צד א: פסח - יו"ט של עשיית המצוות
קאטאלאג: זמנים פסח נומ׳ 8 פאקעט גייד ז׳ 28 תשס"ג (2002–03) אידיש 45 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז פסח, דער ראש פון אלע מועדים און דער יום טוב פון אברהם אבינו, איז די צייט פון אמונה, וואס א איד ציט אריין אין זיך דורך די מצוות פונעם יום טוב און בפרט דורך א מצה וואס איז געבאקן מיט הארץ, און די געשענישן פון דער צייט רופן זיך צו גרייטן ערנסט אויף משיח.
דער משגיח עפנט אז יעדער פסח און יעדער שבת איז גרעסער ווי דער פריערדיגער: די דורות ווערן נידריגער, אבער פונקט ווייל זיי זענען אזוי נידריג קענען זיי מתקן זיין ניצוצות וואס די פריערדיגע דורות האבן נישט דערגרייכט, און די גופים ווערן אלץ מער אויסגעלייטערט. דערפאר זענען מצוות, וואס מ'טוט מיטן גוף, אין דעם פרט גרעסער ווי תורה. חודש ניסן איז פול מיט עשיות, און פסח, דער יום טוב פון אברהם אבינו, איז דער שורש פון אלע מועדים. דערנאך רעדט ער וועגן דער מלחמה פון דער צייט, ברענגט מסורות פון צדיקים אז די פעלקער וועלן אריינגעשלעפט ווערן אין א מלחמה פאר משיח, און מאנט מ'זאל זיך ערנסט צוגרייטן און עס נישט מקלקל זיין. דורך די צוויי טעמים פון שבת ווייזט ער אז יציאת מצרים האט אנטפלעקט די עשרה מאמרות פון מעשה בראשית און איז דער שורש פון אמונה. יעדער איד האט אמונה בירושה פון אברהם אבינו; פסח און די מצה, דאס מיכלא דמהימנותא, ברענגען עס צו התגלות, דערפאר דארף די מצה געבאקן ווערן פון ערליכע אידן מיט הארץ, נישט מעכאניש.
ענינים: פסח און חודש ניסן · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · מצה, מיכלא דמהימנותא · אברהם אבינו
סדר השיעור
-
0:00 נידריגערע דורות, גרעסערע אויסלייטערונג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז יעדער פסח און שבת איז גרעסער ווי דער פריערדיגער: די לעצטע דורות זענען אזוי נידריג אז זיי קענען אויפהייבן ניצוצות פונעם פופציגסטן שער, און די גופים ווערן אויסגעלייטערט. ווייל די נשמה איז אראפ נאר צו מתקן זיין דעם גוף, ערקלערט ער מיטן תניא פארוואס מצוות זענען אין דעם פרט גרעסער ווי תורה.
-
6:24 פסח, דער ראש פון אלע מועדים שטייט אינעם קאטאלאג
חודש ניסן איז פול מיט עשיות, און פסח איז דער ראש פון אלע מועדים. דער משגיח ברענגט דעם חידושי הרי"ם אז דער כרת ביי פסח ווייזט אז ער בינדט א איד צום שורש, און ערקלערט אז פסח איז אברהם אבינו'ס יום טוב, אזוי ווי די ברכה איז מגן אברהם, און מגן דוד געהערט צו די ימות המשיח.
-
10:36 נישט קיין צייט פאר וויצן: די מלחמה פאר משיח
דער משגיח זאגט אז וויצן זענען געווארן א קליפה אין חסידות, און אז ס'איז א ערנסטע צייט: דער מדרש זאגט אז מלחמות צווישן מלכיות זענען א סימן אויף משיח. ער דערציילט א מסורה פון רבי מאטעלע סלאנימער אז פאר משיח וועט מען די פעלקער אריינשלעפן אין א מלחמה קעגן זייער ווילן, און ער זאגט עס אויף דער מלחמה אין איראק.
-
17:15 צדיקים זעען פאראויס; זיך ערנסט צוגרייטן
דער משגיח ערקלערט פארוואס מ'האט געדארפט איבערגעבן די מסורה: כדי זיך מחזק צו זיין ווען אידן וועלן זיין צושראקן. ער דערציילט פונעם סטאלינער רבי'נס ווארט וועגן רוסלאנד און פונעם בלאזשעווער רב, וואס איז געווארן בלאס ביי א וויץ אז משיח איז געקומען, ווייל ער איז נאך נישט געווען גרייט, און ער רופט צו גיין צו דעם פסח זייער ערנסט.
-
22:31 פון פורים ביז ערב פסח
דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר אז די מלחמה מיט עמלק הייבט זיך אן פורים און ענדיגט זיך ערב פסח, און דעם אבני נזר פארוואס מ'מאכט די עיקר סעודת פורים ביינאכט, און מערקט אן אז די מלחמה האט זיך אנגעהויבן פורים ביינאכט. ער ווארנט מ'זאל עס נישט מקלקל זיין, און שטעלט פאר א סדר שמועסן אויפן נתיבות שלום ביז פסח.
-
26:17 מעשה בראשית און יציאת מצרים: איין עדות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט ווי אזוי די צוויי טעמים פון שבת אין די צוויי לוחות, מעשה בראשית און יציאת מצרים, זענען פארבונדן. מיטן חידושי הרי"ם און מיטן אריז"ל ווייזט ער אז די עשר מכות זענען קעגן די עשרה מאמרות צוריקוועגס, אזוי אז יציאת מצרים האט אנטפלעקט וואס איז געווען באהאלטן ביי מעשה בראשית, און איז דער שורש פון אמונה; פסח איז דער יום טוב פון אמונה.
-
31:29 אמונה בירושה און דאס מיכלא דמהימנותא שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד, אפילו א בעל עבירה, גלייבט בירושה פון אברהם אבינו, און אז ס'איז נישטא קיין אמת'ער אידישער כופר, נאר א שמירעכץ פון אויבן. תורה ומצוות און פסח ברענגען די אמונה צו התגלות, און די מצה, וואס דער זוהר רופט מיכלא דמהימנותא, ברענגט אריין הייליגע שמות אין גוף.
-
35:17 פשטות, נישט מעכאנישע כוונות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט פון רבי אלימלך און פון רבי צדוק הכהן אז מ'זאל דינען דעם אייבערשטן בפשטות און נישט מיט אויסגערעכנטע כוונות, וואס מאכן די מצוה מעכאניש, אזוי ווי א בעל תוקע וואס קוקט אויפן סעקונדן-ווייזער. ער דערציילט וואס ער האט געזען אין א מצה בעקעריי, און זאגט אז ערליכע אידן זאלן באקן מצות מיט כוונה און מיט שמחה.
-
40:42 מצה אלס אות; אמונה דער יסוד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם תוספות אז די מצה איז דער אות פון פסח אנשטאט תפילין, און די שיטה אז מצה עסן א גאנצן פסח איז א מצוה, גלייך צו סוכה. ער שליסט אז אמונה איז דאס טייערסטע וואס א איד פארמאגט און דער יסוד פון אלע מצוות, און אז אויף פסח, דער ראש פון אלע מועדים, דארף מען מקפיד זיין מער ווי אויף יעדן אנדערן יום טוב.
דער שיעור, אויסגעשריבן
נידריגערע דורות, גרעסערע אויסלייטערונג
דער משגיח עפנט אז יעדער פסח און יעדער שבת איז אזא וואס די וועלט האט נאך נישט געזען. מ'מיינט אז די דורות ווערן שוואכער, און ס'איז טאקע אזוי, אבער לויטן כלל פונעם בעל התניא, אז וואס העכער א זאך אין שורש אלץ נידריגער פאלט זי, זענען מיר אזוי נידריג אז מיר געפינען ניצוצות פונעם פופציגסטן שער וואס די תנאים און אמוראים האבן נישט דערגרייכט. זיי אויפצוהייבן איז די שליחות פונעם דור פון עקבתא דמשיחא; יציאת מצרים איז נאר געווען פון מ"ט שערים. אונזער חסרון איז אונזער מעלה. א
די נשמות ווערן קלענער, אבער די גופים ווערן אויסגעלייטערט, אזוי שטייט אין רבי צדוק הכהן. די נשמה דארף נישט קיין תיקון; זי איז אראפ מיט מסירת נפש צו מתקן זיין דעם גוף. דערפאר, ערקלערט דער משגיח מיטן תניא, זענען מצוות, וואס מ'טוט מיטן גוף, אין דעם פרט גרעסער ווי תורה וואס איז מיטן מוח: די וועלט איז באשאפן געווארן פאר א דירה בתחתונים. ב
פסח, דער ראש פון אלע מועדים
עס קומט חודש ניסן, און מ'איז פארטאן אין עשיות: אויסרייניגן, כשר'ן, באקן מצות, איינקויפן. פסח איז ראש כל המועדים; שבועות און סוכות זענען גרעסער, אבער דער ראש איז כולל אלעס. דער משגיח ברענגט דעם חידושי הרי"ם אז דורך פסח בינדט מען זיך צום רבונו של עולם: אויף חמץ און אויף נישט ברענגען דעם קרבן פסח איז דא כרת, און ביי שבועות און סוכות נאר א לאו, ווייל פסח דערגרייכט דעם שורש, די אמונה. ג
פסח איז אברהם אבינו'ס יום טוב, שבועות פון יצחק, סוכות פון יעקב. יעקב איז גרעסער, אבער אברהם איז דער שורש, דערפאר מאכט מען די ברכה מגן אברהם. מגן דוד געהערט צו משיח, דערפאר זאגט מען עס נאר נאך מפטיר, די אכטע עליה, וואס איז העכער פון דער וועלט.
נישט קיין צייט פאר וויצן
דער משגיח זאגט אז וויצן, וואס די קדמונים האבן גענוצט צו עפענען א לימוד, זענען היינט געווארן א קליפה: מ'מיינט אז מיט א גלייך ווערטל איז מען א חסיד. יעצט, פאר פסח, איז א ערנסטע צייט. דער מדרש זאגט אז ווען מלכיות שטרייטן זיך זאל מען ערווארטן משיח, און די סימנים וואס די מדרשים געבן וועגן דער מלחמה פון אחרית הימים זעט מען היינט. ד
ער דערציילט אז רבי מאטעלע סלאנימער האט נאר דערציילט מעשיות וואס ער האט געהערט פון צדיקים, און מ'האט זיי פארשריבן דעם זעלבן טאג. איין מסורה זאגט אז פאר משיח וועלן די פעלקער נישט וועלן קיין מלחמה, נאר מ'וועט זיי אנכאפן ביי די טשופרינע און אריינשלעפן. דער משגיח זעט עס אין דער מלחמה אין איראק: די אייראפעאישע מדינות, וואס זייער ערד איז נאס מיט אידיש בלוט, האבן עס נישט געוואלט, און די סכנה פון מיסילן אויף אידן איז שוין כמעט אוועק.
צדיקים זעען פאראויס; זיך ערנסט צוגרייטן
פארוואס האט מען געדארפט איבערגעבן די מסורה? ווייל אין יענער צייט וועלן אידן זיין צובראכן און צושראקן, און זיי זאלן וויסן אז ס'קומט פון הימל. צדיקים ווייסן וואס וועט זיין: דער סטאלינער רבי האט געזאגט, אזוי האט דערציילט זיין גבאי שלמה, אז רוסלאנד וועט עקזיסטירן זיבעציג יאר, און עס איז צעפאלן געווארן, א גרויסער נס פאר אידן.
דער משגיח דערציילט פונעם בלאזשעווער רב, וואס איז געווארן ווייס ווען איינער האט געמאכט א וויץ אז משיח איז אין גאס, ווייל ער איז נאך נישט געווען גרייט. ממילא דארף מען זיך צוגרייטן, אויסראמען דעם חמץ שבלב, און גיין צו דעם פסח זייער ערנסט.
פון פורים ביז ערב פסח
דער בני יששכר שרייבט אז די מלחמה מיט עמלק הייבט זיך אן פורים און ענדיגט זיך ערב פסח, ביי ביעור חמץ. דער אבני נזר ערקלערט פארוואס צדיקים מאכן די עיקר סעודת פורים ביינאכט: די גמרא גלייכט מחיית עמלק צו א קרבן, וואו די נאכט גייט נאכן טאג. די מלחמה, מערקט דער משגיח אן, האט זיך אנגעהויבן פורים ביינאכט. ה,ו,ז
מעשה בראשית און יציאת מצרים: איין עדות
אין די ערשטע לוחות איז שבת א זכר למעשה בראשית, אין די צווייטע א זכר ליציאת מצרים. דער משגיח ווייזט אז זיי זענען פארבונדן מיטן חידושי הרי"ם: דער אייבערשטער האט גענומען די עשרה מאמרות, פון זיי געמאכט די עשר מכות, און פון זיי זענען געווארן די עשרת הדברות. ווייל דער אריז"ל לערנט אז די מכות זענען געגאנגען פארקערט, אנגעהויבן פון מלכות, גייען די מכות קעגן די מאמרות צוריקוועגס. ט,י,כ
אמונה בירושה און דאס מיכלא דמהימנותא
אברהם אבינו האט אריינגעגעבן אין כלל ישראל דעם כח פון אמונה, דער טייערסטער אוצר פון א איד. אפילו א בעל עבירה גלייבט, בירושה פון אברהם, וואס ביי אים שטייט אז ער האט געגלייבט אין השם. א איד וואס רופט זיך א כופר איז נאר איבערגעשמירט, אזוי ווי דער כופר פון דער תיבה; ער רוטשט זיך אויס אויף א באנאנע-שאלעכץ און שרייט רבונו של עולם. מ,נ
פשטות, נישט מעכאנישע כוונות
רבי אלימלך האט געזאגט אז מ'זאל נישט מכוון זיין קיין שמות נאר דינען דעם אייבערשטן בפשטות, און רבי צדוק הכהן שרייבט אז כוונות היינט זענען גארנישט אן רוח הקדש. חשבונות נעמען צו די הארץ; דער משגיח מאלט א בעל תוקע וואס מעסט די תקיעות מיטן סעקונדן-ווייזער און קען נישט שרייען צום רבונו של עולם. א מצוה דארף זיין מיט הארץ.
דערפאר זאלן מצות געבאקן ווערן פון ערליכע אידן, נישט פון געדונגענע ארבעטער. ער האט אמאל געזען א קנעטער וואס קוקט אין א צייטונג מיט אומצניעותדיגע בילדער בשעת'ן קנעטן; אזעלכע מחשבות גייען אריין אין די מצות. געבאקן מיט כוונה און שמחה, איז מצה א מאכל פון אמונה און פון רפואה.
מצה אלס אות; אמונה דער יסוד
דער תוספות ערקלערט אז חול המועד פסח לייגט מען נישט קיין תפילין ווייל די מצה איז דער אות, אזוי ווי שבת, ממילא איז היטן די מצה ווי היטן תפילין. דער חתם סופר האלט אז מצה עסן א גאנצן פסח איז א מצוה, אזוי ווי עסן אין סוכה נאך דער ערשטער נאכט. ע
דאס טייערסטע וואס א איד פארמאגט איז אמונה, דער יסוד פון אידישקייט; דער רמב"ם רעכנט עס צווישן די מצוות כאטש עס קומט פאר זיי. דערפאר דארף מען מקפיד זיין אויף פסח מער ווי אויף יעדן יום טוב.
מראי מקומות
תורה
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
- א Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:35
- ב Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:36
- ג Chiddushei HaRim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 6:24
- ה Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:46
- ו Avnei Nezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 22:46
- כ Chiddushei HaRim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 26:29
אנדערע
עיקרי הדברים
- 0:35 יעדער פסח און שבת איז גרעסער ווי דער פריערדיגער, ווייל די נידריגע דורות פאר משיח קענען אויפהייבן ניצוצות פון א פלאץ וואו די פריערדיגע דורות זענען קיינמאל נישט אנגעקומען.
- 4:12 די נשמה דארף נישט קיין תיקון; זי איז אראפגעקומען כדי אויסצולייטערן דעם גוף, און דערפאר זענען מצוות, וואס מ'טוט מיטן גוף, אין דעם פרט גרעסער ווי תורה.
- 7:07 פסח איז דער ראש פון אלע מועדים און דער יום טוב פון אברהם אבינו; דורך אים בינדט זיך א איד צום שורש, צו אמונה.
- 29:25 ביי יציאת מצרים זענען אנטפלעקט געווארן די צען כוחות פון מעשה בראשית וואס קיינער האט נישט געזען, און דערפאר איז עס דער שורש פון אמונה.
- 32:15 יעדער איד האט אמונה בירושה פון אברהם אבינו; תורה ומצוות און פסח ברענגען די פארבארגענע אמונה צו התגלות.
- 33:56 מצה איז דאס מיכלא דמהימנותא; זי דארף געבאקן ווערן פון ערליכע אידן מיט הארץ און מיט שמחה, און א מצוה טאר נישט ווערן מעכאניש.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 7:48 פארוואס איז ביי פסח דא א כרת, ווען ביי שבועות און סוכות, וואס זענען גרעסער, איז נאר א לאו?
תירוץ: 8:09 ווייל פסח בינדט א איד צום שורש, צום רבונו של עולם און צו אמונה.
-
קשיא: 17:33 פארוואס האט דער צדיק אנגעזאגט מ'זאל איבערגעבן זיין מסורה וועגן דער מלחמה?
תירוץ: 17:47 ער האט געוואוסט אז אין יענער צייט וועלן אידן זיין צובראכן און צושראקן, און דאס ווארט וועט זיי שטארקן צו וויסן אז ס'קומט פון הימל.
-
קשיא: 23:08 פארוואס מאכן צדיקים די עיקר סעודת פורים ביינאכט, ווען די פוסקים זאגן אז זי דארף זיין ביי טאג?
תירוץ: 23:34 דער אבני נזר ערקלערט אז מחיית עמלק איז ווי מ'ברענגט א קרבן, און ביי קדשים גייט די נאכט נאך דעם טאג, ממילא איז די נאכט נאך פורים נאך אלץ פורים.
-
קשיא: 31:02 פארוואס איז די אמונה פונעם ערשטן דיבור צוגעבונדן צו יציאת מצרים און נישט צו מעשה בראשית?
תירוץ: 29:25 מעשה בראשית האט קיינער נישט געזען, אבער ביי יציאת מצרים האבן מיליאנען אידן געזען ווי אלע צען כוחות פון מעשה בראשית ווערן אנטפלעקט, אזוי אז מ'גלייבט ווייל מ'האט עס געזען.
-
קשיא: 40:53 פארוואס לייגט מען נישט קיין תפילין חול המועד פסח?
תירוץ: 41:05 דער תוספות ערקלערט אז אזוי ווי שבת איז אליין אן אות, איז פסח די מצה דער אות.
מעשיות
-
13:29 די סלאנימער מסורה וועגן דער מלחמה פאר משיח
דער משגיח דערציילט אז רבי מאטעלע סלאנימער האט נאר דערציילט מעשיות וואס ער האט געהערט פון צדיקים, און איינער פון זיינע גרויסע חסידים האט זיי פארשריבן דעם זעלבן טאג. איין מסורה, איבערגעגעבן פון צדיק צו צדיק, זאגט אז פאר משיח וועלן די פעלקער נישט וועלן גיין אין מלחמה, נאר מ'וועט זיי אנכאפן ביי די טשופרינע און זיי אריינשלעפן, און דאס וועט ברענגען דעם סוף. די מסורה האט זיך געענדיגט מיטן אנזאג מ'זאל עס ווייטער איבערגעבן.
אין דער מעשה: ר' מאטעלע סלאנימער
-
18:16 דער סטאלינער רבי און רוסלאנד
דער משגיח זאגט אז מיט דרייסיג יאר צוריק האט אים שלמה דער גבאי פונעם סטאלינער רבי'ן דערציילט אז ווען מ'האט דעם רבי'ן געפרעגט וואס וועט זיין מיט די אידן אין קאמוניסטישן רוסלאנד, האט ער געזאגט אז רוסלאנד וועט עקזיסטירן זיבעציג יאר. אזוי איז געווען, און רוסלאנד איז צעפאלן געווארן, וואס דער משגיח רופט איינע פון די גרעסטע ניסים פאר אידן. דער רבי האט אויך געזאגט אז ס'וועלן זיין צרות פאר אידן און איינער אין אמעריקע וועט זיי ראטעווען.
אין דער מעשה: דער סטאלינער רבי, Shlomo the gabbai
-
20:29 דער בלאזשעווער רב און דער וויץ וועגן משיח
איינער האט אמאל געמאכט א חסידישן וויץ פארן בלאזשעווער רב, א צדיק נפלא, און געזאגט אז משיח איז אין גאס. דער משגיח, וואס האט עס געהערט פון רבי שטיינבערג, דערציילט אז דער בלאזשעווער איז געווארן ווייס און דערשראקן ביז מ'האט אויפגעקלערט אז ס'איז נאר א וויץ. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס, האט ער געענטפערט אז ער האט געמיינט אז משיח קומט שוין, און ער איז נאך נישט געווען גרייט.
אין דער מעשה: the Bluzhever Rav, Rabbi Steinberg
-
39:19 דער קנעטער און די צייטונג
דער משגיח דערציילט אז ער האט אמאל געזען אין א מצה בעקעריי ווי דער קנעטער קנעט דעם טייג, און פאר אים ליגט אן אידישע צייטונג מיט אומצניעותדיגע בילדער, און ער קוקט אריין דערין בשעת'ן קנעטן. אזעלכע כוונות, זאגט דער משגיח, גייען אריין אין די מצות.
געדאנקען
- 1:16 די נידעריגקייט פון די לעצטע דורות איז אליין זייער גרויסקייט: ווייל זיי זענען אזוי נידריג געפאלן, דערגרייכן זיי ניצוצות פון אזא הויכן שורש וואס די תנאים און אמוראים האבן נישט געקענט צוקומען, און די גאולה העתידה וועט זיין פונעם פופציגסטן שער, העכער פון די מ"ט פון מצרים.
- 7:48 דער כרת אויף חמץ און אויף נישט ברענגען דעם קרבן פסח, וואס איז נישטא ביי שבועות און סוכות, ווייזט אז פסח בינדט א איד צום שורש גופא, צו אמונה, כאטש די שפעטערע מועדים זענען גרעסער.
- 9:13 די ברכה מגן דוד זאגט מען נאר נאך מפטיר, די אכטע עליה, וואס איז קעגן משיח און העכער פון דער וועלט, ווייל די וועלט קען נאך נישט מאכן די ברכה אויף איר אייגן ארט.
- 27:55 יציאת מצרים איז די קענטיגע עדות אויף מעשה בראשית: די עשר מכות אנטפלעקן, צוריקוועגס, די עשרה מאמרות מיט וואס די וועלט איז באשאפן געווארן, און ממילא זאגן ביידע טעמים פון שבת די זעלבע זאך.
- 32:44 א איד וואס זאגט אז ער איז א כופר איז נאר איבערגעשמירט, אזוי ווי די תורה נוצט דאס ווארט ביים כופר פון דער תיבה; ווען ער רוטשט זיך אויס אויף א טרעפ שרייט ער רבונו של עולם.
- 41:12 די מצה איז אנשטאט תפילין דער אות פון פסח, ממילא איז א מצה וואס איז געבאקן אן הארץ ווי תפילין וואס זענען געשריבן געווארן פון אן אומפאסיגן מענטש.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 19:53 דער משגיח זאגט אז מ'דארף נעמען דעם פסח זייער ערנסט און זיך צוגרייטן וויפיל מ'קען, און אויסראמען דעם חמץ שבלב.
- 24:51 ער ווארנט אז מ'טאר נישט מקלקל זיין די צייט פון משיח, און מ'דארף ארבעטן אים צו ברענגען.
- 36:41 ער זאגט אז א מצוה דארף זיין מיט הארץ, נישט מעכאניש.
- 38:16 ער זאגט אז מ'זאל זען אז די מצה, כאטש פאר'ן סדר, זאל זיין געבאקן פון ערליכע אידן מיט הארץ, לשם מצות מצוה.
- 44:16 ער זאגט אז מ'זאל מקפיד זיין אויף פסח מער ווי אויף יעדן אנדערן יום טוב, ווייל ער איז דער שורש פון די מועדים און פון אמונה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער אבני נזר, דער בלאזשעווער רבי, דער בני יששכר, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חידושי הרי"ם, דער חתם סופר, דער סטאלינער רבי, דער רבי ר' מלך, דער רמב"ם, יעקב אבינו, יצחק אבינו, ר' מאטעלע סלאנימער, רבי צדוק הכהן פון לובלין
ערכים אהבה מסותרת, כפירה, כרת, ליל שמורים, מחיית עמלק, מיכלא דמהימנותא, מעשה בראשית, ניצוצות, עקבתא דמשיחא, עשרה מאמרות, שער החמישים