דרוש והתעוררות: חודש הכולל' יום שהוא למעלה מהשגתינו' מצוות היום

קאטאלאג: זמנים פורים נומ׳ ⁨5⁩ פאקעט גייד ז׳ 23 תשמ"ד (1983–84) אידיש 1 שעה 4 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 4 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די מלחמה קעגן עמלק פאדערט א כח וואס איז כולל דעם גאנצן כלל ישראל, וואס שאול האט מיט זיין ענוה געזוכט דורכן מזבח אין חלק פון בנימין, און וואס פורים אין אדר שני, דער חודש וואס איז כולל אלע חדשים, ברענגט אראפ א ליכט וואס איז העכער פון השגה.

דער משגיח עפנט מיטן חתם סופר אז מ'דארף מסביר זיין פארן עולם וואס פורים איז, און גייט איבער צו דער הפטרה פון שאול און עמלק. ער פרעגט פארוואס שמואל הייבט אן מיט "אותי שלח ה' למשחך", וואס שאול האט געמיינט מיט "הקימותי את דבר ה'", און וואס פאר א תירוץ ס'איז אז ער האט געוואלט ברענגען קרבנות. דער תירוץ קומט פון דעם סדר פון די דריי מצוות ביים אריינקומען אין ארץ ישראל: א מלך, וואס איז כולל דעם גאנצן עם, דארף מען האבן כדי צו מלחמה האלטן קעגן עמלק, וואס איז כולל אלע טומאות. דורך שבת און ראש חודש, אבות און שבטים, און די אבנים פונעם חושן ווייזט ער אז בנימין, וואס אויף זיין אבן שטייען נישט די נעמען פון די אבות, האט דעם אחדות פונעם מזבח. שאול, מיט זיין ענוה, האט געזוכט דעם כח דורך קרבנות. אדר שני איז כולל אלע חדשים, דערפאר איז המן'ס גורל נישט געלונגען. צום סוף רעדט ער פונעם אור וואס ווערט נתגלה ביי קריאת המגילה און פון די מצוות פונעם טאג.

ענינים: פורים · די נביאים און זייערע צייטן · ספיקות אין אמונה און עמלק

סדר השיעור

  1. 0:00 דער חתם סופר: מ'דארף מסביר זיין פורים

    דער משגיח עפנט אז פורים איז א יום טוב וואס מ'קען נישט פארשטיין, און לערנט פונעם חתם סופר אז דער עולם פרייט זיך אן צו וויסן וואס פורים איז, דערפאר פלעגן די חכמי ישראל זיי צוזאמנעמען און מסביר זיין. ער ברענגט דעם משל פונעם חפץ חיים פון דעם פויער וואס האט געברענגט שמוציגע וואסער צו לעשן א פייער אינעם קעניג'ס פאלאץ.

  2. 4:14 שאול און עמלק אין דער הפטרה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט די הפטרה און פרעגט פארוואס שמואל הייבט אן דעם ציווי צו מלחמה האלטן מיט עמלק מיט "אותי שלח ה' למשחך למלך". ער דערציילט ווי שאול האט געלאזט לעבן אגג און די בהמות און דערנאך געזאגט "הקימותי את דבר ה'", און ער מערקט אן אז פון אגג'ס איין נאכט איז געקומען המן און דער נס פון פורים.

  3. 8:03 שאול'ס אומפארשטענדליכע תירוצים צו שמואל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט וויאזוי שאול האט געקענט זאגן "הקימותי את דבר ה'", און וואס פאר אן ענטפער "צו ברענגען קרבנות" איז אויף שמואל'ס "הלוא אם קטן אתה בעיניך ראש שבטי ישראל אתה". שאול'ס ווייטערדיגער תירוץ "כי יראתי את העם" טייטשט ער אויף דואג, וואס איז געווען שקול כנגד כל העם.

  4. 13:00 דריי מצוות און די מתנה פון די נשיאים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז שלש מצוות נצטוו ישראל ביים אריינקומען אין ארץ ישראל: למנות מלך, להכרית זרעו של עמלק און לבנות בית הבחירה, און פרעגט פארוואס מינוי מלך קומט פאר עמלק. דערנאך גייט ער צו די נשיאים וואס האבן געברענגט די אבני שהם און אבני מלואים, מיט רש"י'ס טענה אז זיי האבן געווארט צו צולייגן וואס עס וועט פעלן.

  5. 16:28 שבת און ראש חודש, אבות און שבטים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אנקעגן שבת, וואס איז קבועה וקיימא פונעם רבונו של עולם און איז כנגד די אבות און דער אחדות, מיט ראש חודש און די צוועלף חדשים, וואס זענען כנגד די שבטים, די צווייגן פונעם בוים. דער מקדש און ירושלים זענען בבחינת שבת, אבער די צוועלף אבנים פונעם חושן, יעדע אין די קאליר פון איר שבט, זענען בבחינת שבטים.

  6. 21:04 די אבנים פונעם חושן און בנימין'ס מזבח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס די אבנים, וואס זענען בבחינת שבטים, ווערן אויסגערעכנט צווישן די נדבות פונעם משכן, און ענטפערט מיט דער גמרא אז אויף זיי איז געווען אויסגעקריצט "אברהם יצחק יעקב שבטי ישורון", זעקס אותיות אויף יעדן אבן. אויף בנימין'ס אבן בלייבט קיין אות נישט, און דער משגיח ערקלערט אז בנימין דארף עס נישט: דער מזבח, וואס איז מאחד דעם גאנצן כלל ישראל, שטייט אין זיין חלק.

  7. 28:19 משה און בלעם, דער מלך און עמלק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר אויף "ולא קם נביא עוד בישראל כמשה": משה איז געווען כולל דעם גאנצן כלל ישראל, דערפאר האט ער געדארפט שטיין אין תפילה ביי דער מלחמה מיט עמלק, וואס איז כולל אלע טומאות און איז פארבונדן מיט בלעם. דערמיט ערקלערט ער פארוואס מ'דארף מאכן א מלך, וואס איז כולל דעם גאנצן עם, פאר דער מלחמה מיט עמלק און פארן בויען דעם מקדש.

  8. 31:55 שאול'ס ענוה און זיינע קרבנות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז שאול, וואס איז געווען נחבא אל הכלים און האט זיך געזען אלס א שבט בנימין, דער לעצטער שבט, האט נישט געגלייבט אז ער איז אן אמת'ער מלך מיט'ן כח הכולל. דערפאר האט ער גענומען די בהמות פון עמלק אויף קרבנות פארן מזבח אין בנימין'ס חלק, כדי פון דארט צו נעמען דעם כח; שמואל'ס "ראש שבטי ישראל אתה" ענטפערט אים, און "כי יראתי את העם" איז געווען זיין התבטלות צו דואג.

  9. 39:11 אדר שני, דער חודש הכולל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אדר שני, דער דרייצנטער חודש, איז כולל אלע חדשים, דערפאר איז די מלחמה קעגן המן געווען אין אים. המן'ס גורל האט געזען אין אדר דעם חודש פון בנימין אן דעם כח פון די אבות און דעם חודש פון משה'ס פטירה, אבער ער האט נישט געוואוסט אז מרדכי איז א ניצוץ פון משה, און די גמרא טייטשט די נעמען פון אחשורוש'ס יועצים אלס קרבנות, דער כח פון בנימין'ס מזבח.

  10. 43:06 פורים ווי א נייע קבלת התורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט איבער צו פורים אליין און זאגט אז ס'איז אזוי ווי שבועות, א קבלת התורה מאהבה, מיט שלשת ימי הגבלה פאר דעם. פורים האט דעם כח פון שבת און נאך מער: די נשמה יתירה וואס קומט אראפ פאר א פאר רגעים ביי דער קדושה פון כתר, איז דא פורים א גאנצן טאג, פון קריאת המגילה אן.

  11. 46:16 דער נוראדיגער עולם וואס ווערט נתגלה ביי דער מגילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט פונעם ספר יסוד יוסף אז א באהאלטענער נוראדיגער עולם ווערט נתגלה נאר איינמאל א יאר, ביי קריאת המגילה, און ערקלערט מיטן סידור פונעם רב אז א גורל איז העכער פון שכל, וואס פארבינדט פורים מיט יום הכפורים. ווייל די מגילה קומט פון אזא הויכן ארט איז נישטא אין איר קיין שם, און זי וועט קיינמאל נישט בטל ווערן; ווער עס ליינט זי ווי א היסטאריע פון אמאל איז נישט יוצא, ווייל אירע ישועות פאסירן יעדעס יאר פון ניי.

  12. 54:20 משלוח מנות, מתנות לאביונים און די סעודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט דורך די מצוות פונעם טאג: מיט משלוח מנות איז א איד מעורר אז דער רבונו של עולם זאל אים שיקן מנות, צדקה פורים ווערט דערהויבן צו א העכערן עולם, און דאס טרינקען טאר נישט שטערן אנדערע. ער לערנט דעם קדושת לוי אז מ'זאל עסן די סעודה מיט שמחה אויף קבלת עול תורה ומצוות, און גלייכט יעדן ביסן צו נעמען א וויטאמין וואס ברענגט אריין דעם כח.

  13. 59:08 פון פורים צו פסח; מרדכי ביי יעדע סעודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פונעם סטאלינער רבי'ן אז ווי פורים איז, אזוי איז פסח, און פונעם חסד לאברהם אז די שלשים יום פאר פסח, וואס הייבן זיך אן פורים, הייבט דער רבונו של עולם אן ארויסנעמען די אידן פון טומאה. ער שילדערט אלע סעודות פון פורים ווי איין סעודה פון אחדות, דערציילט ווי מרדכי הצדיק איז געקומען צו ר' פנחס'ל קאריצער'ס סעודה, און שליסט אז פורים איז למעלה מן ההשגה און העכער פון אלע מועדים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער חתם סופר: מ'דארף מסביר זיין פורים

0:00

דער משגיח עפנט אז פורים איז א יום טוב וואס מ'קען נישט פארשטיין, כאטש זיין קדושה איז גרעסער אפילו פון יום כיפור. ער לערנט פון די דרשות פונעם חתם סופר אויף פורים אז דער עולם פרייט זיך אבער ווייסט נישט וואס פורים איז, דערפאר פלעגן די חכמי ישראל זיי צוזאמנעמען און מסביר זיין. א

3:15

ער רעכנט זיך נישט צווישן יענע חכמים, נאר ער ברענגט דעם משל פונעם חפץ חיים: ווען ס'איז אויסגעבראכן א פייער אינעם קעניג'ס פאלאץ, האט א פויער געגאסן שמוציגע וואסער, ווייל ביים לעשן א פייער קוקט מען נישט וואס פאר א וואסער. אזוי אויך, ווער עס קען אביסל מעורר זיין, זאל זיך נישט אפהאלטן.

שאול און עמלק אין דער הפטרה

4:17

אין דער הפטרה זאגט שמואל פאר שאול "אותי שלח ה' למשחך למלך", און ערשט דערנאך הייסט ער אים גיין מלחמה האלטן מיט עמלק. דער משגיח פרעגט וואס איז די שייכות פון דער הקדמה צו דער מלחמה. ג

5:42

שאול האט מלחמה געהאלטן, אבער געלאזט לעבן די בהמות און אגג, און פון אגג'ס איין נאכט איז געקומען המן; וואלט ער אים געהרגעט, וואלט נישט געווען קיין פורים. פונדעסטוועגן האט שאול, א מענטש וואס מ'האט אויסגעקליבן פון גאנץ כלל ישראל און וואס איז געווען ריין פון עבירות, באגריסט שמואל מיט "הקימותי את דבר ה'". ד

שאול'ס תירוצים

8:35

דער משגיח פרעגט וויאזוי שאול האט דאס געקענט זאגן, ווען ער האט געוואוסט אז ער האט געלאזט לעבן די בהמות. אויף דעם קול פון די שאף ענטפערט שאול אז זיי זענען אויף קרבנות. זאגט אים שמואל "הלוא אם קטן אתה בעיניך ראש שבטי ישראל אתה", און שאול ענטפערט ווידער אז ער האט געוואלט ברענגען קרבנות. וואס פאר אן ענטפער איז דאס? ה,ו

10:49

שאול'ס לעצטער תירוץ איז "כי יראתי את העם". דער משגיח טייטשט אז "העם" איז דואג האדומי, דער ראש פון סנהדרין, וואס איז געווען שקול כנגד כל העם, און אויף אים איז געזאגט געווארן דער פסוק "אנשי דמים ומרמה". ז,ח

דריי מצוות און די מתנה פון די נשיאים

13:01

דער משגיח ברענגט די גמרא אז ביים אריינקומען אין ארץ ישראל האבן אידן באקומען דריי מצוות: למנות מלך, צו פארטיליקן עמלק, און צו בויען דעם בית המקדש. פארוואס דארף דער מלך קומען פאר דער מלחמה? ט

14:06

דערנאך ברענגט ער רש"י: די נשיאים האבן געזאגט אז זיי וועלן צולייגן וואס עס וועט פעלן, אבער דער עולם האט אלעס געברענגט, און זיי איז געבליבן נאר די אבני שהם און אבני מלואים. דער משגיח וואונדערט זיך אויף דער טענה, ווייל דאס איז דאך געווען די טייערסטע מתנה פון אלע. י

שבת און ראש חודש, אבות און שבטים

16:39

דער משגיח ערקלערט אז שבת איז קבועה וקיימא פונעם רבונו של עולם, און ראש חודש מאכן אידן, דערפאר איז שבת העכער. די אבות זענען געווען איינס, אברהם, יצחק און יעקב איינער נאכן אנדערן; דערנאך האבן זיי זיך צעטיילט אין צוועלף שבטים, די צווייגן פונעם בוים, כנגד די צוועלף חדשים. שבת איז אחדות; ראש חודש איז התפצלות.

18:58

דער מקדש, אזוי ווי ירושלים וואס איז נישט צעטיילט געווארן צווישן די שבטים, איז בבחינת שבת, און אזוי אלע נדבות פונעם משכן, חוץ די אבנים פונעם חושן. יעדער אבן האט געהערט צו איין שבט, אין דער קאליר פון יענעם שבט'ס דגל, ווי רש"י זאגט. ל

די אבנים פונעם חושן און בנימין'ס מזבח

21:31

פארוואס זשע ווערן די אבנים אויסגערעכנט צווישן די נדבות פונעם משכן? דער משגיח ענטפערט מיט דער גמרא אז אויף זיי איז געווען אויסגעקריצט "אברהם יצחק יעקב שבטי ישורון", אזוי אז יעדער אבן האט געהאט זעקס אותיות, און מיט'ן נאמען פונעם שבט האט ער אויך געטראגן אחדות. מ,נ

24:28

אז מ'רעכנט ווי די מפרשים, ענדיגן זיך די אותיות ביי יוסף, און בנימין'ס אבן באקומט גארנישט. איז דען זיין אבן נאר א ענין פון שבט, אן קיין שייכות צום מקדש? דער משגיח ענטפערט אז בנימין דארף נישט די אותיות, ווייל ער אליין איז דער אחדות: דער מזבח שטייט אין זיין חלק, ווי די גמרא דרשנ'ט. ס

26:53

דער מזבח מאכט פון צוועלף איינס: אליהו האט אים געבויט פון צוועלף שטיינער, אדם הראשון איז גענומען געווארן פון זיין ארט, מ'ברענגט דערויף די קרבנות ציבור פון אלע אידן, און דער מדרש זאגט אז ארץ ישראל הייסט על שם המזבח. ע,פ,צ

משה און עמלק, דער מלך און עמלק

28:19

דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר אויף "ולא קם נביא עוד בישראל כמשה": משה איז געווען שקול כנגד כל ישראל, דערפאר האט ער געדארפט שטיין אין תפילה ביי דער מלחמה מיט עמלק, וואס איז כולל אלע טומאות און איז פארבונדן מיט בלעם. ק,ר

30:56

ממילא קומט קודם א מלך, וואס איז כולל דעם גאנצן עם; דערנאך די מלחמה מיט עמלק; און דערנאך דער מקדש, וואס איז כולל אלע קדושות. די דריי מצוות זענען איין סדר. ט

שאול'ס ענוה און זיינע קרבנות

32:20

שאול איז געווען נחבא אל הכלים און האט זיך קיינמאל נישט געהאלטן פאר א מלך: ער קומט פון בנימין, דער לעצטער שבט, דער היפוך פון יהודה. ווען מ'האט אים געשיקט קעגן עמלק, האט ער געפילט אז עס פעלט אים דער כח הכולל, און אויף זיין שבט'ס אבן שטייען אפילו נישט די נעמען פון די אבות. ש

34:40

בנימין'ס שייכות צום כלל איז דער מזבח, כאטש ער איז נאך נישט געווען געבויט. אזוי ווי דוד המלך האט צוגעגרייט די געלט פארן בית המקדש, האט שאול געוואלט צוגרייטן פארן מזבח: ער האט גענומען די שאף און רינדער אויף קרבנות, און די גאנצע מלחמה געמאכט פאר א הכשר פארן מזבח, כדי דארט צו נעמען דעם כח. דאס האט ער געמיינט מיט "הקימותי את דבר ה'" און מיט זיין תירוץ פון קרבנות. ד,ה

36:46

שמואל האט געוואוסט פון זיין ענוה, דערפאר האט ער אנגעהויבן מיט "אותי שלח ה' למשחך למלך": דו ביסט א מלך און האסט דעם כח. מיט "ראש שבטי ישראל אתה" האט ער אים ווידער געענטפערט. דערנאך האט שאול מודה געווען אז ער האט געהאלטן דואג, און נישט זיך, פאר שקול כנגד כל ישראל. ג,ו,ז

אדר שני, דער חודש הכולל

39:19

אדר שני, דער דרייצנטער חודש, איז דער לעצטער און פונדעסטוועגן כולל אלע חדשים. דערפאר איז די מלחמה קעגן המן, ווי דער ירושלמי זאגט, געווען אין אדר שני, וואס איז צוגעשטעלט צום כח הכולל. ת

40:53

המן'ס גורל איז געפאלן אויף אדר, דעם חודש פון בנימין וואס האט נישט די אבות אויף זיין אבן, און דעם חודש וואס משה איז נפטר געווארן. ער האט נישט געוואוסט אז משה איז דעמאלט אויך געבוירן געווארן, אז מרדכי איז א ניצוץ פון משה, און אז בנימין האט דעם כח פונעם מזבח; די גמרא טייטשט אפילו די נעמען פון די יועצים אלס קרבנות. אא,אב,אג

פורים ווי א נייע קבלת התורה

43:58

דער משגיח גייט איבער צום טאג אליין און זאגט אז פורים איז ווי שבועות, א קבלת התורה פון ניי מאהבה, און די טעג פאר דעם זענען ווי שלשת ימי הגבלה. אד

44:30

פורים האט אויך דעם כח פון שבת און נאך מער. די נשמה יתירה קומט אראפ פאר א פאר רגעים ביי דער קדושה פון כתר שבת; פורים איז זי דא א גאנצן טאג, פון דער מגילה אן, דורכן עסן, טרינקען און שיקן מתנות. מ'קען עס נישט מעסטן.

דער נוראדיגער עולם ביי דער מגילה

46:26

דער משגיח לערנט פונעם יסוד יוסף אז ס'איז דא א הייליגער און נוראדיגער עולם וואס איז באהאלטן, ווייל מ'וואלט אים נישט געקענט אויסהאלטן, און ער ווערט נתגלה נאר איינמאל א יאר, ביי קריאת המגילה; מ'דארף בעטן דעם רבונו של עולם אז דאס ליכט זאל אראפקומען. אה

47:33

פורים און יום כיפור זענען גלייך: ביידע גייען מיט א גורל. ווי דער רב איז מסביר אין זיין סידור, א גורל איז העכער פון שכל, אזוי ווי קיינער קען נישט מסביר זיין פארוואס איינער האט געוואונען א לאטעריע. או

51:30

אין דער מגילה שטייט נישט קיין שם, ווייל זי קומט פון נאך העכער, דערפאר וועט זי קיינמאל נישט בטל ווערן, און יעדער איד שפירט אין איר א חיות, ווי "ותהי אסתר נושאת חן בעיני כל רואיה". ווער עס ליינט זי "למפרע", ווי א היסטאריע פון אמאל, איז נישט יוצא: אירע ישועות פאסירן יעדעס יאר פון ניי, און ווי דער חתם סופר זאגט, קען מען ביי דער קריאה אויסמעקן עמלק און אלעס שלעכטס. אז,אח,אט

משלוח מנות, מתנות לאביונים און די סעודה

54:31

דער רבונו של עולם אליין איז מקיים די מצוות, ערקלערט דער משגיח, ממילא ווען א איד שיקט מנות צו א פריינט, איז ער מעורר אז דער אייבערשטער זאל אים שיקן מנות. צדקה פורים ווערט דערהויבן צו דעם העכערן עולם וואס דער יסוד יוסף רעדט דערפון. ווער עס טרינקט טאר נישט שטערן דעם אנדערנ'ס פורים. אה

57:45

ער לערנט דעם קדושת לוי: מ'זאל נישט עסן און טרינקען מיט הוללות, נאר זיך פרייען מיט עול תורה ומצוות ביי יעדן ביסן. עסן די סעודה וואס מרדכי האט מתקן געווען איז ווי נעמען א וויטאמין וואס ברענגט אריין דעם כח. אי

פון פורים צו פסח; מרדכי ביי יעדע סעודה

59:19

דער משגיח ברענגט פונעם סטאלינער רבי'ן אז ווי פורים איז, אזוי וועט זיין פסח, און פונעם חסד לאברהם אז אין די דרייסיג טעג פאר פסח, וואס הייבן זיך אן פורים, הייבט דער רבונו של עולם אן ארויסנעמען די אידן פון טומאה, ביז פסח זענען זיי אינגאנצן אין קדושה. אכ

1:01:16

פורים ווערן אלע סעודות איין סעודה, פארבונדן ווי אן עלעקטרישער קאנטאקט, און מרדכי און אסתר קומען צו יעדע איינע. ער דערציילט אז איינמאל, ווען ביי ר' פנחס'ל קאריצער איז געבליבן נאר איינער, איז אריינגעקומען א איד, מ'האט געטאנצט, און שפעטער האט מען געפונען אז דאס איז געווען מרדכי הצדיק.

1:03:12

ער שליסט אז פורים איז למעלה מן ההשגה און העכער פון אלע מועדים, אפילו פון פסח, און רופט צו שמחה און צו אסאך צדקה.

מראי מקומות

תורה

  1. כ לכאורה Bamidbar 7:10-11 14:35 מפתח
  2. מ לכאורה Shemos 25:3-7 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:31
  3. ר לכאורה Devarim 34:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:19

נביאים

  1. ג Shmuel I 15:1-3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:17, 36:46
  2. ד Shmuel I 15:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:42, 34:40
  3. ה Shmuel I 15:14-15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:35, 34:40
  4. ו Shmuel I 15:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:35, 36:46
  5. ז Shmuel I 15:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:49, 36:46
  6. ע לכאורה Melachim I 18:31 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:53
  7. ש לכאורה Shmuel I 10:22 מפתח אינעם אויסשרייב: 32:20

כתובים

  1. ח לכאורה Tehillim 55:24 מפתח אינעם אויסשרייב: 10:49
  2. אז לכאורה Esther 2:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 51:30

משנה

  1. אח Mishnah Megillah 2:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:30

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Megillah 10b 2:25 מפתח
  2. ט Sanhedrin 20b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:01, 30:56
  3. נ לכאורה Yoma 73b מפתח אינעם אויסשרייב: 21:31
  4. ס Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 24:28
  5. פ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 26:53
  6. אא לכאורה Megillah 13b מפתח אינעם אויסשרייב: 40:53
  7. אג לכאורה Megillah 12b מפתח אינעם אויסשרייב: 40:53
  8. אד לכאורה Shabbos 88a מפתח אינעם אויסשרייב: 43:58

תלמוד ירושלמי

  1. ת Yerushalmi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:19

מדרש

  1. צ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 26:53
  2. אב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 40:53

ראשונים

  1. י Rashi on Shemos 35:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:06
  2. ל לכאורה Rashi on Bamidbar 2:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:58

אחרונים און חסידות

  1. א Derashos Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ק Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:19
  3. אה Yesod Yosef (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 46:26, 54:31
  4. אט Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 51:30
  5. אי Kedushas Levi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 57:45
  6. אכ Chesed L'Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 59:19

תפילה און פיוט

  1. או Siddur of the Alter Rebbe (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 47:33

עיקרי הדברים

  1. 30:33 די מלחמה קעגן עמלק, וואס איז כולל אלע טומאות, פאדערט א מלך וואס איז כולל דעם גאנצן עם; דערפאר קומט מינוי מלך פאר מחיית עמלק און בנין בית המקדש.
  2. 16:39 שבת איז דער אחדות פון די אבות, און ראש חודש מיט די צוועלף חדשים זענען כנגד די שבטים, די צווייגן; די אבנים פונעם חושן זענען בבחינת שבטים, נאר די נעמען פון די אבות וואס זענען דערויף אויסגעקריצט ברענגען אריין אחדות.
  3. 24:57 אויף בנימין'ס אבן שטייט נישט קיין אות פון די אבות, ווייל בנימין אליין איז דער אחדות פון כלל ישראל: דער מזבח שטייט אין זיין חלק.
  4. 33:45 שאול, צוליב זיין ענוה, האט זיך נישט געהאלטן פאר אן אמת'ן מלך, האט ער געזוכט דעם כח הכולל דורכן מזבח, מיט'ן נעמען די בהמות פון עמלק אויף קרבנות.
  5. 39:19 אדר שני, דער דרייצנטער חודש, איז כולל אלע חדשים, דערפאר איז די מלחמה קעגן המן פארגעקומען אין אים, און המן האט זיך געטעות'ט ווען ער האט געזען אין אדר נאר דעם חודש פון בנימין און פון משה'ס פטירה.
  6. 46:47 ביי קריאת המגילה ווערט נתגלה איינמאל א יאר א באהאלטענער און נוראדיגער עולם, פון וואנען עס קומען אלע ישועות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:02 פארוואס הייבט שמואל אן דעם ציווי צו מלחמה האלטן מיט עמלק מיט "אותי שלח ה' למשחך למלך"?

    תירוץ: 36:49 ווייל די מלחמה קעגן עמלק פאדערט דעם כח הכולל פון א מלך, און שמואל האט געזאגט פארן עניו שאול אז ער איז באמת א מלך און האט דעם כח.

  2. קשיא: 10:05 וואס פאר א תירוץ איז "צו ברענגען קרבנות" אויף שמואל'ס "הלוא אם קטן אתה בעיניך ראש שבטי ישראל אתה"?

    תירוץ: 35:37 שאול האט זיך נישט געהאלטן פאר א מלך, האט ער געוואלט באקומען דעם כח הכולל דורכן מזבח אין בנימין'ס חלק; שמואל האט אים געענטפערט אז ער איז טאקע דער ראש שבטי ישראל.

  3. קשיא: 13:42 פארוואס דארף מען מאכן א מלך פאר מ'מעקט אויס עמלק?

    תירוץ: 31:08 עמלק איז כולל אלע טומאות, און נאר א מלך, וואס איז כולל דעם גאנצן עם, קען מלחמה האלטן קעגן אים.

  4. קשיא: 21:27 פארוואס ווערן די אבנים פונעם חושן, וואס זענען בבחינת שבטים, אויסגערעכנט צווישן די נדבות פונעם משכן?

    תירוץ: 22:43 ווייל אויף זיי זענען אויסגעקריצט געווען די נעמען פון די אבות און "שבטי ישורון", וואס גיט זיי א בחינה פון אחדות.

  5. קשיא: 25:06 וויאזוי געהערט בנימין'ס אבן, וואס האט נישט קיין אות פון די אבות, צום מקדש?

    תירוץ: 25:51 בנימין אליין איז דער אחדות פון כלל ישראל, ווייל דער מזבח איז אין זיין חלק.

מעשיות

  1. 1:02:35 מרדכי הצדיק ביי ר' פנחס'ל קאריצער'ס סעודה

    דער משגיח דערציילט אז איין פורים איז, צוליב א געוויסע סיבה, געבליבן נאר איינער ביי ר' פנחס'ל קאריצער, און אלע אנדערע זענען געגאנגען צו אן אנדערן. ס'איז אריינגעקומען א איד, מ'האט זיך געפרייט און געטאנצט, און שפעטער האט מען געפונען אז דאס איז געווען מרדכי הצדיק. דערפון לערנט ער אז מרדכי קומט צו יעדע אידישע סעודה צוזאמען מיט אסתר.

    אין דער מעשה: Reb Pinchas of Koretz, מרדכי הצדיק

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 37:00 שמואל'ס אנהייב "אותי שלח ה' למשחך למלך" איז נישט סתם א הקדמה, נאר דער תנאי פון דער מלחמה: נאר איינער וואס איז כולל דעם גאנצן כלל ישראל קען מלחמה האלטן מיט עמלק, וואס איז כולל אלע טומאות.
  2. 34:08 וואס שאול האט געלאזט לעבן די בהמות איז געקומען פון ענוה, נישט פון תאוה: ווייל ער האט נישט געגלייבט אז ער איז א מלך, האט ער געוואלט באקומען דעם כח הכולל דורך קרבנות אויפן מזבח אין חלק פון בנימין, און די מלחמה געמאכט פאר א הכשר פארן מזבח.
  3. 24:57 בנימין'ס אבן אויפן חושן האט נישט די אותיות פון די אבות דווקא ווייל בנימין אליין איז דער אחדות פון כלל ישראל, דער מקום פונעם מזבח.
  4. 19:40 די נדבה פון די נשיאים, די אבני שהם און אבני מלואים, איז געווען בבחינת חדשים און שבטים, נישט בבחינת שבת, אנדערש ווי אלע אנדערע נדבות צום משכן.
  5. 41:12 המן'ס גורל האט געזען אין אדר א שוואכקייט, דעם חודש פון בנימין אן די נעמען פון די אבות און דעם חודש פון משה'ס פטירה, אבער אין אדר שני איז געווען דער כח הכולל דורך מרדכי, א ניצוץ פון משה, און דורך בנימין'ס מזבח.
  6. 53:07 ליינען די מגילה "למפרע" מיינט ליינען זי ווי א היסטאריע פון אמאל; ווער עס טוט אזוי איז נישט יוצא, ווייל אירע ישועות פאסירן יעדעס יאר פון ניי ביי דער קריאה.
  7. 58:12 די סעודה פון פורים איז ווי מ'נעמט א רפואה אדער א וויטאמין: יעדער ביסן ברענגט אריין דעם כח פון דער נייער קבלת התורה, ווייל מרדכי היהודי האט עס מתקן געווען.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 55:12 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך מאכן א כלי און זיך צוגרייטן אין די שלשת ימי הגבלה, כדי צו זוכה זיין צו מקבל זיין די מנות וואס דער רבונו של עולם שיקט.
  2. 56:37 דער משגיח זאגט אז ווער עס טרינקט דארף אכטונג געבן נישט צו שטערן אנדערע אין זייער פורים.
  3. 57:51 לויטן קדושת לוי זאגט דער משגיח אז מ'זאל מכוון זיין ביי יעדן כזית פון דער סעודה צו זיך פרייען מיט עול תורה ומצוות.
  4. 59:49 דער משגיח זאגט אז מ'זאל געדענקען אז פורים הייבט זיך אן די הכנה צו פסח.
  5. 1:03:52 דער משגיח רופט צו קלייבן און געבן אסאך צדקה און מקיים זיין אלע מצוות פונעם טאג מיט שמחה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אגג, אליהו הנביא, בלעם, דואג האדומי, דער בית אהרן, דער בעל התניא, דער חפץ חיים, דער חתם סופר, המן, מרדכי הצדיק, משה רבינו, רבי לוי יצחק בארדיטשובער, רבי פינחס קאריצער, רש"י, שאול המלך

ערכים אדר שני, אחדות, חושן, משלוח מנות, מתנות לאביונים, נשמה יתירה, עד דלא ידע, עמלק, קימו וקבלו, שלשת ימי הגבלה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט