מדליקין הנרות עד שאפילו הנפשות הנמוכות יאירו

קאטאלאג: זמנים חנוכה נומ׳ ⁨12⁩ פאקעט גייד ז׳ 19 תשכ"ו (1965–66) אידיש 1 שעה 1 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 1 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די נר חנוכה, וואס מ'שטעלט אונטער צען טפחים און וואס וואקסט פון נאכט צו נאכט, איז די שכינה וואס קומט אראפ צו אידן אין גלות, און אז יעדער איד, בפרט אין די יארן פון לערנען, דארף זיך אנזאפן מיט איר ליכט כדי צו טראגן די תורה אין זיין גאנצן לעבן.

דער משגיח עפנט מיט נר איש וביתו: אחוץ דעם נס פון גאנץ כלל ישראל, דארף יעדער איד שפירן אז פאר אים אליין ברענט א ליכט. די צוויי חלומות פון יוסף ווייזן די זעלבע זאך: אין ערשטן קוקט יוסף פון דרויסן, אין צווייטן קומט די גאנצע קומה פון קדושה אראפ צו אים אין מצרים. די נר חנוכה שטעלט מען למטה מעשרה, הגם די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, ווייל חנוכה איז א יום טוב פון גלות, א מין ביקור חולים וואו דער אייבערשטער קומט אראפ צום חולה. דורך דער מחלוקת פון בית שמאי און בית הלל אויף בורא מאורי האש, די בלויע און די ווייסע חלק פונעם פלאם, און מדת הדין און מדת הרחמים, ערקלערט ער פארוואס מ'איז מוסיף והולך: מ'הייבט אן מיט עשה טוב. דאס ווענדט ער אן אויף די יארן אין ישיבה, ער רעדט שארף קעגן אידישע יונגע לייט וואס גיבן זיך אוועק פאר פרעמדע זאכן, ער לערנט דעם סוף פון מסכת נדה, און ער ענדיגט מיט רבי חנינא בן דוסא, וואס האט געזען זיין גאנץ לעבן ווי א מתנת חינם און א נס.

ענינים: די חנוכה ליכט · בחורים אין ישיבה · די שכינה און גלות השכינה

סדר השיעור

  1. 0:00 א ליכט וואס ברענט פאר יעדן איד

    דער משגיח ערקלערט אז די נר חנוכה זאגט עדות אויף די ניסים פון גאנץ כלל ישראל, אבער א מענטש וואס איז ווייט, ווערט קוים גערירט פון א זאך פונעם כלל. די מצוה פון נר איש וביתו מאנט אז יעדער איד זאל שפירן אז פאר אים אליין ברענט א ליכט, און אז די זעלבע ניסים קומען פאר אין זיין אייגן לעבן.

  2. 4:25 די צוויי חלומות פון יוסף

    חנוכה פאלט אין די וואכן פון די חלומות פון יוסף. אין ערשטן חלום קוקט יוסף נאר פון דרויסן אויף די אלומות; אין צווייטן בוקן זיך צו אים די זון, די לבנה און די שטערן, און דער משגיח ערקלערט אז די גאנצע קומה פון קדושה דארף אראפקומען צו יוסף אין גלות מצרים, כדי ער זאל דארט נישט פארזינקען.

  3. 9:21 למטה מעשרה: די שכינה איז מבקר חולה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס מ'שטעלט די נר חנוכה למטה מעשרה, אז די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, און ער ענטפערט אז חנוכה איז א יום טוב פון גלות, ווען אידן זענען קראנק, און ביי ביקור חולים גייט א גרויסער אראפ צו א קלענערן, אזוי ווי ביי חזקיה און ישעיה. ער לייגט צו אז די ליכט פון חנוכה דארף מען נישט נאר מקבל זיין, נאר ווייטער אנצינדן ביי אנדערע.

  4. 18:49 מאור אדער מאורי: די פארבן פון א פלאם

    דער משגיח ברענגט די משנה וואו בית שמאי זאגן "שברא מאור האש" און בית הלל "בורא מאורי האש", און ער באשרייבט דעם פלאם: א ווייסע חלק אויבן וואס גיט ליכט, און א בלויע חלק ארום דעם פתילה וואס פארברענט די פתילה און דעם אויל.

  5. 22:21 דין און רחמים ביי שמאי און הלל

    דער משגיח ערקלערט אז בית שמאי גייען מיט מדת הדין און בית הלל מיט מדת הרחמים, אלו ואלו דברי אלקים חיים, און אז די הלכה איז ווי בית הלל ווייל היינט פירט זיך די וועלט מיט רחמים. ער ברענגט דעם רמב"ן אז מצוות עשה קומען פון אהבה און מצוות לא תעשה פון יראה, און ער שטעלט בית שמאי צו דעם בלויען חלק פונעם פלאם וואס פארברענט און בית הלל צו דעם ווייסן וואס באלייכט.

  6. 27:10 פוחת אדער מוסיף: אנהייבן מיט עשה טוב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארבינדט די מחלוקת צי מ'איז פוחת אדער מוסיף מיט סור מרע און עשה טוב: בית שמאי שטעלן פאראויס דאס אפהיטן זיך פון עבירות, בית הלל דאס טון גוטס. ער ברענגט די קרבנות פון קין און הבל און דעם צמר און פשתים פון כלאים, און ער זאגט אז א איד טאר זיך נישט אפהאלטן פון עבודת השם צוליב זיינע עבירות; ער זאל אנהייבן מיט עשה טוב, און דאס סור מרע וועט שוין נאכקומען.

  7. 34:40 גענוג אויל פאר דעם גאנצן וועג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די נר חנוכה דארף אריינלייכטן אין רשות הרבים, אין גלות וואו דער רוב פון א אידס לעבן גייט אוועק אויף פרנסה. די יארן פון חינוך אין ישיבה זענען די צייט אריינצוגיסן גענוג אויל, גענוג תורה און יראת שמים, אז עס זאל ברענען עד שתכלה רגל מן השוק און באלייכטן זיין גאנצן וועג.

  8. 40:19 היטן פרעמדע כרמים

    דער משגיח לערנט "שמוני נוטרה את הכרמים, כרמי שלי לא נטרתי", און ער קלאגט אויף טאלאנטירטע אידישע יונגע לייט וואס גיבן זיך אוועק מיט מסירות נפש פאר פרעמדע זאכן און פאר שלום, בשעת די תורה דארף זיי. ער זאגט אז עס וועט נישט זיין קיין אמת'ער שלום ביז ימות המשיח, און אז די ליכט פון תורה דארף אריינלייכטן אין דרויסן.

  9. 44:44 זאת חנוכה און דער סוף פון נדה

    דער משגיח גלייכט די לעצטע טעג פון חנוכה צו דער לעצטער צייט אין ישיבה, און ער פרעגט צי מ'האט זיך אנגעגרייט גענוג תורה. ער לערנט דעם סוף פון מסכת נדה איבער הליכות און הלכות, און דורך א ווארט פון רבי שלום בעלזא אויף "ביתו זו אשתו" ערקלערט ער אז א אידס לעבן אויסערן בית המדרש דארף געפירט ווערן דורך דער תורה.

  10. 50:34 א חנינא אין יעדן דור

    דער משגיח מערקט אן אז אין על הניסים פון חנוכה שטייט דער טאטע פון מתתיהו, יוחנן, און ער ברענגט די גמרא אז די גאנצע וועלט ווערט געשפייזט בשביל חנינא בני. ער פרעגט פארוואס די בת קול זאגט עס נאך דורות שפעטער, און ער ערקלערט אז אין יעדן דור איז דא א "חנינא", א מענטש וואס ווייסט אז אלץ וואס ער האט איז א מתנת חינם און דארף גארנישט פאר זיך.

  11. 56:24 א לעבן פון ניסים און די חשמונאים

    דער משגיח ערקלערט פארוואס ווער עס זעט "חנינא" אין חלום, דאס באדייט ניסים: אזא מענטש זעט אפילו זיין ברויט און זיין פרנסה ווי א נס, אזוי ווי רבי חנינא בן דוסא האט געזאגט אז דער וואס האט געהייסן דעם אויל ברענען, קען הייסן דעם עסיג ברענען. ער ערקלערט אז די מסירות נפש פון די חשמונאים איז געקומען דערפון וואס זיי האבן געוואוסט אז זיי האבן גארנישט, און ער ענדיגט מיט א ברכה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

א ליכט וואס ברענט פאר יעדן איד

0:32

דער משגיח עפנט מיט דער נר חנוכה ווי א סימן אויף די ניסים פון גאנץ כלל ישראל. אבער וואס ווייטער א מענטש איז פון דער נקודה וואס פאראייניגט כלל ישראל, אלץ ווייניגער רירט אים אן אזא זאך פונעם כלל, אזוי ווי א קליינע זאך אין דער אייגענער משפחה טוט א מענטש מער ווי א גרויסע איבערקערעניש אין א ווייטער מדינה.

3:01

דאס, ערקלערט ער, איז דער מהדרין פון נר איש וביתו: יעדער איד זאל שפירן אז פאר אים אליין ברענט א ליכט, און אז די זעלבע ניסים פון חנוכה קומען פאר אין זיין אייגן לעבן, אין זיין פארגאנגענהייט און אין זיין צוקונפט. א

די צוויי חלומות פון יוסף

4:42

חנוכה פאלט געווענליך אין די פרשיות פון די חלומות פון יוסף. אין ערשטן חלום, פון די אלומות, קוקט יוסף נאר פון דרויסן, און גארנישט אין דעם בילד איז באצייכנט אלס יוסף אליין. אין צווייטן בוקן זיך צו אים די זון, די לבנה און די שטערן, און יעקב פרעגט צי ער, די מאמע און די ברידער וועלן קומען זיך בוקן. ב

9:00

דער משגיח ערקלערט אז דער צווייטער חלום רעדט פון יוסף אין גלות מצרים. די גאנצע קומה פון קדושה מוז דארט אראפקומען צו אים; מ'קען אים נישט איבערלאזן אליין, כדי ער זאל דארט נישט פארזינקען.

למטה מעשרה: די שכינה איז מבקר חולה

9:23

פון דא גייט דער משגיח צו א מערקווירדיגע הלכה: די נר חנוכה דארף מען שטעלן למטה מעשרה. אבער די גמרא זאגט אז די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, אפילו נישט ווען משה רבינו איז ארויף אויפן הר סיני. פארוואס זשע ציען די חנוכה ליכט זי אראפ אונטער צען? ג,ד

10:42

ער ענטפערט אז די ימים טובים פון דער תורה ווייזן אידן אין זייער הויכן, געזונטן מצב, מיטן משכן און מתן תורה. חנוכה און פורים זענען ימים טובים פון גלות, ימי החול, ווען אידן זענען קראנק. ביי ביקור חולים קוקט א גרויסער נישט צי עס פאסט אים צו גיין; ער גייט אראפ צום קלענערן.

12:59

ער ברענגט די מחלוקת צווישן חזקיה המלך און ישעיה הנביא ווער עס דארף קומען צו וועמען: דער אייבערשטער האט געמאכט אז חזקיה זאל קראנק ווערן, און ישעיה איז געגאנגען מבקר חולה זיין. די שכינה רוט איבערן קאפ פונעם חולה, אזוי ווי מ'לערנט ארויס פון "וישתחו ישראל על ראש המטה", און ממילא קען א איד אין זיין קראנקסטן מצב אראפציען א ביסל ליכט און קדושה. ה,ו,ז

17:51

דער משגיח לייגט צו אז עס איז נישט גענוג מקבל צו זיין די ליכט פון חנוכה, די השפעה פון תורה אויפן גאנץ יאר. מהדרין מיינט אנצינדן דאס אייגענע ליכט און עס אנצינדן ביי אנדערע, אזוי ווי רבי'ס וואס זעען אז זייערע תלמידים צינדן אן ווייטער ביי אנדערע.

מאור אדער מאורי: די פארבן פון א פלאם

18:53

דער משגיח ברענגט די משנה אויף דעם פייער פון הבדלה: בית שמאי זאגן "שברא מאור האש", בית הלל "בורא מאורי האש", לשון יחיד קעגן לשון רבים. דערנאך באשרייבט ער א פלאם: דער ווייסער חלק אויבן גיט ליכט, און דער בלויער חלק גלייך ארום דער פתילה איז דער וואס פארברענט די פתילה און דעם אויל. ח

דין און רחמים ביי שמאי און הלל

22:30

דער משגיח ערקלערט אז בית שמאי גייען מיט מדת הדין און בית הלל מיט מדת הרחמים, און אלו ואלו דברי אלקים חיים, ווייל אין הימל זענען דא ביידע. בתחילה עלה במחשבה צו באשאפן די וועלט מיט מדת הדין, דערנאך האט מען צוגעשטעלט מדת הרחמים, און די הלכה איז ווי בית הלל ווייל היינט פירט זיך די וועלט מיט רחמים. ט,י

24:29

ער ברענגט דעם רמב"ן אז מצוות עשה קומען פון אהבה און חסד, און מצוות לא תעשה פון יראה און גבורה. בית שמאי זענען דער בלויער חלק פונעם פלאם, וואס פארברענט; בית הלל דער חלק וואס ווארפט ליכט אויף אנדערע ערטער. כ

פוחת אדער מוסיף: אנהייבן מיט עשה טוב

27:12

דאס, ערקלערט דער משגיח, איז די מחלוקת ביי די חנוכה ליכט. בית שמאי, וואס האלטן אז די עיקר עבודה פון א מענטש איז דין, זענען פוחת והולך. אין "סור מרע ועשה טוב" האלטן זיי אז א איד דארף זיך פריער אפהיטן פון עבירות; בית הלל האלטן אז דאס טון גוטס קומט פריער, דערפאר איז מען מוסיף והולך. ל,מ

31:19

דעם זעלבן חילוק ווייזט ער ביי קין און הבל: הבל האט געבראכט שעפסן, פון וועלכע מ'מאכט צמר, און קין האט געבראכט פשתים, און מ'טאר נישט מישן צמר און פשתים כדי נישט אויסצומישן זייערע צוויי קרבנות. נ

32:16

די הלכה איז ווי בית הלל, און דער משגיח זאגט דעם מוסר אליין: א איד זאל זיך נישט אפהאלטן און טראכטן ווי אזוי קען ער עפענען א גמרא אדער טון א מצוה ווען ער איז פול מיט עבירות. ער זאל אנהייבן מיט עשה טוב, און דאס סור מרע וועט שוין ממילא נאכקומען, ווייל אהבה איז דוחה יראה.

גענוג אויל פאר דעם גאנצן וועג

34:43

דער משגיח זאגט אז די נר חנוכה דארף אריינלייכטן אין רשות הרבים. חנוכה איז א בחינה פון גלות, ווען אידן קענען נישט זיצן פריי פאר עבודת השם, און דער רוב פון לעבן און דער רוב פון טאג גייט אוועק אויף פרנסה אויסערן בית המדרש.

36:42

די יוגנט יארן זענען די ימי חינוך. דעמאלט דארף א בחור אריינגיסן גענוג אויל אז עס זאל ברענען עד שתכלה רגל מן השוק, א נר לרגלו, ווי דוד המלך זאגט, און זיך אנזאפן מיט גענוג תורה און יראת שמים. דער משגיח מאנט פון יעדן זיך צו פרעגן צי ער האט שוין גענוג, און אפשר בלייבן נאך א פאר יאר לערנען. ס,ע

היטן פרעמדע כרמים

40:38

דער משגיח לערנט די קלאג "שמוני נוטרה את הכרמים, כרמי שלי לא נטרתי". היינט, זאגט ער, גיבן זיך טאלאנטירטע אידישע יונגע לייט אוועק מיט מסירות נפש פאר פרעמדע זאכן, פאר שלום און פאר אנדערע, אנשטאט פאר דער תורה. פ

42:41

ער ברענגט "למען ציון לא אחשה" און "ונתתי שלום בארץ": עס וועט נישט זיין קיין אמת'ער שלום צווישן די אומות ביז ימות המשיח. דערפאר דארף די ליכט פון תורה אריינלייכטן אין גאס. צ,ק

זאת חנוכה און דער סוף פון נדה

44:55

דער משגיח גלייכט די לעצטע טעג פון חנוכה צו דער לעצטער צייט וואס א מענטש איז אין ישיבה, וואס פורעמט זיין גאנץ לעבן. איידער מ'גייט ארויס, זאל יעדער זיך פרעגן צי ער האט זיך אנגעגרייט גענוג תורה וואס זאל אים באלייכטן דעם וועג.

47:08

ער לערנט דעם סוף פון מסכת נדה: ווער עס לערנט הלכות איז מובטח אז ער איז בן עולם הבא, און מ'לייענט הליכות ווי הלכות. ווען מ'גייט ארויס צו די הליכות פון דער וועלט, דארפן די הליכות זיין הלכות. ר

47:58

ער ברענגט פון רבי שלום בעלזא אויף "ביתו זו אשתו": די גאנצע שטוב פירט זיך דורך דער אשה. אזוי דארף די תורה פירן א אידס הויז און לעבן אפילו ווען ער איז אוועק פון דער גמרא, אז קיין פרעמדע שטרעמונגען זאלן דארט נישט אריינקומען. ש

א חנינא אין יעדן דור

50:36

דער משגיח מערקט אן אז אין על הניסים פון חנוכה שטייט דער טאטע פון מתתיהו, יוחנן, נישט אזוי ווי ביי פורים. ער ברענגט די גמרא אז די גאנצע וועלט ווערט געשפייזט בשביל חנינא בני, און חנינא אליין האט גענוג מיט א קב חרובין פון ערב שבת צו ערב שבת. ת,אא

52:06

פארוואס זאגט די בת קול דאס נאך דורות שפעטער? ווייל אין יעדן דור איז דא א "חנינא", איינער וואס ווייסט אז אלץ וואס ער האט איז א מתנת חינם. ער זאגט נישט "כחי ועוצם ידי"; צי ער האט כח, חכמה אדער דיפלאמען צי נישט, איז ער רואיג און דארף גארנישט. אב

55:46

דער משגיח ברענגט די גמרא אז ווער עס זעט חנינא אין חלום, באדייט עס ניסים. אג

א לעבן פון ניסים און די חשמונאים

56:56

דער משגיח ערקלערט: אזא מענטש זעט אפילו זיין שטיקל ברויט און זיין פרנסה ווי א נס, נישט ווי א פרי פון זיין אייגענער קלוגשאפט. דערפאר האט רבי חנינא בן דוסא, ווען מ'האט געהאט נאר עסיג, געזאגט אז דער וואס האט געהייסן דעם אויל ברענען, וועט הייסן דעם עסיג ברענען, ווייל זיין גאנץ לעבן איז געווען א לעבן פון ניסים. אד

59:04

די חשמונאים האבן געהאט די זעלבע הכרה, אז זיי האבן גארנישט, און דערפאר זענען זיי אויפגעשטאנען מיט מסירות נפש צו קעמפן פאר דער תורה. דער משגיח ענדיגט מיט א ברכה אז דער אייבערשטער זאל אונז אויך העלפן.

מראי מקומות

תורה

  1. ב Bereishis 37:7-10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:42
  2. ז Bereishis 47:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:59
  3. ק Vayikra 26:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:41
  4. אב Devarim 8:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 52:06

נביאים

  1. צ Yeshayahu 62:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 42:41

כתובים

  1. ל Tehillim 34:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:12
  2. ע Tehillim 119:105 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:42
  3. פ Shir HaShirim 1:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:38

משנה

  1. ח Mishnah Berachos 8:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:53
  2. ש לכאורה Yoma 2a מפתח אינעם אויסשרייב: 47:58

תלמוד בבלי

  1. א Shabbos 21b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:01
  2. ג לכאורה Shabbos 22a מפתח אינעם אויסשרייב: 9:23
  3. ד Sukkah 5a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:23
  4. ה Berachos 10a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:59
  5. ו לכאורה Shabbos 12b מפתח אינעם אויסשרייב: 12:59
  6. ט Eruvin 13b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:30
  7. מ Shabbos 21b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:12
  8. ס Shabbos 21b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:42
  9. ר Niddah 73a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:08
  10. אא Berachos 17b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:36
  11. אג Berachos 57a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 55:46
  12. אד Taanis 25a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 56:56

מדרש

  1. נ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 31:19

ראשונים

  1. י לכאורה Rashi, Bereishis 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:30
  2. כ לכאורה Ramban, Shemos 20:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:29

תפילה און פיוט

  1. ת Al HaNissim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 50:36

עיקרי הדברים

  1. 3:01 די מצוה פון נר איש וביתו לערנט אז יעדער איד זאל שפירן דעם נס פון חנוכה ווי עפעס וואס קומט פאר מיט אים אליין, נישט נאר מיט כלל ישראל.
  2. 9:30 די נר חנוכה שטעלט מען למטה מעשרה ווייל חנוכה איז א יום טוב פון גלות, ווען די שכינה קומט אראפ צו אידן אזוי ווי מ'גייט מבקר חולה זיין.
  3. 22:30 בית שמאי און בית הלל זענען מדת הדין און מדת הרחמים, די בלויע חלק פונעם פלאם וואס פארברענט און די ווייסע וואס באלייכט; די הלכה איז ווי בית הלל ווייל היינט פירט זיך די וועלט מיט רחמים.
  4. 30:45 מ'איז מוסיף והולך ווייל לויט בית הלל הייבט מען אן מיט עשה טוב, און דאס סור מרע קומט שוין ממילא נאך.
  5. 36:42 די יארן אין ישיבה זענען די צייט פון חינוך, ווען א בחור דארף זיך אנזאפן מיט גענוג תורה כדי עס זאל אים באלייכטן דעם וועג פון זיין גאנצן לעבן.
  6. 53:29 אזוי ווי רבי חנינא בן דוסא, זעט א איד וואס ווייסט אז אלץ וואס ער האט איז א מתנת חינם, זיין גאנץ לעבן ווי א קייט פון ניסים.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:20 פארוואס איז יוסף אין ערשטן חלום נאר א צוקוקער, און אין צווייטן שטייט ער אינמיטן?

    תירוץ: 7:28 דער צווייטער חלום רעדט פון זיין גלות: די גאנצע קומה פון קדושה מוז אראפקומען צו יוסף אין מצרים, כדי ער זאל דארט נישט פארזינקען.

  2. קשיא: 9:23 פארוואס שטעלט מען די נר חנוכה למטה מעשרה, אז די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה?

    תירוץ: 11:32 חנוכה איז א יום טוב פון גלות, ווען אידן זענען קראנק, און די שכינה קומט אראפ צו זיי אזוי ווי מ'גייט מבקר חולה זיין.

  3. קשיא: 22:58 פארוואס איז די הלכה ווי בית הלל?

    תירוץ: 23:49 ווייל היינט פירט זיך די וועלט מיט מדת הרחמים, וואס דאס איז דער וועג פון בית הלל.

  4. קשיא: 51:48 פארוואס זאגט די בת קול יעדן טאג אז די גאנצע וועלט ווערט געשפייזט בשביל חנינא בני, אפילו לאנג נאך חנינא'ס צייטן?

    תירוץ: 52:14 אין יעדן דור איז דא א "חנינא", א צדיק וואס לעבט מיט דער הכרה אז אלץ איז א מתנת חינם.

מעשיות

  1. 12:54 חזקיה המלך און ישעיה הנביא

    דער משגיח דערציילט פון דער גמרא אז עס איז געווען א מחלוקת צווישן חזקיה המלך און ישעיה הנביא. חזקיה האט געזאגט אז ישעיה דארף קומען צו אים, ווייל ער איז דער מלך; ישעיה האט געזאגט אז חזקיה דארף קומען צו אים, ווייל ער איז דער נביא. דער אייבערשטער האט געמאכט אז חזקיה זאל קראנק ווערן, און דעמאלט איז ישעיה געגאנגען מבקר חולה זיין, ווייל ביי א חולה קוקט מען נישט וועמענס כבוד עס איז.

    אין דער מעשה: חזקיהו המלך, ישעיהו הנביא

  2. 57:45 עסיג וואס האט געברענט

    דער משגיח דערציילט אז איינמאל האט געדארפט ברענען ליכט און מ'האט נישט געהאט קיין אויל אנצוצינדן, נאר עסיג. האט רבי חנינא בן דוסא געזאגט אז דער וואס האט געהייסן דעם אויל ברענען, וועט הייסן דעם עסיג ברענען, און עס האט געברענט. דער משגיח לייגט צו אז פאר רבי חנינא איז דאס נישט געווען קיין באזונדערע זאך, ווייל זיין גאנץ לעבן איז געווען א לעבן פון ניסים.

    אין דער מעשה: רבי חנינא בן דוסא

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 5:25 אין יוסף'ס ערשטן חלום קוקט ער נאר פון דרויסן; אין צווייטן מוז די גאנצע קומה פון קדושה, יעקב אבינו און די שכינה, אראפקומען צו אים אין זיין גלות, כדי ער זאל דארט נישט פארזינקען.
  2. 12:22 וואס מ'שטעלט די נר חנוכה למטה מעשרה, וואו די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען, איז א ביקור חולים: אין א יום טוב פון גלות גייט דער גרויסער אראפ צום חולה, אזוי ווי דער אייבערשטער האט געמאכט אז חזקיה זאל קראנק ווערן כדי ישעיה זאל קומען צו אים.
  3. 21:26 דער בלויער חלק פונעם פלאם, וואס פארברענט די פתילה, איז מדת הדין פון בית שמאי; דער ווייסער, וואס גיט ליכט פאר אנדערע, איז די רחמים פון בית הלל; און דאס איז דער שורש פון "בורא" און "מאורי" אין זייער מחלוקת.
  4. 27:50 בית שמאי זענען פוחת והולך ווייל ביי זיי קומט סור מרע פריער; בית הלל זענען מוסיף והולך ווייל עשה טוב קומט פריער און שלעפט נאך דאס סור מרע, ממילא דארף א איד נישט ווארטן ביז ער וועט זיך אפרייניגן פון עבירות איידער ער הייבט אן.
  5. 36:42 די יארן אין ישיבה זענען דער "חינוך" פון א לעבן: דער אויל וואס מ'גיסט אריין דעמאלט מוז קלעקן צו ברענען עד שתכלה רגל מן השוק, דורך די לאנגע יארן פון פרנסה אויסערן בית המדרש.
  6. 48:19 די תורה איז ווי די אשה וואס אויף איר שטייט "ביתו זו אשתו": אפילו ווען א איד איז אוועק פון דער גמרא, דארף זיין הויז און זיין לעבן געפירט ווערן דורך איר, אז זיינע הליכות זאלן ווערן הלכות.
  7. 52:14 די בת קול אויף חנינא בן דוסא רעדט נאך אין יעדן דור, ווייל אין יעדן דור איז דא א "חנינא", איינער וואס ווייסט אז אלץ וואס ער האט איז א מתנת חינם; די מסירות נפש פון די חשמונאים איז געקומען פון דער זעלבער הכרה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 3:46 דער משגיח זאגט אז יעדער איד זאל שפירן אז די נר חנוכה ברענט פאר אים אליין.
  2. 32:52 דער משגיח זאגט אז א איד זאל זיך נישט אפהאלטן פון עבודת השם צוליב זיינע עבירות, נאר אנהייבן מיט עשה טוב.
  3. 37:14 דער משגיח זאגט פאר די בחורים אז זיי זאלן נוצן די יארן אין ישיבה זיך אנצוזאפן מיט גענוג תורה און יראת שמים פאר זייער גאנץ לעבן, און זיך פרעגן צי עס איז שוין גענוג.
  4. 47:32 דער משגיח זאגט אז ווען מ'גייט ארויס אין דער וועלט, דארפן די הליכות דארט זיין הלכות, און די הויז דארף געפירט ווערן דורך דער תורה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען בית הלל, בית שמאי, דוד המלך, דער רמב"ן, דער שר שלום פון בעלזא, הבל, חזקיהו המלך, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, ישעיהו הנביא, מרדכי הצדיק, משה רבינו, מתתיהו בן יוחנן כהן גדול, קין, רב, רבי חנינא בן דוסא

ערכים ביקור חולים, בית שמאי, זאת חנוכה, למטה מעשרה, מדת הדין, מדת הרחמים, מהדרין, מוסיף והולך, מסירות נפש, מתנת חנם, נר חנוכה, סור מרע ועשה טוב, רשות הרבים, שכינה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט