעקסטע סדרה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז זעקס איז דער מספר פון ברכה: דער וא"ו מיינט "און", יוסף איז דער זעקסטער פון די אושפיזין, און תולדות איז די זעקסטע סדרה. ער ווייזט אז יעדע עליה אין תולדות ענדיגט זיך מיט א ברכה, אז שישי האט א טאפלטע ברכה, און אז דאס ווארט שטייט 32 מאל אין דער סדרה.

  3. 11:00 זיין א כלי, און דעם צדיקס "היום" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז שבת איז דער מקור הברכה, און א מענטש דארף זיך מאכן א גאנצע כלי כדי צו מקבל זיין די ברכה. דערנאך ברענגט ער יעקבס ווערטער "מכרה כיום", און שטעלט אוועק צוויי קעגנזייטיגע שיטות; ער שילדערט די שיטה פונעם צדיק: דאס לעבן לויפט שנעל, דער תכלית איז עולם הבא, און היינט איז צו טון מצוות.

  4. 15:23 דעם רשעס שיטה און דער מכירה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט די שיטה פונעם רשע, עסן און טרינקען היינט ווייל מארגן שטארבט מען, און ער טייטשט דערמיט די מכירת הבכורה: פאר עשו איז זי גארנישט ווערט, פאר יעקב אלעס. דערנאך ברענגט ער "ויגדלו הנערים" מיט רש"י אז זיי זענען געווען דרייצן, און רש"י אז אין יענעם טאג איז אברהם נפטר געווארן און יעקב האט צוגעגרייט די סעודת הבראה.

  5. 19:13 פארוואס פופצן, און אלישעס פי שנים שטייט אינעם קאטאלאג

    דורך א חשבון פון די יארן ווייזט דער משגיח אז אין יענעם טאג זענען די צווילינג געווארן פופצן, אזוי ווי רבינו בחיי זאגט בתוקף, און ער פרעגט פארוואס דער פסוק רופט זיי גרויס ביי פופצן און נישט ביי דרייצן. כדי צו ענטפערן ברענגט ער אליהו הנביא'ס עליה, אלישעס בקשה פון פי שנים, און די גמרא וואס ווייזט אז אלישע האט אלעס געטון צוויי מאל.

  6. 23:10 אלע טעג קומען צונויף אויפן לעצטן טאג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי האט אליהו געקענט געבן טאפל וואס ער האט געהאט, און ענטפערט אז יעדן טאג איז א מענטש נאר וואס ער האט אויפגעטון יענעם טאג, אבער אויפן לעצטן טאג קומען אלע זיינע טעג אים באגלייטן, אזוי ווי די מפרשים טייטשן משה רבינוס "בן מאה ועשרים שנה אנכי היום". ער לייגט צו דעם חתם סופר'ס קלאגע אז ער איז נישט געווען ביים בעט פון זיין רבי'ן ר' נתן אדלער.

  7. 26:27 יעדער צדיק האט זיין מתנגד אקעגן אים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדער מענטש קומט אראפ מיט א כח וואס שטייט אים אקעגן: אברהם האט געהאט נמרוד, יצחק ישמעאל, יעקב לבן און עשו. פון ר' יהושע בן חנניה'ס תשובה צו זיינע תלמידים ווייזט ער אז דער מתנגד איז גלייך צום צדיק און גייט אוועק מיט אים: נמרוד איז אומגעקומען דעם טאג וואס אברהם איז נפטר געווארן, און עשו איז געהרגעט געווארן ביי יעקבס קבורה.

  8. 31:54 ויגדלו: קדושה און טומאה אריינגעזאפט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעקב איז געשטאנען ביים בעט פון אברהם און האט אריינגעזאפט די קדושה פון זיין גאנץ לעבן, און דעם זעלבן טאג האט עשו געהרגעט נמרוד און אריינגעזאפט די גאנצע טומאה פון נמרודס לעבן. דאס איז "ויגדלו הנערים": ביידע זענען גרויס געווארן ביי פופצן, איינער אין קדושה און איינער אין טומאה. דערנאך גייט ער איבער צו יצחקס בקשה פון מטעמים פאר די ברכות.

  9. 35:27 צדיקים וואס שפירן נישט דעם טעם פון עסן מעשה

    דער משגיח דערמאנט אז א צדיק האט נישט קיין אינטערעס אין וואס עולם הזה האט צו געבן, און ער דערציילט ווי דער ישמח משה האט געגעסן וואסער פון וואשן כלים אנשטאט זופ, און ווי דער לבושי שרד האט געטרונקען גלאז נאך גלאז בראנפן מיינענדיג אז ס'איז וואסער. ער דערמאנט א איד וואס האט פערציג יאר נישט געוואוסט ווי עסן שמעקט, און פרעגט פארוואס זשע האט יצחק געוואלט מטעמים.

  10. 43:17 דער סוד פונעם טשאלנט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט פון א רב וואס האט נישט געקענט נאכמאכן א רבי'ס טשאלנט אינדערהיים, ביז די רביצין האט אנטפלעקט אז דער רבי האט אריינגעווארפן בעבלעך און געזאגט "לכבוד שבת קודש". דערפון ערקלערט ער אז אין עסן איז דא רוחניות, אז קדושה גייט אריין אין עסן וואס ווערט צוגעגרייט פאר לערנען, דאווענען און שבת, און אז צדיקים האבן הנאה פון דער קדושה, א מעין עולם הבא, נישט פונעם גשמיות'דיגן טעם.

  11. 46:57 רבקהס עסן, יצחקס ליבשאפט, און די לימוד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי האט יצחק געקענט עסן פלייש וואס עשו, אן אפיקורס, האט געשאכטן, און ענטפערט אז רבקה האט עס אליין צוגעגרייט מיט קדושה, ממילא האט יצחק געשפירט קדושה און געמיינט אז עשו איז א באהאלטענער צדיק. ווען עשו האט צום סוף געברענגט זיין אייגן פלייש, האט יצחק געשפירט ווי גיהנם קומט אריין. ער שליסט אז דער וואס מאכט עפעס לייגט אריין זיין נשמה, און ער ווענדט עס אן אויף עסן, רעסטאראנטן און תפילין, און ווינטשט א גוטן שבת.

דער שיעור, אויסגעשריבן

כסלו, חנוכה און דאס ווארט ברכה

0:01

דער משגיח עפנט מיט דעם אז תולדות איז די ערשטע סדרה פון כסלו, א חודש וואס זיין גאנצער מהות איז חנוכה, נישט ווי אנדערע חדשים וואס עס פאלט נאר אריין א יום טוב. ער ברענגט פונעם זוהר אז די ערשטע פיר און צוואנציג טעג פון כסלו זענען קעגן די אותיות פון ברוך שם, און דער פינף און צוואנציגסטער קעגן שמע ישראל. חנוכה איז א יום טוב פון ברכה, ווייל די ליכט לייגט מען צו נאכט נאך נאכט. א

3:23

לשון הקודש, ערקלערט ער, איז די שפראך מיט וועלכער השם יתברך האט באשאפן די וועלט, ממילא ווייזט יעדעס ווארט זיין מהות. ברכה מיינט צולייגן: דער בי"ת מאכט פון איינס צוויי, דער כ"ף פון צען צוואנציג, און דער רי"ש פון הונדערט צוויי הונדערט.

זעקס איז ברכה: די זעקסטע סדרה

5:36

פון ספרים, זאגט דער משגיח, איז זעקס דער מספר פון ברכה. דער וא"ו, וואס איז זעקס, מיינט "און", מ'לייגט צו איין זאך צו דער אנדערער. יוסף, דער זעקסטער פון די אושפיזין, הייסט אויפן נאמען פון צולייגן, אזוי ווי רחל האט געזאגט ביי זיין געבורט, און דער פסוק "יוסף ה' עליכם" נוצט דאס זעלבע ווארט. ב,ג

7:35

תולדות איז די זעקסטע סדרה, און איר נאמען אליין מיינט צולייגן. יעדע עליה ענדיגט זיך מיט א ברכה: ראשון מיט "והתברכו בזרעך", לוי מיט "ויברכהו ה'", און שישי, ווייל ער איז דער זעקסטער, האט א טאפלטע ברכה, יצחקס ברכות צו יעקב. דער משגיח האט געציילט דעם שורש ברכה 32 מאל אין דער סדרה, פיל מער ווי אין סיי וועלכע אנדערע. ד,ה

זיין א כלי, און דעם צדיקס "היום"

11:09

שבת איז דער מקור הברכה, אזוי ווי מ'זאגט אין לכה דודי, און דער משגיח ערקלערט אז א מענטש דארף זיך מאכן א גאנצע כלי כדי עס צו מקבל זיין; מטבעות וואס מ'שיט אריין אין א צעריסענע קעשענע גייען פארלוירן. ו

12:19

דערנאך ברענגט ער יעקבס ווערטער צום הונגעריגן עשו, "מכרה כיום", און פרעגט וואס מיינט דא "היום". עס זענען דא צוויי קעגנזייטיגע שיטות. דער צדיק ווייסט אז דאס לעבן לויפט אוועק ווי דער שאטן פון א פליענדיגן פויגל, ווי דער מדרש זאגט, און אז דער תכלית איז עולם הבא. היינט איז צו טון מצוות, ווי דער פסוק זאגט, און מארגן צו נעמען שכר; די וועלט איז נישט קיין פיקניק-פלאץ. ז,ח,ט

דעם רשעס שיטה און דער מכירה

15:23

דעם רשעס שיטה, וואס שטייט אין פסוק אין ישעיה, איז עסן און טרינקען היינט ווייל מארגן שטארבט מען. דערפאר האט יעקב געזאגט צו עשו: לויט דיין שיטה פון היינט איז די בכורה גארנישט ווערט, לויט מיינע איז זי אלעס ווערט, ממילא פארקויף זי. און עשו האט מסכים געווען. י

17:45

די תורה ווייזט אזוי די צוויי שיטות פון אנהייב אן, ביי "ויגדלו הנערים". רש"י זאגט אז די קינדער זענען דעמאלט געווען דרייצן, און אז אין יענעם טאג איז אברהם נפטר געווארן און יעקב האט צוגעגרייט א סעודת הבראה פאר דעם אבל יצחק, און עשו האט פון דעם געפאדערט צו עסן. ל,מ,נ

פארוואס פופצן, און אלישעס פי שנים

19:24

א פשוט'ער חשבון פון די יארן ווייזט אז אין יענעם טאג זענען די צווילינג געווארן פופצן, אזוי ווי רבינו בחיי זאגט בתוקף, נישט דרייצן. פרעגט דער משגיח: פארוואס רופט זיי דער פסוק גרויס ביי פופצן און נישט ביי בר מצוה? ס

21:25

כדי צו ענטפערן ברענגט ער פון ספר מלכים: איידער אליהו איז ארויף לעבעדיג אין א פייערדיגן וואגן, האט אלישע געבעטן פי שנים פון זיין רוח, און די גמרא ווייזט אז אלעס וואס אליהו האט געטון האט אלישע געטון צוויי מאל. ע,פ

אלע טעג קומען צונויף אויפן לעצטן טאג

23:25

ווי אזוי האט אליהו געקענט געבן מער ווי ער האט געהאט? דער משגיח ענטפערט אז יעדן טאג איז א מענטש נאר וואס ער האט אויפגעטון יענעם טאג, אבער אויפן לעצטן טאג קומען אלע זיינע טעג אים באגלייטן, אזוי ווי די מפרשים טייטשן משה רבינוס ווערטער "בן מאה ועשרים שנה אנכי היום". ממילא האט אליהו יענעם טאג געקענט געבן טאפל. צ

25:49

אין זיינע דרשות קלאגט דער חתם סופר אז ער איז נישט געווען ביי דער פטירה פון זיין רבי'ן ר' נתן אדלער, וואו ער וואלט געקענט באקומען פי שנים. ק

יעדער צדיק האט זיין מתנגד אקעגן אים

26:27

יעדער מענטש קומט אראפ אויף דער וועלט מיט א כח וואס שטייט אים אקעגן. מיט רבקה זענען געבוירן געווארן צוועלף רשעים; אברהם האט געהאט נמרוד, וואס האט אים געוואלט הרג'ענען, יצחק האט געהאט ישמעאל, און יעקב לבן און עשו.

28:55

די גמרא דערציילט אז ר' יהושע בן חנניה האט אלעמאל געוואונען די וויכוחים מיט די חכמים פונעם קעניגס הויף; ווען זיינע תלמידים האבן זיך געזארגט ווער וועט זיי ענטפערן נאך אים, האט ער געברענגט עשוס ווערטער "נסעה ונלכה ואלכה לנגדך". דער משגיח ערקלערט: צדיק און רשע זענען גלייך אקעגן אנאנד, ממילא ווען דער גרויסער צדיק גייט אוועק, גייט דער מתנגד אויך אוועק אדער פארלירט זיין כח. ר,ש

30:44

דערפאר איז נמרוד אומגעקומען דעם טאג וואס אברהם איז נפטר געווארן. רבקהס "למה אשכל גם שניכם יום אחד", זאגט רש"י, איז געווען נבואה: ביי יעקבס קבורה האט חושים בן דן געהרגעט עשו. ת,אא

ויגדלו: קדושה און טומאה אריינגעזאפט

32:35

יעקב איז געשטאנען ביים בעט פון אברהם, וואו די קדושה פון זיין גאנץ לעבן איז צונויפגעקומען, האט עס אריינגעזאפט און איז געווארן א פיל גרעסערער צדיק. דעם זעלבן טאג האט עשו געהרגעט נמרוד און אריינגעזאפט די טומאה פון נמרודס גאנץ לעבן. דאס איז "ויגדלו הנערים": ביי פופצן זענען ביידע געוואקסן, איינער אין קדושה, איינער אין טומאה. ל

צדיקים וואס שפירן נישט דעם טעם פון עסן

35:29

יצחק האט געבעטן עשו'ן מטעמים, און רבקה האט זיי צוגעגרייט פאר יעקב. אבער, דערמאנט דער משגיח, א צדיק האט נישט קיין חשק אין עסן, פארוויילונג אדער וואקאציעס. אב

35:57

די ספרים דערציילן אז דער ישמח משה, דער עלטער-זיידע פונעם סאטמאר רב, האט באקומען זופ און פלייש ווען די רביצין איז געפארן אויף א חתונה. ווען זי איז צוריקגעקומען איז די זופ געשטאנען אומבארירט: ער האט געגעסן פונעם טאפ מיט זייף-וואסער פאר די כלים, און נישט געשפירט קיין חילוק.

38:23

דער לבושי שרד, א גרויסער פוסק אין צפת, האט יעדן מוצאי שבת שפעט געלערנט, און א חסיד פלעגט אים ברענגען בראנפן. איינמאל, ווען ער איז געווען פארטיפט, האט דער איד איבערגעלאזט דאס פלעשל; דער רב, דורשטיג, האט געמיינט אז ס'איז וואסער און אויסגעטרונקען גאנצע גלעזער, צוויי מאל. שפעטער, מיט א קליין גלעזל, האט ער עס צוגערירט צו דער צונג און געזאגט אז ס'איז שטארק. דער משגיח לייגט צו אז ער האט געקענט א איד וואס האט פערציג יאר נישט געוואוסט ווי עסן שמעקט. פארוואס זשע האט יצחק געוואלט מטעמים?

דער סוד פונעם טשאלנט

43:38

א רב וואס האט ביי א גרויסן רבי'ן געגעסן אן אויסערגעווענליכן טשאלנט האט באקומען דעם רעצעפט, אבער אינדערהיים איז ער ארויס פשוט. האט די רביצין אנטפלעקט דעם סוד: יעדן ערב שבת ווארפט דער רבי אריין א האנטפול בעבלעך און זאגט "לכבוד שבת קודש", און דאס גיט א טעם פון גן עדן.

45:40

אין עסן איז דא רוחניות, ערקלערט דער משגיח. ווען א בת ישראל קאכט כדי איר פאמיליע זאל קענען לערנען, דאווענען און היטן שבת, גייט אריין קדושה, א מעין עולם הבא; פון דעם האבן צדיקים הנאה, נישט פונעם גשמיות'דיגן טעם.

רבקהס עסן, יצחקס ליבשאפט, און די לימוד

47:04

עשו האט געיאגט און געברענגט יצחק'ן פלייש, "כי ציד בפיו". אבער ווי אזוי האט יצחק געקענט עסן די שחיטה פון עשו, וואס איז שוין ביי פופצן געווען אן אפיקורס, וועמענס שחיטה איז נבילה? דער משגיח ענטפערט אז רבקה האט עשו'ן אוועקגעשיקט, און זי אליין האט געשאכטן און געקאכט מיט אלע הייליגע כוונות, און עשו האט עס אריינגעברענגט. אג

49:16

ווען יצחק האט געשפירט א גרויסע קדושה אין עסן פון א בטלן, האט ער געמיינט אז עשו איז א באהאלטענער צדיק, און אים מער ליב געהאט ווי יעקב. ווען רבקה האט אים געמוזט אנטפלעקן, האט עשו, ווי דער מדרש זאגט, געברענגט פלייש פון א הונט, און יצחק האט געשפירט ווי גיהנם קומט אריין; ביי יעקב האט ער געשפירט גן עדן. אד,אה

50:52

דער משגיח שליסט אז דער וואס מאכט עפעס לייגט אריין זיין נשמה: עסן וואס א מאמע קאכט לכבוד שבת לייגט צו קדושה, נישט ווי עסן אין א רעסטאראנט פון מענטשן אן דעם כוונה, און תפילין דארף מען קויפן ביי א ריכטיגן סופר, און צאלן מער פארן בעסטן. ער שליסט מיט א גוט שבת.

מראי מקומות

תורה

  1. ג Bereishis 30:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:36
  2. ד לכאורה Bereishis 26:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:35
  3. ה לכאורה Bereishis 26:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:35
  4. ז לכאורה Bereishis 25:31 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:19
  5. ט לכאורה Devarim 7:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:19
  6. ל Bereishis 25:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:45, 32:35
  7. צ לכאורה Devarim 31:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 23:25
  8. ר לכאורה Bereishis 33:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:55
  9. ת לכאורה Bereishis 27:45 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:44
  10. אב לכאורה Bereishis 27:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 35:29
  11. אג Bereishis 25:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:04
  12. אה לכאורה Bereishis 27:27 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:16

נביאים

  1. י לכאורה Yeshayahu 22:13 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:23
  2. ע Melachim II 2:9-12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:25

כתובים

  1. ב לכאורה Tehillim 115:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 5:36

תלמוד בבלי

  1. פ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 21:25
  2. ש Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:55

מדרש

  1. ח Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 12:19
  2. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) 15:58
  3. אד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 49:16

זוהר און קבלה

  1. א Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01

ראשונים

  1. מ Rashi on Bereishis 25:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:45
  2. נ לכאורה Rashi on Bereishis 25:30 מפתח אינעם אויסשרייב: 17:45
  3. ס לכאורה Rabbeinu Bachya on Bereishis 25:27 מפתח אינעם אויסשרייב: 19:24
  4. אא לכאורה Rashi on Bereishis 27:45 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:44

אחרונים און חסידות

  1. ק Drashos Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 25:49

תפילה און פיוט

  1. ו Lecha Dodi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:09

עיקרי הדברים

  1. 2:38 כסלו איז דער חודש פון ברכה, און דאס ווארט ברכה אליין מיינט צולייגן: ביי איינסער, צענער און הונדערטער מאכט יעדער אות פון איינס צוויי.
  2. 7:35 תולדות, די זעקסטע סדרה, איז די סדרה פון ברכה: יעדע עליה ענדיגט זיך מיט א ברכה, און דאס ווארט שטייט 32 מאל.
  3. 12:32 דער צדיק און דער רשע האלטן פון צוויי קעגנזייטיגע שיטות וועגן "היום": פאר איינעם איז עס די צייט צו טון מצוות, פארן אנדערן די צייט צו הנאה האבן פארן שטארבן.
  4. 24:21 אויפן טאג וואס א מענטש גייט אוועק פון דער וועלט קומען צו אים אלע זיינע טעג, ממילא קען דער וואס איז ביי דער פטירה פון א צדיק באקומען פיל מער ווי געווענליך.
  5. 33:50 "ויגדלו הנערים" מיינט אז ביי פופצן יאר, אויפן טאג וואס אברהם איז נפטר געווארן און נמרוד איז געהרגעט געווארן, איז יעקב געוואקסן אין קדושה און עשו אין טומאה.
  6. 42:31 צדיקים האבן נישט קיין הנאה פונעם גשמיות'דיגן טעם פונעם עסן, אבער זיי שפירן און האבן הנאה פון דער קדושה וואס דער וואס גרייט עס צו לייגט אריין.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 12:19 וואס מיינט יעקב מיט "מכרה כיום"?

    תירוץ: 12:32 יעדער ברודער האט א שיטה וועגן היינט; לויט עשוס איז די בכורה גארנישט ווערט און לויט יעקבס אלעס, און ממילא פאסט די מכירה פאר ביידע.

  2. קשיא: 20:43 אויב די צווילינג זענען געווען פופצן, פארוואס זאגט דער פסוק אז זיי זענען דעמאלט גרויס געווארן און נישט ביי דרייצן?

    תירוץ: 33:52 יענעם טאג איז אברהם נפטר געווארן און נמרוד געהרגעט געווארן; יעקב האט אריינגעזאפט קדושה און עשו טומאה, און ביידע זענען גרויס געווארן.

  3. קשיא: 23:14 ווי אזוי האט אליהו געקענט געבן אלישע טאפל פון זיין רוח, מער ווי ער האט געהאט?

    תירוץ: 24:21 אויפן לעצטן טאג פון א מענטש קומען צונויף אלע זיינע טעג, ממילא איז אליהו דעמאלט געווען פיל גרעסער ווי אויף סיי וועלכן טאג.

  4. קשיא: 35:29 אויב צדיקים זענען נישט אינטערעסירט אין עסן, פארוואס האט יצחק געוואלט מטעמים?

    תירוץ: 45:40 אין עסן איז דא רוחניות; צדיקים האבן נישט הנאה פונעם גשמיות'דיגן טעם, נאר זיי שפירן און האבן הנאה פון דער קדושה דערין.

  5. קשיא: 47:01 ווי אזוי האט יצחק געקענט עסן פלייש וואס עשו, אן אפיקורס וועמענס שחיטה איז נבילה, האט געשאכטן?

    תירוץ: 48:10 רבקה האט עס נישט דערלאזט; זי האט געזאגט עשו'ן ער זאל גיין שפאצירן, און זי אליין האט געשאכטן און געקאכט מיט קדושה, און עשו האט עס אריינגעברענגט.

מעשיות

  1. 35:57 דעם ישמח משה'ס זופ

    דער ישמח משה, דער עלטער-זיידע פונעם סאטמאר רב, האט געווענליך געגעסן זיין איין סעודה שפעט ביינאכט, וואס די רביצין האט צוגעגרייט. איינמאל איז זי געפארן אויף א חתונה ביי א קרוב און האט אים איבערגעלאזט אויפן אויוון א טאפ זופ און א טאפ פלייש. ווען זי איז צוריקגעקומען איז די זופ געווען אומבארירט, אבער ער האט געזאגט אז ער האט עס געגעסן: ער האט גענומען פונעם טאפ מיט זייף-וואסער וואס זי האט צוגעגרייט צו וואשן די כלים, און ער האט נישט געשפירט קיין חילוק.

    אין דער מעשה: דער ישמח משה, the Satmar Rav

    דערציילט אין נאך 6 שיעורים ←

  2. 38:11 דער לבושי שרד און דער בראנפן

    דער לבושי שרד, א גרויסער פוסק וואס האט געוואוינט אין צפת, האט יעדן מוצאי שבת געלערנט שעות לאנג, און א איד וואס האט אים זייער מכבד געווען פלעגט אים ברענגען א פלעשל בראנפן און א קליין גלעזל כדי אים צו דערווארעמען. איינמאל האט דער איד געזען אז ער איז פארטיפט אין דער גמרא, און האט אוועקגעשטעלט דאס פלעשל אויפן טיש. דער לבושי שרד, מיט א טרוקן מויל, האט געמיינט אז ס'איז וואסער, אנגעפילט א גרויס גלאז, געמאכט א שהכל און אויסגעטרונקען, און דערנאך נאכאמאל. דער איד האט נאכגעפילט און זיך באהאלטן, און געזען וואס ס'קומט פאר; שפעטער האט דער רב צוגערירט א קליין גלעזל משקה צו דער צונג און געזאגט אז ס'איז שטארק. ער האט נישט געשפירט קיין חילוק.

    אין דער מעשה: דער ערבי נחל

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  3. 43:38 דער טשאלנט "לכבוד שבת קודש"

    א רב וואס איז געווען א שבת ביי א גרויסן רבי'ן האט פארזוכט א טשאלנט אזוי ווי ער האט קיינמאל נישט געגעסן, און האט געבעטן ביי דער רביצין דעם רעצעפט. אינדערהיים האט זיין ווייב עס נאכגעמאכט, אבער ס'איז ארויס א פשוט'ער טשאלנט. דאס צווייטע מאל האט ער געבעטן דעם סוד, און די רביצין האט אים געזאגט אז יעדן ערב שבת קומט דער רבי אריין אין קיך, ווארפט אריין א האנטפול בעבלעך אין טאפ און זאגט "לכבוד שבת קודש". האט דער רב געזאגט אז אזא זאך האט ער נישט אינדערהיים.

    דערציילט אין נאך 4 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 4:06 די דריי אותיות פון ברכה מיינען יעדער צולייגן אויף אן אנדער מדרגה: בי"ת איז פון איינס צוויי, כ"ף פון צען צוואנציג, רי"ש פון הונדערט צוויי הונדערט.
  2. 6:34 זעקס איז ברכה: יוסף, וואס זיין נאמען מיינט צולייגן, איז דער זעקסטער פון די אושפיזין, און תולדות, די זעקסטע סדרה, איז די סדרה וואס איז פול מיט ברכה.
  3. 16:38 "מכרה כיום" מיינט "פארקויף לויט דעם היום": לויט עשוס שיטה פון היינט איז די בכורה גארנישט ווערט, לויט יעקבס איז זי אלעס ווערט, און ממילא פאסט די מכירה פאר ביידע שיטות.
  4. 23:25 אליהו האט געקענט געבן אלישע טאפל פון וואס ער האט געהאט, ווייל אויף זיין לעצטן טאג זענען אלע זיינע טעג צונויפגעקומען, און ער איז געווען פיל גרעסער ווי אויף סיי וועלכן איינציגן טאג.
  5. 30:11 א צדיק און זיין מתנגד זענען גלייך אקעגן אנאנד, ממילא ווען דער צדיק גייט אוועק פון דער וועלט גייט דער מתנגד אויך אוועק אדער פארלירט זיין כח: נמרוד מיט אברהם, עשו מיט יעקב.
  6. 32:35 "ויגדלו הנערים" גייט אויפן פופצנטן געבורטסטאג, ווען יעקב האט אריינגעזאפט די קדושה ביי אברהמס פטירה, און עשו די טומאה ביים הרג'ענען נמרוד.
  7. 48:45 יצחק האט מער ליב געהאט עשו ווייל דאס עסן וואס עשו האט געברענגט האט רבקה בסוד צוגעגרייט מיט קדושה; יצחק האט געשפירט די קדושה און געמיינט אז עשו איז א באהאלטענער צדיק.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 11:14 דער משגיח זאגט אז א מענטש דארף זיך מאכן א גאנצע כלי, אן לעכער, כדי ער זאל קענען מקבל זיין ברכה.
  2. 51:10 דער משגיח זאגט אז עסן וואס מ'קאכט מיטן געפיל אז מ'טוט עס לכבוד שבת לייגט צו קדושה צו די וואס עסן עס, און פון עסן וואס איינער מאכט אן דעם קען מען נישט ערווארטן פיל.
  3. 52:44 דער משגיח ראט צו קויפן תפילין, מזוזות און ציצית ביי א ריכטיגן סופר, און צאלן מער פארן בעסטן, ווייל דער וואס מאכט עפעס לייגט אריין זיין נשמה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אליהו הנביא, אלישע הנביא, דער חתם סופר, דער ישמח משה, דער סאטמארער רב, דער ערבי נחל, חושים בן דן, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, יצחק אבינו, ישמעאל, לבן, משה רבינו, נמרוד, עשו, רבי יהושע בן חנניה, רבי נתן אדלער, רבינו בחיי, רבקה אמנו, רחל אמנו, רש"י

ערכים אושפיזין, אפיקורס, בכורה, ברכה, לשון הקודש, מטעמים, מעין עולם הבא, עולם הבא, עולם הזה, פי שנים, פיגול, צדיק נסתר, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט