ביום זה מנצח נקודה של הטוב על ריבוי הרע

קאטאלאג: זמנים סעודת זאת חנוכה נומ׳ ⁨12⁩ פאקעט גייד ז׳ 21 תשנ"ח (1997–98) אידיש 49 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 49 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז אום זאת חנוכה געווינט די קליינע באהאלטענע נקודה פון קדושה אין יעדן איד, דער פך השמן וואס איז קיינמאל נישט געווארן טמא, איבער דעם גרויסן ריבוי פון רע, אזוי ווי די מעטים האבן מנצח געווען די רבים.

נאך א ניגון אין אנהייב פרעגט דער משגיח פארוואס יהודה חזר'ט איבער פאר יוסף אלעס וואס ביידע האבן שוין געוואוסט, און ענטפערט אז ער האט עס געוואלט מיישב זיין ביי זיך און מקבל זיין די הנהגה פונעם רבונו של עולם אין יעדן פרט. אין יעדע זאך איז פאראן דער אור הגנוז פונעם רצון השם, נאר די קליפה פון יון דעקט עס צו; די חנוכה ליכט ברענגען עס ארויס, אזוי ווי די צוויי ווערטער "אני יוסף" האבן פארענטפערט די גאנצע צרה פון די שבטים. ער ברענגט דעם שפת אמת אז אין די טעג דארף מען זיך מחזק זיין אין דער נקודה מועטת וואס געפינט זיך אין יעדן איד, דער ריינער פך וואס די ברכה רוט דערויף. חנוכה קומט פונעם עולם השמיני וואס איז העכער פון טבע, דערפאר איז דער נס געווען נישט לויט קיין כללים: א מעט האט מנצח געווען א סך. דערפאר איז זאת חנוכה די גמר חתימה פאר די וואס זייערע עבירות זענען מער ווי די זכיות. ער פארבינדט דאס מיט דעם נר מערבי, א מעשה פונעם רוזשינער מיט פשוט'ע אידן, דעם כותל מערבי און "לא מאסתים".

ענינים: זאת חנוכה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · אור הגנוז · דער נס חנוכה און די יוונים

סדר השיעור

  1. 0:00 פארוואס יהודה האט אלעס איבערגעחזר'ט

    נאך א ניגון אין אנהייב פרעגט דער משגיח פארוואס יהודה דערציילט פאר יוסף אלעס וואס איז פארגעקומען, און ענטפערט אז ער האט עס געוואלט מיישב זיין ביי זיך כדי מקבל צו זיין די הנהגה פונעם רבונו של עולם. ס'איז נישטא קיין מקרה, נאר די קליפה פון יון דעקט צו די נקודה.

  2. 5:19 דער אור הגנוז און "אני יוסף"

    דער משגיח ערקלערט אז דער אור הגנוז פונעם רצון השם איז אין יעדע פאסירונג, און די חנוכה ליכט ברענגען עס ארויס. אין דער פרשה ווערט עס פאר די שבטים נאר ערגער, ביז די ווערטער "אני יוסף" פארענטפערן אלעס, ווי דער מדרש זאגט אז ווען דער אייבערשטער וועט זאגן "אני ה'" וועט אלעס פארענטפערט ווערן.

  3. 9:27 די קליינע נקודה און דער עולם השמיני שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם שפת אמת אז אין די טעג דארף מען זיך מחזק זיין אין דער קליינער נקודה פון יעדן איד, דער ריינער פך וואס די ברכה רוט דערויף. חנוכה, פונעם עולם השמיני העכער פון טבע, האט געמאכט אז אויל פאר איין נאכט זאל ברענען אכט נעכט, און אזוי ווי ביי מילה בשמיני לאכט זיך דער איד אויס פון טבע.

  4. 14:25 מועט המחזיק את המרובה שטייט אינעם קאטאלאג

    מיטן מהר"ל ערקלערט דער משגיח דעם נס חנוכה אלס מועט המחזיק את המרובה, אזוי ווי די עזרה פון בית המקדש און דער נצחון פון די מעטים איבער די רבים. אויף דער וועלט איז דער רע די רוב, פונדעסטוועגן ווייזט זאת חנוכה, ווען מ'פארברענט אלע פתילות צוזאמען, אז דער טוב געווינט.

  5. 18:34 זאת חנוכה אלס גמר חתימה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח קומט צוריק צום שפת אמת וועגן דער קליינער נקודה, און פרעגט וואס די גמר חתימה פון זאת חנוכה לייגט צו אויף ראש השנה און יום כיפור. ראש השנה משפט מען לויט חשבון, זכיות קעגן עבירות; זאת חנוכה איז פאר די וואס האבן א סך עבירות, ווען א קליינע נקודה פון מצוות וועגט זיי איבער, ווי עס וועט נתגלה ווערן בימות המשיח.

  6. 23:07 מיטנעמען חנוכה; סלח נא

    דער משגיח פארבינדט דעם אור הגנוז מיט חן און מיט אהרן, און זאגט אז מ'דארף מיטנעמען דעם געשמאק פון חנוכה אויף שפעטער. ער ברענגט דעם ליקוטי מוהר"ן אז אין "סלח נא" זענען די ראשי תיבות פון חנוכה, ערקלערט פארוואס די ווערטער פון עוון ווערן אויסגעלאזט, און פארבינדט מתתיהו בן יוחנן מיט ראש השנה און מיט חנינה.

  7. 27:36 דער נר מערבי און די פשוט'ע אידן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארבינדט דעם נס חנוכה מיטן נר מערבי פון שמעון הצדיק, אן עדות אז די שכינה רוט אין ישראל. ער דערציילט ווי דער רוזשינער האט נישט געוואלט קומען אין א שול וואו מ'וועט נישט אריינלאזן די פשוט'ע אידן, און ערקלערט אז די מערב וואנט, וואו די פשוט'ע אידן זיצן, האט די נקודה וואס ווערט קיינמאל נישט אויסגעלאשן, אזוי ווי דער כותל מערבי.

  8. 30:58 "לא מאסתים" און א ברכה צום סוף

    דער משגיח ברענגט די גמרא וואס טייטשט "לא מאסתים" אויף די ימי יון, און זאגט אז "לא מאסתים" איז בגימטריא "הנר המערבי". ער זאגט אז א איד דארף אוועקגיין פון חנוכה מיטנעמענדיג דעם אור הגנוז, און ענדיגט מיט א ברכה אויף א גמר חתימה טובה; נאכדעם קומען אומקלארע שמועסן ביים טיש און א לאנגע צייט אן קיין רייד.

דער שיעור, אויסגעשריבן

פארוואס יהודה האט אלעס איבערגעחזר'ט

3:02

נאך א ניגון נעמט זיך דער משגיח צו דער פרשה, וואו יהודה גייט צו צו יוסף און חזר'ט איבער די גאנצע מעשה. ער פרעגט: יהודה האט דאך שוין אלעס געוואוסט, און יוסף אויך. ער ברענגט דעם שפת אמת אז יהודה האט געוואלט אז עס זאל זיין מיושב ביי אים. ער איז געווען אין א מורא'דיגן קלעם אן קיין עצה, פונדעסטוועגן האט ער זיך מיישב געווען און דורכגעגאנגען יעדן פרט כדי מסכים צו זיין און גלייבן דערין. א,ב

4:40

פון דא ערקלערט דער משגיח אז דער רבונו של עולם פירט די וועלט, און מ'דארף בטל ווערן צו זיין הנהגה. אין יעדע זאך איז פאראן די נקודה פון זיין רצון; ס'איז נישטא קיין מקרה, און קיינער קען נישט טאן גוטס אדער שלעכטס אן אים. נאר א קליפה דעקט צו די נקודה, די קליפה פון יון.

דער אור הגנוז און "אני יוסף"

5:23

דער משגיח ערקלערט אז יון האט באהאלטן דעם אור הגנוז וואס איז פאראן אין יעדע פאסירונג, און דאס איז דער רבונו של עולם אליין וואס פירט אלעס. א איד וואס צינדט חנוכה ליכט ברענגט ארויס דעם אור; חנוכה איז דער גילוי פון דעם וואס איז באהאלטן.

6:27

דאס זעלבע זעט מען אין דער פרשה. עס ווערט נאר ערגער: בנימין ווערט פארהאלטן, יהודה בעט זיך אנשטאט אים, און דער משגיח זאגט אז מ'קען די פרשה נישט לערנען אן טרערן. דערנאך פארענטפערן צוויי ווערטער, "אני יוסף", אלעס, און דער גוי ווערט יוסף הצדיק. אזוי, זאגט דער מדרש, וועט אלעס פארענטפערט ווערן ווען דער אייבערשטער וועט זאגן "אני ה'". דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיך איינוואוינען, בפרט פון חנוכה, מגלה צו זיין דעם אור אינמיטן חושך. ג,ד

די קליינע נקודה און דער עולם השמיני

9:32

אזוי ווי יהודה, זאגט דער משגיח, גייט מען אויפן סוף חנוכה דורך וואס מ'האט שוין גערעדט, נאר כדי די טעג זאלן זיין מיושב ביי אונז און מ'זאל זיי קענען איינפאקן און מיטנעמען. ער ברענגט דעם שפת אמת אז אין די טעג דארף זיך יעדער מחזק זיין אין דער נקודה מועטת וואס געפינט זיך אין יעדן איד. גארנישט קען זי אויסלעשן אדער צודעקן, "מים רבים לא יוכלו לכבות את האהבה". דאס איז דער ריינער פך שמן וואס קיין גוי האט נישט אנגערירט, דארט רוט די ברכה, און דערפאר האט אויל פאר איין נאכט געברענט אכט. ה,ו

12:14

דערנאך ערקלערט ער אז די וועלט איז די שבעת ימי בראשית, און העכער דערפון איז דער עולם השמיני, העכער פון זמן, מקום און טבע. די יוונים האבן פארגעטערט די טבע, האט דער אייבערשטער געגעבן חנוכה, דעם שמיני, און דער נס איז פון דארט אראפגעקומען. מיטן מהר"ל אויף מילה בשמיני שילדערט ער ווי די טבע שרייט אז א מענטש ווערט געבוירן מיט אן ערלה, און דער איד ענטפערט אז ער איז פונעם עולם השמיני און לאכט זיך אויס פון טבע.

מועט המחזיק את המרובה

14:25

דער מהר"ל זאגט אויך אז דער נס חנוכה איז נישט געגאנגען לויט די כללים פון טבע און חשבון: מועט המחזיק את המרובה. דער משגיח גלייכט עס צום בית המקדש, וואו די עזרה האט געהאלטן אזויפיל אידן, עומדים צפופים ומשתחוים רווחים, ווייל א שטיקל הימל איז דארט אראפגעקומען. אזוי אויך די מלחמה: לויט טבע געווינען די רבים, און דא האבן א ביסל אידן באקומען דעם כח פון רבים. ח

16:24

אויף דער וועלט איז דער רע די רוב און דער טוב די מיעוט; אין די העכערע עולמות איז פארקערט. פונדעסטוועגן האבן די מעטים געוואונען. דער עיקר איז זאת חנוכה: דער אכטער טאג טראגט דעם שורש פונעם נס, און דער מנהג איז צו פארברענען אלע איבערגעבליבענע פתילות צוזאמען אין איין אבוקה.

זאת חנוכה אלס גמר חתימה

18:40

דער משגיח קומט צוריק צום שפת אמת: יעדער איד, אויף וועלכער מדריגה ער זאל נישט זיין, האט א קליינע נקודה, א ריינעם פך, וואו די ברכה רוט ווען חנוכה קומט. ער דערמאנט אז די ספרים ברענגען פונעם אריז"ל אז זאת חנוכה איז די גמר חתימה, און פרעגט וואס עס גיט וואס ראש השנה און יום כיפור קענען נישט געבן. ה

20:35

ער ענטפערט פון דער גמרא אז ראש השנה מעסט מען יעדן לויט חשבון: מער זכיות, איז ער זוכה בדין; מער עבירות, קען ער נישט. פאר אידן וואס קענען נישט דורכגיין דעם חשבון, און דער משגיח רעכנט אונזער דור צווישן זיי, ווערט די חתימה איבערגעלאזט אויף חנוכה, ווען מעטים געווינען רבים און א קליינע נקודה פון מצוות וועגט איבער א סך עבירות. בימות המשיח וועט נתגלה ווערן דער אור הגנוז אין יעדן איד, און יעדער ווערט געמשפט לויט וויפיל ער האט זיך צוגעבונדן צו חנוכה. י

מיטנעמען חנוכה; סלח נא

23:15

דער משגיח זאגט אז די ספרים פארבינדן דעם אור הגנוז מיט חן און מיט אהרן. אויף "זאת חנוכת המזבח" און "אחרי המשח" ערקלערט ער אז מ'דארף מיטנעמען חנוכה: די אורות, דעם געשמאק פון זיצן ביי די ליכט און זינגען הלל. כ

25:18

ער ברענגט דעם ליקוטי מוהר"ן אז די ראשי תיבות פון חנוכה זענען אין "סלח נא". ער פרעגט פארוואס זיי לאזן אויס די ערשטע ווערטער פון עוון, און ענטפערט אז חנוכה דערמאנט מען נישט קיין עוון. "ויאמר ה' סלחתי כדברך" איז בגימטריא מתתיהו בן יוחנן; לויטן בני יששכר איז מתתיהו בגימטריא ראש השנה, וואס ציט זיך אויף חנוכה, און יוחנן ווייזט אויף חנינה, "אלקים יחנך". ל,מ,נ,ס,ע

דער נר מערבי און די פשוט'ע אידן

27:36

דער משגיח פארבינדט דעם נס חנוכה מיטן נר מערבי פון שמעון הצדיק, וואס די גמרא רופט אן עדות אז די שכינה רוט אין ישראל. אין א שול זיצן די חשובע אידן ביי דער מזרח וואנט, און די פשוט'ע אידן ביי דער מערב וואנט. פ

29:04

ער דערציילט ווי א ראש הקהל האט איינגעלאדנט דעם רוזשינער אין דער גרויסער שול, און געזאגט אז מ'וועט נישט אריינלאזן די פשוט'ע אידן. האט דער רוזשינער געענטפערט אז ער, זיין טאטע, דער מלאך און דער מגיד זענען אלע פשוט'ע אידן, און איז נישט געקומען. דער יחוס פון דער מערב וואנט, ערקלערט דער משגיח, איז די ריינע נקודה פון די פשוט'ע אידן, וואס ווערט קיינמאל נישט אויסגעלאשן, אזוי ווי דער נר מערבי און דער כותל מערבי.

"לא מאסתים" און א ברכה צום סוף

30:58

דער משגיח ברענגט די גמרא וואס טייטשט "לא מאסתים" אויף ימי יון, ווען די באהאלטענע נקודה איז געווארן חשוב ביים רבונו של עולם; "לא מאסתים" איז בגימטריא "הנר המערבי". א איד דארף אוועקגיין פון חנוכה מיטנעמענדיג דעם אור הגנוז, זיך שטאלצירן און זיך טרייסטן דערמיט, אפילו ווען עס איז צוגעדעקט. ער ענדיגט מיט א ברכה אז אלע אידן זאלן האבן א גמר חתימה טובה. צ

מראי מקומות

תורה

  1. א לכאורה Bereishis 44:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:02
  2. ג Bereishis 45:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:27
  3. כ לכאורה Bamidbar 7:84, 7:88 מפתח אינעם אויסשרייב: 23:15
  4. מ Bamidbar 14:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:18
  5. נ Bamidbar 14:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:18
  6. ע Bereishis 43:29 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:18

כתובים

  1. ו Shir HaShirim 8:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:32

משנה

  1. ח לכאורה Pirkei Avos 5:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:25

תלמוד בבלי

  1. י לכאורה Rosh Hashanah 16b מפתח אינעם אויסשרייב: 20:35
  2. פ לכאורה Shabbos 22b מפתח אינעם אויסשרייב: 27:36
  3. צ לכאורה Megillah 11a מפתח אינעם אויסשרייב: 30:58

מדרש

  1. ד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 6:27

אחרונים און חסידות

  1. ב Sfas Emes (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:02
  2. ה Sfas Emes (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 9:32, 18:40
  3. ט Tanya (מקום נישט באשטימט) 18:59 מפתח
  4. ל Likutei Moharan (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 25:18
  5. ס Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 25:18

תפילה און פיוט

  1. ז Al HaNissim (מקום נישט באשטימט) 11:26 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 3:30 יהודה האט איבערגעחזר'ט וואס מ'האט שוין געוואוסט כדי עס זאל זיין מיושב ביי אים, און ער זאל מקבל זיין די הנהגה פונעם רבונו של עולם אין יעדן פרט.
  2. 4:57 דער רצון השם איז באהאלטן אין יעדע פאסירונג אלס דער אור הגנוז; די קליפת יון דעקט עס צו, און דאס צינדן חנוכה ליכט ברענגט עס ארויס.
  3. 10:04 יעדער איד האט א קליינע נקודה, אזוי ווי דער ריינער פך שמן, וואס גארנישט קען עס נישט אויסלעשן, און דארט רוט די ברכה.
  4. 12:14 חנוכה קומט פונעם עולם השמיני וואס איז העכער פון טבע, דערפאר איז דער נס נישט געגאנגען לויט די כללים פון טבע און חשבון: דאס ביסל האט געהאלטן דאס סך.
  5. 19:59 זאת חנוכה איז די גמר חתימה פאר די וואס האבן נישט געקענט זוכה זיין לויט דעם חשבון פון ראש השנה, ווייל דעמאלט וועגט א קליינע נקודה פון מצוות איבער א סך עבירות.
  6. 30:02 דער נר מערבי און דער כותל מערבי זענען די נקודה וואס ווערט קיינמאל נישט אויסגעלאשן, די חשיבות פון די פשוט'ע אידן וואס זיצן ביי דער מערב וואנט.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 3:22 פארוואס האט יהודה דערציילט פאר יוסף אלעס וואס ביידע האבן שוין געוואוסט?

    תירוץ: 3:37 כדי עס זאל זיין מיושב ביי אים, און ער זאל מקבל זיין די הנהגה פונעם אייבערשטן אין יעדן פרט פון וואס איז פארגעקומען.

  2. קשיא: 20:05 וואס גיט די גמר חתימה פון זאת חנוכה וואס ראש השנה און יום כיפור קענען נישט געבן?

    תירוץ: 20:53 ראש השנה משפט מען לויט דעם חשבון פון זכיות און עבירות; זאת חנוכה, לויטן כלל פון מעטים איבער רבים, וועגט א קליינע נקודה פון מצוות איבער א סך עבירות.

  3. קשיא: 25:48 פארוואס הייבן זיך די ראשי תיבות פון חנוכה אין "סלח נא" נישט אן פון די ווערטער פון עוון?

    תירוץ: 26:02 ווייל ווען חנוכה קומט, דערמאנט מען נישט קיין עוון; די סליחה הייבט זיך אן פון "כגודל חסדך".

מעשיות

  1. 28:59 דער רוזשינער און די פשוט'ע אידן

    דער רוזשינער איז געקומען אין א שטאט באזוכן זיינע חסידים, און דער ראש הקהל האט אים געבעטן ער זאל קומען מיט זיין עולם אין דער גרויסער שטאט שול. דער רוזשינער האט געזאגט אז עס וועט נישט זיין קיין פלאץ, האט דער ראש הקהל געענטפערט אז מ'וועט נישט אריינלאזן די פשוט'ע אידן. האט דער רוזשינער געזאגט אז ער אליין איז א פשוט'ער איד, זיין טאטע איז געווען א פשוט'ער איד, זיין זיידע דער מלאך, און זיין עלטער-זיידע דער רבי ר' בער. ער האט נישט געוואלט קומען, און געזאגט אז ער וועט גיין אין א קליין שטיבל.

    אין דער מעשה: דער רוזשינער, רבי אברהם המלאך, דער מעזריטשער מגיד

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 4:16 יהודה'ס לאנגע איבערחזרן פון וואס אלע האבן שוין געוואוסט ווערט געטייטשט אלס אן עבודה פון אמונה: דורכגיין יעדן פרט כדי מסכים צו זיין און מקבל צו זיין די הנהגה פונעם אייבערשטן אין יעדן איינעם.
  2. 9:23 דער משגיח לייגט צו דעם זעלבן געדאנק אויפן סוף פון חנוכה: מ'גייט דורך וואס מ'האט שוין גערעדט נאר כדי די טעג זאלן זיין מיושב ביי אונז, און מ'זאל זיי איינפאקן און מיטנעמען.
  3. 13:22 מילה בשמיני איז דעם אידס תשובה צו דער טבע: די טבע זאגט אז ער איז אזוי געבוירן געווארן מיט אן ערלה, און דער איד, וואס איז פונעם עולם השמיני, לאכט זיך אויס פון טבע.
  4. 21:19 די גמר חתימה פון זאת חנוכה גייט לויטן כלל פונעם נס חנוכה, רבים ביד מעטים: א קליינע נקודה פון מצוות געווינט איבער א סך עבירות, און דערפאר איז עס פאר די וואס זענען נישט זוכה געווען בדין ראש השנה.
  5. 30:02 די מערב וואנט אין א שול, וואו די פשוט'ע אידן זיצן, ווערט פארבינדן מיטן נר מערבי און מיטן כותל מערבי: וואס זעט אויס דאס נידריגסטע האט די נקודה וואס ווערט קיינמאל נישט אויסגעלאשן און נישט חרוב.
  6. 25:24 אין פסוק "סלח נא" זענען די ראשי תיבות פון חנוכה ערשט פון "הזה" און ווייטער, ווייל חנוכה דערמאנט מען בכלל נישט קיין עוון.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 8:18 דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיך איינוואוינען, בפרט פון חנוכה, מגלה צו זיין דעם אור הגנוז אינמיטן חושך: אז דער רבונו של עולם פירט די וועלט און ס'איז נישטא קיין מקרה.
  2. 24:01 ער זאגט אז מ'דארף מיטנעמען די אורות און דעם געשמאק פון חנוכה אויף נאך חנוכה.
  3. 31:51 ער זאגט אז א איד דארף אוועקגיין פון חנוכה מיטנעמענדיג דעם אור הגנוז, זיך שטאלצירן און זיך טרייסטן דערמיט, אפילו ווען עס איז צוגעדעקט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אהרן הכהן, בנימין, דער מהר"ל פון פראג, דער מעזריטשער מגיד, דער רוזשינער, יהודה, יוסף הצדיק, מתתיהו בן יוחנן כהן גדול, רבי אברהם המלאך, שמעון הצדיק

ערכים אור הגנוז, גמר חתימה, זאת חנוכה, יוונים, מועט המחזיק את המרובה, נר המערבי, עולם השמיני, פך השמן

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט