A Remembrance for the Forgotten Jew (Connection to פרשת פקודי)

קאטאלאג: ZMANIM (English) פורים נומ׳ ⁨4⁩ פאקעט גייד ז׳ 65 תש"ס (1999–2000) ענגליש 47 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 47 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דורך דעם איבריגן זילבער פון מחצית השקל וואס משה רבינו האט פארגעסן און וואס מ'האט דערפון געמאכט די ווים אינדרויסן פונעם משכן, ווייזט דער משגיח אז דער רבונו של עולם שטויסט קיינמאל נישט אפ אפילו דעם ווייטסטן איד, און אז פורים, בפרט אין א יאר פון אדר שני, געהערט צו די פארגעסענע אידן פון אונזער דור.

דער משגיח עפנט מיט דעם מעשה ווי דער מגיד האט אויסגעפרובירט דעם בעל התניא אלס בעל קורא: יעדע סדרה איז שייך צו איר וואך, און די סדרות פון אדר דערציילן פון פורים. דאס זילבער פון מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן האט געמאכט גענוי די הונדערט אדנים, וואס טראגן דעם שם פון השם יתברך; דאס זילבער פון די איבריגע דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג האט משה רבינו פארגעסן, ביז די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט אז ער האט דערפון געמאכט ווים וואס זענען אינדרויסן פון דער קדושה. יעדער איד איז אן אות אין דער תורה, און די וואס זענען אין סוף, אזוי ווי שבט דן וואס איז ארויסגעווארפן געווארן פונעם מחנה, זענען די וואס עמלק טשעפעט, ווייל ער מיינט בטעות אז דער אייבערשטער האט זיי אפגעשטויסן. דער דרייצנטער חודש און די מגילה האבן נישט דעם שם הוי"ה; אדר שני איז דער פורים פונעם פארגעסענעם איד, און המן האט איבערגעחזרט עמלק'ס טעות. אונזער דור לעבט אין א טאפלטן הסתר, און דערפאר ווערט פורים אלץ גרעסער. צום סוף שמועסט דער משגיח אויס די גלייכגילטיגקייט צו אידן אין צרות און רופט צו תפילה אין דעם טאפלטן אדר.

ענינים: די מעלה פון יעדן איד · דער משכן און די כהנים · פורים קטן און שנת העיבור · ספיקות אין אמונה און עמלק · הסתר פנים און יסורים

סדר השיעור

  1. 0:00 דער מגיד פרובירט אויס דעם בעל התניא

    דער משגיח דערציילט ווי דער מגיד פון מעזריטש האט אויסגעוויילט דעם יונגן בעל התניא אלס בעל קורא, נאכדעם וואס ער האט געוואוסט ווי יעדע סדרה, יעדע עליה און יעדער וואס ווערט אויפגערופן איז שייך צו דער וואך. פון דעם גייט ער איבער צו די סדרות פון אדר, וואס דערציילן פון פורים און פון דער גזירה אויף די אידן.

  2. 3:13 די אדנים און דאס פארגעסענע זילבער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח באשרייבט די הונדערט זילבערנע אדנים וואס מ'האט געמאכט פון דער מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן. ווייל עס זענען געווען זעקס הונדערט דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג, איז געבליבן איבריג זילבער; ביים חשבון האט משה רבינו פארגעסן וואס ער האט דערמיט געטון, ביז, זאגט דער מדרש, די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט אז ער האט געמאכט ווים פאר די עמודים פונעם חצר.

  3. 6:55 יעדער איד אן אות אין דער תורה

    דער משגיח פרעגט פארוואס משה רבינו האט פארגעסן און פארוואס רבי עקיבא האט אים געדארפט דערמאנען. ער באשרייבט דאס מחנה פון פיר דגלים ארום דעם משכן, און ערקלערט אז די זעכס הונדערט טויזנט שורש נשמות זענען אקעגן זעכס הונדערט טויזנט אותיות אין דער תורה, אזוי אז יעדער איד איז אן אות וואס אן אים איז דער ספר תורה פסול; די פינף חומשים זענען אזוי ווי דאס מחנה.

  4. 10:33 שבט דן אינדרויסן און עמלק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז א טייל פון שבט דן, וואס האט אלעמאל געמאכט צרות און איז געווען דער לעצטער אינעם מחנה, איז ארויסגעווארפן געווארן פון אונטער די ענני הכבוד, און עמלק האט זיך גענומען צו זיי, מיינענדיג אז דער אייבערשטער האט זיי אפגעשטויסן. ער זאגט אז דער רבונו של עולם שטויסט נישט אפ קיין איד, אפילו נישט דעם ערגסטן, און אז פורים איז די אפפרעגונג פון עמלק'ס טענה אויפן איד וואס איז אויף דער זייט.

  5. 15:19 אדר שני און די ווים אינדרויסן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער דרייצנטער חודש האט נישט קיינעם פון די צוועלף צירופים פונעם שם הוי"ה, אזוי ווי די מגילה, און אדר שני איז דער פורים פון אידן ביי וועמען מ'זעט נישט דעם אייבערשטן. די אדנים טראגן דעם שם, און דאס זילבער פון די פארגעסענע אידן איז געווארן ווים אינדרויסן פון דער קדושה; אבער א ו' פארבינדט, ממילא בלייבן אפילו זיי פארבונדן מיטן מחנה.

  6. 21:38 די לעצטע אכט פסוקים און שכחה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא ווער עס האט געשריבן די לעצטע אכט פסוקים אין דער תורה, יהושע אדער משה בדמע, און רופט זיי די פארגעסענע פסוקים, ווייל די מיתה פון משה רבינו און די צובראכענע לוחות האבן געברענגט שכחה. די נשמות אין סוף פון דער תורה זענען דורך שכחה, דערפאר האט משה זיי פארגעסן, און רבי עקיבא, פון א שורש וואו ס'איז נישטא קיין שכחה, האט אים דערמאנט.

  7. 24:56 יהושע קעגן עמלק

    דער משגיח ערקלערט אז עמלק טשעפעט די נשמות אין סוף פון דער תורה, דערפאר איז יהושע, נישט משה רבינו, דער וואס קעמפט מיט עמלק און שרייבט די לעצטע פסוקים. ער ברענגט אז נאר די קינדער פון רחל קענען שטיין קעגן עשו, ווייל יוסף און בנימין זענען נישט געווען אין מכירת יוסף, און אז משיח בן יוסף וועט צום לעצט קעמפן מיט עמלק.

  8. 28:14 המן'ס שקלים און זיין טעות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז אין א שנה מעוברת לייענט מען די מגילה אין אדר שני, כדי צו זיין סומך גאולה לגאולה. דערנאך רעדט ער וועגן המן'ס צען טויזנט כיכר כסף קעגן דער מחצית השקל, און ווייזט אז המן האט באצאלט נאר פאר די זעכס הונדערט טויזנט, נישט פאר די איבריגע דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג, און אזוי איבערגעחזרט עמלק'ס טעות אז געוויסע אידן זענען אפגעשטויסן.

  9. 32:30 אונזער דור און דער טאפלטער הסתר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח טוט עס אן אויפן לעצטן דור פאר משיח, דעם אפגעשטויסענעם דרייצנטן חודש פון דער היסטאריע, ווען המוני אידן ווייסן נישט וואס שמע ישראל מיינט; פאר זיי ווערט פורים אלץ גרעסער. דורך דער גמרא וועגן אסתר און א משל פון א טאטן באהאלטן פון זיין זון, ערקלערט ער דעם טאפלטן הסתר פון היינט און דעם נסיון צו גלייבן אז דער אייבערשטער איז דא.

  10. 40:01 א רוף זיך אויפצוכאפן און מתפלל זיין

    דער משגיח רעדט וועגן די חדשים ווען תפילות ווערן מקובל, וועגן די הבטחות אויף דעם יאר, און וועגן דעם יארצייט פונעם רבי ר' אלימלך, און דערציילט ווי דער בעלזער רב האט געווארט ביים פענסטער אויף משיח דאס יאר פאר דער מלחמה. ער זאגט אז די שולד ליגט אויף די אידן וואס זענען אויפגעצויגן מיט תורה, שמועסט אויס די גלייכגילטיגקייט צו אידן אין צרות, און רופט צו אויסנוצן דעם טאפלטן אדר פאר תפילה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער מגיד פרובירט אויס דעם בעל התניא

0:42

דער משגיח דערציילט ווי דער מגיד פון מעזריטש האט געזוכט א בעל קורא און אויסגעפרובירט זיין יונגסטן תלמיד, דעם בעל התניא: צי ער ווייסט ווי יעדע סדרה איז שייך צו איר וואך, יעדע עליה צו איר טאג, און יעדער וואס מ'רופט אויף צו זיין עליה. ער האט אלעס געוואוסט און איז געווארן דער בעל קורא. אזוי אויך, זאגט דער משגיח, דערציילן די סדרות פון אדר די מעשה פון פורים.

די אדנים און דאס פארגעסענע זילבער

3:35

די הונדערט זילבערנע אדנים, וואס האבן געהאלטן די קרשים פונעם משכן, האט מען געמאכט פון דער מחצית השקל פון זעכס הונדערט טויזנט אידן, א כיכר פאר יעדן אדן (שמות ל"ח, כ"ז). אבער מ'האט געציילט זעקס הונדערט דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג (שמות ל"ח, כ"ו), ממילא איז געבליבן איבריג זילבער. ביים חשבון אין פקודי האט משה רבינו נישט געדענקט וואס ער האט דערמיט געטון, ביז, זאגט דער מדרש, די נשמה פון רבי עקיבא האט אים דערמאנט אז ער האט דערפון געמאכט ווים פאר די עמודים פונעם חצר (שמות ל"ח, כ"ח). א,ב,ג,ד

יעדער איד אן אות אין דער תורה

6:55

דער משגיח פרעגט פארוואס דווקא משה רבינו האט פארגעסן, און פארוואס רבי עקיבא האט אים געדארפט דערמאנען. ער ערקלערט אז די זעכס הונדערט טויזנט שורש נשמות זענען אקעגן די אותיות פון דער תורה, אזוי ווי מ'לערנט דעם נאמען ישראל אלס ראשי תיבות, ממילא איז יעדער איד אן אות וואס אן אים איז דער ספר תורה פסול. די מחנות ארום דעם משכן זענען אזוי ווי די פינף חומשים, מיט ויקרא אין מיטן.

שבט דן אינדרויסן און עמלק

11:09

א טייל פון שבט דן, וואס האט אלעמאל געמאכט צרות און איז געווען דער לעצטער אינעם מחנה, איז ארויסגעווארפן געווארן פון אונטער די ענני הכבוד; רש"י זאגט אז אברהם אבינו האט געמוזט אפשטעלן ביי דן. עמלק האט זיך גענומען צו די ארויסגעווארפענע, מיינענדיג אז דער אייבערשטער האט זיי אפגעשטויסן. אבער דער רבונו של עולם שטויסט נישט אפ קיין איד, אפילו נישט דעם ערגסטן: יעדער איד האט א פונק וואס מ'קען נישט פארלעשן, אזוי אז אפילו א משומד וועט לויפן נאכן שופר פון משיח. פורים איז די אפפרעגונג פון עמלק, וואס זאגט נאך היינט צום איד אויף דער זייט אז ער איז שוין פארלוירן. ה

אדר שני און די ווים אינדרויסן

15:21

אדר איז דער סוף פונעם מחנה פון די חדשים, און אין א שנה מעוברת איז ער דער דרייצנטער. דער שם הוי"ה האט נאר צוועלף צירופים, איינס פאר יעדן חודש, ממילא האט דער דרייצנטער חודש נישט קיינעם, אזוי ווי די מגילה דערמאנט נישט דעם שם פונעם אייבערשטן. דערפאר איז אדר שני א ספעציעלער פורים פאר אידן ביי וועמען מ'זעט נישט דעם רבונו של עולם, און וואס עמלק טענה'ט אז זיי געהערן צו אים.

18:13

דאס ווארט אדנים האט אין זיך דעם שם, און פון די הונדערט אדנים קומען די הונדערט ברכות א טאג. דאס זילבער פון די איבריגע דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג איז געווארן ווים וואס שטעקן ארויס איבער דעם פארהאנג, אינדרויסן פון דער קדושה, וואו א טמא טאר זיי אנרירן. פונדעסטוועגן הייסן זיי ווים, ווייל א ו' פארבינדט, ממילא בלייבן די אידן אינדרויסן פונעם מחנה פארבונדן.

די לעצטע אכט פסוקים און שכחה

22:09

די לעצטע אכט פסוקים, פון דער מיתה פון משה רבינו (דברים ל"ד, ה'), זעען אויס ווי אפגעטיילט פון דער תורה, און די גמרא (בבא בתרא ט"ו.) פרעגט צי יהושע האט זיי געשריבן אדער משה בדמע. משה'ס מיתה האט געברענגט שכחה, ווען הלכות זענען פארגעסן געווארן (תמורה ט"ז.), און רש"י אויף די לעצטע ווערטער פון דער תורה רעדט פון די צובראכענע לוחות, וואס די ספרים זאגן ברענגען שכחת התורה. דערפאר האט משה פארגעסן די נשמות אין סוף פון דער תורה, און רבי עקיבא, וואס די גמרא אין מנחות שטעלט אים העכער פון משה, איז פון א שורש וואו ס'איז נישטא קיין שכחה. ו,ז,ח,ט,י

יהושע קעגן עמלק

25:26

עמלק טשעפעט די לעצטע נשמות, דערפאר האט זייערע פסוקים געשריבן יהושע, וואס האט געקעמפט מיט עמלק (שמות י"ז, ט'), און נישט משה. עשו פאלט נאר אין די הענט פון די קינדער פון רחל, וואס אויף זיי האט מכירת יוסף נישט קיין טענה (בבא בתרא קכ"ג:), און די לעצטע מלחמה וועט זיין פון משיח בן יוסף. משה רבינו האט זיך אויך באטייליגט, מיט זיינע טרערן. כ,ל

המן'ס שקלים און זיין טעות

28:27

די מגילה לייענט מען אין אדר שני כדי צו זיין סומך די גאולה פון פורים צו דער גאולה פון ניסן (מגילה ו:). תוספות פרעגט פארוואס המן האט געבאטן צען טויזנט כיכר (אסתר ג', ט'), פופציג מאל די מחצית השקל; איין תירוץ איז פופציג יאר געבן, פון צוואנציג ביז זיבעציג. די גמרא (מגילה י"ג:) שטעלט די זכות פון מחצית השקל אקעגן זיין געלט, און דער מדרש זאגט אז ער האט עס געמיינט פאר צדקה, דערפאר גיט מען מתנות לאביונים אום פורים. מ,נ,ס,ע,פ

31:30

אבער המן האט באצאלט נאר פאר די זעכס הונדערט טויזנט, נישט פאר די דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג. ער האט געמאכט עמלק'ס טעות, און געמיינט אז אידן וועמענס זילבער איז נישט אריין אין די אדנים זענען אפגעשטויסן.

אונזער דור און דער טאפלטער הסתר

32:44

ממילא איז פורים פאר די צעבראכענע וואס פילן אז זיי זענען גארנישט ווערט, און מערסטנס פארן לעצטן דור פאר משיח, דעם אפגעשטויסענעם דרייצנטן חודש פון דער היסטאריע, ווען המוני אידן ווייסן נישט וואס שמע ישראל מיינט און מ'קען זיי אפילו נישט רופן רשעים. דערפאר ווערט פורים גרעסער מיט יעדן דור, און דער משגיח מערקט אן אז ווייטע אידן פרייען זיך אום פורים מער ווי אנדערע, צופרידן וואס זיי זענען אידן.

36:14

די גמרא געפינט אסתר אין די טאפלטע ווערטער פון הסתר (חולין קל"ט:). א זון וואס זעט נישט דעם טאטן אבער ווייסט אז ער איז אין שטוב איז אין הסתר; ערגער איז איינער וואס ווייסט אפילו נישט אז דער טאטע איז דא. היינט, זאגט דער משגיח, ווייסן רוב אידן נישט אז דער אייבערשטער קוקט דורך די שפאלטן, און דער נסיון איז צו גלייבן אז ער איז דא און פירט אלעס. צ

א רוף זיך אויפצוכאפן און מתפלל זיין

40:17

אדר איז איינער פון די פיר חדשים ווען תפילות ווערן מערסטנס מקובל, און כ"א אדר איז דער יארצייט פונעם רבי ר' אלימלך. דער משגיח דערציילט אז דאס יאר פאר דער צווייטער וועלט מלחמה איז דער בעלזער רב געשטאנען א גאנצן טאג ביים פענסטער און געווארט אויף משיח, צעבראכן ווייל ער האט געוואוסט וואס דאס יאר טראגט.

43:43

די שולד וואס די ישועה קומט נישט, זאגט ער, ליגט נישט אויף אידן וואס ווייסן גארנישט, נאר אויף די וואס זענען אויפגעצויגן מיט תורה. אזוי ווי משה רבינו איז ארויסגעגאנגען צו זיינע ברידער (שמות ב', י"א), דארפן זיי וויסן וואס טוט זיך מיט אידן, דורך כשר'ע צייטונגען, אזוי ווי ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש האט געהאלטן, און נישט זיצן גלייכגילטיג ווען דרייצן אידן אין איראן ווארטן אויף א משפט. דער טאפלטער אדר גיט פינף חדשים פון תפילה, און מ'דארף זיי אויסנוצן, זאגט דער משגיח. ק

מראי מקומות

תורה

  1. א Shemos 38:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:35
  2. ב Shemos 38:26 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:35
  3. ג Shemos 38:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:35
  4. ו Devarim 34:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:09
  5. כ Shemos 17:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:26
  6. ק Shemos 2:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:43

כתובים

  1. נ Esther 3:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:27

תלמוד בבלי

  1. ז לכאורה Bava Basra 15a מפתח אינעם אויסשרייב: 22:09
  2. ח לכאורה Temurah 16a מפתח אינעם אויסשרייב: 22:09
  3. י לכאורה Menachos 29b מפתח אינעם אויסשרייב: 22:09
  4. ל לכאורה Bava Basra 123b מפתח אינעם אויסשרייב: 25:26
  5. מ Megillah 6b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:27
  6. ע לכאורה Megillah 13b מפתח אינעם אויסשרייב: 28:27
  7. צ לכאורה Chullin 139b מפתח אינעם אויסשרייב: 36:14

מדרש

  1. ד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 3:35
  2. פ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 28:27

ראשונים

  1. ה לכאורה Rashi on Bereishis 14:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:09
  2. ט Rashi on Devarim 34:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:09
  3. ס Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:27

עיקרי הדברים

  1. 5:30 די מחצית השקל פון גענוי זעכס הונדערט טויזנט אידן האט געמאכט די הונדערט אדנים, וואס אין זייער נאמען ליגט דער שם פון השם יתברך, און דאס זילבער פון די איבריגע דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג איז געווארן די ווים וואס זענען געשטאנען אינדרויסן פון דער קדושה פונעם משכן.
  2. 9:41 יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה, און קיינער ווערט נישט אפגעשטויסן ביים אייבערשטן: עמלק האט זיך גענומען צו די ארויסגעווארפענע פון שבט דן, מיינענדיג אז דער אייבערשטער האט זיי אפגעשטויסן, און פורים ווייזט אז ער האט זיך טועה געווען.
  3. 16:03 דער דרייצנטער חודש האט נישט קיין צירוף פונעם שם הוי"ה, און אין דער מגילה ווערט דער שם פונעם אייבערשטן נישט דערמאנט; ממילא איז אדר שני דער פורים פון יענע אידן ביי וועמען מ'זעט נישט דעם רבונו של עולם.
  4. 37:36 אונזער דור לעבט אין א טאפלטן הסתר: נישט נאר איז דער אייבערשטער באהאלטן, נאר רוב אידן ווייסן אפילו נישט אז ער באהאלט זיך, און דער נסיון פון דער צייט איז צו גלייבן אז ער איז דא און פירט אלעס.
  5. 34:14 פורים ווערט גרעסער מיט יעדן דור, ווייל וואס ווייטער אידן פאלן, אלץ מער געהערט פורים, דער יום טוב פון די אפגעשטויסענע, צו זיי.
  6. 43:38 דער משגיח זאגט אז די שולד וואס די ישועה קומט נישט ליגט נישט אויף די אידן וואס ווייסן גארנישט, נאר אויף די וואס זענען אויפגעצויגן געווארן מיט תורה, וואס טארן נישט בלייבן גלייכגילטיג צו די צרות פון זייערע ברידער, און זאלן אויסנוצן דעם טאפלטן אדר פאר תפילה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 6:55 פארוואס האט משה רבינו פארגעסן וואס ער האט געטון מיטן איבריגן זילבער, און פארוואס האט רבי עקיבא אים געדארפט דערמאנען?

    תירוץ: 24:01 יענע אידן געהערן צום סוף פון דער תורה, וואס איז דורך שכחה, דערפאר האט משה זיי פארגעסן; רבי עקיבא קומט פון א שורש פון קדושה וואו ס'איז נישטא קיין שכחה.

  2. קשיא: 12:47 פארוואס האט עמלק זיך גענומען דווקא צו די וואס זענען ארויסגעווארפן געווארן פונעם מחנה?

    תירוץ: 12:52 ער האט געמיינט אז דער אייבערשטער האט זיי אפגעשטויסן, אבער דער רבונו של עולם שטויסט נישט אפ אפילו דעם ערגסטן איד.

  3. קשיא: 20:28 פארוואס הייסן די האקן ווים?

    תירוץ: 20:37 על פי פשט ווייל א האק זעט אויס ווי א ו', און טיפער ווייל א ו' פארבינדט, וואס ווייזט אז די אידן אינדרויסן פונעם מחנה בלייבן פארבונדן דערמיט.

  4. קשיא: 25:12 פארוואס האט יהושע און נישט משה רבינו געשריבן די לעצטע פסוקים פון דער תורה?

    תירוץ: 25:21 די נשמות פון יענע פסוקים זענען די וואס עמלק טשעפעט, און נאר יהושע, פון די קינדער פון רחל, קעמפט מיט עמלק; משה רבינו האט זיך באטייליגט מיט זיינע טרערן.

  5. קשיא: 29:48 תוספות פרעגט פארוואס המן האט געבאטן צען טויזנט כיכר, פופציג מאל אזויפיל ווי די הונדערט כיכר פון דער מחצית השקל.

    תירוץ: 30:06 איין תירוץ איז אז א מענטש גיט מחצית השקל פון צוואנציג יאר און לעבט זיבעציג יאר, ממילא האט המן באצאלט פופציג יאר מחצית השקל פאר יעדן איד.

  6. קשיא: 36:20 פארוואס ווערט הסתר דערמאנט צוויי מאל אין דעם רמז פון דער גמרא אויף אסתר?

    תירוץ: 36:28 א זון וואס זעט נישט דעם טאטן אבער ווייסט אז ער איז אין שטוב איז אין הסתר; ערגער איז א זון וואס ווייסט אפילו נישט אז דער טאטע איז דא, א הסתר וואס איז אליין באהאלטן.

מעשיות

  1. 0:16 דער בעל התניא ווערט דעם מגיד'ס בעל קורא

    ווען דער פלאץ פון בעל קורא אין דעם מגיד'ס שול איז געווארן פריי, האט מען אים געזאגט אז זיין יונגסטער תלמיד, דער בעל התניא, וועט זיין א גוטער בעל קורא. דער מגיד האט אים געפרעגט צי ער ווייסט ווי יעדע סדרה איז שייך צו איר וואך, ווי יעדע פון די זיבן עליות איז שייך צו איר טאג, און פארוואס די נשמה פון יעדן וואס מ'רופט אויף געהערט צו זיין עליה. אויף יעדע פראגע האט ער געענטפערט יא, און דער מגיד האט אים געמאכט פאר זיין בעל קורא.

    אין דער מעשה: the Ba'al HaTanya, דער מעזריטשער מגיד

    דערציילט אין נאך 5 שיעורים ←

  2. 42:14 דער בעלזער רב ביים פענסטער

    דער משגיח דערציילט וואס מענטשן האבן אים דערציילט: אויף דעם טאג, דאס יאר פארן אויסברוך פון דער צווייטער וועלט מלחמה, איז דער בעלזער רב אינדערפרי צוגעגאנגען צום פענסטער און דארט געשטאנען א גאנצן טאג און געווארט אויף משיח. ביי נאכט, ווען דער טאג איז אריבער און משיח איז נישט געקומען, איז ער געווען זייער צעבראכן. קיינער האט נישט געוואוסט פארוואס, אבער ער האט געוואוסט וואס דאס יאר טראגט אין זיך, און אז ווען עס וועט זיך ענדיגן וועט אנהייבן די מלחמה.

    אין דער מעשה: the Belzer Rav

געדאנקען

  1. 18:47 די דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג אידן איבער די זעכס הונדערט טויזנט זענען די פארגעסענע אידן: זייער זילבער איז נישט אריין אין די אדנים, וואס טראגן דעם שם פון השם יתברך, נאר אין ווים וואס זענען ארויסגעשטאנען אינדרויסן פון דער קדושה פונעם משכן, וואו א טמא טאר זיי אנרירן.
  2. 18:10 דאס ווארט אדנים האט אין זיך דעם שם אדנות, און די הונדערט אדנים זענען דער שורש פון די הונדערט ברכות וואס מ'זאגט יעדן טאג.
  3. 20:48 די ווים הייסן ווים ווייל א ו' פארבינדט איין ווארט מיטן צווייטן; אזוי בלייבן די אידן אינדרויסן פונעם מחנה, די אידן פון אדר שני, פארבונדן דערמיט.
  4. 16:15 ווייל דער דרייצנטער חודש האט נישט קיין צירוף פונעם שם הוי"ה און די מגילה דערמאנט אים נישט, איז אדר שני דער ספעציעלער פורים פון אידן ביי וועמען מ'קען נישט זען דעם אייבערשטן.
  5. 24:01 משה רבינו האט פארגעסן דאס איבריגע זילבער ווייל די נשמות אין סוף פון דער תורה, אזוי ווי אירע לעצטע אכט פסוקים, געהערן צו שכחה; רבי עקיבא, וועמענס שורש איז העכער פון שכחה, האט אים געקענט דערמאנען.
  6. 31:30 המן האט באצאלט צען טויזנט כיכר נאר פאר די זעכס הונדערט טויזנט, נישט פאר די איבריגע דריי טויזנט פינף הונדערט פופציג, ווייל ער האט געמאכט עמלק'ס טעות און געמיינט אז יענע אידן זענען אפגעשטויסן און נישט קיין טייל פון כלל ישראל.
  7. 37:20 דער טאפלטער הסתר פון "הסתר אסתיר" באשרייבט אונזער דור: דער זון זעט נישט נאר נישט דעם טאטן, נאר ער ווייסט אפילו נישט אז דער טאטע איז דא.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 38:55 דער משגיח זאגט אז דער נסיון פונעם היינטיגן דור איז צו גלייבן אז דער אייבערשטער איז דא און אז אלעס ווערט געפירט מיט זיין השגחה פרטית, הגם ער איז באהאלטן.
  2. 44:35 דער משגיח זאגט אז א איד זאל לייענען די כשר'ע צייטונגען כדי צו וויסן וואס טוט זיך מיט אידן, און ברענגט ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, וואס האט נישט געהאט קיין נחת ווען מ'האט נישט געוואוסט וואס טוט זיך.
  3. 45:53 דער משגיח זאגט אז מ'טאר נישט זיין גלייכגילטיג צו די צרות פון אנדערע אידן, אזוי ווי די דרייצן אידן אין איראן וואס ווארטן אויף א משפט, נאר מ'דארף זיך אויפרעגן פאר זיי.
  4. 47:01 דער משגיח רופט צו אויסנוצן דעם טאפלטן אדר, וואס מאכט דאס יאר פינף חדשים פון תפילה, צו מתפלל זיין אויף דער ישועה פון כלל ישראל.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אסתר המלכה, בנימין, דער בעל התניא, דער בעלזער רב, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מעזריטשער מגיד, דער רבי ר' מלך, המן, יהושע בן נון, יוסף הצדיק, משה רבינו, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, רבי עקיבא, שלומית בת דברי

ערכים אדנים, אדר שני, בעל קורא, הסתר פנים, השגחה פרטית, ו' החיבור, ווי העמודים, לבלתי ידח ממנו נדח, מחוץ למחנה, מחצית השקל, מתנות לאביונים, ענני הכבוד, עקבתא דמשיחא, רבונו של עולם, שכחה, שם הוי"ה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט