Side 1: Every Jew is an אות & a מצוה Side 2: מתן תורה - The Foundation of Emunah
קאטאלאג: ZMANIM (English) שבועות נומ׳ 3 פאקעט גייד ז׳ 68 תשנ"ט (1998–99), תש"ס (1999–2000) ענגליש 1 שעה 12 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח שטעלט אוועק שבועות אלס א יובל פון צוריקקערן, ווען יעדער איד קערט זיך אום צו זיין אות און זיין מצוה אין דער תורה, און ער ווייזט אז מתן תורה, וואס א גאנץ פאלק האט געזען, איז דער יסוד פון אמונה וואס מ'לעבט איבער יעדעס יאר.
אינעם ערשטן שמועס גייט דער משגיח צו צו שבועות דורך דעם דין פון יובל, צוריקקערן. דער עבד עברי וואס איז ארויסגעריסן געווארן פון דער משפחה פון כלל ישראל קערט זיך אום ביים יובל צו זיין משפחה און צו זיין נחלה אין ארץ ישראל; אזוי אויך איז יעדער איד איינע פון די 600,000 אותיות פון ספר תורה און איז געווארצלט אין איינע פון די תרי"ג מצוות, און שבועות, דער פופציגסטער טאג, איז א קליינער יובל ווען ער קערט זיך אום צו זיין אות און זיין מצוה. ער ווייזט דעם דין פון צוריקקערן אין דער טבע, ביי א גר, און ביי רות און יתרו, רופט צו תפילה פון הארצן אויף תורה, און דערציילט ווי דער זון פונעם צאנזער רב האט געזען מתן תורה פון ניי. אינעם צווייטן שמועס לערנט ער די פסוקים פון ואתחנן און יתרו: א גאנץ פאלק האט געהערט ווי דער אויבערשטער רעדט, וואס קיין שום אנדער רעליגיע קען נישט זאגן, און דאס איז איבערגעגעבן געווארן אן אן איבעררייס, ממילא ווייסט א איד פון מתן תורה און גלייבט נישט בלויז. דאס חזר'ט זיך איבער יעדן שבועות, און ער מוטיגט צו דאווענען און הערן קריאת התורה מיט פולע כוונה.
ענינים: מתן תורה ביי הר סיני · תורה מן השמים און די מסורה · דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · יסודי האמונה
סדר השיעור
-
0:00 איין וועג צו שבועות: זיבן וואכן ביזן פופציגסטן טאג
דער משגיח זאגט אז די תורה, און ממילא שבועות, האט נישט קיין עק, און ער וועט צוגיין צו דעם פון איינעם פון אסאך וועגן. ער באשרייבט די זיבן וואכן ספירה וואס פירן צום פופציגסטן טאג און ברענגט אריין יובל, וואס מיינט צוריקקערן.
-
3:18 דער עבד עברי קערט זיך אום צו זיין משפחה
דער משגיח ערקלערט אז דער עבד עברי, וואס איז מותר אין א שפחה, ווערט ארויסגעריסן פון דער משפחה פון כלל ישראל; שפחה איז משפחה אן דעם מ"ם. ביים יובל ווערט ער צוריקגעשלעפט צו זיין משפחה און זיין נחלה, און דער רמב"ן טייטשט יובל אלס צוריקגיין צו די שורשים.
-
7:04 שבועות אלס א קליינער יובל שטייט אינעם קאטאלאג
יעדער איד האט אן אות אין ספר תורה, און ווער עס היט עס נישט רייסט זיך אליין ארויס. דער משגיח בינדט צוזאם דעם שופר פון פרייהייט, דעם שופר הגדול ביי הר סיני און דעם שופר פון יובל, רופט שבועות א קליינער יובל, און מערקט אן אז פרשת בהר וועגן שמיטה און יובל ליינט מען פאר שבועות.
-
10:56 יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה שטייט אינעם קאטאלאג
פון דעם צוילן אין במדבר, די גורלות פון ארץ ישראל און די מחנות ארום דעם משכן אנטקעגן די פינף חומשים, ווייזט דער משגיח אז יעדער איד האט זיין גענויען פלאץ. דער בן המצרי איז געווען אן איבעריגע אות; ביי הגבהה פרובירט מען צו זען זיין אייגענע אות, און דער שבת פאר שבועות פירט יעדן איד צוריק צו איר.
-
15:05 יעדן אידנס אייגענע מצוה; אונזערע איז אמונה שטייט אינעם קאטאלאג
יעדער איד איז געווארצלט אין איינע פון די תרי"ג מצוות, אזוי ווי רבי נפתלי פון ראפשיץ איז געווען צוגעבינדן צו דער מצוה פון סוכה, און יעדער דור האט זיין מצוה; דער משגיח זאגט אז אונזערע איז אמונה, און דאס איז דער טעם פארוואס עס איז דא אזויפיל כפירה. די 620 אותיות פון עשרת הדברות זענען די תרי"ג מצוות מיט די זיבן מצוות דרבנן, און שבועות בינדט זיך יעדער איד צו זיין אות.
-
21:01 דער דין פון צוריקקערן: די טבע, דער גר, רות און יתרו שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט א כלל אין דער גאנצער בריאה אז אלעס קערט זיך אום צו זיין מקור: א שטיין וואס מ'ווארפט, וואסער און טייכן, ווי אין קהלת, און די נשמה. א גר האט אן אידישע נשמה וואס האט נישט קיין רואונג ביז זי קערט זיך אום; דערפאר ליינט מען שבועות פון רות וואס האט זיך "אומגעקערט" און פון יתרו, וועמענס נעמען האבן די זעלבע אותיות.
-
25:55 מתפלל זיין אויף תורה; דעם צאנזער רבס זון זעט מתן תורה
דער משגיח זאגט אז שבועות איז א ספעציעלע צייט צו מתפלל זיין אויף תורה, און ער דערמאנט צדיקים וועמענס אהבה רבה האט געדויערט שעהן מיט טרערן. יעדן שבועות ווערט מתן תורה ווידער געגעבן און יעדער איד באקומט זיין חלק אויפן יאר, א ראש השנה פאר תורה. ער דערציילט ווי דעם צאנזער רבס זון, וואס איז געפארן קיין בעלזא אויף שבועות, האט ביי זיין טאטן געזען די קולות וברקים פון מתן תורה.
-
31:09 א פאלק פון מסירות נפש קערט זיך אום צו דער תורה
דער משגיח זאגט אז שבועות איז נישט קיין דערמאנונג נאר אן איבערלעבן פון מתן תורה. אידן שטאמען פון א שטאם וואס האט מוסר נפש געווען זייער לעבן אבי נישט צו פארלאזן די תורה; יעדער זאל מקבל זיין די תורה טראץ שוועריגקייטן, זיך אומקערן צו זיינע שורשים און דערנענטערן אנדערע. ער ענדיגט מיט שבועות אלס דער טאג פון דוד המלך און מיט א ווונטש אויף דעם גרויסן יובל.
-
35:43 צווייטער שמועס: דער אויבערשטער רעדט דורך דעם חומש
ביים עפענען א צווייטן שמועס זאגט דער משגיח אז ער וועט נישט זאגן קיין אייגענע דרשה: אינעם חומש רעדט דער אויבערשטער אליין צו אונז. ער בעט מ'זאל נישט לערנען חומש ווי אין חדר, נאר אויפמערקזאם הערן יעדעס ווארט.
-
39:54 וואס דיינע אויגן האבן געזען: א פאלק פון נביאים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט "רק השמר לך" אין ואתחנן: נישט פארגעסן וואס דיינע אויגן האבן געזען ביי חורב. אנדערע רעליגיעס שטיצן זיך אויף איין מענטשנס טענה; ביי הר סיני איז יעדער איד געווארן א נביא און האט געהערט דעם אויבערשטן פנים בפנים, און דער פסוק הייסט דאס איבערגעבן צו קינדער און אייניקלעך.
-
46:05 א קייט פון מסורה וואס מ'קען נישט אפלייקענען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פארגלייכט מתן תורה מיט היסטארישע זאכן וואס קיינער צווייפלט נישט, ווייל א שקר וואס המונים האבן געזען קען נישט אריבערגיין פון דור צו דור. די תורה איז פארשריבן געווארן אין די פערציג יאר ווען די עדות האבן נאך געלעבט, יעדע אידישע קהילה האט די זעלבע ספר תורה, און יעדער דור איז א רינג אין דער קייט.
-
49:50 דער דריטער טאג ביי הר סיני חזר'ט זיך יעדעס יאר שטייט אינעם קאטאלאג
ביים איבערגיין צו פרשת יתרו לערנט דער משגיח "אתם ראיתם": ביי יציאת מצרים האבן זיי געזען אבער זענען נישט געווען נביאים, און ביי הר סיני וועלן זיי זיין. ער באשרייבט די קולות, ברקים און ציטערניש פונעם דריטן טאג, און ערקלערט אז יעדן יום טוב חזר'ט זיך איבער וואס איז דעמאלט געשען; שנה מיינט איבערחזרן, און שבועות באקומט יעדער איד זיין תורה אויפן יאר.
-
54:37 פארדעקט דורך דעם גוף; וויסן, נישט גלייבן שטייט אינעם קאטאלאג
דער אויבערשטער רעדט שבועות צו יעדן איד, נאר דער גוף און די עבירות זענען א חציצה; גרויסע צדיקים האבן געוויזן זייערע תלמידים די קולות וברקים. דער משגיח לערנט "כי שאל נא": קיין פאלק האט קיינמאל נישט געהערט ווי דער אויבערשטער רעדט פון פייער, און "אתה הראת לדעת", ווי רב הירש שטרייכט אונטער, מיינט אז מ'ווייסט פון מתן תורה און מ'גלייבט נישט בלויז.
-
1:00:58 די עבודה פון שבועות: הערן און זיך פארמאלן
דער משגיח זאגט אז יעדער יום טוב האט זיין עבודה, און די עבודה פון שבועות איז הערן דעם דבר ה'. מ'זאל זאגן אהבה רבה מיט גרויס געפיל, זיך פארמאלן ביי קריאת עשרת הדברות אז מ'שטייט ביי הר סיני, און געדענקען מתן תורה, איינע פון די זעקס זכירות. ער ווארנט נישט אויפצובלייבן די גאנצע נאכט און דערנאך דורכשלאפן דאס דאווענען.
-
1:07:00 דער חתן אן א רינג; א תפילה אויפן שופר פון משיח
מיט א משל פון א חתן וואס באצאלט פאר אלעס חוץ דעם רינג זאגט דער משגיח אז דער עיקר איז דאס דאווענען און קריאת התורה. ער רעדט פון כלל ישראלס נויט אין ישועות, און ענדיגט מיטן מדרש פון יצחקס איל: זיין לינקער הארן האט געבלאזן ביי מתן תורה און זיין רעכטער הארן וועט זיין דער שופר פון משיח.
דער שיעור, אויסגעשריבן
איין וועג צו שבועות
דער עבד עברי קערט זיך אום
א עבד עברי, פארקויפט צוליב גניבה אדער דורכן גורל, פאלט אזוי נידעריג אז ער ווערט מותר אין א שפחה; ער ווערט ארויסגעריסן פון דער משפחה פון כלל ישראל, וואס איז געווארן א משפחה דורך די פערציג טעג פון מתן תורה. שפחה, ווייזט אן דער משגיח, איז משפחה אן דעם מ"ם. דער יובל שלעפט אים צוריק צו זיין משפחה און זיין נחלה, און דער רמב"ן טייטשט יובל אלס צוריקגיין צו די שורשים. ב
שבועות א קליינער יובל
יעדער איד האט אן אות אין ספר תורה, און ווער עס היט נישט וואס זי הייסט אים, רייסט זיך אליין ארויס. דער שופר פון פרייהייט, וואס מ'בעט אויף אים אין שמונה עשרה, האט געבלאזן ביי הר סיני, פונקט ווי ער בלאזט ביים יובל צו באפרייען די עבדים און אומקערן יעדן צו זיין חלק. ממילא איז שבועות א קליינער יובל, און פרשת בהר, וועגן שמיטה און יובל, ליינט מען באלד פאר דעם. ד,ה,ו,ז
יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה
אין במדבר ציילט מען 600,000 אידן, אנטקעגן 600,000 נשמות און אותיות, און יעדער האט באקומען זיין חלק אין ארץ ישראל דורכן גורל. די פיר מחנות ארום דעם משכן זענען אנטקעגן די פינף חומשים, מיט ויקרא אין מיטן. דעם בן המצרי האט מען נישט געגעבן קיין פלאץ, ווייל אן איבעריגע אות מאכט פסול א ספר תורה. די ספרים זאגן אז ביי הגבהה זאל מען פרובירן צו זען זיין אייגענע אות, און דער שבת פאר שבועות פירט יעדן איד צוריק צו איר. ח,ט,י,כ
יעדן אידנס אייגענע מצוה
דערצו איז יעדער איד געווארצלט אין איינע פון די תרי"ג מצוות און ווערט צוגעצויגן צו איר. צדיקים האבן געזאגט אז רבי נפתלי פון ראפשיץ'ס מצוה איז געווען סוכה: יעדן טאג האט ער געלערנט וועגן איר, גערעדט פון איר אדער אריינגעקלאפט א נאגל אין זיין סוכה. די ספרים הקדושים זאגן אז יעדער דור האט זיין מצוה, און צדיקים זאגן אז אונזערע, פאר משיח, איז אמונה. דערפאר, זאגט דער משגיח, איז דא אזויפיל כפירה, און דערפאר דארף מען זיך היטן פון לייענען און חברה וואס שוואכן זי אפ.
די ספרים ציילן אויך 620 אותיות אין עשרת הדברות: די תרי"ג מצוות מיט זיבן מצוות דרבנן. שבועות בינדט זיך יעדער איד צו זיין אות דארט.
דער דין פון צוריקקערן
דער משגיח באשרייבט א כלל וואס איז איינגעבויט אין דער בריאה: אלעס קערט זיך אום צו זיין מקור. א געווארפענער שטיין פאלט צוריק אויף דער ערד, וואסער גייט ארויף אין די וואלקנס און קומט צוריק אראפ, טייכן לויפן אין ים, ווי קהלת זאגט; די נשמה קערט זיך אום אין הימל, און יעדער איד צו דער תורה. א גר, ערקלערט דער חיד"א, איז אן אידישע נשמה וואס איז אריינגעלייגט געווארן צווישן די גוים און האט נישט קיין רואונג ביז זי קערט זיך אום. דערפאר ליינט מען שבועות פון רות, וואס האט זיך אומגעקערט פון שדה מואב, און פון יתרו, וועמענס נעמען האבן די זעלבע אותיות. ל,נ,ס
מתפלל זיין אויף תורה
שבועות איז א ספעציעלע צייט צו מתפלל זיין אויף תורה. דער משגיח דערמאנט צדיקים וועמענס אהבה רבה שבועות האט געדויערט צוויי שעה, מיט טרערן. יעדן שבועות ווערט די תורה ווידער געגעבן און יעדער איד באקומט זיין חלק אויפן יאר; די גמרא, זאגט ער, מאכט עס פאר א ראש השנה פאר תורה. אח,פ
א זון פון רב חיים פון צאנז איז געפארן צו רב שלום פון בעלזא, וואו ער האט געזען די קולות וברקים ביי דער קריאה. דער טאטע האט אים געהייסן בלייבן, און ער האט עס געזען אויך דארט, נאר דער טאטע האט געוואלט אז ער זאל עס פארדינען מיט זיין אייגענער עבודה.
א פאלק פון מסירות נפש
שבועות איז נישט קיין דערמאנונג נאר אן איבערלעבן פון מתן תורה. אידן שטאמען פון א פאלק וואס האט, פון אברהם אבינו און דורך די קרייצצוגן, אוועקגעגעבן זייער לעבן אבי נישט צו פארלאזן די תורה. דער משגיח זאגט אז א לעבן פון תורה פאדערט היינט אויך מסירות נפש, ממילא זאל יעדער איד שבועות מקבל זיין די תורה טראץ שטרויכלונגען, און העלפן די וואס האבן נישט קיין חינוך. חז"ל זאגן אז שבועות איז דוד המלך געבוירן געווארן און נסתלק געווארן.
דער אויבערשטער רעדט דורכן חומש
וואס דיינע אויגן האבן געזען
דער משגיח לערנט "רק השמר לך": נישט פארגעסן וואס דיינע אויגן האבן געזען, נישט נאר וואס די אויערן האבן געהערט, און עס מודיע זיין די קינדער. זיי האבן געהערט א קול פון פייער אבער נישט געזען קיין תמונה, ווייל דער אויבערשטער האט נישט קיין גוף. ש,ת
קיין אנדער פאלק האט דאס נישט געהאט. די קריסטן און די ישמעאלים זענען נאכגעגאנגען איין מענטשנס טענה, און ביי הר סיני זענען מיליאנען געווארן נביאים און דער אויבערשטער האט צו זיי גערעדט פנים בפנים. די תורה ווארנט נישט צו פארגעסן דעם טאג ווען מ'איז געשטאנען ביי חורב; דער משגיח זאגט אז מ'זאל עס געדענקען יעדן טאג, און אוודאי שבועות. אא,אב
א קייט וואס מ'קען נישט אפלייקענען
א מעשה וואס מיליאנען האבן געזען קען מען נישט אפלייקענען: קיינער צווייפלט נישט אין אלכסנדר מוקדון אדער אין דזשארדזש וואשינגטאן, ווייל א שקר וואס המונים האבן געזען קען נישט אריבערגיין פון דור צו דור. די תורה איז פארשריבן געווארן אין די פערציג יאר, ווען די וואס האבן געדענקט הר סיני און דעם מן האבן נאך געלעבט, און קהילות וואס זענען טויזנטער יארן געווען אפגעשניטן האבן די זעלבע ספר תורה. יעדער דור איז א רינג אין דער קייט.
דער דריטער טאג ביי הר סיני
אין פרשת יתרו זאגט דער אויבערשטער "אתם ראיתם": ביי יציאת מצרים האבן זיי געזען די מכות און קריעת ים סוף אבער זענען נישט געווען נביאים; יעצט וועלן זיי זיין. אויפן דריטן טאג זענען געווען קולות, ברקים און א שווערער וואלקן, און די גאנצע טבע האט געציטערט. דער משגיח ערקלערט אז וואס עס איז געשען אויף א יום טוב חזר'ט זיך איבער, און שנה מיינט איבערחזרן; יעדן שבועות באקומט א איד זיין לערנען, עבודה און יראת שמים אויפן יאר. אד,אה
וויסן, נישט גלייבן
דער אויבערשטער רעדט שבועות צו יעדן איד, נאר דער גוף און די עבירות זענען א חציצה; די נשמה הערט, און יעדער פילט עס לויט ווי ער האט זיך גערייניגט אין די טעג פון ספירה. צדיקים ווי רב שלום פון בעלזא האבן געוויזן זייערע תלמידים די קולות וברקים.
דער פסוק "כי שאל נא" שטעלט אוועק א טענה: זוך דורך די גאנצע היסטאריע פון אדם הראשון אן, צי א פאלק האט אמאל געהערט ווי דער אויבערשטער רעדט פון פייער און איז געבליבן לעבן. "אתה הראת לדעת", ווי רב הירש שטרייכט אונטער, מיינט אז מ'ווייסט פון מתן תורה און מ'גלייבט נישט בלויז, ווייל דער אויבערשטער האט גערעדט אן קיין ממוצע. או,אז
הערן און זיך פארמאלן
יעדער יום טוב האט זיין עבודה; די עבודה פון שבועות איז הערן דעם דבר ה', און מתפלל זיין אויף תורה, בפרט אין אהבה רבה. ביי עשרת הדברות, זאגט דער משגיח, זאל מען זיך פארמאלן ווי דער אויבערשטער רעדט ביי הר סיני און דעם רושם האלטן דאס גאנצע יאר; געדענקען מתן תורה איז איינע פון די זעקס זכירות. אהבה רבה האט אמאל געדויערט צוויי שעה, אין צאנז פיר. מ'זאל נישט לערנען די גאנצע נאכט און דערנאך איינשלאפן ביים דאווענען; ווער עס קען נישט ביידע, זאל זיך אפרוען. אח,אט
דער רינג און דער שופר פון משיח
א חתן האט באצאלט פאר בלומען, מוזיק און בראנפן, אבער נישט געוואלט קויפן דעם רינג; אן אים איז נישטא קיין חתונה. אזוי אויך ווער עס לערנט די גאנצע נאכט און שלאפט דורך דאס דאווענען. כלל ישראל דארף גרויסע ישועות, זאגט דער משגיח. ער ענדיגט מיטן מדרש: דער לינקער הארן פון יצחקס איל האט געבלאזן ביי מתן תורה, און דער רעכטער הארן וועט זיין דער שופר פון משיח. אי
מראי מקומות
תורה
- ה לכאורה Shemos 19:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:45
- ו לכאורה Vayikra 25:9-10 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:45
- ז לכאורה Vayikra 25 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:45
- ח לכאורה Bamidbar 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:07
- ט לכאורה Bamidbar 26:52-56 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:07
- י לכאורה Bamidbar 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:07
- כ לכאורה Vayikra 24:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:07
- ס לכאורה Shemos 18 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:18
- ק לכאורה Devarim 5:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 37:27
- ש Devarim 4:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- ת לכאורה Devarim 4:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- אא Devarim 5:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:11
- אב Devarim 4:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:11
- אג לכאורה Devarim 31:19 47:31 מפתח
- אד Shemos 19:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:23
- אה לכאורה Shemos 19:16-18 מפתח אינעם אויסשרייב: 50:23
- או לכאורה Devarim 4:32-33 מפתח אינעם אויסשרייב: 57:46
- אז Devarim 4:35 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 57:46
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
- אי Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:07:39
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 9:14 שבועות, דער פופציגסטער טאג נאך זיבן וואכן ספירה, איז א קליינער יובל: א טאג פון זיך אומקערן צו די שורשים.
- 11:56 יעדער איד איז איין אות אין ספר תורה, אנטקעגן די 600,000 נשמות, און ער געהערט פונקטליך אויף זיין פלאץ דערין.
- 15:24 יעדער איד איז געווארצלט אין א באשטימטע מצוה, און די מצוה פון דעם דור פאר משיח איז אמונה.
- 43:39 מתן תורה האבן געזען א גאנץ פאלק וואס זענען אלע געווארן נביאים, נישט ווי אנדערע רעליגיעס וואס זענען געבויט אויף איין יחיד'ס טענה.
- 45:51 א מסורה וואס מיליאנען האבן געזען און וואס איז איבערגעגעבן געווארן פון טאטע צו זון קען מען נישט אפלייקענען, ממילא ווייסט א איד פון מתן תורה און גלייבט נישט בלויז.
- 29:03 מתן תורה חזר'ט זיך איבער יעדן שבועות, און יעדער איד באקומט זיין חלק אין תורה אויפן קומענדיגן יאר.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 12:53 פארוואס האט דער בן המצרי נישט געקענט נעמען קיין פלאץ אין מחנה?
תירוץ: 13:15 ווייל כלל ישראל איז א ספר תורה, און ער וואלט געווען אן איבעריגע אות, און אן איבעריגע אות מאכט פסול די גאנצע ספר תורה.
-
קשיא: 17:34 פארוואס איז היינט פאראן אזויפיל כפירה און אומגלויבן אויף דער וועלט?
תירוץ: 17:21 ווייל די מצוה פון דעם לעצטן דור פאר משיח איז אמונה, און דערפאר איז דער קאמף פונקט דארט.
-
קשיא: 42:59 מיט וואס איז אידישע אמונה אנדערש פון אנדערע רעליגיעס?
תירוץ: 43:39 אנדערע רעליגיעס שטיצן זיך אויף איין יחיד'ס טענה פון התגלות, און ביי הר סיני איז דאס גאנצע פאלק געווארן נביאים און האט געהערט דעם אויבערשטן גלייך, אן קיין ממוצע.
-
קשיא: 54:43 אויב דער אויבערשטער רעדט צו יעדן איד יעדן שבועות, פארוואס הערן מיר עס נישט?
תירוץ: 54:51 ווייל דער גוף און די עבירות זענען א חציצה; די נשמה הערט עס, און מ'פילט עס לויט ווי מ'האט זיך גערייניגט אין די טעג פון ספירה.
-
קשיא: 59:28 פארוואס זאגט דער פסוק "אתה הראת לדעת", מ'האט דיר געוויזן כדי צו וויסן?
תירוץ: 59:53 ווייל דער אמת פון מתן תורה איז אזוי שטארק אז א איד גלייבט עס נישט בלויז; ער ווייסט עס.
מעשיות
-
16:05 רבי נפתלי פון ראפשיץ און די סוכה
דער משגיח דערציילט אז צדיקים האבן געזאגט אז רבי נפתלי פון ראפשיץ איז געווען געווארצלט אין דער מצוה פון סוכה. יעדן טאג האט ער אדער געלערנט מסכת סוכה, אדער גערעדט וועגן דער סוכה, אדער אריינגעקלאפט א נאגל אין זיין סוכה. ער האט געפילט א גרויסן ציה צו זיין מצוה.
אין דער מעשה: Reb Naftali of Ropshitz
-
29:37 דעם צאנזער רבס זון זעט מתן תורה
א זון פון רב חיים, אליין א גרויסער צדיק, איז געפארן אויף שבועות צו רב שלום פון בעלזא. ווען ער האט געוואלט פארן נאכאמאל, האט דער טאטע געפרעגט פארוואס; ער האט געזאגט אז אין בעלזא, ביי קריאת עשרת הדברות, זעט ער די קולות וברקים פון מתן תורה. דער טאטע האט אים געהייסן בלייבן, און ביי דער קריאה האט ער געזען און געהערט די קולות וברקים און זיך געזען שטיין ביי הר סיני. דערנאך האט דער טאטע אים געזאגט אז ער קען אים דאס ווייזן, נאר ער וויל אז ער זאל עס פארדינען מיט זיין אייגענער עבודה.
אין דער מעשה: דער דברי חיים, דער צאנזער רב, Rav Shalom of Belz
-
1:07:00 דער חתן וואס האט נישט געוואלט קויפן א רינג
דער משגיח דערציילט פון א חתן וואס מ'האט אים געהייסן באצאלן פאר בלומען, מוזיקאנטן, פאטאגראף און בראנפן, און ער האט אלעס באצאלט. ווען מ'האט אים געהייסן קויפן א רינג, האט ער זיך אפגעזאגט, ווייל ער האט שוין אויסגעגעבן גענוג. אן דעם רינג, זאגט דער משגיח, ווערט זי נישט זיין ווייב; אזוי אויך ווער עס לערנט די גאנצע נאכט, גייט אין מקוה און דערנאך שלאפט ער דורך דאס דאווענען, האט געטון אלעס אבער נישט געברענגט דעם רינג.
געדאנקען
- 5:40 דער משגיח טייטשט שפחה אלס משפחה אן דעם מ"ם: דער עבד עברי וואס ווערט מותר אין א שפחה האט פארלוירן דעם מ"ם, די פערציג טעג פון מתן תורה וואס האבן געמאכט כלל ישראל פאר א משפחה.
- 9:14 שבועות, דער פופציגסטער טאג, איז א קליינער יובל, דאס פופציגסטע יאר: דער שופר הגדול ביי הר סיני איז אנטקעגן דעם שופר פון יובל וואס באפרייט דעם עבד און פירט יעדן צוריק צו זיין חלק.
- 12:18 די מחנות אין מדבר שפיגלען אפ דעם חומש: פיר מחנות ארום דעם מיטן אנטקעגן פינף חומשים, מיט ספר ויקרא, וועגן משכן, כהנים און לויים, אין מיטן; ממילא איז יעדער איד געשטאנען אין מחנה פונקט וואו זיין אות איז.
- 17:23 דער משגיח ערקלערט די גרויסע כפירה פון אונזער צייט מיט דעם וואס די מצוה פון דעם דור איז אמונה: דארט וואו א מענטש אדער א דור איז געווארצלט, דארט מוז ער זיך שלאגן.
- 20:04 די לעצטע זיבן אותיות פון עשרת הדברות, "אשר לרעך", זענען אנטקעגן די זיבן מצוות דרבנן, ווייל די אמת'ע פריינט וואס זוכן אונזער טובה זענען די חכמים.
- 25:09 רות און יתרו, וואס מ'ליינט ביידע שבועות, זענען געבויט פון די זעלבע אותיות, יתרו איז רות מיט אן איבעריגן יו"ד, ווייל ביידע זענען דאס אומקערן פון דער נשמה צו איר מקור.
- 52:22 א יאר הייסט שנה ווייל דאס מיינט איבערחזרן: וואס עס איז געשען אויף א יום טוב חזר'ט זיך איבער יעדעס יאר, ממילא קומט מתן תורה באמת פאר יעדן שבועות.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 17:56 דער משגיח זאגט אז מ'דארף היטן די אמונה: נישט לייענען זאכן און נישט זיין אין חברותא מיט מענטשן וואס האבן נישט קיין אמונה, ווייל זיי קענען זי אפשוואכן.
- 33:57 דער משגיח זאגט אז שבועות זאל יעדער איד מקבל זיין אויף זיך די תורה, כאטש ער ווייסט אז עס וועט זיין שווער, און העלפן די וואס האבן נישט געהאט קיין חינוך צו קומען נענטער צו תורה און מצוות.
- 1:03:18 דער משגיח זאגט אז ביים הערן עשרת הדברות שבועות זאל מען זיך פארמאלן אז מ'שטייט ביי הר סיני און דער אויבערשטער רעדט צו אים, און דעם רושם האלטן דאס גאנצע יאר.
- 1:05:43 דער משגיח זאגט אז מ'זאל געבן עקסטערע צייט צו אהבה רבה שבועות אינדערפרי און דאווענען און הערן קריאת התורה מיט כוונה; ווער עס קען נישט אויפבלייבן די גאנצע נאכט און נאך דאווענען ווי עס דארף צו זיין, זאל זיך אפרוען.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער חיד"א, דער רמב"ן, דער שר שלום פון בעלזא, יתרו, משה רבינו, רבי נפתלי ראפשיצער, רבי שמשון רפאל הירש, רות
ערכים אהבה רבה, אות, אמונה, גרים, חציצה, יובל, מסירות נפש, מעמד הר סיני, מתן תורה, נחלה, ספירה, עבד עברי, עשרת הדברות, קולות וברקים, רבונו של עולם, שופר, שפחה כנענית, תרי"ג מצוות