דער משגיח ברענגט צוזאמען דברים פון ספרים הקדושים אז אלול איז א חודש פון אהבה און פון די י"ג מדות הרחמים, ווען דער וועג צו תשובה איז אפן אפילו פאר איינעם וואס איז פארזונקען אין עבירות, און ער ווארנט אז נישט אויסנוצן דעם חודש איז ערגער פון דעם חטא אליין.
עשרת ימי תשובה
עשרת ימי תשובה: די שיעורים לויטן סדר פונעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ראש השנה איז אין זמן דאס וואס דער מקום המקדש איז אין מקום און אדם הראשון אין נפש: א באהאלטענע שורש-נקודה וואס מען דארף זוכן, און א איד געפינט זי דורך אריינקוקן אין דער תורה, פון וואנעט די גאנצע בריאה קומט.
דער משגיח שילדערט הושענא רבה ווי א טאג פון א גרויסע מלחמה אין הימל קעגן גוג ומגוג, וואס מ'פירט מיט די ארבעה מינים און מיט הארץ און מויל, און ווי דעם טאג פון דוד המלך, ווען יעדער איד דארף זיך מאכן א חשבון צי זיינע מעשים דערנעענטערן משיח.
דער משגיח ערקלערט אז הושענא רבה, דוד המלך'ס טאג, איז דער טאג פון דער ערבה, די נידעריגסטע פון די ארבעה מינים, וואס איר כח געהערט צו די געפאלענע נשמות פונעם לעצטן דור און איז מבטל די מלחמה פון גוג ומגוג אין הימל.
דער משגיח טייטשט אז די דארע פרות אין פרעה'ס חלום, וואס שטייען פארגאפט ביי די פעטע, זענען די סטרא אחרא, און אפילו הקב"ה אליין, וואס וואונדערן זיך אויף דער מסירת נפש פון דער אידישער נשמה: ביי חנוכה, ביים אלטן רבי'ן און די רביים פון ליובאוויטש, און ביי די שלוחים היינט.
דער משגיח שטעלט אוועק דעם ליכט פון שבת, וואס הייבט די נשמות ארויף, קעגן דעם ליכט פון חנוכה, וואס גייט ארונטער צו די נידעריגסטע ערטער, און ער זעט דערין דעם וועג פון די רביים פון חב"ד.
דער משגיח ערקלערט אז חנוכה איז דער יום טוב פון הוד, לויבן און דאנקען דעם רבונו של עולם פון א געפיל אז מען האט גארנישט קומען, און אז די מידה דארף מען שעפן פון חנוכה אויף א גאנץ יאר, צו דאנקען אויף יעדע קלייניגקייט.
אום זאת חנוכה לערנט דער משגיח אז דער מזבח און דער בית המקדש שטייען אויף אחדות צווישן אידן, און אז מוחל זיין איינער דעם אנדערן ברענגט נסים און די לעצטע גאולה.
דער משגיח ערקלערט, אויפן סמך פון א שטיקל שפת אמת, אז חנוכה עפנט אויף דעם מקום הנסים וואס איז העכער פון טבע, אזוי אז אלעס אין די טעג קומט דורך נסים, און ער מאנט מ'זאל זיך אויסנוצן דעם לעצטן טאג חנוכה זיך צו פארבינדן דערמיט.
דער משגיח ערקלערט אז זאת חנוכה, דער אכטער טאג, איז קעגן שמיני עצרת און קעגן דעם אושפיז פון שלמה המלך, די לבנה במלואה, ווען די קדושה כאפט איין דעם רשות הרבים און מאכט פון אים א רשות היחיד, סיי אין דער וועלט און סיי אינעם הארץ פון יעדן איד.
ביי א זאת חנוכה סעודה גיט דער משגיח זיין חבורה עצות אין לערנען, אין דאווענען, אין חפץ חיים און אין שבת, און ער ערקלערט אז די חנוכה ליכט זענען דער חינוך פונעם אור פון משיח.
דער משגיח ערקלערט אז זאת חנוכה, דער אכטער טאג, ענדיגט די חתימה פון יום כיפור און איז קעגן משיח, און אז ס'איז א צייט צו האפן אויף דער גאולה און צו דאווענען.
דער משגיח ערקלערט אז ווייל פורים קומט פון דער מדרגה פון חמישים וואס איז העכער פון זמן, איז אדר שני נאר אן איבערחזרונג פון אדר ראשון, ממילא איז דער פורים פון אדר שני שוין דא אין פורים קטן, און די שמחה וואס אידן מאכן פון זיך אליין איז קבלת התורה באהבה.
דער משגיח ערקלערט אז כאטש מ'ליינט די מגילה אין אדר שני, ליינט מען זי פורים קטן אין הימל אין דער מתיבתא פון רבי יוסי, און אירע אורות קומען ארונטער און צעברעכן דעם הסתר פנים פון אדר ראשון.
דער משגיח ערקלערט אז פורים קטן, הגם מ'ליינט נישט די מגילה אויף דער וועלט, ליינט מען זי אין הימל אין דער מתיבתא פון רבי יוסי, און די אורות וואס קומען ארונטער צוברעכן דעם הסתר פון אדר ראשון, ווען דער מאור הקטן איז די ווייטסטע פון דער זון.
דער משגיח ערקלערט אז מרדכי, בשעת ער איז געווען עוסק אין הצלת נפשות, האט געזען די פנימיות התורה אין די מעשה פון דער מגילה, און נאר די מקצת סנהדרין וועמענס חלק אין תורה איז געווען דער פשט האבן עס געהאלטן פאר ביטול תורה.
דער משגיח ערקלערט אז די דינרי זהב וואס רבי שמעון בן יוחאי האט מיט זיי אנגעפילט די בקעה פון מירון זענען געווען די סודות פון זיין תורה וואס האבן באקומען א גשמיות'דיגע פארעם, און אז יעדער איד קען זיך פרייען אויף זיין הילולא אפילו ווען ער פארשטייט אים נישט.
דער משגיח לערנט מיט קינדער אום ל"ג בעומר אז רבי שמעון בר יוחאי האט געברענגט חברשאפט אויף דער וועלט, און אז ווען אידישע קינדער זענען חברים, לערנען תורה און דאווענען, קומט משיח און אפילו די ווילדע חיות ווערן פריינט מיט אידן.