“קול דודי דופק פתחי לי אחותי רעיתי שראשי נמלא טל”

קאטאלאג: זמנים ניסן נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 25 תשמ"ג (1982–83) אידיש 1 שעה 16 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 16 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז אין ניסן קלאפט דער רבונו של עולם אן ביי יעדן אידס הארץ, "קול דודי דופק... פתחי לי", און עפנט אויף די טויערן פון ברכה, און אז די עבודה פון דעם חודש איז ארויסצונעמען דעם חמץ פונעם יצר הרע און אריינצונעמען אמונה דורך דער מצה.

דער משגיח עפנט מיט ניסן אלס דער חודש פון התחדשות, ווען די וועלט איז באשאפן געווארן און די גאנצע טבע כאפט זיך אויף פונעם שלאף פונעם ווינטער מיט א סארט תחיית המתים, ווייל די אידן זענען דעמאלט געבוירן געווארן אלס א פאלק ביי יציאת מצרים. אין ניסן קומט ארונטער אהבה, שירה און ברכה, און יעדער האט די בחירה וואס צו טון דערמיט. די טויערן פון אויבן עפענען זיך: דער רבונו של עולם קלאפט ביי יעדן אידס הארץ, "קול דודי דופק... פתחי לי", און ברענגט דעם טל פון ברכה. ער ערקלערט דעם קליינעם א' פון ויקרא, מצה אלס "פטירא", אן עפענונג, דעם חסד פון ניסן קעגן דעם דין פון תשרי, און דעם פנקס פונעם חוזה פון לובלין. די עבודה פונעם חודש איז ביעור חמץ, דער יצר הרע, און עסן מצה, דאס מאכל פון אמונה. ער ענדיגט מיט זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם אלס דער שורש פון שמחה, און מיט אברהם אבינו, דער ראש למאמינים.

ענינים: חודש ניסן · מצה, מיכלא דמהימנותא · חמץ און די הכנה צו פסח

סדר השיעור

  1. 0:00 ניסן, דער חודש פון התחדשות

    דער משגיח עפנט מיט דעם אז א איד קען זיך מחדש זיין און אז די וועלט איז באשאפן געווארן אין ניסן. די טבע שלאפט דורכן ווינטער און כאפט זיך אויף אין ניסן מיט א סארט תחיית המתים, דערפאר ליינט מען פסח די הפטרה פון די עצמות היבשות.

  2. 3:56 ישועות דרייען זיך ארום; ווידערגעבורט פון טבע און פאלק

    דער משגיח ערקלערט די ווערטער פונעם פיוט אז ישועות דרייען זיך ארום אין ניסן ווי פייגעלעך, און אז די רעגנס פון פרילינג פילן אן די ליידיגע בורות, אזוי ווי די השפעה פילט אן ליידיגע מענטשן. וויבאלד וואס עס טוט זיך אין הימל ווייזט זיך אראפ, שפיגלט זיך די ווידערגעבורט פון כלל ישראל ביי יציאת מצרים אין דער ווידערגעבורט פון דער טבע, און ניסן ברענגט א השפעה פון אהבה און חסד.

  3. 9:49 שיר השירים און די שירה פון ניסן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פארוואס מען זאגט שיר השירים פסח: ניסן גיסט אראפ אהבה און שירה אויף דער גאנצער בריאה, און יעדער האט די בחירה וואוהין זיי צו ווענדן; שלמה המלך האט די שירה אויפגעכאפט פארן רבונו של עולם. אלץ עפנט זיך אין ניסן, אויך דער אוצר פון טל, און צווישן די זאכן וואס עפענען זיך איז דאס אידישע הארץ, צו וועלכן דער רבונו של עולם רופט "קול דודי דופק, פתחי לי".

  4. 13:17 פתחי לי: "שראשי נמלא טל" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארגלייכט ניסן מיט פתיחת הארון, אן עת רצון ווען מען זאגט בריך שמיה פונעם זוהר, און ערקלערט אז דער רבונו של עולם קלאפט ביי יעדן אידס הארץ און בעט ער זאל עפענען, ווייל ער קומט מיט מתנות: שראשי נמלא טל. דורכן גימטריא פונעם שם הוי"ה במילוי ווייזט ער אז טל איז די השפעה פון ברכה, און ער רופט זיך אויפצוכאפן פונעם שלאף פונעם ווינטער צו דער אמת'ער זיסקייט פון תורה.

  5. 18:36 דער קליינער א' פון ויקרא: קיין מקרה

    דער משגיח ערקלערט אז ויקרא עפנט זיך מיט א לשון חיבה, ווייל דער רבונו של עולם איז נאנט, א קרוב צו כלל ישראל. עמלק איז דער כח פון מקרה, און אדר איז א צייט פון הסתר פנים; דעם קליינעם א' פון ויקרא זעט מען נאר פון דער נאנט, און דער וואס איז ווייט ליינט "ויקר", א צופאל. אין ניסן דערנענטערט זיך א איד און זעט אז דער רבונו של עולם פירט אלץ.

  6. 24:29 מצה אלס "פטירא", דער שליסל וואס עפנט

    דער משגיח ברענגט אז דער תרגום רופט מצה "פטירא", פון "פטר רחם", אן עפענונג; מצה איז א שליסל צו די ברכות פון טל פסח ביינאכט. ער ברענגט דעם תרגום יונתן אז די טויערן פון הימל האבן זיך געעפנט די נאכט ווען יעקב האט גענומען די ברכות פון יצחק, זאגט אז פון דארט קען זיין נעמט זיך דער מנהג צו גנב'ענען דעם אפיקומן, און אז די מצה עפנט אויף דאס הארץ, דערפאר עפנט מען די טיר פאר אליהו.

  7. 28:41 דער חסד פון ניסן און מלכות שמים

    דער משגיח ערקלערט אז דער צירוף פון ניסן איז "ישמחו השמים ותגל הארץ", דער שם הוי"ה כסדרו, לויטער חסד, דערפאר גייט איר עבודה דורך שירה, מצה און חסד, אזוי ווי הלכות פסח עפנט זיך מיט מעות חיטין. ניסן איז ראש השנה למלכים און די צייט ווען דאס פאלק איז באשאפן געווארן, און דאס ענטפערט פארוואס עס שטייט אין די עשרת הדברות "אשר הוצאתיך מארץ מצרים"; ער האפט אויף דעם טאג ווען אפילו די גוים וועלן זאגן "ה' מלך".

  8. 35:22 ניסן האלט אין זיך דאס גאנצע יאר

    דער משגיח דערציילט אז דער בעל שם טוב האט זיך אפגעזונדערט ראש חודש ניסן, און שטעלט אקעגן דעם א-ב כסדרו פון ניסן קעגן דעם פארקערטן סדר פון תשרי. ער ברענגט פונעם בני יששכר די מעשה פונעם חוזה פון לובלין, וואס האט אין יעדן פון די ערשטע צוועלף טעג פון ניסן פארשריבן אלץ וואס וועט פארקומען אין איין חודש פונעם יאר, ווייל יעדער טאג פון די נשיאים איז א נשיא אויף א חודש.

  9. 41:26 בודק זיין דעם חמץ פונעם הארץ

    דער משגיח טיילט די עבודה פון ניסן אויף "סור מרע", ביעור חמץ, און "עשה טוב", עסן מצה. ער פרעגט פארוואס מען איז אזוי מחמיר ביי חמץ און ענטפערט פונעם זוהר אז חמץ איז דער יצר הרע, דערפאר דארף מען בודק זיין די חורין וסדקין פונעם הארץ לאור הנר פון דער נשמה. ער דערציילט ווי דער לעכאוויטשער רבי האט געשיקט א שליח דאס אויסצורופן די נאכט פון בדיקת חמץ.

  10. 46:14 מצה, מיכלא דמהימנותא, קעגן עמלק

    דער משגיח ערקלערט אז דער זוהר רופט מצה "מיכלא דמהימנותא", דאס מאכל פון אמונה. ערב פסח איז א מלחמה קעגן עמלק, וואס איז בגימטריא ספק: מיטן פארברענען דעם חמץ פארברענט מען דעם יצר הרע, און מיטן עסן מצה ברענגט מען אריין אמונה. ער פארגלייכט מצה מיט א קאפסול וואס איר באהאלטענער אינהאלט שטארקט א איד אויף א גאנץ יאר.

  11. 51:16 הא לחמא עניא: די זעלבע מצה ווי אין מצרים

    דער משגיח ברענגט דעם סאטמארער רב אויף דער קשיא פונעם מגן אברהם ווי אזוי מען קען זאגן "הא לחמא עניא": די גשמיות פון דער מצה איז נאר א כלי, און איר פנימיות איז די זעלבע ווי אין מצרים, דערפאר איז "הלילה הזה כולו מצה". ער טייטשט "כולנו מסובין" אז יעדער האט חירות, און דערציילט פונעם ישמח משה, וועמען מען האט געוויזן אליהו הנביא מקריב קרבנות, און פון א צדיק וואס האט געשפירט דעם קרבן פסח אין זיין אפיקומן.

  12. 58:47 מצה, שמות הקדושים, און זיך אנשפארן דערויף

    דער משגיח ברענגט אז מצה איז בגימטריא דריי מאל דער שם הוי"ה מיטן מילוי, העכער פון א פשוט'ע ברויט, וואס איז דריי מאל דער שם הוי"ה און ווערט געהייליגט דורך נטילת ידים און המוציא. מיטן עסן מצה נעמט מען אריין אין זיך שמות הקדושים. דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אז אפילו א עני דארף זיך אנלענען, און פרעגט ווי אזוי מען מעג זיך אנשפארן אויפן אפיקומן אונטערן קישן, ווען מען טאר זיך נישט אנשפארן אויף א ספר.

  13. 1:05:28 זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם: שמחה און איר היפך

    דער משגיח ענטפערט אז מצה איז אמונה און בטחון, און א איד שפארט זיך אן אויפן רבונו של עולם. שמחה, מיט א ש' וואס קלינגט ווי א ס', קומט פון "סומך", זיך אנשפארן, און עצבות קומט פון "עזוב", פארלאזן. רייך און ארעם האבן דעם זעלבן רבונו של עולם זיך אנצושפארן; דער וואס פארלאזט זיך אויף אים שעמט זיך נישט, און "כסיפת פנים", א בלאס פנים פון בושה, איז א סימן פון חמץ.

  14. 1:11:11 אברהם אבינו און דער פרילינג פון יעדן איד

    דער משגיח ערקלערט אז פסח איז דער יום טוב פון אברהם אבינו, ביי וועמען אלץ איז פארגעקומען פסח, דער ראש למאמינים. פסח איז א צייט פון תחיית המתים; א איד טאר נישט זיין ערגער פון א בוים וואס בליט, נאר ער דארף שפראצן און ארויסגעבן פירות דורך די מצוות פון פסח. ער ענדיגט מיט א תפילה אויף דעם ניסן פון דער גאולה שלמה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

ניסן, דער חודש פון התחדשות

0:22

דער משגיח עפנט מיט דער התחדשות פון ניסן: א איד האט א כח זיך מחדש צו זיין און ווערן א נייע בריאה, און לויט רבי יהושע איז די וועלט באשאפן געווארן אין ניסן. אין ווינטער שלאפט די גאנצע טבע, איינגעהילט ווי אין ווייסע תכריכים; אין ניסן כאפט זיך אלץ אויף מיט א סארט תחיית המתים, דערפאר ליינט מען פסח די הפטרה פון די עצמות היבשות אין יחזקאל. א,ג

ישועות דרייען זיך ארום; ווידערגעבורט פון טבע און פאלק

3:56

ער ברענגט די ווערטער פונעם פיוט אז אין ניסן דרייען זיך ישועות ארום ווי פייגעלעך; ווען מיר וואלטן געהאט אויגן פאר רוחניות, זאגט ער, וואלטן מיר זיי געזען שוועבן ארום אונז. די רעגנס פון פרילינג פילן אן די ליידיגע בורות, און אזוי קען די השפעה פונעם חודש אנפילן ליידיגע מענטשן, מיט נייע שירים און נייע חידושים אין תורה. ב

6:49

וויבאלד וואס עס טוט זיך אונטן איז א סימן פון וואס עס טוט זיך אויבן, שפירט מען די התעוררות פון גאולה אין הימל ווי א געוויסע ערלייכטערונג אין פרילינג. ביי יציאת מצרים זענען די אידן געבוירן געווארן אלס א פאלק, גרייט צו מקבל זיין די תורה, און דערפאר ווערט די גאנצע טבע ווידער געבוירן אין ניסן, דער חודש פון אהבה און חסד.

שיר השירים און די שירה פון ניסן

9:49

דערפאר זאגט מען שיר השירים פסח: ניסן גיסט אראפ אהבה און שירה אויף דער גאנצער בריאה, אזוי ווי דער פסוק אין תהלים שילדערט ווי די טאלן זינגען. יעדער האט די בחירה וועגן וואס צו זינגען, און שלמה המלך האט עס געווענדט צום רבונו של עולם. דעמאלט עפענען זיך אלע טויערן, און צווישן זיי דאס אידישע הארץ, צו וועלכן דער רבונו של עולם רופט "קול דודי דופק, פתחי לי". ה,ו

פתחי לי: "שראשי נמלא טל"

13:36

ניסן, זאגט דער משגיח, איז די פתיחת הארון פונעם לוח, אן עת רצון אזוי ווי ווען מען עפנט דעם ארון און מען זאגט בריך שמיה פונעם זוהר. דער רבונו של עולם קלאפט ביי יעדן אידס הארץ און בעט ער זאל עפענען, ווייל ער קומט מיט מתנות: שראשי נמלא טל, און אין טל ליגן אלע ברכות. ח,ה

15:48

דורכן גימטריא פונעם שם הוי"ה מיטן מילוי, וואס ער ברענגט פונעם זוהר, ווייזט ער אז טל איז די השפעה וואס פילט אן די וועלט מיט ברכה, און מיט דעם זעלבן טל וועלן די מתים אויפשטיין. ער רופט זיך אויפצוכאפן פון די בייזע חלומות פונעם יצר הרע און וויסן אז די אמת'ע זיסקייט איז א בלאט גמרא. ט

דער קליינער א' פון ויקרא: קיין מקרה

18:54

דעם ערשטן שבת פון ניסן הייבט מען אן ויקרא, וואס רש"י רופט א לשון חיבה. די אמת'ע אהבה צום רבונו של עולם, זאגט דער משגיח, איז צו וויסן ווי נאנט ער איז, אזוי נאנט ווי א טאטע צו א קינד. אדר איז א צייט פון הסתר פנים, און עמלק איז דער כח פון מקרה, וואס מאכט מענטשן טראכטן אז זאכן פאסירן פון זיך אליין. י

22:32

דער קליינער א' פון ויקרא ענטפערט דאס: קליינע אותיות זעט מען נאר פון דער נאנט. דער וואס איז ווייט פונעם רבונו של עולם ליינט "ויקר" און זעט א צופאל, א ווארט וואס עקזיסטירט נישט ביי א איד. אין ניסן דערנענטערט ער זיך, זעט דעם א', ווייסט אז אלץ איז א רוף פונעם רבונו של עולם, און זיין אמונה שטארקט זיך.

מצה אלס "פטירא", דער שליסל וואס עפנט

24:37

דער תרגום טייטשט מצה "פטירא", פון "פטר רחם", אן עפענונג: מצה איז א שליסל צום טל וואס קומט אראפ פסח ביינאכט. דער תרגום יונתן זאגט אז די נאכט ווען יעקב האט גענומען די ברכות האבן זיך געעפנט די טויערן פון הימל, און דער משגיח זאגט אז פון דארט קען זיין נעמט זיך דאס גנב'ענען דעם אפיקומן. די מצה עפנט אויף דאס הארץ, און נאך איר עפנט מען די טיר פאר אליהו. פ,צ,ק

דער חסד פון ניסן און מלכות שמים

28:57

דער צירוף פון ניסן איז "ישמחו השמים ותגל הארץ", דער שם הוי"ה כסדרו, לויטער חסד. אין תשרי ארבעט מען אויס א גוט יאר מיט דין, מיט תעניתים און כפרות; אין ניסן דורך שירה, הלל און מצה. דערפאר עפנט זיך הלכות פסח אין שולחן ערוך מיט מעות חיטין, און דער סדר מיט "כל דכפין", כדי צו שטארקן דעם חסד וואס קומט אראפ. אא,אב,אג

31:58

ניסן איז ראש השנה למלכים און די צייט ווען כלל ישראל איז באשאפן געווארן, וואס האט געענדיגט די בריאה; דאס, זאגט ער, איז פארוואס די עשרת הדברות דערמאנען יציאת מצרים, און פארוואס די הפטרה זאגט "עם זו יצרתי לי". ער האפט אז די שמחה זאל זיך אנטפלעקן אזוי שטארק אז אפילו די גוים זאלן זאגן "ה' מלך". אד,אה,או,אא

ניסן האלט אין זיך דאס גאנצע יאר

35:22

דער בעל שם טוב פלעגט זיך אפזונדערן ראש חודש ניסן און באשטימען די שרים פון די אומות. ניסן הייסט אביב ווייל ער גייט מיטן א-ב כסדרו, חסד, און תשרי גייט פארקערט, דין; פונדעסטוועגן טראגן ביידע די זעלבע בריאה, תשרי במחשבה און ניסן במעשה.

38:14

דער משגיח ברענגט פונעם בני יששכר אין אגרא דכלה אז ניסן האלט אין זיך דאס גאנצע יאר. דער חוזה פון לובלין האט אין יעדן פון די ערשטע צוועלף טעג פארשריבן וואס וועט פארקומען אין איין חודש; דעם יאר וואס ער האט געשריבן נאר פיר טעג איז ער נפטר געווארן אינעם פינפטן חודש. יעדער טאג פון די נשיאים פירט א חודש, דערפאר דארף מען שטארק ארבעטן אין ניסן. אח

בודק זיין דעם חמץ פונעם הארץ

41:26

די עבודה פון ניסן האט צוויי חלקים: "סור מרע", ביעור חמץ, און "עשה טוב", עסן מצה. פארוואס איז מען מער מחמיר ביי חמץ ווי ביי אלע איסורים? דער משגיח ענטפערט פונעם זוהר אז חמץ איז דער יצר הרע, דערפאר דארף מען בודק זיין דאס הארץ, אפילו וואו מען וואלט קיינמאל נישט געטראכט, לאור הנר פון דער נשמה. דער לעכאוויטשער רבי האט אמאל געשיקט א שליח די נאכט פון בדיקת חמץ דאס אויסצורופן אין א בית מדרש, און די אידן דארט האבן זיך אויפגעכאפט בודק צו זיין זייערע הערצער. אי

מצה, מיכלא דמהימנותא, קעגן עמלק

46:18

דער זוהר רופט מצה "מיכלא דמהימנותא", דאס מאכל פון אמונה. ערב פסח, אזוי ווי עס שטייט אין תיקוני זוהר, איז א מלחמה קעגן עמלק, וואס איז בגימטריא ספק: אז מען פארברענט דעם חמץ מיט הארץ פארברענט מען דעם יצר הרע, און די מצה ברענגט אריין אמונה. אזוי ווי א קאפסול וואס די רפואה אינעווייניג ארבעט, טראגט די מצה אן אומזעבארע זאך, אמונה, וואס שטארקט א איד אין די נסיונות פונעם גאנצן יאר. אל,אמ

הא לחמא עניא: די זעלבע מצה ווי אין מצרים

51:19

דער משגיח ברענגט דעם סאטמארער רב אויף דער קשיא פונעם מגן אברהם ווי אזוי מען קען זאגן "הא לחמא עניא" ווען יענע מצה איז שוין לאנג אויפגעגעסן. א סייענטיסט וואלט געזאגט אז מצה איז קארבאהידראטן; א איד ווייסט אז מצה איז אמונה. איר גשמיות איז נאר א קאפסול פאר איר נצחי'דיגער רוחניות, ממילא איז עס טאקע די מצה פון מצרים. דערפאר איז די גאנצע נאכט פול מיט מצה און מיט דעם ליכט פון גאולה, און "כולנו מסובין" מיינט אז אלע האבן חירות. אס,אג

56:54

ער דערציילט אז מען האט דעם ישמח משה געוויזן אליהו הנביא מקריב קרבנות, און אז א צדיק וואס האט דאס איבערגעזאגט האט געגעסן זיין אפיקומן מיט אזא התלהבות אז ער האט געהאלטן די בארד ווי ביים עסן פעט פלייש, ווייל ער האט געשפירט דעם קרבן פסח.

מצה, שמות הקדושים, און זיך אנשפארן דערויף

59:09

מצה איז בגימטריא דריי מאל דער שם הוי"ה מיטן מילוי. א פשוט'ע ברויט איז אויך הייליג: נטילת ידים איז ווי א טבילה אין א מקוה, אזוי ווי מ'זעט פון דער גמרא אין ברכות, און ברויט מיט א ריכטיגע המוציא איז בגימטריא דריי מאל דער שם הוי"ה; מצה איז נאך פיל העכער, און ביים סדר נעמט א איד אריין אין זיך שמות הקדושים.

1:03:28

דער מדרש לערנט ארויס פון "ויסב אלקים" אז אפילו א עני דארף זיך אנלענען, און דער אפיקומן ליגט באהאלטן אונטערן קישן. דער משגיח פרעגט ווי אזוי מען מעג זיך אנשפארן דערויף, ווען מען טאר זיך נישט אנשפארן אפילו אויף א משנה ברורה. אפ,אצ

זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם: שמחה און איר היפך

1:05:55

ער ענטפערט אז מצה איז אמונה און בטחון, און א איד שפארט זיך אן אויפן רבונו של עולם. שמחה, מיט א ש' וואס קלינגט ווי א ס', קומט פון "סומך", זיך אנשפארן, און עצבות קומט פון "עזוב", פארלאזן. אויף עצבים פון כסף וזהב קען מען זיך נישט אנשפארן, אבער רייך און ארעם האבן גלייך דעם רבונו של עולם זיך אנצושפארן. אק

1:09:35

כסיפת פנים, א ווייס פנים פון בושה, איז א סימן פון חמץ; דער וואס פארלאזט זיך אויפן רבונו של עולם דארף זיך נישט שעמען, און, אזוי ווי דער קאצקער האט געזאגט, קען ער לאכן פון דער וועלט, ווייל זיין אמת'ער אקאונט איז תורה און מצוות.

אברהם אבינו און דער פרילינג פון יעדן איד

1:11:22

פסח איז דער יום טוב פון אברהם אבינו: ברית בין הבתרים, זיין מילה און דאס קומען פון די מלאכים זענען אלע געווען פסח. ער איז דער ראש למאמינים, און פסח איז די צייט אריינצונעמען אמונה אויף א גאנץ יאר. א איד, זאגט דער משגיח, טאר נישט זיין ערגער פון א בוים: ער דארף האבן זיין אייגענעם פרילינג און ארויסגעבן די פירות פון צדיקים, תורה און מעשים טובים. ער ענדיגט מיט א תפילה אויף דעם ניסן פון דער גאולה שלמה.

מראי מקומות

תורה

  1. ד Bereishis 2:21 3:44 טעקסט מפתח
  2. ז Devarim 28:12 12:25 טעקסט מפתח
  3. כ Devarim 4:7 19:12 טעקסט מפתח
  4. ס לכאורה Devarim 25:18 21:20 מפתח
  5. פ לכאורה Shemos 13:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:37
  6. ק Bereishis 27:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:37
  7. אד Shemos 20:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:58
  8. אמ לכאורה Bereishis 48:22 מפתח אינעם אויסשרייב: 46:18
  9. אע Shemos 13:18 1:03:28 טעקסט מפתח
  10. אר לכאורה Bereishis 15:6 1:12:12 מפתח

נביאים

  1. ג Yechezkel 37:1-14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:22
  2. אה Yeshayahu 43:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:58
  3. או Yeshayahu 44:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:58
  4. אש Yeshayahu 3:10 1:14:42 טעקסט מפתח

כתובים

  1. ה Shir HaShirim 5:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:49, 13:36
  2. ו Tehillim 65:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:49
  3. ל Tehillim 145:18 19:12 טעקסט מפתח
  4. ר Tehillim 31:20 27:06 טעקסט מפתח
  5. ת Divrei HaYamim I 16:31 28:46 טעקסט מפתח
  6. אצ Tehillim 115:4-8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:28

תרגום

  1. ע לכאורה Onkelos, Shemos 12:18 24:37 מפתח
  2. צ לכאורה Targum Yonasan, Bereishis 27 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:37

משנה

  1. אג Mishnah Rosh Hashanah 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:57, 51:19
  2. אי Mishnah Pesachim 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:26

תלמוד בבלי

  1. א לכאורה Rosh Hashanah 10b-11a מפתח אינעם אויסשרייב: 0:22
  2. נ Chullin 139b 20:01 טעקסט מפתח
  3. אס Gemara Berachos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:19

מדרש

  1. מ לכאורה Midrash on Shemos 13:17 19:28
  2. אפ Midrash Rabbah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:28

זוהר און קבלה

  1. ח Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:36
  2. ט Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:48
  3. אט Zohar (מקום נישט באשטימט) 42:38 מפתח
  4. אכ Zohar (מקום נישט באשטימט) 46:18 מפתח
  5. אל Tikkunei Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 46:18

ראשונים

  1. י לכאורה Rashi, Vayikra 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:54
  2. אח Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:14

אחרונים און חסידות

  1. אא לכאורה Shulchan Aruch, Orach Chaim 429 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:57, 31:58
  2. אז Igra d'Kallah (מקום נישט באשטימט) 38:14 מפתח
  3. אנ Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) 51:19 מפתח
  4. אק Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:05:55

תפילה און פיוט

  1. ב Musaf piyut (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:56
  2. ש Siddur (מקום נישט באשטימט) 27:36 מפתח
  3. אב Haggadah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:57

עיקרי הדברים

  1. 2:44 ניסן איז דער חודש פון התחדשות: די ווידערגעבורט פון דער טבע נאכן ווינטער שפיגלט אפ די ווידערגעבורט פון כלל ישראל אלס א פאלק ביי יציאת מצרים, און ניסן איז א צייט פון תחיית המתים.
  2. 12:57 אין ניסן עפענען זיך די עליונים און די תחתונים; דער רבונו של עולם קלאפט אן ביי יעדן אידס הארץ, "קול דודי דופק, פתחי לי", ווייל ער קומט אנגעפילט מיט טל, די ברכה פונעם חודש.
  3. 29:14 די הנהגה פון ניסן איז מיט חסד, אנדערש ווי דער דין פון תשרי, און דערפאר גייט איר עבודה דורך שירה, הלל, מצה און מעשים פון חסד.
  4. 41:26 די עבודה פון ניסן האט צוויי חלקים: ביעור חמץ, וואס איז מרמז אויפן יצר הרע, און עסן מצה, וואס ברענגט אריין אמונה.
  5. 46:18 מצה איז "מיכלא דמהימנותא"; איר גשמיות איז נאר א קאפסול פאר איר רוחניות, וואס איז די זעלבע ווי די מצה וואס אידן האבן געגעסן אין מצרים.
  6. 1:05:51 דאס אנשפארן ביים סדר דריקט אויס אז א איד שפארט זיך אן אויפן רבונו של עולם; דאס איז דער שורש פון שמחה, און עצבות קומט פון נישט האבן אויף וועמען זיך אנצושפארן.
  7. 1:11:22 פסח איז דער יום טוב פון אברהם אבינו, דער ראש למאמינים, און די צייט אריינצונעמען אמונה און בטחון אויף א גאנץ יאר.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 22:19 פארוואס איז דער א' פון ויקרא געשריבן קליין?

    תירוץ: 22:29 קליינע אותיות זעט מען נאר פון דער נאנט; דער וואס איז נאנט צום רבונו של עולם זעט "ויקרא", א רוף, און דער וואס איז ווייט ליינט "ויקר", א מקרה.

  2. קשיא: 33:17 פארוואס שטייט אין די עשרת הדברות "אשר הוצאתיך מארץ מצרים" און נישט "וואס האט באשאפן הימל און ערד"?

    תירוץ: 33:36 יציאת מצרים אין ניסן איז געווען די בריאה פון כלל ישראל, און דאס האט געענדיגט די בריאה פון שמים וארץ, וועמענס תכלית איז געווען אז עס זאל זיין א אידיש פאלק.

  3. קשיא: 42:06 פארוואס איז מען מער מחמיר ביי חמץ ווי ביי אנדערע איסורים?

    תירוץ: 42:41 ווייל, אזוי ווי דער זוהר זאגט, חמץ איז מרמז אויפן יצר הרע, און דער גאנצער מכוון פון ביעור חמץ איז ארויסצונעמען דעם יצר הרע.

  4. קשיא: 51:35 ווי אזוי קען מען זאגן "הא לחמא עניא", אז דאס איז די מצה וואס די אבות האבן געגעסן אין מצרים, ווען יענע מצה איז שוין לאנג אויפגעגעסן?

    תירוץ: 53:26 די גשמיות פון דער מצה איז נאר א כלי; איר פנימיות איז נצחי און איז די זעלבע ווי די מצה וואס מ'האט געגעסן אין מצרים.

  5. קשיא: 55:54 וואס מיינט "כולנו מסובין", ווען נשים און א תלמיד בפני רבו זענען פטור פון הסיבה?

    תירוץ: 56:07 אנגעשפארט מיינט חירות; אפילו די וואס לענען זיך נישט אן גשמיות'דיג האבן אלע חירות די נאכט.

  6. קשיא: 1:05:15 ווי אזוי מעג מען זיך אנשפארן אויפן אפיקומן אונטערן קישן, ווען מען טאר זיך נישט אנשפארן אויף א ספר?

    תירוץ: 1:05:51 זיך אנשפארן אויף דער מצה, וואס איז די שמות הקדושים, הייסט זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם אליין, און דאס איז פונקט וואס א איד דארף זיך אנשפארן.

מעשיות

  1. 35:22 דער בעל שם טוב ראש חודש ניסן

    דער משגיח דערציילט אז דער בעל שם טוב פלעגט זיך אפזונדערן ראש חודש ניסן, פארשפארט אין זיין צימער. דעמאלט פלעגט ער באשטימען די מלאכים וואס זענען די שרים פון די אומות העולם, און אז איינער האט אים נישט געפעלן פלעגט ער אים אראפזעצן און אויפשטעלן אן אנדערן, ווייל ניסן איז ראש השנה למלכים.

    אין דער מעשה: דער הייליגער בעל שם טוב

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  2. 38:37 דער פנקס פונעם חוזה פון לובלין

    דער משגיח ברענגט פונעם בני יששכר אז דער חוזה פון לובלין פלעגט נעמען א נייעם פנקס יעדן ראש חודש ניסן. דעם ערשטן טאג האט ער פארשריבן אלץ וואס וועט פארקומען אין ניסן, דעם צווייטן טאג אלץ וואס וועט פארקומען אין אייר, און אזוי ווייטער, און דערנאך האט ער עס פארבונדן און נישט געלאזט קיינעם קוקן ביזן סוף יאר, ווען מ'האט געפונען אז אלץ איז געווען פארשריבן. איין יאר האט ער געשריבן נאר די ערשטע פיר טעג און מער נישט געוואלט שרייבן; יענעם יאר איז ער נפטר געווארן אינעם פינפטן חודש, און דעמאלט האט מען פארשטאנען פארוואס.

    אין דער מעשה: the Bnei Yissaschar, דער לובלינער חוזה

    דערציילט אין נאך 6 שיעורים ←

  3. 43:53 דער שליח פונעם לעכאוויטשער רבי'ן

    דער משגיח דערציילט אז די נאכט פון בדיקת חמץ האט דער לעכאוויטשער רבי געשיקט א שליח אויסצורופן אין א געוויסן בית מדרש אז מען דארף בודק זיין "בחורין ובסדקין". דער שליח האט געפאלגט, איז אריין, א קלאפ געטון אין טיש און עס אויסגערופן. עס איז געווארן א גרויסע חיות ביי די אידן דארט, ווייל א לעבעדיגער צדיק האט א כח אריינצוגעבן חיות, און יענעם אוונט האבן זיי אלע בודק געווען די חורין וסדקין פון זייער הארץ.

    אין דער מעשה: רבי מרדכי לעכאוויטשער

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  4. 56:51 דער ישמח משה און דער קרבן פסח

    דער משגיח דערציילט אז דער ישמח משה האט געבעטן מען זאל אים ווייזן דאס וואס עס שטייט אין מדרשים, אז אפילו בזמן הזה איז אליהו הנביא מקריב קרבנות, און מען האט אים געוויזן אליהו הנביא אנגעטון אין בגדי כהונה ווי ער איז מקריב. דער צדיק וואס האט דאס איבערגעזאגט האט געזאגט אז היינט ביינאכט ווערט אויך מקריב א קרבן פסח, און אליהו ברענגט פאר יעדן צדיק א שטיקל. ווען ער האט געענדיגט דאס צו זאגן האט ער געגעסן זיין אפיקומן מיט אזא התלהבות אז די ארומיגע האבן עס ממש געשפירט, און ער האט געהאלטן די בארד ווי איינער וואס עסט פעט פלייש, ווייל ער האט ממש געשפירט אז ער עסט דעם קרבן פסח.

    אין דער מעשה: דער ישמח משה, אליהו הנביא

געדאנקען

  1. 13:36 ניסן איז די "פתיחת הארון" פונעם לוח: אזוי ווי פתיחת הארון איז אן עת רצון, אזוי ווערט אין ניסן א אידס תפילה מער מקובל ווי אין יעדער אנדער צייט.
  2. 22:32 דעם קליינעם א' פון ויקרא קען מען נאר זען פון דער נאנט; דער וואס איז ווייט פונעם רבונו של עולם ליינט "ויקר" און זעט א צופאל, און דער וואס דערנענטערט זיך אין ניסן זעט אז יעדע זאך איז א רוף פונעם רבונו של עולם.
  3. 26:23 דער מנהג צו "גנב'ענען" דעם אפיקומן קען זיין נעמט זיך פון יעקב, וואס האט פסח ביינאכט גענומען די ברכה פון טל פון יצחק אויף אן אופן וואס האט אויסגעזען ווי א גניבה, און די שכינה האט געשמייכלט דערויף.
  4. 36:08 ניסן ווערט אנגערופן "אביב" ווייל עס הייבט זיך אן מיט א-ב כסדרו, חסד, און תשרי גייט מיטן פארקערטן סדר, ת-ש-ר, דער סדר פון דין.
  5. 53:26 די גשמיות פון דער מצה איז נאר א קאפסול פאר איר רוחניות, וואס איז נצחי; דערפאר איז "הא לחמא עניא" ממש אמת, ווייל די פנימיות פון דער מצה איז די זעלבע וואס מ'האט געגעסן אין מצרים.
  6. 1:06:45 "שמחה" איז פארבונדן מיט "סומך", זיך אנשפארן, ווייל ש' און ס' זענען מתחלף, און "עצבות" מיט "עזוב", פארלאזן: שמחה הייסט האבן אויף וועמען זיך אנצושפארן.
  7. 1:04:17 דאס אנשפארן אויפן אפיקומן באהאלטן אונטערן קישן, הגם מען טאר זיך נישט אנשפארן אויף א ספר, ווייזט אז א איד שפארט זיך אן אויפן רבונו של עולם אליין, ווייל די מצה איז זיינע שמות הקדושים.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 17:59 דער משגיח זאגט אז מען דארף זיך אויפכאפן פונעם שלאף פונעם ווינטער און וויסן אז דאס אמת'ע גליק איז צו זיין אן עובד ה', און די אמת'ע זיסקייט איז א בלאט גמרא.
  2. 43:22 דער משגיח זאגט אז יעדער דארף בודק זיין די חורין וסדקין פון זיין הארץ, אפילו ערטער וואו ער וואלט קיינמאל נישט געטראכט, לאור הנר פון דער נשמה.
  3. 46:05 דער משגיח זאגט אז מען דארף פארברענען דעם חמץ מיט הארץ, און בעטן דעם רבונו של עולם ער זאל ארויסנעמען דעם חמץ וואס מען קען אליין נישט דערגרייכן.
  4. 50:19 דער משגיח זאגט אז מען זאל זיך צוגרייטן א כשר'ע מצה, מאכן א גוטע ברכה און א גוטן סדר מיט אמונה פשוטה, כדי אריינצונעמען אמונה אויף א גאנץ יאר.
  5. 1:13:45 דער משגיח זאגט אז א איד טאר נישט זיין ערגער פון א בוים: אין ניסן דארף ער דורכמאכן זיין אייגענעם פרילינג, שפראצן און ארויסגעבן פירות פון תורה און מעשים טובים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אליהו הנביא, דער בני יששכר, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער ישמח משה, דער לובלינער חוזה, דער מגן אברהם, דער סאטמארער רב, דער קאצקער רבי, יעקב אבינו, יצחק אבינו, עשו, רבי יהושע בן חנניה, רבי מרדכי לעכאוויטשער, רבקה אמנו, רש"י, שלמה המלך

ערכים אפיקומן, התחדשות, לשון חיבה, מיכלא דמהימנותא, מקרה, נשיאים, סור מרע ועשה טוב, עמלק, עצבות, צירוף, תחיית המתים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט