בימי ספירה צריכים לעשות תשובה על שורש העבירות - המדות (שייכות לפרשת קדושים)

קאטאלאג: זמנים ספירה נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 28 תשמ"ב (1981–82) אידיש 1 שעה 27 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 27 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די ימי הספירה, וואס זענען דער אנפאנג און דער שורש פונעם יאר, זענען די צייט צו טאן תשובה אויפן שורש פון די עבירות, די מידות, און אז דאס איז דער פשט פון "קדושים תהיו".

דער משגיח עפנט מיט "קדושים תהיו" און שטעלט אוועק חנוך, וואס האט זיך אפגעזונדערט און איז געווארן א מלאך, קעגן אברהם אבינו, וואס האט זיך אראפגעלאזט צו די מענטשן. דערנאך פרעגט ער פארוואס עס זענען דא דריי צייטן פון תשובה: ספירה, שובבים, און אלול-תשרי. מיט דער מחלוקת צי די וועלט איז באשאפן געווארן אין תשרי אדער אין ניסן, ערקלערט ער אז ניסן איז די געבורט פון דער בריאה מיט חסד, און תשרי איז איר פולע וואוקס מיט דין. א לאנגער פאדעם גייט וועגן דעם ערשטן שעיר פון ראש חודש ניסן ביי הקמת המשכן, וואס מ'האט פארברענט ווייל יענעם טאג איז נישט געווען קיין מיעוט הירח, און וועגן נדב ואביהוא, וואס האבן געשפירט די ימות המשיח. דערנאך קומט ער צו זיין הויפט נקודה: ניסן און ספירה זענען די צייט צו פאררעכטן די שורשים, די מידות, פון וואו די עבירות וואקסן, בשעת תשרי איז פאר די מעשים און שובבים פאר אראפנעמען די פלעקן. ער טייטשט "קדושים תהיו" לויטן רמב"ן, זיך מקדש זיין אין וואס מ'מעג, און מאנט יעדן איינעם לויט זיין מדריגה צו וואקסן מיט דער בריאה אין די איבעריגע וואכן.

ענינים: ספירת העומר · מידות טובות · תשובה · ספר ויקרא

סדר השיעור

  1. 0:00 קדושים תהיו: חנוך און אברהם אבינו

    דער משגיח עפנט מיט "קדושים תהיו" און שטעלט אוועק חנוך, וואס האט זיך אפגעזונדערט און איז געווארן א מלאך, קעגן אברהם אבינו, וואס האט זיך אראפגעלאזט צו די מענטשן; קדושה טאר נישט סותר זיין די שייכות מיט אנדערע, דערפאר איז די פרשה געזאגט געווארן בהקהל. דערנאך ברענגט ער פונעם חתם סופר אז נדב ואביהוא זענען מגולגל געווארן אין פנחס, וואס איז אליהו, אלס תיקון פאר זייער אש זרה.

  2. 5:52 דריי צייטן פון תשובה אין יאר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די ימי הספירה זענען טעג פון תיקון און תשובה, און אז עס זענען דא דריי אזעלכע צייטן: ספירה, שובבים און אלול-תשרי. ער פרעגט וואס איז דער חילוק צווישן זיי, און הייבט אן מיט ניסן אלס ראש חדשים, מיט דעם מהר"ל אז א אנפאנג ציט זיך א פערטל.

  3. 10:21 די וואוקס פון ניסן און דער פארברענטער שעיר

    דער משגיח שילדערט ניסן, אייר און סיון אלס די צייט פון געבורט און וואוקס, אין דער טבע און ביי כלל ישראל. דערנאך פרעגט ער פארוואס דער ערשטער שעיר פון ראש חודש, ביי הקמת המשכן, איז פארברענט געווארן און נישט אויפגעגעסן, ווען א אנפאנג דארף זיין א גוטער סימן, און פרעגט וויאזוי נדב ואביהוא האבן געקענט מורה הלכה זיין פאר משה רבינו און אריינגיין שתויי יין.

  4. 15:54 תשרי און ניסן: דין און חסד

    דער משגיח ברענגט די מחלוקת פון רבי אליעזר און רבי יהושע צי די וועלט איז באשאפן געווארן אין תשרי אדער אין ניסן, און ערקלערט אז ביידע זענען אמת: ניסן איז די געבורט פון דער בריאה מיט חסד, תשרי איז איר בר מצוה מיט דין. יעדער תנא גייט לשיטתו, און לויט רבי אליעזר איז דער אנפאנג פון דער וועלט מרומז אין בראשית, כאטש באמת האט די וועלט זיך אנגעהויבן פון מיטן, פון ארץ ישראל.

  5. 22:21 דער מיטן פון דער תורה און ראש חודש

    לויט רבי יהושע איז דער אנפאנג פון דער בריאה מרומז אינמיטן פון דער תורה, ביי די ווערטער "דרש דרש" וועגן דעם שעיר החטאת. דער משגיח פארבינדט בראשית און "שעיר" מיט די זעכצן הונדערט טויזנט נשמות פון כלל ישראל, און ערקלערט אז דער שעיר פון ראש חודש איז א כפרה אויף מיעוט הירח, וואס דאס איז כלל ישראל אין גלות.

  6. 26:15 דער טאג פון הקמת המשכן

    ראש חודש ניסן איז דער שורש שבשורש, און דער טאג פון הקמת המשכן איז געווען, ווי די גמרא אין מגילה זאגט, ווי דער טאג פון בריאת שמים וארץ, א טעם פון די ימות המשיח. יענעם טאג איז די לבנה געווען אין שלימות און מ'האט נישט געדארפט קיין כפרה, ממילא איז דאס וואס מ'האט נישט געגעסן דעם שעיר געווען דער שענסטער סימן, און דערפאר איז עס מרומז אינמיטן פון דער תורה.

  7. 32:03 נדב ואביהוא האבן געשפירט די ימות המשיח

    נדב ואביהוא זענען געווארן די נשמה פון אליהו, דער מבשר פון דער גאולה, און זיי זענען שוין "אחרי מות". דער משגיח שילדערט די ימות המשיח, ווען, ווי ירמיהו זאגט, וועט מען נישט דארפן לערנען איינער דעם אנדערן, און ערקלערט אז נדב ואביהוא האבן דאס יענעם טאג אזוי שטארק געשפירט אז זיי האבן זיך פארלוירן; זייער אריינגיין שתויי יין ווייזט אויף זייער גרויסקייט, נישט אויף זייער קליינקייט.

  8. 38:42 יין, אליהו און קביעות

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין ברכות אז צי מ'קען זיך קובע זיין אויף יין וועט מען וויסן ווען אליהו וועט קומען, דעם מדרש פונעם ערשטן וויינגארטן, וויאזוי יין מאכט פון א מענטש א שעפסל, א לייב, א מאלפע און א חזיר, און די גמרא אז די אחרית פון יין איז דם, און ערקלערט מיט גימטריא אז א ביסל יין האט אין זיך דעם שם הוי"ה און צופיל לאזט איבער נאר "דם". אליהו איז די קדושה פון מזל מאדים; נדב ואביהוא האבן געשפירט די צייט פון אליהו ווען יין קען שוין נישט שאטן, און זענען אריינגעגאנגען שתויי יין.

  9. 46:00 איין און פופציג טעג און פסח שני

    דער משגיח ווייזט אז די צייט פון ספירה, אזוי ווי אלול-תשרי, האט איין און פופציג טעג, מרומז אין די צוויי "נא" פון "אנא ה'" אין הלל, און אז דער דרייסיגסטער טאג, פסח שני, איז קעגן ראש השנה, א טאג פון תיקון. מישאל ואלצפן, וואס זענען טמא געווארן פון נדב ואביהוא, האבן זוכה געווען צו דער פרשה פון פסח שני, און געוויזן אז טומאת מת קען מען מתקן זיין.

  10. 50:34 די מידות זענען דער שורש פון די עבירות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ספירה איז די צייט צו מתקן זיין די מידות, און ברענגט פון רבי חיים ויטאל אז די מידות זענען דער שורש פון אלע מצוות און ערגער ווי עבירות, און פונעם באר מים חיים. ער ווייזט וויאזוי לשון הרע וואקסט פון גאוה, מחלוקת פון נצחון, ווי ביי ירבעם בן נבט, און עסן איסור פון תאוה, און זאגט אז מענטשן טוען איבער די זעלבע עבירה ווייל זיי האבן תשובה געטון אויף דער עבירה און נישט אויף דער מידה.

  11. 58:40 אויסנוצן יעדע מידה פאר גוטס שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט דורך די מידות: חסד מיט צדקה, טובות און לערנען מיט א צווייטן; גבורה קעגן דעם יצר הרע, אפילו אין זאכן וואס מ'מעג; תפארת אין וויסן אז מ'איז א גרויסע נשמה, אזוי אז יעדע מצוה, ווי ספירת העומר, איז חשוב; נצח אין קעמפן פאר אידישקייט און נישט צו באזיגן א צווייטן; און הוד אין זיך אראפבייגן און זינגען שבחים פארן רבונו של עולם.

  12. 1:02:27 שורש, פירות און פלעקן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענטפערט זיין קשיא פון אנפאנג: ניסן, ווען אלעס שפראצט, איז צו מתקן זיין דעם שורש, די מידות; תשרי, די צייט פון אסיף, איז פאר תשובה אויף די מעשים; און שובבים איז א צייט פון וואשן, אראפנעמען די פלעקן וואס בלייבן נאך דער תשובה, ווי רבינו יונה שרייבט. ער לייגט צו אז דורך דער מסירות נפש פון נדב ואביהוא האט אהרן זוכה געווען אריינצוגיין אין קודש הקדשים אום יום כיפור.

  13. 1:05:57 דער רמב"ם'ס ספר קדושה אין די פרשיות פון ספירה

    אחרי-קדושים פאלט אינמיטן פון ספירה, די וואך פון נצח, דער ציר ארום וועמען די גאנצע ספירה דרייט זיך. דער משגיח ווייזט אז כמעט אלע הלכות פונעם רמב"ם'ס ספר קדושה און ספר טהרה געפינען זיך אין די פרשיות וואס מ'ליינט אין ספירה, און אפילו די פאר אויסנאמען האבן א שייכות צו שבועות אדער זענען דארט מרומז.

  14. 1:14:04 דער רמב"ן אויף קדושים תהיו שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם רמב"ן אז "קדושים תהיו" איז א ווארענונג נישט צו זיין קיין נבל ברשות התורה, און א מצוה זיך מקדש צו זיין אין וואס מ'מעג, וואס דאס איז תיקון המידות און נישט תיקון המעשים. ער ברענגט דעם שולחן ערוך אורח חיים סימן רל"א, אז אלעס וואס מ'טוט זאל זיין לשם שמים, און זאגט אז אונזער שוואכער דור קען פון זיך נישט פארלאנגען קיין גרויסע זאכן.

  15. 1:20:00 קדושים פאר יעדן; וואקסן מיט דער בריאה שטייט אינעם קאטאלאג

    וויבאלד די פרשה איז געזאגט געווארן פאר דער גאנצער עדה, זאגט דער משגיח אז "קדושים תהיו" איז פאר יעדן, יעדער לויט זיין מאס און מיט שכל: אמאל אפשטעלן פון א איבעריגן נאש, עסן גענוג כדי צו דינען השם יתברך בשמחה, און זיך נישט נארן. ער שליסט מיט א מאנונג אויסצונוצן די איבעריגע וואכן פון ספירה, צו קוקן ווי די טבע וואקסט יעדן טאג און מיטצווואקסן ביז שבועות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

קדושים תהיו: חנוך און אברהם אבינו

0:02

דער משגיח עפנט מיט דער פרשה פון "קדושים תהיו", וואס רש"י זאגט אז זי איז געזאגט געווארן בהקהל, און ווייזט אן אז דער פסוק דערמאנט סיי "ה'" סיי "אלקיכם". חנוך איז געזעסן פארשפארט, געלערנט און געדאווענט, ביז זיין פלייש איז געווארן פייער און ער איז געווארן א מלאך, אבער ער האט פארלאזט זיין דור. אברהם אבינו איז קיינמאל נישט געווארן קיין מלאך, ווייל ער האט זיך אפגעגעבן מיט עובדי עבודה זרה, אבער ער האט געלייגט דעם יסוד פון א פאלק וואס דינט דעם רבונו של עולם. א,ב

2:59

חנוך איז די בחינה פון "ה'", נאנט צו אויבן; אברהם איז "אלקיכם", זיך אראפלאזן צו די נידעריגסטע. קדושה, זאגט דער משגיח, טאר נישט סותר זיין א שייכות מיט מענטשן. דערנאך ברענגט ער פונעם חתם סופר אז נדב ואביהוא זענען מגולגל געווארן אין פנחס, וואס איז אליהו: זיי האבן געבראכט אן אש זרה, און זייער תיקון איז געווען ווען אליהו ביים הר הכרמל האט געווארט אויף פייער פון הימל. ג,ד

דריי צייטן פון תשובה

6:08

די ימי הספירה, ווי מ'זעט אין דעם רבונו של עולם נאך ספירה, זענען טעג פון תיקון און תשובה, ריין צו ווערן און אנקומען צו מתן תורה. עס זענען דא דריי אזעלכע צייטן: ספירה, שובבים און אלול-תשרי, און דער משגיח פרעגט וואס איז דער חילוק. ער הייבט אן מיט ניסן, "ראש חדשים", און ברענגט דעם מהר"ל אז א אנפאנג ציט זיך א פערטל, דערפאר האט די ליכטיגקייט פון דער בריאה נאך געשיינט אום חנוכה. ה,ו

די וואוקס פון ניסן און דער פארברענטער שעיר

11:01

אויפן זעלבן משקל ציט זיך דער אנפאנג פון ניסן איבער ניסן, אייר און סיון, א צייט פון געבורט און וואוקס: כלל ישראל איז געבוירן געווארן ביי יציאת מצרים, און אין דער טבע בליען די ביימער און שפעטער קומען די פירות.

13:04

דערנאך פרעגט דער משגיח אויפן פסוק אין שמיני: דער ערשטער שעיר פון ראש חודש, ביים טאג פון הקמת המשכן, איז פארברענט געווארן און נישט אויפגעגעסן. וויבאלד א אנפאנג איז א סימן, וואספארא סימן איז דאס לדורות? ער פרעגט אויך וויאזוי נדב ואביהוא, וואס משה רבינו האט געזאגט אז זיי זענען גרעסער פון אים, האבן מורה הלכה געווען פאר זייער רבי'ן און, ווי דער מדרש זאגט, זענען אריינגעגאנגען שתויי יין. ז,ח,ט,י,כ

תשרי און ניסן: דין און חסד

15:56

כדי צו ענטפערן ברענגט דער משגיח די מחלוקת פון רבי אליעזר און רבי יהושע צי די וועלט איז באשאפן געווארן אין תשרי אדער אין ניסן, און די תוספות אז ביידע זענען אמת. ניסן, ווען די ביימער בליען, איז די געבורט פון דער בריאה; תשרי, דער זמן האסיף, איז איר בר מצוה, ווען אלעס שטייט שוין פארטיג. ל,מ,נ

19:10

תשרי איז א אנפאנג פון דין, מיט תעניתים און סליחות; ניסן איז א אנפאנג פון חסד, און רבי פינחס פון קאריץ זאגט אז דער משפט פון ספירה איז נאך גרעסער ווי די עשרת ימי תשובה, נאר ער גייט מיט חסד. יעדער תנא גייט לשיטתו: רבי אליעזר, דער מחמיר, זעט די בריאה מיט דין, און רבי יהושע פון בית הלל מיט חסד. לויט רבי אליעזר איז דער אנפאנג מרומז אין בראשית, כאטש באמת האט די וועלט זיך אנגעהויבן פון מיטן, פון ארץ ישראל.

דער מיטן פון דער תורה

22:28

לויט רבי יהושע איז דער אנפאנג מרומז אינמיטן פון דער תורה. אזוי ווי בראשית איז מרמז אויף די זעכצן הונדערט טויזנט אותיות און נשמות, צייכנט די מסורה אן דעם מיטן פון דער תורה ביי "דרש דרש", וואס שטייט ביים שעיר החטאת, און דער משגיח טייטשט "שעיר" אויף די זעכצן הונדערט טויזנט פירושים אין דער תורה. דערנאך ערקלערט ער מיט רש"י אז דער שעיר פון ראש חודש איז א כפרה אויף מיעוט הירח, וואס דאס איז כלל ישראל אין גלות. ס,ז,ע

דער טאג פון הקמת המשכן

26:27

ראש חודש ניסן איז דער ראש פון אלע ראשי חדשים, און דער ערשטער, דער טאג פון הקמת המשכן, איז געווען, ווי די גמרא אין מגילה זאגט, א שמחה ווי ביים טאג פון בריאת שמים וארץ. עס איז געווען א טעם פון עולם התיקון, פון די ימות המשיח, וואס וועט צוריקקומען אויף אייביג ווען משיח וועט קומען. פ

29:37

דא איז דער תירוץ. דעם שעיר עסט מען אלס כפרה אויף מיעוט הירח, אבער יענעם טאג איז כלל ישראל געווען אין שלימות און די לבנה האט געשיינט אינגאנצן. מ'האט נישט געדארפט קיין כפרה, ממילא איז דאס וואס מ'האט אים נישט געגעסן געווען דער שענסטער סימן לדורות. דערפאר איז עס מרומז פונקט אינמיטן פון דער תורה.

נדב ואביהוא האבן געשפירט די ימות המשיח

32:17

נדב ואביהוא זענען נישט פשוט געשטארבן; ווי דער זוהר טייטשט "פנחס בן אלעזר בן אהרן", זענען זיי אריין אין פנחס, וואס איז אליהו, דער מבשר פון דער גאולה. דערפאר שטייט "אחרי מות שני בני אהרן": זיי זענען שוין העכער פון מיתה, אויף דער מדריגה פון "בלע המות לנצח". צ,ק,ר

34:17

ווען משיח וועט קומען, זאגט דער משגיח, וועט נישט זיין קיין רבי און קיין תלמיד; ווי ירמיהו זאגט, וועט קיינער נישט דארפן לערנען דעם אנדערן, ווייל די תורה וועט זיין געשריבן אויפן הארץ. ביים טאג פון משכן האבן אידן געשפירט א טעם דערפון, און נדב ואביהוא, וואס זענען געווען מער סענסיטיוו ווי אלע, האבן עס אזוי שטארק געשפירט אז זיי האבן זיך פארלוירן. זיי האבן מורה הלכה געווען פאר זייער רבי'ן און זענען אריין שתויי יין, און דאס ווייזט אויף זייער גרויסקייט, נישט אויף זייער קליינקייט. ש

יין, אליהו און קביעות

38:42

די גמרא אין ברכות פרעגט פארוואס מ'בענטשט נישט נאך יין, כאטש ער איז סועד און "ישמח לבב", און ענטפערט אז מענטשן זענען זיך נישט קובע אויף יין. און אז איינער איז זיך יא קובע? דאס וועט אליהו פסק'ענען. דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז יין מאכט פון א מענטש קודם א שעפסל, דערנאך א לייב, א מאלפע און א חזיר, און די גמרא אז די אחרית פון יין איז דם. ת,אא,אב,אג

40:33

יין איז בגימטריא ע': כ"ו, דער שם הוי"ה, מיט מ"ד, דם. א ביסל יין צו דינען השם יתברך בשמחה האט אין זיך דעם שם; צופיל לאזט איבער נאר דם. דערפאר הייבט מען אן קידוש מיט "יום הששי ויכלו", וואס די ראשי תיבות זענען דער שם, ווי דער חתם סופר ברענגט. ווער עס איז געבוירן אין מזל מאדים, זאגט די גמרא אין שבת, האט א שייכות מיט בלוט, און אליהו איז די קדושה פון דעם מזל. ווען ער וועט קומען וועט יין מער נישט שאטן; נדב ואביהוא האבן געשפירט יענע צייט און זענען אריין שתויי יין. או,אד

איין און פופציג טעג און פסח שני

47:04

פונעם ערשטן טאג פסח ביז שבועות זענען דא איין און פופציג טעג, פונקט ווי פון ראש חודש אלול ביז שמיני עצרת, און דער משגיח זעט דאס מרומז אין די צוויי "נא" פון "אנא ה'" אין הלל. דער דרייסיגסטער טאג פון אלול איז ראש השנה; דער דרייסיגסטער פון ספירה איז פסח שני, א טאג פון תיקון פאר די וואס האבן נישט געקענט ברענגען דעם קרבן פסח. אז

49:02

לויט דער גמרא זענען די טמאים ביים ערשטן פסח געווען מישאל ואלצפן, וואס זענען טמא געווארן פון נדב ואביהוא. דורך יענער נשמה, וואס איז העכער פון מיתה, האבן זיי זוכה געווען צו דער פרשה פון פסח שני און געוויזן אז אפילו טומאת מת קען מען מתקן זיין. אח

די מידות זענען דער שורש פון די עבירות

50:34

יעצט קומט דער משגיח צו זיין הויפט נקודה. ספירה איז צו מתקן זיין די מידות, חסד, גבורה, תפארת, נצח און הוד, אז יעדע זאל גענוצט ווערן אויף גוטס. רבי חיים ויטאל שרייבט אין שערי קדושה אז די מידות זענען דער שורש פון אלע מצוות, און א שלעכטע מידה איז פיל ערגער ווי אן עבירה, ווי דער באר מים חיים ערקלערט אויף תזריע: ווער עס זינדיגט טוט תשובה אויף דער עבירה, אבער דער שורש איז די מידה. אט,אי

52:42

לשון הרע איז די ערגסטע עבירה, אבער זי איז נאר די פרוכט; דער שורש איז גאוה, דאס פילן זיך גרויס דורך מאכן דעם אנדערן קליין. מחלוקת וואקסט פון נצחון: ירבעם בן נבט, דער גרעסטער תלמיד חכם פון זיין דור, האט נישט געקענט פארטראגן צו שטיין בשעת רחבעם זיצט אין בית המקדש, און האט אוועקגעשטעלט די גאלדענע קעלבער. עסן א ספק-זאך וואקסט פון תאוה. אכ

57:43

דערפאר, זאגט דער משגיח, טוען אסאך מענטשן תשובה און פאלן צוריק אין דער זעלבער עבירה: זיי האבן תשובה געטון אויף דער עבירה און נישט אויף דער מידה. ווען זיי וואלטן מתקן געווען דעם שורש, וואלטן זיי נישט געקומען צו דער עבירה.

אויסנוצן יעדע מידה פאר גוטס

58:50

דער משגיח גייט דורך די מידות. חסד: געבן צדקה, טון א טובה, לערנען מיט א צווייטן, אפילו אויף קאסט פון זיין צייט. גבורה: זיין שטארק קעגן דעם יצר הרע, אפילו ביי מאכלים וואס מ'מעג. תפארת: וויסן אז מ'איז א גרויסע נשמה, אז יעדע מצוה, אפילו ספירת העומר, איז ריזיג. נצח: קעמפן פאר אידישקייט, נישט כדי צו באזיגן א צווייטן. הוד: זיך אראפבייגן און זינגען שבחים פארן רבונו של עולם.

שורש, פירות און פלעקן

1:03:00

דא איז דער תירוץ אויף דער קשיא פון אנפאנג. ניסן, ווען די שורשים שפראצן, איז די צייט צו מתקן זיין דעם שורש, די מידות. תשרי, דער זמן האסיף, איז פאר תשובה אויף די מעשים. שובבים איז א צייט פון וואשן: ווי רבינו יונה שרייבט, בלייבט א פלעק אפילו נאך דער תשובה, און דעמאלט נעמט מען אים אראפ. דורך זייער מסירות נפש האבן נדב ואביהוא אויך זוכה געווען פאר אהרן אריינצוגיין אין קודש הקדשים, "בזאת יבוא". אל,אמ

דער רמב"ם'ס ספר קדושה אין ספירה

1:06:01

אחרי-קדושים פאלט אינמיטן פון ספירה, די וואך פון נצח, דער ציר ארום וועמען ספירה דרייט זיך; אחרי רעדט פון טהרה און קדושים פון קדושה. דער משגיח ווייזט אז כמעט דער גאנצער ספר קדושה און ספר טהרה פונעם רמב"ם געפינט זיך אין די פרשיות פון ספירה: מאכלות אסורות און טומאות אין שמיני, דם אין אחרי, עריות אין אחרי און קדושים, און טומאת מת אין אמור. אס

1:10:12

אפילו די פאר אויסנאמען האבן א שייכות: גיד הנשה, שור הנסקל און יין נסך. רבינו בחיי זאגט אז שור הנסקל איז אסור ווייל דער מלאך המות איז אויף אים געריטן, דער זעלבער שורש ווי טומאת מת. אע

דער רמב"ן אויף קדושים תהיו

1:14:23

דער רמב"ן ערקלערט אז "קדושים תהיו" מיינט זיך אפשיידן אפילו פון זאכן וואס מ'מעג. אן דעם קען מען עסן און טרינקען אן א שיעור און זיין א נבל ברשות התורה; דערפאר באפעלט די תורה זיך מקדש צו זיין במותר לך. דאס, זאגט דער משגיח, איז תיקון המידות, נישט תיקון המעשים. אפ

1:17:29

דער שולחן ערוך אורח חיים סימן רל"א ברענגט עס אלס הלכה, נישט אלס מוסר: אלע עסן, טרינקען און רעדן זאל זיין לעבודת הבורא. דער משגיח לייגט צו אז אונזער דור איז זייער שוואך, און קען פון זיך נישט פארלאנגען קיין גרויסע זאכן. אצ

קדושים פאר יעדן

1:20:02

אבער די פרשה איז געזאגט געווארן פאר דער גאנצער עדה, ממילא איז "קדושים תהיו" פאר יעדן, יעדער לויט זיין מדריגה, מיט שכל. א קליינער קרבן איז אויך חשוב פארן רבונו של עולם. מ'מוז נישט אלעמאל נעמען דעם אייז קרים אדער דאס שטיקל שאקאלאד; מ'זאל עסן גענוג צו זיין צופרידן און דינען השם יתברך בשמחה. ווי דער בני יששכר זאגט, קען די תורה נישט באשטימען דעם שיעור; יעדער מוז זיך אליין אפמעסטן, און דאס שווערסטע, זיך נישט נארן. אק,אר

1:24:53

דער משגיח שליסט מיט א מאנונג אויסצונוצן די איבעריגע וואכן פון ספירה: ארויסקוקן דורכן פענסטער ווי די ביימער בליען און די גראז וואקסט יעדן טאג, און נישט בלייבן הינטערשטעליג קעגן דער בריאה. די מידות און די נשמה זאלן יעדן טאג בעסער ווערן ביז מתן תורה.

מראי מקומות

תורה

  1. א Vayikra 19:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:02
  2. ו Shemos 12:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:08
  3. ז Vayikra 10:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:04, 22:28
  4. י לכאורה Vayikra 10:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:04
  5. ק Vayikra 16:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:17
  6. אמ Vayikra 16:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:00
  7. אנ Vayikra 16:30 1:06:24 טעקסט מפתח
  8. אק Vayikra 2:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:20:02

נביאים

  1. ד לכאורה Melachim I ch. 18 מפתח אינעם אויסשרייב: 2:59
  2. ר Yeshayahu 25:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:17
  3. ש לכאורה Yirmiyahu 31:30-33 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:17

כתובים

  1. אא Tehillim 104:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:42
  2. אז Tehillim 118:25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:04

תלמוד בבלי

  1. ט Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:04
  2. ל לכאורה Rosh Hashanah 10b-11a מפתח אינעם אויסשרייב: 15:56
  3. נ לכאורה Berachos 43b מפתח אינעם אויסשרייב: 15:56
  4. פ לכאורה Megillah 10b מפתח אינעם אויסשרייב: 26:27
  5. ת לכאורה Berachos 35b מפתח אינעם אויסשרייב: 38:42
  6. אג Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:42
  7. אד Shabbos 156a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:33
  8. אח לכאורה Sukkah 25a-b מפתח אינעם אויסשרייב: 49:02
  9. אכ לכאורה Sanhedrin 101b מפתח אינעם אויסשרייב: 52:42

מדרש

  1. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 13:04
  2. אב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 38:42

זוהר און קבלה

  1. צ Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 32:17

ראשונים

  1. ב לכאורה Rashi, Vayikra 19:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:02
  2. ח לכאורה Rashi, Vayikra 10:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:04
  3. מ Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:56
  4. ע לכאורה Rashi, Bamidbar 28:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:28
  5. אה Rashi (מקום נישט באשטימט) 41:54 מפתח
  6. אל Yesod HaTeshuvah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:00
  7. אס לכאורה Mishneh Torah, Sefer Kedushah and Sefer Taharah מפתח אינעם אויסשרייב: 1:06:01
  8. אע לכאורה Rabbeinu Bachya, Parshas Mishpatim מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:12
  9. אפ לכאורה Ramban, Vayikra 19:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:14:23

אחרונים און חסידות

  1. ג Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:59
  2. או Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 40:33
  3. אט Shaarei Kedushah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 50:34
  4. אי לכאורה Be'er Mayim Chaim, Parshas Tazria מפתח אינעם אויסשרייב: 50:34
  5. אצ Shulchan Aruch, Orach Chaim 231 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:17:29
  6. אר Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:20:02

תפילה און פיוט

  1. ה Siddur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 6:08

אנדערע

  1. ס לכאורה Vayikra 10:16 אינעם אויסשרייב: 22:28

עיקרי הדברים

  1. 6:08 די ימי הספירה זענען א צייט פון תשובה, איינע פון דריי צייטן אין יאר, צוזאמען מיט שובבים און אלול-תשרי.
  2. 16:12 ניסן איז דער אנפאנג און די געבורט פון דער בריאה, מיט מידת החסד; תשרי איז די בריאה אינגאנצן אויסגעוואקסן, מיט מידת הדין, לויט די שיטות פון רבי יהושע און רבי אליעזר.
  3. 29:50 דער ערשטער שעיר פון ראש חודש ביי הקמת המשכן איז נישט אויפגעגעסן געווארן ווייל יענעם טאג איז נישט געווען קיין מיעוט הירח, און דאס איז דער שענסטער סימן לדורות.
  4. 51:59 יעדע עבירה וואקסט פון א שלעכטע מידה; ווער עס טוט תשובה נאר אויף דער עבירה און נישט אויף דער מידה, פאלט צוריק אריין אין דער זעלבער עבירה.
  5. 1:03:00 אין ניסן און ספירה פאררעכט מען די מידות, דעם שורש; אין תשרי די מעשים, די פירות; און אין שובבים נעמט מען אראפ די פלעקן וואס בלייבן נאך דער תשובה.
  6. 1:14:07 "קדושים תהיו" מיינט, ווי דער רמב"ן ערקלערט, זיך מקדש זיין אין וואס מ'מעג און נישט זיין קיין נבל ברשות התורה, און עס איז געזאגט געווארן פאר גאנץ כלל ישראל.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 13:23 פארוואס איז דער ערשטער שעיר פון ראש חודש, ביי הקמת המשכן, פארברענט געווארן און נישט אויפגעגעסן, ווען א אנפאנג דארף זיין א גוטער סימן?

    תירוץ: 29:50 דער שעיר איז א כפרה אויף מיעוט הירח; יענעם טאג איז די לבנה געווען אין שלימות, ממילא איז דאס וואס מ'האט אים נישט געגעסן אליין דער שענסטער סימן.

  2. קשיא: 15:25 וויאזוי האבן נדב ואביהוא, וואס משה רבינו האט געזאגט אז זיי זענען גרעסער פון אים, געקענט אריינגיין אין משכן שתויי יין?

    תירוץ: 38:02 זיי האבן אזוי שטארק געשפירט די ימות המשיח אז זיי האבן געלעבט ווי אין דער צייט פון אליהו, ווען מ'קען זיך קובע זיין אויף יין און עס שאט מער נישט.

  3. קשיא: 8:03 פארוואס זענען דא דריי צייטן פון תשובה אין יאר, און וואס איז דער חילוק צווישן זיי?

    תירוץ: 1:03:00 ניסן איז צו מתקן זיין דעם שורש, די מידות; תשרי די מעשים, די פירות; שובבים אראפצונעמען די פלעקן וואס בלייבן.

  4. קשיא: 58:08 פארוואס טוען אסאך מענטשן תשובה און דערנאך טוען זיי ווידער די זעלבע עבירה?

    תירוץ: 58:21 זיי האבן תשובה געטון אויף דער עבירה אבער נישט אויף דער מידה פון וואו זי וואקסט; ווען זיי וואלטן מתקן געווען דעם שורש, וואלטן זיי נישט געקומען צו דער עבירה.

  5. קשיא: 42:56 פארוואס הייבט מען אן קידוש פרייטאג צונאכטס אינמיטן א פסוק, מיט "יום הששי"?

    תירוץ: 43:17 די ראשי תיבות פון "יום הששי ויכלו השמים" זענען דער שם הוי"ה, און דאס פארבינדט דעם קידוש-יין מיטן אנפאנג און דעם חלק הקדושה פון יין, נישט מיט זיין אחרית פון דם.

געדאנקען

  1. 2:08 חנוך, וואס האט זיך אפגעזונדערט און איז געווארן א מלאך אבער האט פארלאזט זיין דור, איז די בחינה פון "ה'"; אברהם אבינו, וואס האט זיך אראפגעלאזט צו די נידעריגסטע מענטשן, איז די בחינה פון "אלקיכם"; "קדושים תהיו" פאדערט א קדושה וואס איז נישט סותר די שייכות מיט מענטשן.
  2. 17:18 ניסן איז די געבורט פון דער בריאה און תשרי איז איר בר מצוה; רבי אליעזר, א תנא פון דין, האלט אז די וועלט איז באשאפן געווארן אין תשרי, און רבי יהושע, פון דעם חסד פון בית הלל, האלט אין ניסן.
  3. 29:50 דער ערשטער שעיר פון ראש חודש איז פארברענט געווארן נישט אלס א חסרון נאר אלס דער שענסטער סימן: ביים טאג פון משכן איז די לבנה געווען אין שלימות, ממילא האט מען נישט געדארפט די כפרה אויף מיעוט הירח.
  4. 38:13 נדב ואביהוא זענען אריינגעגאנגען שתויי יין ווייל זיי האבן שוין געשפירט די צייט פון אליהו, ווען לויט דער גמרא וועט מען זיך קענען קובע זיין אויף יין און יין וועט מער נישט שאטן; דאס איז געווען א סימן פון זייער גרויסקייט.
  5. 40:33 יין (ע') איז דער שם הוי"ה (כ"ו) מיט דם (מ"ד): א ביסל יין לשם קדושה איז דער שם, און צופיל לאזט איבער נאר דם; דערפאר הייבט מען אן קידוש מיט "יום הששי ויכלו", וואס די ראשי תיבות זענען דער שם.
  6. 47:04 ספירה און אלול-תשרי האבן יעדע איין און פופציג טעג, און דער דרייסיגסטער טאג פון יעדן, פסח שני און ראש השנה, איז א טאג פון תיקון.
  7. 1:03:00 די דריי צייטן פון תשובה גייען לויט דער טבע: ניסן, ווען די שורשים שפראצן, איז פאר די מידות; תשרי, די צייט פון אסיף, פאר די מעשים; שובבים איז א צייט פון וואשן די פלעקן וואס בלייבן נאך דער תשובה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 50:47 דער משגיח זאגט אז די ימי הספירה דארף מען אויסנוצן צו ארבעטן אויף די מידות, דעם שורש פון די עבירות, און נישט נאר אויף די עבירות אליין.
  2. 58:43 ער זאגט אז חסד דארף מען נוצן אויף גוטס: געבן צדקה, טון א טובה, לערנען מיט א צווייטן, זאגן א גוט ווארט פאר יענעם אפילו אויף קאסט פון זיין צייט.
  3. 1:00:48 ער זאגט אז מ'זאל זיך איינהאלטן פון א וויץ אויף יענעמס חשבון, און נוצן די כוחות צו קעמפן פאר אידישקייט, נישט צו באזיגן א צווייטן.
  4. 1:22:40 אין עסן זאגט ער אז יעדער זאל עסן וויפיל ער דארף כדי צו זיין געזונט און דינען השם יתברך בשמחה, אבער אמאל אפשטעלן פון א איבעריגן נאש, און זיך אליין אפמעסטן ערליך, אן זיך נארן.
  5. 1:25:13 ער מאנט צו קוקן אויף דער טבע וואס וואקסט אין די וואכן און מיטוואקסן מיט איר, אז די מידות און די נשמה זאלן יעדן טאג בעסער ווערן ביז שבועות.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אביהוא, אברהם אבינו, אהרן הכהן, אליהו הנביא, אליצפן, דער חתם סופר, דער מהר"ל פון פראג, דער רמב"ם, דער רמב"ן, חנוך, ירבעם בן נבט, מישאל, משה רבינו, נדב, פינחס, רבי אליעזר בן הורקנוס, רבי חיים ויטאל, רבי יהושע בן חנניה, רבי עקיבא, רבי פינחס קאריצער, רבינו בחיי, רבינו יונה, רחבעם

ערכים אש זרה, גאוה, טומאת מת, ימות המשיח, מזל, מיעוט הירח, משכן, ספירת העומר, פסח שני, שובבים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט