מהר"ל - תורה היא מוכרח ולמעלה מן הזמן' קרבן שתי הלחם
קאטאלאג: זמנים שבועות נומ׳ 3 פאקעט גייד ז׳ 31 תשל"ח (1977–78) אידיש 1 שעה 3 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אויפן יסוד פונעם מהר"ל ערקלערט דער משגיח אז מתן תורה איז למעלה מן הזמן, דערפאר ציילט מען נישט דעם פופציגסטן טאג און דערפאר איז דער קרבן שתי הלחם פון שבועות חמץ, און ער שילדערט די עבודה פון "קדושים תהיו" אין די ימי הספירה וואס גרייט צו דערצו.
דער משגיח עפנט מיטן מדרש אויף "לכל זמן": דער אריינגיין און ארויסגיין פון אדם הראשון פון גן עדן, דער מבול און די מילה פון אברהם אבינו זענען אלע געקומען אין א צייט וואס איז באשטימט געווארן פון ששת ימי בראשית, ווייל אין א וועלט וואס איז אזוי מסודר איז גארנישט קיין מקרה. ביי מתן תורה אבער שטייט "עת" און נישט "זמן", ווייל עת איז א נקודה אן א שיעור, און די תורה איז למעלה מן הזמן. דערפאר ציילט מען נישט דעם פופציגסטן טאג, אזוי ווי ביים יובל און יום כיפור. לויטן מהר"ל איז דער קרבן פון שבועות חמץ: חמץ איז דער יצר הרע, און דורך דער תורה ווערט ער אויסגעלייטערט און קען דינען דעם אויבערשטן. אין ספירה לייטערט מען די זיבן מידות, און מ'ציילט פון חסד אראפ, ווייל שבועות ברענגט דעם הימל אראפ. דערנאך ערקלערט ער "קדושים תהיו" אלס א ציווי און א הבטחה, מיט א מעשה פונעם ראזוואדאווער, א מעשה פון די חסד פונעם סטאלינער רבי'ן, און עצות ווי אזוי צו וואקסן אין קדושה טריט ביי טריט.
ענינים: מתן תורה ביי הר סיני · ספירת העומר · מידות טובות
סדר השיעור
-
0:00 א באשטימטע צייט פאר יעדע גרויסע זאך
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אויף "לכל זמן": דער אריינגיין און ארויסגיין פון אדם הראשון פון גן עדן, דער מבול און די מילה פון אברהם אבינו האבן יעדעס געהאט א באשטימטע צייט. ער ערקלערט פון דער הארמאניע פון דער בריאה אז גארנישט איז קיין מקרה, און אז אפילו א חטא מיט זיין תוצאה איז געווען צוגעגרייט פון פריער.
-
9:27 "עת" און "זמן": די תורה למעלה מן הזמן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פארוואס דער מדרש נוצט "עת" ביי מתן תורה: "זמן" איז א המשך פון צייט, און "עת" איז א נקודה אן א שיעור. מתן תורה איז למעלה מן הזמן, אזוי ווי דער פופציגסטער טאג נאך זיבן מאל זיבן, דערפאר ציילט מען אים נישט, און ער פארגלייכט עס צום יובל און צו יום כיפור.
-
16:29 פארוואס די שתי הלחם זענען חמץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די שתי הלחם פון שבועות זענען דער איינציגער קרבן פון חמץ, ווייל חמץ איז דער יצר הרע, און ווען די תורה קומט אויף דער וועלט קען מען דעם יצר הרע לייטערן און נוצן אויף גוטס. ער ברענגט "בראתי יצר הרע בראתי לו תורה תבלין" און דעם תירוץ פון משה רבינו צו די מלאכים.
-
21:10 ספירה: מ'ציילט פון חסד אראפ
דער משגיח ערקלערט אז ספירה לייטערט די זיבן מידות, ווייל דער מענטש האט אין זיך אלע כחות פון דער בריאה, און ער פרעגט פארוואס מ'הייבט אן מיט חסד, די העכסטע, און נישט מיט מלכות. ער ענטפערט פונעם מדרש אז די אבות און משה רבינו האבן אראפגעברענגט די שכינה טריט ביי טריט: שבועות איז נישט ארויפגיין אין הימל, נאר אראפברענגען דעם הימל.
-
28:18 מצה, חמץ און די סעודה פון שבועות שטייט אינעם קאטאלאג
צוריק צום מהר"ל, שטעלט דער משגיח פסח, ווען מ'האט די אידן אויפגעהויבן און מ'עסט נאר מצה, קעגן שבועות, ווען דער הימל קומט אראפ און מ'ברענגט דעם אויסגעלייטערטן חמץ. ער ערקלערט פארוואס אלע מודים אז שבועות דארף מען עסן, און פארוואס די איינציגע שלמי ציבור קומען מיט די שתי הלחם.
-
32:19 "קדושים תהיו": א ציווי און א הבטחה
דער משגיח ערקלערט אז פרשת קדושים פאלט אין די וואכן פון ספירה, ווייל איר ענין איז די עבודה פון ווערן הייליג, און אז "קדושים תהיו" איז א ציווי און אויך א הבטחה. ער ברענגט רש"י און דעם רמב"ן, דעם ענין פון דער דריטער וואך, און די גמרא אז ביי א צדיק ווערט לפנים משורת הדין זיין דין.
-
39:29 די דריי "אני ה'" פונעם ראזוואדאווער מעשה
דער משגיח דערציילט ווי רבי משה'לע ראזוואדאווער, אן אייניקל פונעם ראפשיצער, האט געזאגט תורה אויף פרשת קדושים פאר חסידים, פשוטע מענטשן און משכילים וואס האבן געלאכט, און יעדע פון די דריי "אני ה' אלקיכם" צוגעפאסט צו איין גרופע. ער שליסט אז יעדער איינער האט א שייכות מיטן אויבערשטן לויט זיין מדריגה.
-
44:32 פונעם מתנה ביים סדר צו אייגענע ארבעט
דער משגיח ערקלערט אז "קדושים תהיו" איז דער ענין וואס לויפט דורך די גאנצע ימי הספירה, יעדן טאג צו א העכערע קדושה. פסח ביינאכט האט דער אויבערשטער אויפגעהויבן די אידן בחוזק יד, אבער אויף מארגן פארלירט מען עס און די ארבעט הייבט זיך אן, און ער טייטשט "כי ישאלך בנך מחר" אויף דער שאלה פון צומארגנס נאכן סדר.
-
50:23 נוצן די מידת החסד אויף גוטס
דער משגיח זאגט אז דער מענטש איז באשאפן געווארן כדי זיך צו הייליגן מיט אייגענע ארבעט, אנגעהויבן פון דער מידת החסד, וואס מ'דארף נוצן אויף ליב האבן דעם אויבערשטן, אידן, צדיקים און די תורה. ער ברענגט דעם בעל שם טוב אויף "חסד הוא", און לערנט אז די אהבת השם מעסט מען לויט דער אהבת ישראל.
-
54:28 די חסד פונעם סטאלינער רבי'ן; הילף פון אויבן מעשה
דער משגיח דערציילט פונעם סטאלינער רבי'ן אין וויליאמסבורג, א מענטש פון חסד אן א שיעור, וואס האט מקרב געווען פשוטע און ווייטע מענטשן, אפילו א טעקסי שאפער ביים סדר. דערנאך ערקלערט ער דעם מדרש וואס עפנט פרשת קדושים מיט "ישלח עזרך מקדש": א מענטש קען זיך נישט אליין מקדש זיין, און דער אויבערשטער העלפט.
-
58:58 צופרידנקייט און וואקסן טריט ביי טריט
דער משגיח ערקלערט אז א מענטש דארף האבן א געוויסע צופרידנקייט, און ווער עס שניידט זיך פלוצלינג אפ פון אלע הנאות קען צוברעכן ווערן; מ'גיט אפ א ביסל יעדעס מאל ביז מ'דארף עס שוין נישט. ער שילדערט אידן וועמענס הנאה איז תורה און תפילה, און דערציילט פון רבי נחום טשערנאבילער, וועגן וועמען זיינע חברים האבן געזאגט אז ער ווערט פעט פון תורה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
א באשטימטע צייט פאר יעדע גרויסע זאך
פאר שבועות וויל דער משגיח איבערזאגן עטליכע געדאנקען פונעם מהר"ל. ער עפנט מיטן פסוק אין קהלת "לכל זמן" און מיטן מדרש דערויף: ס'איז געווען א זמן פאר אדם הראשון אריינצוגיין אין גן עדן און א זמן ארויסצוגיין, א זמן פאר דעם מבול און פאר נח ארויסצוגיין פון דער תיבה, א זמן פאר דער מילה פון אברהם אבינו, און א זמן פאר אידן מקבל צו זיין די תורה. א,ב
גארנישט אויף דער וועלט איז קיין מקרה, ערקלערט ער. די הארמאניע פון דער בריאה, פונעם גוף פונעם מענטש, פון פלאנצן און באשעפענישן, פון זון און לבנה, ווייזט אז דער בורא האט אלעס מסדר געווען, און אזא וועלט גייט לויט א סדר. ממילא קען מען נישט זאגן אז אדם הראשון איז ארויס פון גן עדן נאר ווייל ער האט פונקט געזינדיגט. די סיבה איז זיין חטא, אבער דער חטא אליין איז געווען צוגעגרייט פון זיין באשאפונג. דאס זעלבע ביים מבול: מ'קען נישט זאגן אז רשעים האבן צעשטערט דעם פלאן פונעם אויבערשטן. און די מילה פון אברהם אבינו, א שינוי אין דער טבע אליין, איז געווען באשטימט פון פריער פאר איר צייט.
"עת" און "זמן": די תורה למעלה מן הזמן
מתן תורה האט אויך געטוישט דעם סדר הבריאה, ווייל די וועלט שטייט נאר דורך דער תורה. פונדעסטוועגן שטייט דא "עת" און נישט "זמן". "זמן" איז א המשך פון צייט; "עת", פון "עתה", יעצט, איז א נקודה אן א שיעור צווישן עבר און עתיד. מתן תורה איז למעלה מן הזמן. ג
דאס איז דער יום החמישים. דער זמן איז באשאפן געווארן אין זיבן טעג, און זיבן מאל זיבן איז זיין פולע מאס; דער פופציגסטער, אזוי ווי דער שמיני, איז העכער דערפון. דערפאר, כאטש די תורה זאגט צו ציילן פופציג טעג, ענדיגט זיך די ספירה מיט ניין און פערציג: דעם פופציגסטן קען מען נישט מצרף זיין צום זמן, און נאר דער אויבערשטער ציילט אים. דער משגיח פארגלייכט עס צום יובל, דאס פופציגסטע יאר פון חירות, וואס מ'בלאזט שופר אויף יום כיפור. ד,ה
פארוואס די שתי הלחם זענען חמץ
דערפאר איז דער קרבן פון שבועות, די שתי הלחם, דער איינציגער קרבן פון חמץ. חמץ איז דער יצר הרע, וואס מ'דארף מבער זיין פאר פסח. אבער ווען חירות קומט, ווערט דער יצר הרע הייליג און מ'נוצט אים אויף דער שמחה פון תורה. אויפן טאג פון דער תורה ברענגט מען א נייע עבודה: אויסגעלייטערטער חמץ.
ספירה: מ'ציילט פון חסד אראפ
אין די וואכן פון ספירה לייטערט מען די זיבן מידות, פון חסד ביז מלכות. דער מענטש האט זיי אלע, און נאך מער: ער ברענגט דעם רמב"ן אויף "נעשה אדם", אז די גאנצע בריאה האט צוגעלייגט צום אדם, ממילא האט ער אין זיך יעדן כח וואס איז אנטפלעקט געווארן אין איר. ווייל דרך ארץ קדמה לתורה, דארף מען לייטערן די מידות פאר מ'נעמט אן די תורה. ט,י
פארוואס זשע הייבט מען אן מיט חסד, די העכסטע, און מ'גייט נישט ארויף פון מלכות? דער מדרש זאגט אז נאכן חטא פון אדם הראשון איז די שכינה ארויף צום זיבעטן רקיע. אברהם אבינו האט זי אראפגעברענגט איין מדריגה, נאכדעם יצחק, יעקב, לוי, קהת און עמרם, און משה רבינו האט זי אראפגעברענגט ממש אויף דער וועלט ביי הר סיני. שבועות איז נישט ארויפגיין אין הימל נאר אראפברענגען דעם הימל; יעדער מענטש איז א הר סיני, דערפאר גייט די ספירה פון חסד אראפ ביז זי דערגרייכט מלכות. ל,מ
מצה, חמץ און די סעודה פון שבועות
צוריק צום מהר"ל: פסח זענען אידן נאך נישט געווען ראוי, און דער אויבערשטער האט זיי ארויפגעצויגן, דערפאר עסט מען נאר מצה. שבועות קומט דער הימל אראפ וואו דער יצר הרע איז, וואס איז שוין אויסגעלייטערט, דערפאר זענען די שתי הלחם חמץ.
"קדושים תהיו": א ציווי און א הבטחה
די סדרה פון דער וואך האלט אין זיך דעם סדר פון דער וואך, און אין ספירה ליינט מען קדושים: די עבודה פון ווערן הייליג, כדי מ'זאל קענען זיין א הר סיני. "קדושים תהיו" איז א ציווי און אויך א הבטחה. דער מאמר חז"ל, אז ווער עס הייליגט זיך א ביסל ווערט געהייליגט אסאך, ווייזט ווי אזוי: דער אויבערשטער, דער שורש פון קדושה, לייגט צו צו דער השתדלות פונעם מענטש. פ,צ
די דריי "אני ה'" פונעם ראזוואדאווער
דער משגיח דערציילט פון רבי משה'לע ראזוואדאווער, אן אייניקל פונעם ראפשיצער, וואס איז געווען צו גאסט אין א שטאט שבת קדושים. חסידים האבן זיך געשטופט ביים טיש, פשוטע מענטשן זענען געקומען, און משכילים זענען געקומען לאכן. ער האט אנגעמערקט אז "אני ה' אלקיכם" שטייט דריי מאל אינעם אנהייב פון דער פרשה.
פונעם מתנה ביים סדר צו אייגענע ארבעט
"קדושים תהיו" לויפט דורך די גאנצע ספירה: יעדן טאג דארף מען זיך אויפהייבן צו א העכערע קדושה ווי נעכטן, אזוי ווי אין דער תפילה נאך דער ספירה. פרשת קדושים איז געזאגט געווארן בהקהל; אידן קומען זיך צוזאמען, שטארקן איינער דעם אנדערן, לערנען און דאווענען צוזאמען. אג,אד
פסח ביינאכט גיט דער אויבערשטער אלעס: מ'זיצט ביים סדר אזוי ווי ביים טיש פונעם אויבערשטן, אין א גרויסע התרוממות. אויף מארגן איז עס אוועק און מ'הייבט אן ציילן. טייל ציילן פארן צווייטן סדר, טייל נאכדעם, און ביידע זענען גוט. דער משגיח טייטשט "כי ישאלך בנך מחר" אויף דער שאלה פון צומארגנס: נעכטן איז מען געזעסן אין הימל, און היינט בין איך דער זעלבער חמצ'דיגער מענטש. דער תירוץ איז "בחוזק יד": דער אויבערשטער האט אונז ארויסגענומען מיט כח, פאר מ'איז געווען ראוי. אה
נוצן די מידת החסד אויף גוטס
אבער דער חוזק יד איז נישט דער תכלית; מלאכים דינען אן א יצר הרע, און דער מענטש איז באשאפן געווארן זיך צו הייליגן מיט אייגענע ארבעט. די ארבעט הייבט זיך אן מיט חסד, דעם כח צו ליב האבן, וואס מ'דארף נוצן אויף ליב האבן דעם אויבערשטן, אידן, צדיקים און די תורה. דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב אויפן פסוק אין דער פרשה וואס רופט א פארדארבענע ליבשאפט "חסד". או
די אהבת השם מעסט מען לויט ווי שטארק מ'האט ליב א צווייטן אידן.
די חסד פונעם סטאלינער רבי'ן; הילף פון אויבן
דער משגיח דערמאנט דעם סטאלינער רבי'ן אין וויליאמסבורג, א מענטש פון חסד אן א שיעור, וואס פלעגט האבן ביי א פולע סעודה צוואנציג, דרייסיג פשוטע מענטשן. איינמאל פסח ביינאכט איז א טעקסי שאפער אריינגעקומען, געמיינט אז מ'וועט באלד עסן, און ביי הלל איז ער געווארן אומגעדולדיג. ווען די חסידים האבן זיך באקלאגט, האט דער רבי געענטפערט אז ס'איז כדאי כדי ער זאל זיצן ביים סדר.
צופרידנקייט און וואקסן טריט ביי טריט
למעשה, ערקלערט דער משגיח, דארף א מענטש האבן א געוויסע צופרידנקייט. ווער עס שניידט זיך פלוצלינג אפ פון אלע הנאות ווערט צוברעכן און קען דארפן א פסיכאלאג. מ'גיט אבער דעם אויבערשטן יעדעס מאל א ביסל מער, ביז מ'קומט צו א מדריגה וואו מ'דארף עס שוין נישט.
ס'איז דא אידן וועמענס הנאה איז א בלאט גמרא אדער א גאנצע נאכט תורה. רבי נחום טשערנאבילער איז געווען דיק כאטש ער האט כמעט נישט געגעסן; זיינע חברים האבן געזאגט אז ער ווערט פעט פון תורה.
מראי מקומות
תורה
- ד Vayikra 23:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:46
- ה Vayikra 25:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:46
- מ Shemos 19:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:18
- פ Vayikra 19:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:25, 41:47
- אא Vayikra 19:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:47
- אב Vayikra 19:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:47
- אה Shemos 13:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:09
- או לכאורה Vayikra 20:17 מפתח אינעם אויסשרייב: 50:23
- אח Vayikra 19:18 52:38 טעקסט מפתח
נביאים
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
- ו Kiddushin 30b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:11
- ז לכאורה Berachos 54a מפתח אינעם אויסשרייב: 19:11
- ח לכאורה Shabbos 88b-89a מפתח אינעם אויסשרייב: 19:11
- נ Pesachim 68b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:10
- צ לכאורה Yoma 39a מפתח אינעם אויסשרייב: 32:25
- ש Shabbos 88a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:41
- ת Bava Metzia 83a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:54
מדרש
ראשונים
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 2:39 יעדע גרויסע געשעעניש אין דער וועלט, אפילו א חטא מיט זיינע תוצאות, איז געקומען אין א צייט וואס איז באשטימט געווארן אינעם פלאן פונעם אויבערשטן פון ששת ימי בראשית; גארנישט איז קיין מקרה.
- 10:44 מתן תורה ווערט אנגערופן "עת", א נקודה אן א המשך, ווייל די תורה איז למעלה מן הזמן; דערפאר ציילט מען נישט דעם פופציגסטן טאג אין ספירה.
- 16:29 דער קרבן שתי הלחם פון שבועות איז חמץ, ווייל דורך דער תורה ווערט דער יצר הרע, וואס חמץ איז זיין סימן, אויסגעלייטערט און מ'קען אים נוצן אויף עבודת השם.
- 21:18 ספירה איז די עבודה פון לייטערן די זיבן מידות, און מ'ציילט פון חסד אראפ ביז מלכות, ווייל דער ענין פון שבועות איז אראפצוברענגען דעם הימל אויף דער וועלט.
- 33:44 "קדושים תהיו" איז א ציווי און אויך א הבטחה: אז א מענטש הייליגט זיך א ביסל, הייליגט אים דער אויבערשטער, וואס איז הייליג, אסאך מער.
- 46:46 פסח האט דער אויבערשטער אויפגעהויבן די אידן בחוזק יד, אבער אויף מארגן פארלירט מען עס, און דורך ספירה דארף מען דערגרייכן שבועות מיט אייגענע ארבעט.
- 59:45 קדושה בויט מען ביסלעכווייז: א מענטש דארף האבן א געוויסע צופרידנהייט, און ער דארף אפלאזן א ביסל יעדעס מאל, נישט אלעס מיט אמאל.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 10:34 פארוואס נוצט דער מדרש "זמן" ביי די אנדערע געשעענישן און "עת" ביי מתן תורה?
תירוץ: 10:50 ווייל "זמן" איז א המשך פון צייט, און "עת" איז א נקודה וואס איז העכער פון זמן, און מתן תורה איז למעלה מן הזמן.
-
קשיא: 14:54 אויב די תורה זאגט צו ציילן פופציג טעג, פארוואס ענדיגט זיך די ספירה מיטן ניין און פערציגסטן?
תירוץ: 15:01 ווייל דער פופציגסטער טאג איז למעלה מן הזמן און מ'קען אים נישט מצרף זיין צו די טעג פריער; נאר דער אויבערשטער ציילט אים.
-
קשיא: 16:29 פארוואס איז דער קרבן שתי הלחם פון שבועות חמץ, ווען קיין אנדער קרבן איז נישט חמץ?
תירוץ: 16:59 חמץ איז דער יצר הרע; מיט דער תורה ווערט ער אויסגעלייטערט און גייט אריין אין גבול פון קדושה, און מ'קען אים מקריב זיין.
-
קשיא: 24:55 פארוואס הייבט מען אן ספירה מיט חסד, די העכסטע מידה, און מ'גייט נישט ארויף פון מלכות?
תירוץ: 26:50 ווייל שבועות איז נישט ארויפגיין אין הימל נאר אראפברענגען דעם הימל, אזוי ווי די אבות און משה רבינו האבן אראפגעברענגט די שכינה טריט ביי טריט.
-
קשיא: 29:35 אויב שבועות איז דער טאג וואס די תורה איז געגעבן געווארן, פארוואס דארף מען עסן און נישט פאסטן אזוי ווי יום כיפור, ווען די לוחות שניות זענען געגעבן געווארן?
תירוץ: 30:02 נאך זיבן וואכן פון לייטערן די מידות איז אפילו דער יצר הרע אויסגעלייטערט, און מ'קען עסן און זיך פארנעמען מיט גשמיות לשם שמים.
-
קשיא: 57:34 וואס איז די שייכות פונעם פסוק "ישלח עזרך מקדש" אינעם מדרש מיט "קדושים תהיו"?
תירוץ: 57:51 א מענטש קען זיך נישט אליין מקדש זיין; ער טוט וואס ער קען, און דער אויבערשטער שיקט הילף פון זיין אוצר פון קדושה.
מעשיות
-
39:29 דער טיש פונעם ראזוואדאווער פרשת קדושים
רבי משה'לע ראזוואדאווער, אן אייניקל פונעם ראפשיצער, איז געקומען צו גאסט אין א שטאט אויף שבת פרשת קדושים. חסידים האבן זיך געשטופט ביים טיש, פשוטע מענטשן זענען געקומען פון נייגעריגקייט, און א חבר'ה משכילים זענען געקומען קוקן און לאכן. ער האט אנגעמערקט אז "אני ה' אלקיכם" שטייט דריי מאל אינעם אנהייב פון דער פרשה. צו די חסידים האט ער געזאגט אז זיי דארפן זיין הייליג און זיך פירן לפנים משורת הדין, ווייל זיי דארפן האבן א שייכות מיטן אויבערשטן; צו די פשוטע מענטשן, אז זיי דארפן האבן מורא פאר עלטערן און היטן שבת; און צו די משכילים וואס האבן געלאכט, אז כאטש זאלן זיי זיך נישט ווענדן צו עבודה זרה און זיך נישט שמד'ן, ווייל יעדער איינער האט א שייכות מיטן אויבערשטן.
אין דער מעשה: ר' משה'לע ראזוואדאווער, רבי נפתלי ראפשיצער
-
54:47 דער סטאלינער רבי און דער טעקסי שאפער ביים סדר
דער משגיח שילדערט דעם סטאלינער רבי'ן אין וויליאמסבורג אלס א מענטש פון א וואונדערליכע חסד, וואס פלעגט האבן ביים טיש צוואנציג, דרייסיג און מער פשוטע און ווייטע מענטשן און זיי מאכן א גאנצע סעודה, אפילו ווען זיי זענען געקומען שבת מיט געלט וואס קלינגט אין קעשענע. איינמאל פסח ביינאכט איז א טעקסי שאפער אריינגעקומען, ער האט געמיינט אז מ'וועט באלד עסן, און ער איז געווארן אומגעדולדיג ווען מ'האט אנגעהויבן הלל. די חסידים האבן זיך שפעטער באקלאגט, און דער רבי האט געענטפערט אז עס איז כדאי כדי ער זאל כאטש היינט ביינאכט זיצן ביים סדר.
אין דער מעשה: דער סטאלינער רבי
-
1:02:05 רבי נחום טשערנאבילער ווערט פעט פון תורה
רבי נחום טשערנאבילער איז געווען א דיקער מענטש, כאטש ער האט כמעט נישט געגעסן. זיינע חברים האבן געזאגט אז ער ווערט פעט פון דער תורה וואס ער לערנט.
אין דער מעשה: רבי נחום טשערנאבילער
געדאנקען
- 10:40 דער מדרש זאגט "זמן" ביי די פריערדיגע געשעענישן און "עת" ביי מתן תורה, ווייל "עת" (פון "עתה", יעצט) איז א נקודה אן א שיעור צווישן עבר און עתיד, און די תורה איז למעלה מן הזמן.
- 14:30 כאטש די תורה זאגט צו ציילן פופציג טעג, ענדיגט זיך די ספירה מיט ניין און פערציג: דער פופציגסטער טאג, אזוי ווי יובל און יום כיפור, געהערט צו א מדריגה למעלה מן הזמן וואס א מענטש קען נישט ציילן.
- 17:46 דער חמץ פון די שתי הלחם איז דער אויסגעלייטערטער חמץ פון לעתיד לבוא, א יצר הרע וואס איז געווארן הייליג, און דערפאר ברענגט מען אויפן טאג פון דער תורה א נייע עבודה פון חמץ.
- 26:01 מ'ציילט פון חסד אראפ ביז מלכות, ווייל די אבות און משה רבינו האבן אראפגעברענגט די שכינה פונעם זיבעטן רקיע טריט ביי טריט, און יעדער מענטש דארף ווערן א הר סיני וואו דער הימל קומט אראפ.
- 38:59 ביי א צדיק ווערט דאס וואס איז ביי אנדערע לפנים משורת הדין זיין דין, און "קדושים תהיו" מיינט אז דאס וואס נעכטן איז געווען לפנים משורת הדין ווערט היינט דער דין.
- 49:12 די שאלה פונעם זון "מחר" איז די שאלה פון צומארגנס נאכן סדר, ווען די התרוממות איז אוועק; דער חוזק יד פון פסח איז נישט דער תכלית, ווייל דער מענטש איז באשאפן געווארן זיך צו הייליגן מיט אייגענע ארבעט.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 37:12 דער משגיח זאגט אז אין דער דריטער וואך פון ספירה דארף יעדער איינער זיך שטארק קאנצענטרירן זיך צו מאכן א הר סיני און בעטן דעם אויבערשטן אז ער זאל אים הייליגן מיט זיין קדושה עליונה.
- 37:41 דער משגיח זאגט אז יעדער איינער לויט זיין מדריגה דארף זיך הייליגן מער ווי דער מינימום, און אלץ ווייטער זיך אויפהייבן לפנים משורת הדין.
- 51:20 דער משגיח זאגט אז די מידת החסד דארף מען נוצן אויף גוטע זאכן: ליב האבן דעם אויבערשטן, אידן, צדיקים און די תורה.
- 53:13 דער משגיח זאגט אז א מענטש קען מעסטן זיין אהבת השם לויט ווי שטארק ער האט ליב א אידן.
- 1:00:32 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך נישט פלוצלינג אפשניידן פון אלע הנאות, נאר אפלאזן יעדעס מאל א ביסל מער, ביז מ'קומט צו א מדריגה וואו מ'דארף עס שוין נישט.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מהר"ל פון פראג, דער סטאלינער רבי, דער רמב"ן, יעקב אבינו, יצחק אבינו, לוי, משה רבינו, נח, עמרם, קהת, ר' משה'לע ראזוואדאווער, רבי נחום טשערנאבילער, רבי נפתלי ראפשיצער, רבי שמעון בר יוחאי, רש"י
ערכים אהבת ישראל, יובל, יום החמישים, יצר הרע, למעלה מן הזמן, לפנים משורת הדין, מלכות שבמלכות, ספירת העומר, רקיע, שתי הלחם