ביאור אקדמות - מנהג ישראל' עיקר מהות של שבועות

קאטאלאג: זמנים שבועות נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 31 תשכ"ד (1963–64) אידיש 1 שעה 11 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 11 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח טייטשט אפ דעם פיוט אקדמות שורה נאך שורה, און ווייזט ווי דער מנהג עס צו זאגן פאר קריאת התורה פון שבועות דריקט אויס דעם שבח פונעם רבונו של עולם, די שירה פון די מלאכים און די באזונדערע שירה פון כלל ישראל, און דעם שכר וואס ווארט אויף זיי.

דער משגיח הייבט אן מיט דעם אז כאטש דאס זאגן אקדמות איז נאר א מנהג, איז א מנהג ישראל תורה, און מ'האט אלעמאל אויסגעקליבן די גרעסטע צדיקים עס צו זאגן. נאכן סדר פונעם פיוט ערקלערט ער פארוואס מ'הייבט אן מיט בעטן רשות, פארוואס די וועלט הייסט עולם, פון לשון העלם, און פארוואס דער פופציגסטער טאג ווערט נישט געציילט. ער שילדערט די אומצאליגע מלאכים וואס ווערן באשאפן יעדן אינדערפרי און נעמען רשות איינער פונעם אנדערן, און לערנט דערפון אחדות. די העכסטע שירה, זאגט ער, איז די שטילע, און יעדער איד האט זיין אייגענע נקודה פון ידיעת השם באהאלטן אין הארצן, וואס ער ברענגט ארויס מיט דער מעשה פונעם אוצר אונטער דער בריק. א מלאך זינגט איינמאל אין לעבן, א איד קען זינגען יעדע מינוט, אין ליכט און אין חושך, ווי א סאלדאט וואס שטייט אלעמאל אויף דער וואך. דערנאך רעדט ער וועגן יגיעת התורה, די קשיא פון די גוים "מה דודך מדוד", און דעם תירוץ פון די אידן: די ליכט פון משיח, עולם הבא און די סעודה פון די צדיקים.

ענינים: שבועות און מתן תורה · הודאה און שבח צום אייבערשטן · ניגון און שירה · שכר ועונש, עולם הבא און תחיית המתים · אידן און די אומות העולם

סדר השיעור

  1. 0:00 אקדמות: א מנהג מיט דער חשיבות פון תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דאס זאגן אקדמות איז נישט קיין חיוב פון דער תורה נאר א מנהג, און א מנהג ישראל איז תורה, ווי עס וואלט געגעבן געווארן ביי סיני. ער שילדערט די גרויסע קדושה וואס די צדיקים האבן געזען אין אקדמות, און ברענגט דעם ספר חרדים אז זינגען שבח פארן רבונו של עולם איז א חלק פון אהבת השם.

  2. 6:20 בעטן רשות און די באהאלטענע וועלט שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים טייטשן די ערשטע שורות זאגט דער משגיח אז מ'בעט רשות פארן זאגן שבח, אזוי ווי א חזן, און מ'הייבט אן מיט נאר אפאר ווערטער. ער ערקלערט אז עולם קומט פון לשון העלם, אז דער פופציגסטער טאג איז העכער פון צאל, און אז אפילו ווען די הימלען וואלטן געווען קלף און די ימים טינט, וואלט מען נישט געקענט באשרייבן די גרויסקייט פונעם רבונו של עולם.

  3. 12:00 די שירה פון די מלאכים און די אחדות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט ווי דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלטן אן קיין מי, די אומצאליגע מלאכים וואס ווערן באשאפן יעדן אינדערפרי, און די שרפים וואס ווארטן אויף רשות און נעמען עס איינער פונעם אנדערן. דערפון לערנט ער אז יעדער איד דארף וויסן אז ער איז א חלק פון א גרויסן כאר, און פארוואס די תלמידי הבעל שם טוב האבן געלייגט אזא וואג אויף חברותא.

  4. 18:31 די שטילע שירה און יעדנס אייגענע ידיעה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט די קדושה פון די מלאכים מיט א רוש ווי פון מים רבים, און דערנאך טייטשט ער די שורה וועגן לויבן מיט לחש: די העכסטע שירה איז די שטילע, אזוי ווי סודות התורה וואס מ'קען נישט איבערגעבן פאר אן אנדערן. יעדער איד קען דעם רבונו של עולם לויט זיין שיעור, ווי "נודע בשערים בעלה", און האט א שורש אין דוד המלכ'ס תהלים.

  5. 24:20 איה מקום כבודו: דער אוצר אונטער דער בריק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אויס מדריגות פון לויב, פונעם מויל צו די ליפן ביז די אינערליכסטע טיילן, ווי "ברכי נפשי". ער ערקלערט אז דער וואס האלט נאך נישט מיינט אז דער רבונו של עולם איז ווייט, אבער די תורה איז "לא בשמים היא", און ער דערציילט די מעשה פון דעם איד וואס איז געפארן קיין האמבורג נאך אן אוצר וואס איז געלעגן אונטער זיין אייגענעם אויוון: דער אוצר פון יראת שמים ליגט ביי יעדן איד אין הארצן.

  6. 30:00 א מלאך זינגט איינמאל, א איד יעדע מינוט שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים טייטשן די שורות וועגן דער קדושה פון די מלאכים זאגט דער משגיח אז א נייער מלאך מעג נאר איינמאל אין זיין גאנצן קיום זאגן שירה, בשעת כלל ישראל, דעם רבונו של עולמ'ס טייערע נחלה, לויבט אים מיט קביעות אינדערפרי און ביינאכט. ער פרעגט פארוואס זאל מען נישט אויסנוצן די געלעגנהייט וואס די מלאכים בענקען נאך, צו זינגען יעדע מינוט.

  7. 34:38 א גאנץ לעבן ווי א ניגון, אינדערפרי און ביינאכט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם אז מ'קומט צו אהבת השם דורכן זיך מתבונן זיין אין דער בריאה, און זאגט אז דאס פאסט בפרט ביים זון אויפגאנג און אונטערגאנג, ווען די גאנצע בריאה זינגט שירה. א מענטשנס גאנץ לעבן איז א ניגון, יעדער מיט זיין סארט ניגון, און כלל ישראל לויבט דעם רבונו של עולם אינדערפרי און ביינאכט.

  8. 38:34 דינען אין חושך: דער סאלדאט אויף דער וואך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער מענטש איז באשאפן מיט "רצוא ושוב", ארויף און אראפ, און אז אפילו די גרעסטע צדיקים האבן געהאט פינסטערע צייטן; דעמאלט אויך דארף מען דינען דעם רבונו של עולם. ער דערציילט פון א סאלדאט וואס האט פארלאזט זיין פאסטן צו שווימען און דער מלך איז געקומען באזוכן, און זאגט אז א איד איז א סאלדאט וואס דארף זיין גרייט אלעמאל, אינדערפרי און אין דער פינסטער.

  9. 42:15 יגיעת התורה און דער כתר פון תפילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם וויל אז אידן זאלן זיך מיען אין תורה: תורה וואס מ'לערנט מיט יגיעה איז א קנין, נישט אזוי ווי די תורה וואס מ'לערנט א קינד פאר ער ווערט געבוירן. ווען א איד מיט זיך אין תורה ווערט זיין תפילה אנגענומען, און יעדע תפילה ווערט אן אבן יקרה אינעם כתר פונעם רבונו של עולם, אנטקעגן זיינע תפילין.

  10. 46:47 דער תפקיד פון אידן און די כוואליעס פון די גוים שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים רעדן וועגן די תפילין פונעם רבונו של עולם רעדט דער משגיח וועגן דער גרויסקייט פון כלל ישראל און זייער תפקיד צו פארשפרייטן אמונה צווישן די פעלקער, און ברענגט דעם רמב"ם אין סוף הלכות מלכים. דערנאך שילדערט ער ווי די גוים קומען אויף די אידן ווי כוואליעס פונעם ים וואס קלאפן קעגן זאמד־קערנדלעך, און פרעגן פארוואס זיי זיצן אין בית המדרש אנשטאט זיך אנצושליסן אין זייער געזעלשאפט.

  11. 51:00 "מה דודך מדוד" און דער ענטפער פון די אידן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אז אקדמות נעמט דא דעם פסוק "מה דודך מדוד היפה בנשים", און שילדערט די פארפירונג פון די גוים צו פארלאזן אידישקייט פאר כבוד און גוטס. די אידן ענטפערן אז די גוים קענען דאס נאך נישט פארשטיין, אבער ווען משיח וועט קומען וועט די גרויסע ליכט ווייזן וואס כלל ישראל האט אלעמאל געהאט, אפילו אין גלות.

  12. 55:11 די בושה פון די גוים און אן אומענדליכע שמחה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ווען משיח קומט וועלן די גוים מודה זיין אז וואס זיי האבן געהאלטן פאר גרויסע זאכן איז גארנישט געווען, און דער רבונו של עולם וועט באצאלן זיינע שונאים. ער שטעלט אנטקעגן די הנאה פון דער וועלט, וואס ענדיגט זיך ווען מ'איז זאט, מיט דער שמחה וואס דער רבונו של עולם וועט געבן, וואס ווערט קיינמאל נישט נמאס און באנייט זיך אלעמאל.

  13. 1:00:00 עולם הבא וואס קיין אויג האט נישט געזען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז אלע נביאים האבן נאר נביאות געזאגט אויף ימות המשיח, אבער אויף עולם הבא "עין לא ראתה". ער ערקלערט מיט א כלל אז וואס הייליגער א זאך איז, אלץ גרינגער ווערט זי נפגם, און דערפאר איז עולם הבא אזוי הייליג אז עס איז באהאלטן געווארן אפילו פון די נביאים.

  14. 1:03:55 די מלחמה פון שור הבר און לויתן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט, לויט די מדרשים, די גרויסע מלחמה צווישן שור הבר און לויתן וואס די צדיקים וועלן זען, און זאגט אז נאר די וואס האבן זיך אפגעהאלטן פון די שפילן און אויסשטעלונגען פון די גוים און זענען געזעסן ביי דער גמרא וועלן זוכה זיין עס צו זען. ער לייגט צו א רמז אז די מלחמה איז דער קאמף צווישן יצר טוב און יצר הרע, וואס דער רבונו של עולם אליין וועט ענדיגן.

  15. 1:08:06 די סעודה פון די צדיקים און קריאת התורה

    דער משגיח ענדיגט די שילדערונג פון דער גרויסער סעודה וואס דער רבונו של עולם וועט גרייטן פאר די צדיקים, מיטן יין המשומר. דערנאך ווענדט ער זיך צום עולם וואס גייט הערן די עשרת הדברות, אזוי ווי די צדיקים האבן זיי געהערט ביי סיני, און בענטשט זיי צו זוכה זיין צו דער חברותא פון די צדיקים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

אקדמות: א מנהג מיט דער חשיבות פון תורה

0:52

דער משגיח הייבט אן מיט דעם אז דאס זאגן אקדמות איז נישט קיין חיוב פון דער תורה, נאר א מנהג. אבער כלל ישראל האט א רוח הקודש כללי, און ווי אידן פירן זיך אזוי ווערט די הלכה. לויט געוויסע פוסקים, זאגט ער, זאגט מען אקדמות ערשט נאכדעם וואס מ'האט אנגעהויבן ליינען, כדי צו ווייזן אז אפילו די מנהגים זענען געזאגט געווארן ביי סיני. א

4:06

די צדיקי הדורות האבן שטארק מכבד געווען דעם אקדמות, און מ'האט אויסגעקליבן די גרעסטע צדיקים עס צו זאגן פארן עולם. דער משגיח ברענגט דעם ספר חרדים אז זינגען פארן רבונו של עולם איז א חלק פון אהבת השם, אזוי ווי א אוהב זינגט פון זיין באליבטן, ממילא איז מען מיט אקדמות מקיים די מצוה. א,ב

בעטן רשות און די באהאלטענע וועלט

6:20

ביים טייטשן די ערשטע ווערטער זאגט דער משגיח אז מ'דארף נעמען רשות פאר מ'לויבט דעם רבונו של עולם, אזוי ווי דער מדרש זאגט אז אפילו א חזן טאר נישט נעמען דעם כיבוד פאר זיך אליין. דער מחבר הייבט אויך אן מיט נאר אפאר ווערטער, ווייל צדיקים זאגן ווייניג. ג

8:14

ער ערקלערט אז עולם קומט פון לשון העלם: ווער ס'קוקט אויף דער וועלט זעט נאר גשמיות און נישט דעם רבונו של עולם. שבועות, דער פופציגסטער טאג, וואס מ'ציילט נישט ווייל ער איז העכער פונעם גבול פון דער בריאה, הייבט מען אן צו דערפילן דאס באהאלטענע. אפילו ווען אלע הימלען וואלטן געווען קלף, יעדער בוים א פען, אלע ימים טינט און יעדער מענטש א סופר, וואלט עס נישט געקלעקט צו באשרייבן דעם כבוד פונעם רבונו של עולם.

די שירה פון די מלאכים און די אחדות

12:24

דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלטן מיטן אות ה', וואס איז נאר א הויך, אן קיין שום מי. אומצאליגע מלאכים דינען אים, און יעדן אינדערפרי ווערן באשאפן נייע, ווי דער פסוק זאגט "חדשים לבקרים". די שרפים, א העכערע מדריגה, ברענען און האבן זעקס פליגלען, און פונדעסטוועגן שווייגן זיי ביז מ'גיט זיי רשות צו זינגען, און זיי נעמען רשות איינער פונעם אנדערן. ד

16:10

דערפון לערנט דער משגיח אז יעדער איד, פונקט ווי יעדער מלאך, דארף וויסן אז ער איז נאר איין גליד פונעם גאנצן. זיין אייגן זינגען אליין איז נישט חשוב; צוזאמען מיט די אנדערע ווערט עס איין זיסע שירה. דערפאר האבן די תלמידי הבעל שם טוב געלייגט אזא וואג אויף חברותא און אויף צוזאמענקומען, ווייל איינער אליין קען נישט דינען דעם רבונו של עולם.

די שטילע שירה

18:45

ווען די מלאכים זאגן "קדוש קדוש קדוש" און אז זיין כבוד איז מלא כל הארץ, איז זייער קול ווי פון מים רבים, און זיי לויפן געשווינד צו יעדער שליחות. אבער אקדמות זאגט אז זיי לויבן מיט לחש. דער משגיח ערקלערט אז די העכסטע שירה איז די שטילע, דאס וואס בלייבט אומגעזאגט. א,ה

21:22

דאס, זאגט ער, איז דער פשט פון סודות התורה: א זאך וואס מ'קען נישט איבערגעבן פאר אן אנדערן. יעדער איד קען דעם רבונו של עולם לויט זיין שיעור, ווי דער זוהר טייטשט דעם פסוק "נודע בשערים בעלה". יעדער איד האט א שורש אין דוד המלכ'ס תהלים, און א נקודה אין זיין נשמה וואו ער קען דעם רבונו של עולם טיפער ווי אפילו דער גרעסטער צדיק. ו,ז

איה מקום כבודו: דער אוצר אונטער דער בריק

24:22

דער משגיח שטעלט אויס מדריגות פון לויב: דאס מויל, די ליפן, און די אינערליכסטע טיילן, ווי "ברכי נפשי", דער שפיץ פון נשמת. אין דער קדושה פרעגן די מלאכים "איה מקום כבודו". דער וואס האלט נאך נישט מיינט אז דער רבונו של עולם איז ווייט און ער דארף ארויפקריכן אין הימל, אבער די תורה זאגט "לא בשמים היא". ח,ט,י

26:59

ער דערציילט פון אן ארימען איד וואס האט געחלומט פון אן אוצר אויף א בריק אין האמבורג, און איז געפארן וואכן לאנג אים צו זוכן. א פאליציאנט האט געהערט דעם חלום, אפגעלאכט, און געזאגט אז ער האט געחלומט פון אן אוצר אונטערן אויוון פון א איד מיטן נאמען חיים יענקל, דעם אידנס אייגענער נאמען; ער איז אהיימגעפארן און עס דארט געפונען. אזוי אויך, זאגט דער משגיח, ליגט דער אוצר פון יראת שמים ביי יעדן איד אין הארצן: מ'דארף נאר עפענען דאס הארץ און אוועקנעמען וואס פארשטאפט עס.

א מלאך זינגט איינמאל, א איד יעדע מינוט

30:24

אקדמות שילדערט די קדושה פון די מלאכים אלס א סדר וואס גייט אוועק. דער משגיח ערקלערט אז א נייער מלאך וואס ווערט באשאפן אינדערפרי מעג זאגן זיין שירה נאר איינמאל אין זיין גאנצן קיום, בשעת כלל ישראל, דעם רבונו של עולמ'ס טייערע נחלה, לויבט אים מיט קביעות, ביים זון אויפגאנג און ביים זון אונטערגאנג. א

33:31

די מלאכים בענקען נאך נאך איין געלעגנהייט, זאגט דער משגיח, און א איד קען זינגען פארן רבונו של עולם יעדע מינוט פון זיין לעבן. פארוואס זאל מען נישט אויסנוצן די געלעגנהייט, מיט אזא ברען ווי די מלאכים וואלטן עס געטון?

א גאנץ לעבן ווי א ניגון

34:48

דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם אז מ'קומט צו אהבת השם דורכן זיך מתבונן זיין אין דער בריאה, און זאגט אז דאס פאסט ביים זון אויפגאנג און אונטערגאנג, ווען מ'זעט ווי די גאנצע בריאה זינגט שירה. א מענטשנס גאנץ לעבן איז א ניגון: איינער זינגט לאנגע ניגונים, אן אנדערער קורצע, איינער פרייליכע, אן אנדערער נישט אזוי שיינע, יעדער לויט זיין גבול. כ

דער סאלדאט אויף דער וואך

38:39

דער מענטש איז באשאפן מיט "רצוא ושוב", ארויף און אראפ; אפילו גרויסע צדיקים האבן געהאט פינסטערע צייטן, און דעמאלט אויך דארף מען דינען דעם רבונו של עולם ווי אן עבד. דער משגיח דערציילט פון א סאלדאט וואס האט פארלאזט זיין פאסטן צו שווימען. דער מלך איז געקומען באזוכן, און ער איז צוריקגעלאפן ווי ער איז, און געזאגט אז אנגעטאן אדער נישט, איז ער א סאלדאט אויף דער וואך. אזוי דארף א איד זיין גרייט אלעמאל, אינדערפרי און ביינאכט. ל

יגיעת התורה און דער כתר פון תפילה

42:45

דער רבונו של עולם וויל אז אידן זאלן זיך מיען אין תורה. א קינד לערנט מען די גאנצע תורה פאר ער ווערט געבוירן, אבער דאס איז נישט זיין קנין; נאר תורה וואס מ'לערנט מיט יגיעה, ווי חז"ל זאגן אויף "אף חכמתי עמדה לי", ווערט באמת זיינס. מ,נ

44:38

ווען א איד מיט זיך אין תורה ווערט זיין תפילה אנגענומען, און פון יעדע אנגענומענע תפילה ווערט אן אבן יקרה וואס מ'זעצט אריין אינעם כתר פונעם רבונו של עולם, אנטקעגן די תפילין וואס, ווי די גמרא זאגט, דער רבונו של עולם לייגט. שבועות ווערט דער כתר נתגלה. ס

די כוואליעס פון די גוים

47:06

די תפילין פונעם רבונו של עולם רעדן פון דער גרויסקייט פון כלל ישראל, וואס זייער תפקיד איז צו זיין א ליכט פאר די פעלקער. דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם אין סוף הלכות מלכים אז אפילו דער גרינדער פון דער קריסטליכער אמונה האט געדינט דער השגחה, און געגעבן די גוים א שטיקל ידיעה אין אמונה פאר משיח. די גוים קומען אויף די אידן ווי ריזיגע כוואליעס וואס קלאפן אן זאמד־קערנדלעך, און די זאמד בלייבט. ע

"מה דודך מדוד"

51:09

די גוים פרעגן, מיט די ווערטער פון שיר השירים, "מה דודך מדוד"? פארוואס זיצט איר אויף דער באנק אין בית המדרש, אז איר קענט זיך אנשליסן צו אונז און ווערן פראפעסארן און גרויסע מענטשן אין דער רעגירונג? די אידן ענטפערן מיט "מה תחזו בשולמית": די גוים קענען דאס יעצט נישט פארשטיין, אבער ווען משיח וועט קומען וועט די ליכט ווייזן וואס כלל ישראל האט אלעמאל געהאט. פ,צ

אן אומענדליכע שמחה

56:04

דעמאלט וועלן די גוים מודה זיין אז די גרויסקייט וואס זיי האבן געזען ביי זיך איז נישט געווען אמת, און אז דער רבונו של עולם האט געטון זיינע גרויסע זאכן מיט די אידן; און ער וועט באצאלן זיינע שונאים, אפילו אויף די ווייטע אינזלען.

58:16

דער משגיח שטעלט אנטקעגן די הנאה פון דער וועלט, וואס מ'האט נאר ווען מ'איז הונגעריג, מיט דער שמחה וואס דער רבונו של עולם וועט געבן, וואס ווערט קיינמאל נישט נמאס און באנייט זיך אלעמאל.

עולם הבא וואס קיין אויג האט נישט געזען

1:00:18

דער משגיח ברענגט די גמרא אז אלע נביאים האבן נאר נביאות געזאגט אויף ימות המשיח, אבער אויף עולם הבא "עין לא ראתה". ער ערקלערט מיט א כלל: וואס הייליגער א זאך, אלץ גרינגער ווערט זי נפגם, ווי קדשים מער ווי חולין. עולם הבא איז אזוי הייליג אז אפילו דער בליק פון א נביא וואלט עס געקענט פוגם זיין, דערפאר איז עס באהאלטן געווארן. ר

שור הבר און לויתן

1:04:45

לויט די מדרשים שילדערט דער משגיח די גרויסע מלחמה פון שור הבר און לויתן וואס די צדיקים וועלן זען. די וואס האבן זיך אפגעהאלטן פון די שפילן פון די גוים און זענען געזעסן ביי דער גמרא וועלן עס זען; די וואס האבן זיך פארנומען דערמיט וועלן בלייבן אינדרויסן. ער לייגט צו א רמז אז דאס איז די מלחמה צווישן יצר טוב און יצר הרע, וואס נאר דער רבונו של עולם אליין וועט ענדיגן. ש

די סעודה פון די צדיקים און קריאת התורה

1:08:38

דער רבונו של עולם וועט גרייטן א גרויסע סעודה פאר די צדיקים, מיטן יין המשומר. נאכן זינגען דעם שבח פונעם רבונו של עולם אין אקדמות ווענדט זיך דער משגיח צום עולם וואס גייט הערן די עשרת הדברות, אזוי ווי די צדיקים האבן זיי געהערט ביי סיני, און בענטשט זיי צו זוכה זיין צו דער חברותא פון די צדיקים. א

מראי מקומות

תורה

  1. י Devarim 30:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:22

נביאים

  1. ה Yeshayahu 6:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:45
  2. ל לכאורה Yechezkel 1:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:39

כתובים

  1. ד Eichah 3:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:24
  2. ו Mishlei 31:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:22
  3. ח Tehillim 103:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:22
  4. פ Shir HaShirim 5:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:09
  5. צ Shir HaShirim 7:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:09

תלמוד בבלי

  1. נ לכאורה Niddah 30b מפתח אינעם אויסשרייב: 42:45
  2. ס לכאורה Berachos 6a מפתח אינעם אויסשרייב: 44:38
  3. ר Berachos 34b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:18

מדרש

  1. ג Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 6:20
  2. מ לכאורה Koheles Rabbah 2:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 42:45
  3. ק Midrash (מקום נישט באשטימט) 53:58
  4. ש Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:04:45

זוהר און קבלה

  1. ז Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 21:22

ראשונים

  1. כ לכאורה Hilchos Yesodei HaTorah 2:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:48
  2. ע לכאורה Hilchos Melachim 11:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 47:06

אחרונים און חסידות

  1. ב Sefer Charedim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:06

תפילה און פיוט

  1. א Akdamus (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:52, 4:06, 18:45, 30:24, 1:08:38
  2. ט Nishmas (Shabbos prayer) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 24:22

עיקרי הדברים

  1. 0:52 דאס זאגן אקדמות איז נאר א מנהג, אבער א מנהג פון כלל ישראל האט די חשיבות פון תורה און פון דעם וואס איז געגעבן געווארן ביי סיני.
  2. 15:46 יעדער מלאך און יעדער איד איז נאר א חלק פון א גרויסן כאר; יעדער נעמט רשות פונעם אנדערן, און נאר צוזאמען ווערט די שירה פארן רבונו של עולם פולשטענדיג.
  3. 20:52 די העכסטע שירה איז די שטילע: דאס וואס א מענטש קען נישט ארויסרעדן, זיין אייגענע ידיעה פונעם רבונו של עולם לויט זיין שיעור.
  4. 28:35 דער אוצר פון יראת שמים ליגט ביי יעדן איד אין הארצן; מ'דארף נישט שפרינגען אין הימל אריין כדי צו געפינען דעם רבונו של עולם, נאר עפענען דאס הארץ.
  5. 30:56 א מלאך מעג נאר איינמאל אין לעבן זאגן שירה, אבער א איד קען זינגען פארן רבונו של עולם יעדע מינוט, אינדערפרי און ביינאכט, און אויך אין צייטן פון חושך.
  6. 43:22 תורה וואס מ'קויפט מיט יגיעה ווערט א קנין פונעם מענטש, נישט אזוי ווי תורה וואס איז אים אנגעקומען אן מי.
  7. 50:43 די גוים לאכן פון די אידן און רופן זיי זיך אויסצומישן; די אידן ענטפערן אז אין די ימות המשיח און אין עולם הבא וועט זיך אנטפלעקן זייער גרויסקייט.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 0:34 פארוואס זאגט מען בכלל אקדמות, אויב עס איז נישט קיין חיוב פון דער תורה?

    תירוץ: 3:17 ווייל א מנהג ישראל איז תורה, ווי עס וואלט געגעבן געווארן ביי סיני, און דאס זאגן ווייזט אז אפילו די מנהגים קומען פון סיני.

  2. קשיא: 8:14 פארוואס הייסט די וועלט עולם?

    תירוץ: 8:18 פון לשון העלם: ווען מ'קוקט אויף דער וועלט זעט מען נאר גשמיות און מ'זעט נישט דעם רבונו של עולם וואס איז דארט באהאלטן.

  3. קשיא: 9:04 פארוואס ציילט מען נישט דעם פופציגסטן טאג?

    תירוץ: 9:07 ווייל ציילן געהערט צו דעם צמצום פון דער בריאה, און שבועות איז העכער פון צאל און גבול.

  4. קשיא: 26:05 וואו איז דער מקום פונעם כבוד פונעם רבונו של עולם, אז מ'דארף אים זוכן?

    תירוץ: 26:14 זיין כבוד איז מלא כל הארץ; מ'דארף נישט ארויפקריכן אין הימל, ווייל מ'געפינט אים דורכן עפענען דאס אייגענע הארץ.

  5. קשיא: 43:31 אויב א קינד לערנט מען די גאנצע תורה פאר ער ווערט געבוירן, פארוואס דארף מען זיך מיען עס צו לערנען?

    תירוץ: 43:58 תורה וואס איז געקומען אן מי איז נישט קיין קנין; נאר תורה וואס מ'לערנט מיט יגיעה ווערט זיין אייגנס.

מעשיות

  1. 26:59 דער אוצר אויף דער בריק אין האמבורג

    אן ארימער איד האט געחלומט אז אויף א בריק אין האמבורג ליגט אן אוצר, און ער איז געפארן וואכן לאנג אהין. אויף דער בריק האט ער עס נישט געקענט געפינען, און א פאליציאנט וואס האט געזען ווי ער זוכט האט אים געפרעגט וואס ער טוט דא. ווען ער האט דערציילט זיין חלום, האט דער פאליציאנט אפגעלאכט פון חלומות און געזאגט אז ער אליין האט געחלומט אז אונטערן אויוון פון א איד מיטן נאמען חיים יענקל ליגט אן אוצר. דאס איז געווען דעם אידנס אייגענער נאמען; ער איז אהיימגעפארן און געפונען דעם אוצר אונטער זיין אויוון. דער משגיח זאגט אז דער אוצר פון יראת שמים ליגט ביי יעדן איד אין הארצן.

    אין דער מעשה: Chaim Yankel

  2. 40:37 דער סאלדאט וואס איז געגאנגען שווימען

    א סאלדאט איז געשטעלט געווארן צו היטן א געוויסן פונקט. אין א הייסן טאג האט ער איבערגעלאזט זיין פאסטן און זיין מונדיר און איז אריין אין וואסער שווימען. פלוצלינג איז דער מלך אליין געקומען באזוכן, און דער סאלדאט איז צוריקגעלאפן און זיך געשטעלט ביי זיין פאסטן ווי ער איז. ווען מ'האט אים געפרעגט, האט ער געענטפערט אז אנגעטאן אדער נישט אנגעטאן, איז ער א סאלדאט אויף דער וואך. דער משגיח זאגט אז א איד איז אויך א סאלדאט וואס דארף אלעמאל זיין גרייט צו דינען דעם רבונו של עולם.

געדאנקען

  1. 8:14 די וועלט הייסט עולם ווייל זי באהאלט איר באשעפער; שבועות, דער פופציגסטער טאג וואס איז העכער פון צאל, הייבן אן אנטפלעקט ווערן די באהאלטענע זאכן.
  2. 15:46 דאס וואס די מלאכים נעמען רשות איינער פונעם אנדערן לערנט אז קיינער זאל זיך נישט שטופן פאראויס; יעדנס שירה גילט נאר אלס א חלק פונעם גאנצן כאר.
  3. 21:13 די אמת'סטע שירה איז דאס וואס בלייבט אומגעזאגט: יעדן אידנס אייגענע השגה אין דעם רבונו של עולם, וואס ער קען נישט מסביר זיין אפילו פאר אנדערע, איז דער "סוד התורה".
  4. 23:25 אפילו דער פשוט'סטער איד האט א נקודה אין זיין נשמה וואס דורך איר קען ער דעם רבונו של עולם טיפער ווי דער גרעסטער צדיק.
  5. 33:31 די מלאכים בענקען זייער גאנצן קיום אויף איין געלעגנהייט צו זינגען, און א איד האט די געלעגנהייט יעדע מינוט פון זיין לעבן.
  6. 45:20 יעדע אנגענומענע תפילה פון א איד ווערט אן אבן יקרה אינעם כתר פונעם רבונו של עולם, אנטקעגן זיינע תפילין, און שבועות ווערט דער כתר מלכות נתגלה.
  7. 1:01:38 וואס הייליגער א זאך איז, אלץ גרינגער ווערט זי נפגם; דערפאר איז עולם הבא באהאלטן געווארן אפילו פון די נביאים.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 16:02 דער משגיח זאגט אז יעדער איד דארף וויסן אז ער איז נאר א חלק פונעם גאנצן, נעמען רשות פון אנדערע, און זיך נישט שטופן פאר זיי.
  2. 34:06 דער משגיח פרעגט פארוואס זאל מען נישט אויסנוצן די געלעגנהייט צו זינגען פארן רבונו של עולם מיט א ברען, ווי די מלאכים וואלטן עס געוואלט, יעדע מינוט פונעם לעבן.
  3. 39:02 דער משגיח זאגט אז אפילו אין פינסטערע צייטן, ווען דאס הארץ איז פארשטאפט, דארף מען דינען דעם רבונו של עולם, ווי אן עבד דינט אלעמאל.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דוד המלך, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ם

ערכים אקדמות, יין המשומר, לויתן, מלאכי השרת, מנהג ישראל תורה, סודות התורה, עולם הבא, קנין תורה, רצוא ושוב, שער החמישים, תפילין

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט