Two Approaches of Being מקרב People to Hashem

קאטאלאג: PARSHA (English) וישב נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 56 תשמ"ט (1988–89) ענגליש 1 שעה 26 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 26 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

פון דעם מדרש אז יצחק אבינו איז אויך געווען מגייר גרים, ערקלערט דער משגיח צוויי וועגן פון מקרב זיין אידן: אברהם'ס אפענע וועג פון ארויסגיין צו מענטשן, און יצחק'ס באהאלטענע השפעה דורך זיין אייגענע קדושה; און ער ווייזט אן אז חנוכה איז די באהאלטענע וועג וויאזוי די שכינה קומט אראפ צו די נשמות וואס קענען זיך נישט אויפהייבן צו שבת.

דער משגיח הייבט אן מיט דער מצוה פון אהבת הגר, וואס גייט אויף יעדן וואס איז ווייט און מ'דארף אים מקרב זיין. דער מדרש זאגט אז אברהם און יעקב זענען געווען מגייר גרים, און לערנט ארויס פון "מגורי אביו" אז יצחק אויך. דער משגיח טייטשט "מגורי" אויף דריי אופנים: מגייר זיין, וואוינען, און מורא. יצחק'ס מדה איז געווען פחד און צוריקציען זיך, אזוי ווי שמאי, וואס האט אוועקגעשטופט גרים, ווען הלל האט זיי מקרב געווען. פונדעסטוועגן, דורכדעם וואס יצחק האט געלערנט און געדאוונט פארשלאסן אין זיין צימער, האט ער אראפגעברענגט קדושה וואס האט אריינגעגעבן הרהורי תשובה אין זיין שטאט; א באהאלטענע קירוב, וואס די תורה זאגט אויך נאר ברמז. דורכן משל פון א ליכט פאר דער נשמה שטעלט ער אוועק שבת, דעם טאג פון דער נשמה, קעגן חנוכה, וואס מ'צינדט אין רשות הרבים, אויף דער לינקער זייט טיר, אונטער צען טפחים, אין די לענגסטע נעכט; דארט קומט די שכינה אראפ צו די אויסגעלאשענע נשמות. אזוי טייטשט ער אויך יוסף'ס אראפגיין קיין מצרים און זיין חלום.

ענינים: אהבת ישראל און אחדות · די חנוכה ליכט

סדר השיעור

  1. 0:00 ווער איז א גר; די אבות זענען געווען מגייר גרים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז א גר איז יעדער וואס איז ווייט און מ'דארף אים דערנענטערן, און רעדט פון דער מצוה אים ליב צו האבן און אים נישט צו פאריבלען. דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אז אברהם און יעקב זענען געווען מגייר גרים, און אז דער פסוק "מגורי אביו" לערנט דאס זעלבע אויף יצחק.

  2. 5:19 דריי טייטשן אין "מגורי"; אברהם'ס אהבה, יצחק'ס פחד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פון וואנעט ווייסט דער מדרש אז "מגורי" מיינט מגייר זיין, ווען עס קען אויך מיינען וואוינען אדער מורא. ער ערקלערט אברהם'ס עבודה מיט אהבה און התפעלות קעגן יצחק'ס יראה פון דער גדלות פונעם אייבערשטן, פחד יצחק, און ווייזט ביידע מדות אין פסח און ראש השנה.

  3. 11:50 הלל און שמאי מיט די גרים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט די גמרא פון די גרים וואס שמאי האט אוועקגעשטופט און הלל האט מקרב געווען. ער ערקלערט אז הלל'ס תורה איז געקומען דורכן צינור פון אברהם, מדת החסד, און שמאי'ס דורכן צינור פון יצחק, מדת הדין, אזוי ווי די זעלבע וואסער אין א ווייסן גלאז און אין א רויטן.

  4. 17:00 יצחק'ס קירוב פון אינעווייניג זיין צימער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יצחק איז קיינמאל נישט ארויסגעגאנגען מגייר זיין, אבער דורכן לערנען און דאווענען פארשלאסן האט ער אראפגעצויגן קדושה וואס האט זיך פארשפרייט אין דער שטאט, אזוי ווי רש"י זאגט אז די יציאה פון א צדיק מאכט א רושם. די מענטשן דארט האבן באקומען הרהורי תשובה אן צו וויסן פון וואנעט; ממילא זענען דא צוויי וועגן צו ברענגען אידן צוריק.

  5. 23:55 אפענע קירוב און באהאלטענע קירוב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט צוזאמען די דריי טייטשן פון "מגורי": מיטן וואוינען דארט איז יצחק געווען מגייר גרים, און אזוי האט ער עס געטון ווייל זיין מדה איז געווען פחד. ער זאגט אז קיין איינער פון די וועגן איז נישט אייגננוציג, שטעלט אוועק אברהם'ס אפענע דרשות קעגן דעם באהאלטענעם הרהור תשובה וואס יצחק האט אריינגעגעבן ביי א מענטש אויפן מארק, און ערקלערט אז די תורה זאגט די באהאלטענע קירוב נאר ברמז.

  6. 30:10 דאס ליכט ווי א בילד פון דער נשמה

    דער משגיח ערקלערט אז גשמיות'דיגע זאכן זענען א משל אויף רוחניות, און ברענגט "נר ה' נשמת אדם". א פלאם ציט זיך ארויף צו איר מקור אזוי ווי די נשמה, און ווערט אראפגעהאלטן דורכן כלי, דעם שמן און דער פתילה, נר פתילה שמן, וואס די ראשי תיבות זענען נפש; ער לייגט צו אז דער גוף און די נשמה שפייזן איינער דעם אנדערן, אזוי ווי דער רמ"א ערקלערט אין דער ברכה פון אשר יצר.

  7. 41:15 שבת ליכט, חנוכה, און דער חושך פון יון

    דער משגיח ערקלערט אז שבת איז דער טאג פון דער נשמה, און עס הייבט זיך אן מיט דאס ליכט וואס רופט די נשמה זיך אויפצוהייבן; אבער נשמות וואס זייער וואך האט זיי נישט געגרייט קענען עס נישט פארטראגן. פאר זיי איז דא חנוכה; ער ברענגט דעם מדרש אז די פיר ווערטער פון פינצטערניש ביי בריאת העולם זענען די פיר גליות, און יון איז "חשך", וואס די אותיות מאכן שכחה.

  8. 49:30 פתילות וואס מ'צינדט נישט שבת; יעקב און עשו

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז פתילות ושמנים וואס מ'צינדט נישט שבת מעג מען צינדן חנוכה, און די ספרים פון די תלמידים פונעם בעל שם טוב טייטשן עס אויף נשמות וואס כאפן נישט דאס ליכט פון שבת, אויסגעלאשענע נשמות פון אינדרויסן. דערנאך שטעלט ער אוועק יעקב, איינער, וואס געהערט צו שבת און צו רשות היחיד, קעגן עשו, א סך, רשות הרבים, און רעכטס קעגן לינקס.

  9. 59:05 חנוכה צינדט מען אין עשו'ס געביט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אז די חנוכה ליכט צינדט מען אין די פינצטערסטע נעכט, אין רשות הרבים, לינקס פון דער טיר און אונטער צען טפחים, וואו די שכינה גייט סיי ווי נישט אראפ. אזוי ווי ביקור חולים קומט די שכינה אראפ צו די נשמות וואס קענען זיך נישט אויפהייבן צו שבת און צינדט זיי אן; ממילא איז חנוכה מגייר גרים.

  10. 1:09:11 וישב, יוסף און די חנוכה ליכט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח בינדט די סדרה מיט חנוכה: יצחק, די לינקע זייט, איז מגייר גרים פאר די וואס זענען אויף דער לינקער זייט, און יוסף, וואס זיין נאמען מיינט צולייגן, גייט אראפ קיין מצרים אנצוצינדן דארט די חנוכה ליכט. ער טייטשט יוסף'ס חלום פון זון, לבנה און שטערן וואס בוקן זיך ווי דאס זיך אראפבייגן צו צינדן אונטער צען טפחים, און זאגט אז א איד וואס צינדט זיין ליכט איז ווי יצחק אין זיין באהאלטענעם צימער, ווי איינער וואס דריקט א קנעפל און צינדט אן א גאנצן טורעם.

  11. 1:17:57 משיח אין די חנוכה ליכט; א שאלה

    דער משגיח ענדיגט מיט ברכות אויף שבת חנוכה, און זאגט אז ביידע, משיח בן יוסף און משיח בן דוד, באווייזן זיך אין דער סדרה אין זייער ירידה: יהודה גייט אראפ, און יוסף ווערט אראפגעברענגט. אויף א שאלה פון א צוהערער וועגן דער נשמה וואס ווערט בטל אין איר מקור ענטפערט ער אז אזעלכע זאכן פארשטייט דער וואס היט אפ אידישקייט, נישט דער וואס פילאזאפירט.

דער שיעור, אויסגעשריבן

ווער איז א גר; די אבות זענען געווען מגייר גרים

0:55

דער משגיח ערקלערט אז א גר מיינט נישט נאר איינער וואס ווערט א איד: יעדער וואס איז ווייט און מ'דארף אים דערנענטערן הייסט א גר, און רבינו יונה אין שערי תשובה רופט אזוי אפילו א פרעמדן פון א ווייטער שטאט. ס'איז דא א מצוה פון אהבת הגר (דברים י, יט) און אן איסור אים צו מאכן שלעכט פילן. אויב אזוי איז ביי איינעם וואס איז ווייט מיטן ארט, זאגט ער, כל שכן ביי איינעם וואס זיין נשמה איז ווייט. ג,ד

3:43

דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אז אברהם איז געווען מגייר גרים, "הנפש אשר עשו בחרן" (בראשית יב, ה), און אויך יעקב, וואס האט געהייסן די נייע פון שכם אוועקווארפן די עבודה זרה (בראשית לה, ב). ביי יצחק שטייט גארנישט, פונדעסטוועגן לערנט עס דער מדרש ארויס פונעם ערשטן פסוק אין וישב (בראשית לז, א), אז יעקב האט געוואוינט אין לאנד פון "מגורי אביו". א,ה,ו,ב

דריי טייטשן אין "מגורי"

5:56

דער משגיח פרעגט: פון וואנעט ווייסט דער מדרש אז "מגורי" מיינט מגייר זיין? אין חדר טייטשט מען וואו זיין טאטע האט געוואוינט, און עס קען אויך מיינען מורא, אזוי ווי ביי בלק, וואו מואב האט מורא געהאט פאר כלל ישראל (במדבר כב, ג). ז

7:09

לויטן טייטש פון מורא ערקלערט ער אז יעדער פון די אבות האט איבערגעלאזט א ירושה. אברהם האט געדינט מיט מדת החסד, מיט אהבה און התפעלות; יצחק מיט יראה, נישט פאר שטראף נאר פאר דער גדלות פונעם אייבערשטן, אזוי ווי מ'זעצט זיך גלייך אוועק ווען א מלך קומט אריין. דאס איז פחד יצחק (בראשית לא, מב), מדת הדין און זיך צוריקציען. פסח, ווען מ'זאגט שיר השירים, איז די אהבה; ראש השנה, די יראה פארן מלך. ח,ט

הלל און שמאי מיט די גרים

12:25

כדי צו זאגן א נייעם פשט ברענגט דער משגיח די גמרא אין שבת (לא.): איינער האט געבעטן שמאי אים מגייר זיין אויפן תנאי אז ער זאל אים לערנען די תורה אויף איין פוס, און א צווייטער אויפן תנאי אז ער זאל ווערן כהן גדול. שמאי האט ביידע ארויסגעשטופט מיט זיין אמת הבנין; הלל איז געווען ווארעם צו זיי און האט זיי מקרב געווען. י

15:21

הלל'ס תורה, ערקלערט ער, איז געקומען דורכן צינור פון אברהם, מדת החסד, און שמאי'ס דורכן צינור פון יצחק, מדת הדין; דערפאר איז בית הלל געווענליך מקיל און בית שמאי מחמיר. די תורה איז איינס, אזוי ווי די זעלבע וואסער אין א ווייסן גלאז און אין א רויטן.

יצחק'ס קירוב פון אינעווייניג זיין צימער

17:15

פון דעם זאגט דער משגיח אז יצחק איז קיינמאל נישט ארויסגעגאנגען מגייר זיין. ער איז געזעסן אין זיין צימער, געלערנט, געדאוונט און געזאגט תהלים, און געדינט דעם אייבערשטן מיט יראה. אבער ווער עס מאכט זיך א מרכבה פאר דער שכינה ציט אראפ קדושה וואס פארשפרייט זיך ארום אים, אזוי ווי רש"י זאגט אז ווען א צדיק גייט ארויס פון א שטאט גייט מיט אים איר שיינקייט (רש"י בראשית כח, י). כ

20:59

ממילא האבן די מענטשן אין יצחק'ס שטאט באקומען הרהורי תשובה, וואס זענען אריין ווי דורך כוואליעס אין די הערצער וואס זענען גרייט דערפאר. אזוי זענען דא צוויי וועגן צו ברענגען אידן צוריק: ארויסגיין דרשענען און לערנען מיט זיי, אדער זיצן אין דער היים, לערנען, דאווענען און ארבעטן אויף די מדות, און ארויסשיקן כוואליעס פון תשובה וואס קיינער ווייסט נישט פון וואנעט זיי קומען.

אפענע קירוב און באהאלטענע קירוב

24:32

יעצט שטעלט דער משגיח צוזאמען די דריי טייטשן: מיטן בלויז וואוינען דארט איז יצחק געווען מגייר גרים, און ער איז נישט ארויסגעגאנגען ווי אברהם ווייל זיין מדה איז געווען פחד. יעדער דינט דעם אייבערשטן לויט זיין אייגענער נשמה, ממילא איז דער וואס לערנט פאר זיך נישט קיין אייגננוציגער; ביידע טוען די זעלבע זאך.

25:59

דער חילוק איז וואס מ'זעט. אברהם האט אפן געדרשנט אז ס'איז דא נאר איין גאט (בראשית יב, ח), און יצחק'ס השפעה איז אנגעקומען צו א מענטש אויפן מארק וואס איז געגאנגען טון אן עבירה, און פלוצלינג האט ער באקומען מורא און זיך צוריקגעהאלטן, אן צו וויסן פארוואס. ווייל די תורה איז דער פלאן פון דער וועלט, זאגט זי אברהם'ס קירוב בפירוש, און יצחק'ס נאר ברמז, אינעם ווארט "מגורי". ל

דאס ליכט ווי א בילד פון דער נשמה

30:45

דער משגיח ערקלערט אז גשמיות'דיגע זאכן זענען א משל אויף טיפערע ענינים, אזוי ווי א חתן און כלה זענען א משל אויף הקב"ה און כנסת ישראל אין שיר השירים. אזוי אויך "נר ה' נשמת אדם" (משלי כ, כז): קיינער האט נישט געזען א נשמה, אבער דאס ליכט, דעם אייבערשטנס ליכט, לאזט אונז עס פארשטיין. ט,מ

33:38

א פלאם ווייזט אלעמאל ארויף. ער ערקלערט אז יעדע זאך ציט זיך צו איר מקור, לויט די פיר יסודות פון ספר יצירה, אש רוח מים עפר: ערד'דיגע זאכן פאלן אראפ, און פייער ציט זיך ארויף צו איר מקור, און וואלט אוועקגעפלויגן ווען דער ברענשטאף וואלט עס נישט אראפגעהאלטן. כדי צו בלייבן דארף דער פלאם א כלי, שמן און א פתילה, נר פתילה שמן, וואס די ראשי תיבות זענען נפש. נ

38:50

אזוי ווערט די נשמה, הימלישער פייער, אראפגעהאלטן דורכן גוף, וואס שפייזט זי אויך. אויף דער קשיא צי די נשמה שפייזט נישט דעם גוף, ענטפערט ער אז ס'גייט אויף ביידע זייטן, און ברענגט דעם רמ"א אויף דער ברכה פון אשר יצר: דאס עסן האלט צוזאמען די רוחניות'דיגע נשמה מיטן גשמיות'דיגן גוף. ס

שבת ליכט, חנוכה, און דער חושך פון יון

41:22

שבת, ערקלערט דער משגיח, איז דער טאג פון דער נשמה, א טאג פון תורה, תפילה און רוחניות'דיגן עונג, מנוחה צוזאמען מיט קדושה, אזוי ווי מ'זאגט אין דער תפילה פון שבת. עס הייבט זיך אן מיט דאס ליכט, דאס בילד פון דער נשמה, וואס רופט די נשמה זיך אויפצוהייבן מיט איר. אבער א סך וועמענס וואך האט זיי נישט געגרייט קענען שבת נישט פארטראגן, אזוי ווי א פלעדערמויז קען נישט פארטראגן ליכט. פ

45:42

פאר זיי איז דא חנוכה. ער ברענגט דעם מדרש (בראשית רבה ב, ד) אז די ווערטער פון פינצטערניש ביי בריאת העולם, תהו ובהו חשך ותהום, זענען די פיר גליות וואס מ'זינגט אין מעוז צור, און יון איז חשך. די אותיות פון חשך מאכן שכחה, ווייל יון האט געוואלט אז אידן זאלן פארגעסן די תורה, און די חנוכה ליכט איז די רפואה דערצו. צ,ק

פתילות וואס מ'צינדט נישט שבת; יעקב און עשו

50:01

דער משגיח ברענגט די גמרא (שבת כא.) אז פתילות ושמנים וואס מ'טאר נישט צינדן שבת, ווייל זיי ברענען נישט גוט, מעג מען צינדן חנוכה. דער מאור עינים און די ספרים פון די תלמידים פונעם בעל שם טוב טייטשן עס אויף נשמות: געוויסע כאפן נישט קיין פייער אפילו שבת, אבער די חנוכה ליכט קענען זיי יא כאפן. ר,ש

52:17

אזא נשמה קען זיך נאך נישט מצרף זיין צו די וואס ווערן איינס מיט שבת, "רזא דשבת" פונעם זוהר, און פילן איר מנוחה. זי האט שמן, פתילה און כלי ווי יעדע נשמה, נאר זי איז אויסגעלאשן און שטייט אינדרויסן. ת

55:22

דערנאך רופט ער אן די צוויי זייטן. יעקב, וואס האט ערשט געהיטן שבת און תחומין, ווי די גמרא זאגט, געהערט צו רשות היחיד, צו אחדות; די תורה רעכנט זיינע שבעים נפש אין לשון יחיד, און עשו'ס נפשות אין לשון רבים. עשו געהערט צו רשות הרבים, צו חושך און צו דער לינקער זייט, און דערפאר טוט מען מצוות מיט דער רעכטער האנט. אא,אב

חנוכה צינדט מען אין עשו'ס געביט

59:23

חנוכה, ווייזט דער משגיח, פאלט אין די לאנגע נעכט פון טבת, און אין דער גמרא'ס צייטן האט מען די ליכט געשטעלט אינדרויסן פון דער טיר, אין רשות הרבים, ווי א סך טוען נאך היינט אין ירושלים (שבת כא:-כב.). מ'שטעלט עס לינקס פון דער טיר, אנטקעגן דער מזוזה, און לכתחילה אונטער צען טפחים, הגם די גמרא אין סוכה (ה.) זאגט אז די שכינה איז קיינמאל נישט אראפ אונטער צען טפחים, און די גמרא אין שבת זאגט אז רשות היחיד איז צען טפחים. יעדער פרט שטעלט עס אין עשו'ס געביט. אד,אג,אה

1:04:37

דאס מיינט, אז צו א איד וואס קען זיך נישט אויפהייבן צו שבת קומט די שכינה אראפ, אין דער פינצטער, אויף דער לינקער זייט, אונטער צען טפחים, און צינדט דארט אן זיין ליכט. חנוכה געהערט צו חול, וואס ער בינדט מיט קרענק, און אזוי ווי אפילו א מלך גייט מבקר חולה זיין, באזוכט די שכינה די נשמות. או

1:08:06

אנגעצונדן וואו זיי זענען, הייבן זיי זיך אויף צו שבת; שבת חנוכה צינדט מען ערשט די חנוכה ליכט. חנוכה, ענדיגט ער, איז מגייר גרים, די וואס זענען געפאנגען ביי עשו.

וישב, יוסף און די חנוכה ליכט

1:09:21

וישב, זאגט דער משגיח, עפנט מיט יצחק, די לינקע זייט, וואס איז מגייר גרים פאר די אויף דער לינקער זייט, ביי דער חנוכה ליכט, אויף אן אופן וואס מ'זעט נישט. יוסף, וואס זיין נאמען מיינט צולייגן, איז דער סימן פון חנוכה, ווען יעדע נאכט לייגט מען צו א ליכט. ער איז אראפגעברענגט געווארן קיין מצרים (בראשית לט, א), דאס נידריגסטע ארט, אונטער צען טפחים, אריינצוברענגען דארט קדושה. אח

1:13:20

יוסף האט געחלומט אז די זון, די לבנה און די שטערן בוקן זיך צו אים (בראשית לז, ט), אזוי ווי א איד בייגט זיך אראפ צו צינדן זיין חנוכה ליכט. די זון איז דער אייבערשטער, "שמש ומגן ה'" (תהלים פד, יב), און יעקב'ס "הבוא נבוא" איז נישט געווען קיין קשיא נאר א קריאה: אין גלות וועט די שכינה אראפקומען צו אידן וואס קענען זיך נישט אויפהייבן. אט,אי

1:16:40

אזוי טוט א איד וואס צינדט אונטער צען טפחים פון דער ווייטנס, וואס יצחק האט געטון אין זיין צימער, און ער קען אנצינדן א נשמה ווייט אוועק. מצוות, זאגט ער, זענען ווי א קנעפל וואס צינדט אן א גאנצן טורעם.

משיח אין די חנוכה ליכט; א שאלה

1:18:19

ענדיגנדיג מיט ברכות אויף שבת חנוכה זאגט דער משגיח אז אין די חנוכה ליכט איז באהאלטן דאס ליכט פון משיח. ביידע, משיח בן יוסף און משיח בן דוד, באווייזן זיך אין דער סדרה אין זייער ירידה: "וירד יהודה" (בראשית לח, א), מיט דער מעשה פון תמר, און יוסף הורד, ביידע אנצוצינדן דאס ליכט פון משיח; יעצט האט מען א טעם דערפון. אכ

1:22:26

אויף א שאלה וועגן דער נשמה וואס ווערט בטל אין איר מקור, ווי אינעם תניא (פרק יט), זאגט ער אז א פולער תירוץ וואלט גענומען לאנג, און גיט א כללות'דיגן ענטפער: ראשית חכמה איז מובן פאר די וואס טוען עס (תהלים קיא, י). אזוי ווי א מאמע ווייסט פון מוטערשאפט דורכן עס איבערלעבן, פארשטייט דער וואס היט שבת און כשרות אן פילאזאפיע. אל,אמ

מראי מקומות

תורה

  1. ב Bereishis 37:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:43
  2. ג Devarim 10:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:55
  3. ה Bereishis 12:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:43
  4. ו Bereishis 35:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:43
  5. ז Bamidbar 22:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:56
  6. ח Bereishis 31:42 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:09
  7. ל לכאורה Bereishis 12:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:59
  8. אב Bereishis (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 55:22
  9. אח Bereishis 39:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:09:21
  10. אט Bereishis 37:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:13:20
  11. אכ Bereishis 38:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:18:19

כתובים

  1. ט Shir Hashirim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:09, 30:45
  2. מ Mishlei 20:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:45
  3. אז Shir Hashirim (מקום נישט באשטימט) 1:06:37 מפתח
  4. אי Tehillim 84:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:13:20
  5. אמ Tehillim 111:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:22:26

תלמוד בבלי

  1. י Shabbos 31a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:25
  2. ר לכאורה Shabbos 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 50:01
  3. אא Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 55:22
  4. אג Sukkah 5a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 59:23
  5. אד לכאורה Shabbos 21b-22a מפתח אינעם אויסשרייב: 59:23
  6. אה Gemara Shabbos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 59:23
  7. או Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:37

מדרש

  1. א Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 3:43
  2. צ לכאורה Bereishis Rabbah 2:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:42

זוהר און קבלה

  1. נ Sefer Yetzirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 33:38
  2. ע Zohar (מקום נישט באשטימט) 41:22 מפתח
  3. ת Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:17

ראשונים

  1. ד Shaarei Teshuvah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:55
  2. כ לכאורה Rashi on Bereishis 28:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 17:15

אחרונים און חסידות

  1. ס לכאורה Rema, Orach Chaim 6:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:50
  2. ש Me'or Einayim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 50:01
  3. אל לכאורה Tanya ch. 19 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:22:26

תפילה און פיוט

  1. פ Siddur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 41:22
  2. ק Maoz Tzur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 45:42

עיקרי הדברים

  1. 0:38 א גר איז יעדער איינער וואס איז ווייט און מ'דארף אים דערנענטערן, און ס'איז א מצוה אים ליב צו האבן און אים מאכן פילן היימיש; ובפרט איינער וואס זיין נשמה איז ווייט.
  2. 7:09 אברהם האט געדינט דעם אייבערשטן מיט מדת החסד און ארויסגיין, יצחק מיט פחד און זיך צוריקציען, און הלל און שמאי האבן מקבל געווען זייער תורה דורך די זעלבע צוויי צינורות.
  3. 20:50 יצחק האט געברענגט מענטשן צו תשובה אן ארויסגיין צו זיי: די קדושה וואס ער האט אראפגעצויגן אין זיין צימער האט זיך פארשפרייט אין דער שטאט און אריינגעגעבן הרהורי תשובה ביי מענטשן וואס האבן נישט געוואוסט פון וואנעט עס קומט.
  4. 25:09 ביידע וועגן ברענגען מענטשן נענטער צום אייבערשטן; דער וואס לערנט פאר זיך אליין איז נישט קיין אייגננוציגער, ער טוט נאר אויפן וועג פון יצחק אנשטאט פון אברהם.
  5. 41:22 דאס ליכט איז דאס בילד פון דער נשמה: שבת, דער טאג פון דער נשמה, צינדט אן די נשמות וואס זענען גרייט, און חנוכה דערגרייכט די נשמות וואס קענען נישט כאפן דאס ליכט פון שבת.
  6. 1:01:08 חנוכה צינדט מען אין דער פינצטער, אין רשות הרבים, לינקס פון דער טיר און אונטער צען טפחים, ווייל דארט קומט די שכינה אראפ צו די ווייטע; חנוכה איז אליין מגייר גרים.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:56 פון וואנעט ווייסט דער מדרש פון "מגורי אביו" אז יצחק איז געווען מגייר גרים, ווען עס קען מיינען וואו זיין טאטע האט געוואוינט, אדער מורא?

    תירוץ: 23:42 דער פסוק נוצט אלע דריי טייטשן: מיטן וואוינען דארט, אן ארויסגיין, איז יצחק געווען מגייר גרים, און אזוי האט ער עס געטון ווייל זיין מדה איז געווען פחד.

  2. קשיא: 24:46 פארוואס האט יצחק נישט מקרב געווען מענטשן אויפן וועג פון אברהם, מיט ארויסגיין צו זיי?

    תירוץ: 24:56 זיין מדה איז געווען פחד און זיך צוריקציען; יעדער דינט דעם אייבערשטן לויט דער אייגנארטיקייט פון זיין נשמה.

  3. קשיא: 39:27 שפייזט נישט די נשמה דעם גוף, און נישט פארקערט?

    תירוץ: 39:38 עס גייט אויף ביידע זייטן: די נשמה גיט דעם גוף הימלישע חיות, און דער גוף, דורך עסן, גיט דער נשמה א קיום דא אויף דער וועלט און האלט זי צוגעבינדן.

  4. קשיא: 51:56 וואס איז דער חילוק צווישן א נשמה וואס שבת קען זי אנצינדן און א נשמה וואס נאר חנוכה קען זי אנצינדן?

    תירוץ: 53:26 די חנוכה נשמה האט שמן, פתילה און כלי ווי יעדע נשמה, נאר זי איז אויסגעלאשן און אינדרויסן; חנוכה קומט די שכינה אראפ צו איר און צינדט זי אן וואו זי איז.

  5. קשיא: 1:06:26 פארוואס הייסן די וואכנטעג "חול"?

    תירוץ: 1:06:32 חול קומט פון חולה; די וואכנטעג זענען א סימן פון גלות, וואו מ'איז קראנק, און די שכינה קומט צו זיי ווי מ'גייט מבקר חולה זיין.

מעשיות

  1. 12:25 שמאי און הלל מיט די וואס האבן געוואלט ווערן גרים

    א גוי איז געקומען צו שמאי בעטן אז ער זאל אים מגייר זיין אויפן תנאי אז ער זאל אים לערנען די גאנצע תורה בשעת ער שטייט אויף איין פוס, און שמאי האט אים ארויסגעשטופט מיט זיין אמת הבנין. הלל האט אים אנגענומען, איז געווען ווארעם צו אים, און האט אים געלערנט וויאזוי צו ווערן נאענט צום אייבערשטן. נאך איינער איז געקומען ווערן א גר אויפן תנאי אז ער זאל ווערן כהן גדול; שמאי האט אים ווידער ארויסגעטריבן, און הלל האט אים מקרב געווען און ביסלעכווייז געוויזן אז א אמת'ער איד וואס לערנט איז נאך גרעסער ווי א כהן גדול, ביז ער איז געווארן אן ערליכער איד.

    אין דער מעשה: הלל הזקן, שמאי הזקן

געדאנקען

  1. 23:42 דער מדרש טייטשט "מגורי" אויף אלע דריי אופנים צוגלייך, און איינס ערקלערט די אנדערע: יצחק איז געווען מגייר גרים מיטן בלויז וואוינען אין לאנד, און אזוי האט ער עס געטון ווייל זיין מדה איז געווען פחד.
  2. 28:05 ווייל יצחק'ס קירוב איז געווען באהאלטן, זאגט עס די תורה אויף א באהאלטענעם אופן, מיט א פשוט'ן ווארט, ווייל די תורה איז דער פלאן פון אלעס וואס קומט פאר אויף דער וועלט.
  3. 38:11 די דריי חלקים פון א ליכט, נר פתילה שמן, זענען ראשי תיבות נפש, דער נפש וואס האלט דעם הימלישן פלאם אראפ אויף דער וועלט.
  4. 1:01:08 די הלכות פון נר חנוכה, אין רשות הרבים, לינקס פון דער טיר, אונטער צען טפחים, אין די לאנגע נעכט פון טבת, שטעלן עס אלע אין עשו'ס געביט, און ווייזן אז חנוכה גייט די שכינה אראפ צו די ווייטע.
  5. 1:13:30 יוסף'ס חלום פון זון, לבנה און שטערן וואס בוקן זיך צו אים איז דאס בילד פון א איד וואס בייגט זיך אראפ צו צינדן די חנוכה ליכט, און יעקב'ס "וועלן מיר אראפקומען" איז נישט געווען קיין קשיא נאר א קריאה.
  6. 48:46 די אותיות פון "חשך", די פינצטערניש וואס שטייט פאר יון, איבערגעשטעלט מאכן "שכחה", ווייל יון'ס כוונה איז געווען אז אידן זאלן פארגעסן די תורה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 25:17 דער משגיח זאגט אז מ'טאר נישט רופן איינעם וואס לערנט און דאוונט פאר זיך אליין אן אייגננוציגער קעגן איינעם וואס גייט ארויס צו מענטשן; ביידע ברענגען מענטשן נענטער, יעדער אויף זיין אופן.
  2. 22:55 דער משגיח זאגט אז מ'קען משפיע זיין אויף אנדערע פון דער היים, מיט לערנען, דאווענען, דביקות און ארבעטן אויף די מדות, וואס שיקט ארויס כוואליעס פון תשובה.
  3. 1:16:51 דער משגיח זאגט אז א איד ווייסט נישט די כח פון זיינע מצוות: ווי איינער וואס דריקט א קנעפל און צינדט אן א גאנצן טורעם, קען זיין צינדן אנצינדן א נשמה ווייט אוועק.
  4. 1:23:30 אויף דער שאלה זאגט דער משגיח אז א מענטש וואס פארשטייט נאך נישט זאל אנהייבן היטן שבת און כשרות אנשטאט צו פילאזאפירן, און ער וועט עס פארשטיין.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמ"א, הלל הזקן, יהודה, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, יצחק אבינו, נמרוד, עשו, פוטיפר, רבינו יונה, רש"י, שלמה המלך, שמאי הזקן

ערכים גרים, הרהורי תשובה, למטה מעשרה, מדת הדין, מדת החסד, מרכבה, משיח בן יוסף, נר ה' נשמת אדם, סמאל, ערות הארץ, פחד יצחק, פתילות ושמנים, רשות היחיד, רשות הרבים, שכחה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט